08/01/13

Nien siempre


Persente de l andicatibo de l berbo mirrar (eimagrecer, smirrar)

You mirro
Tu mirras
El mirra
Nós mirramos
Bós mirrais
Eilhes mírran (nien siempre)

Se nun t’aporcatares l feturo será assi:

You mirrarei (mais)
Tu mirrarás
El mirrará
Nós  mirraremos
Eilhes mirráran (nien siempre)

Ua lhona




-Era ua beç, hai 2011 anhos datrás, trés Reis resolbírun seguir ua streilha mui alhumbrosa, montando trés majestosos camelos.

- Chegados a Belen, parórun a pie dua loija (stábulo) i spreitando alhá para andrento, Belchior, Gaspar i Baltasar bíran l nino (Jasus), cun Marie sue mai.

- D’azinolhos, rezóru i adorórun la sagrada família, apuis abrindo ls sous tesouros, antregórun-le sues oufiertas: l ouro, ancenso i mirra.

-Belchior (l branco) terá ouferecido ouro, Gaspar (l'amarielho) terá ouferecido ancenso i Baltazar (l negro) terá ouferecido mirra.

-Sendo por debina adberténcia perbenidos, an suonho, nun bolberen pul mesmo caminho nien íren  a la persença d’Heirodes, bolbírun por outros caminos a las sues tierras.

- Assi i todo, nada mais s’ancuntra screbido subre este assunto nas Scrituras, mas la stória nun acabou eiqui.
- Diç-se por ende, a la boca cerrada, que Gaspar se terá anganhado ne l caminho  i 2011 anhos passados, chegou a un paíç a pie de l mar.

-Probe, sfarrapado, sien cheta nien meta, Gaspar tenta agora reaber la fertuna de l passado.
-De las toneladas d'ouro de que terá oubido falar, solo resta ua pequeinha parte.
- Ancenso nien bé-lo, terá sido queimado para zampestar l paiç a pie de l mar a quando las besitas de ls famosos de l’Ouropa.

-Sobraba le la mirra, muita mirra.

Mirra la salude
Mirra l'eiducaçon
Mírran ls ampregos
mírran ls ourdenados
Mírran las pensones de reforma
Mirra la justícia
Mirra la sigurança de las pessonas i bienes
Mírran ls dreitos i la lhibardade.

 Pronto, mirra este pobo que bibe a pie de l mar, qu'heiroicamente para uns, boubamente para outros, ten l FADO por çtino.

 


L Sobreiro de l Ancanto



Nun yeran muitos ls fornos na aldé. Las fornadas cozidas mais ó menos de uito na uito dies. L tiempo an que l pan se aguentaba i nun se quedaba mofoso. Siempre las mais cozian un molete, caliente, a salir de l forno sabie que cunsolaba, nun percisaba manteiga, caliente bondaba. Ls fornos nun yeran muitos i percisaba-se marcar l die i hora para tener beç.  Ls fornos yeran de uso quemunitairo mas tenían donho. Yera l donho que lo amanhaba quando fosse perciso. La paga pula outelizaçon, serie ua fogaça que cada outelizador deixaba por fornada. Tamien se deixaba la resentadura que se ousaba pa la fornada seguinte. La resentadura ye un cachico de fermiento, cun que se azeda ua porçon de massa que bonda para fermiento de ua amassadura cumpleta.
Quaije siempre todo l mundo cozie l pan ne l forno mais acerca de casa. Lhembra-se-me que mie mai cozie l pan ne l forno de Dª Aninhas, andrento la zona de l castielho. Deixaba ua fogaça un cibico mais pequeinha arrimada a la masseira. Apuis l donho alhá la sacarie. Parece-me ber l “baile” de cuorpo que las ties fazían de ancas cula fuorça de super mulheres que sparbában de modo eigual la calor ne ls ladrilhos. Las fogaças tenían que se cozer cula la mesma calor. Pouquitas las ties que hoije cózen l próprio pan. Muitas nien saben l modo de amassar. Outras cousas saben fazer mas nó cozer l pan. L mesmo se puode dezir de ls homes.
Cunsolo-me cun carolo de pan cozido a modos tradicional. Cada beç que me bou a l’aldé, nun menos de seis fogaças merco. Corto an quatro, cungelo i apuis bou tirando cunforme perciso. Nun hai an Bimpuosta quien coza para fuora mas Sendin ten mais que ua padeira i ende merco las fogaças.
Yera miu antento screbir sobre l ancanto de la fuonte de S. Pedro de Bimpuosta mas foi-se-me l ampeço para l forno, nun fosse l ampeço de la cuonta andrento de l fuorno. Bamos alhá encarreirar i botar-me al miu antento.
De l ancanto de la Fuonte de S. Pedro de Bimpuosta diç-me mi mai:
“La bisabó de Antonho Sol. “Sol” ye ua alcunha de ua familha de Bimpuosta. Guapa alcunha. Acho que nun lhieban a mal ls hardeiros inda a morar na mi tierra ó por esse mundo afuora, andrento ó fuora de Pertual.
Bamos alhá a la lenda de l Ancanto de la Fuonte de S. Pedro. Dezie you, melhor, cuntou-me mi mai:
“La bisabó de l Antonho Sol tenie-se ido pa l forno purmanhana cedico i sien se dar de cuonta aparece-le ua nina andrento de l forno:
- mas que nina tan guapa! Que andas a fazer nina?
- Bengo-me a falar contigo.
- Diç anton l que quieres.
- You sou un ancanto. Se fuores capaç de me zancantar ficas mui rica. Mas tenes de ir a la Fuonte de S. Pedro trés nuites seguidas. Deces la caleija durante la nuite que you hei-de aparecer.
Na purmeira nuite apareço-te na forma de serpiente, subo por ti arrima mas nada arreceies que you mal nanhun te fago. Puodes dezir l que quejires mas nun puoderás dezir: ‘ai Jasus’’.
La segunda nuite, apareço-te na forma de Boi.  Ficarei mui brabo, a urrar i a querer scornar-te mas nada arreceies que mal nun te farei.
La terceira nuite, apareço-te na forma de demonho, mesmo que tengas miedo nada arreceies que mal nun te farei. Nun le puodes dezir a naide. Achas que sós capaç de fazer l que te peço?
Dezían que yera ua tie mui fuorte, çtemida i afoita, por esso la repuosta solo poderie ser:
- claro que bou fazer l que pedes nina.
- Lhembra-te: puodes dezir todo l que quejires mas nada puodes dezir a naide i nunca dezir  “ai Jasus”.
Fácel dezir que se yé capaç quando se ten ua nina i tan guapa defronte,  l deficel serie a la nuite anfrenter tan grandes miedos.
La purmeira nuite, apuis de meia-nuite alhá seguiu caleija abaixo a la spera que la serpiente le aparecesse. Lhogo a l’ antrada de la caleija aparece la serpiente a rastrejar i silbaba que metie miedos a un çtemido. Sobe-se por eilha arriba i mesmo para mulher afoita, stremece i sobe-se pula spinha arriba un calariu mesmo a saber l que se iba a passar. Aguantou i passou l susto.
Seguiu-se la segunda nuite, iba caleija abaixo i nada de le aparecer l Boi cumo yera de sperar. Un pouquito antes de l sobreiro de l ancanto aparece l Boi que bufaba i urraba por todos ls buracos que tenie. Assustou-se mas aguentou. Tornou para casa mas algun receio tenie i a naide podie dezir l que se passaba.
Chega-se por fin la terceira nuite. Caminaba caleija abaixo i nada de le aparecer fosse l que fosse. Yá arrimada al sobreiro aparece un cachico mais çtante l domonho feito gente que todo eilhe deitaba lhabareda. Stancou. Pensou: “nada temas, sabes que mal nanhun te bai suceder”.  L demonho achega-se mais i mais deilha i las lhabaredas chiçpan por todos ls buracos que l demonho ten. Chiçpan ls uolhos, chiçpan las narizes, chiçpan ls oubidos, chiçpa la boca i todo eilhe ye lhabareda como ls fogos de los anfiernos a chiçpar por todo ls lhados. Ampeça a rodiá-la i mete-la andrento de las labaredas i eilha quando se bei andrento de las lhabaredas, nun rejiste i diç: “ai Jasus quien m’acuda”. Todo pára i solo oube ua boç: “ah lhadron que perdeste l ancanto”.
Passei muitas bezes arrimado al sobreiro de l ancanto. Un sobreiro grande que penso you ter sido mandado cortar por tener apanhado algua doença i morrir-se. Assi cuonta la cuonta que mie mai me cuontou de l sobreiro de l ancanto.

Antonho Cangueiro

07/01/13

 

STÓRIA  DE  L  CRUZEIRO DE SENDIN

 

A la punta de riba de las eiras, mais ó menos onde hoije ye la Caixa Agrícola, un bui, ne l tiempo de la trilha de meados de l sieclo XIX, por rezones que nun se sabe, scuornou l bisabó de la D. Odete (you bou a screbir solo ls nomes de las pessonas mais coincidas para que todos púodan antender mais de brebe i para nun screbir muito) i matou-lo.
Ls filhos; José Luís Falcão, Ana Falcão, Leopoldina Falcão i Maria Falcão, cuntratórun l mais afamado canteiro de l Praino, para fazer ua cruç ne l sitio adonde morriu l pai.
L cruzeiro tenie, onde hoije ten la cruç, ua berdadeira pieça de arte, cumpuosta por l Cristo i la eimage de Nuossa Senhora agarrada als pies de la cruç. Nun se sabe al cierto cumo se partiu essa parte. L que hai muitos anhos you cunsegui saber, fui que por trás de la casa que ye de la filha de la D. Amélia, an Camino Prado, se ancuntrában alguas partes, cumo la cabeça de l Cristo, ua mano i la eimage de Nuossa Senhora. Las outras partes dezíen que staríen ne l poço de la curralada dessa casa. Alredor de la queluna, ten sculpidos todos ls artimanhos usados para la cruceficaçon de Cristo. Bal la pena mirar para todo l que alhá ten sculpido.
 
Cumo l cruzeiro era ua berdadeira obra de arte, quando se celebrában ls cententenairos de la fundaçon i de la restouraçon de Pertual, an 1940,  l prejidente de la Câmara pediu a la familha de ls duonhos de l cruzeiro para l deixáren poner onde stá hoije. Aníbal Fernandes, que staba casado cun la filha de José Luis Falcão, todo fizo por esso.
L cruzeiro fui mudado i ponírun alhá l nome de quien l mandou fazer, nua placa de mármole.



Cumo curjidade bou a dezir-bos quien fúrun ls quatro armanos.
José Luís Falcão era l abó de la D. Odete i suogro de srº. Aníbal.
Leopoldina Falcão i Maria Falcão morrírun solteiras i fúrun eilhas que cumponírun la capielha de San Sebastian.
 
Ana Falcão casou cun tiu Melindro i tubo ua filha de nome Júlia, mãe de l Pe. Zé. Morriu cedo i tiu Melindro bino a casar cun tie Meixeda de que naciu la D. Amélia. Sculpai nun screbir ls nomes berdadeiros, mas cuido que assi antendeis melhor.

06/01/13


Lhenda de l Pisco de Peito Rúbio ó Porco Pisco

 


Nua nuite frie, Marie staba deitada na palha al lhado de la manjedoura adonde staba l nino Jasus.
Cansada i fraca, quedou sin fuorças para mantener la fogueira acesa. Pediu ajuda als buis de l stábulo, mas estes nun respundírun. Pediu al burro para respirar subre las chamas a apagáren-se, mas staba a drumir tan perfundamente que nun l'oubiu.
Anton, un “pisco”, oubindo l zaspero de Marie, bolou an direçon al stábulo i batiu las sues asas para oumentar l fuogo. Alguas chiçpas batírun ne l peito de l'abe, mas esta nun zistiu até que la fogueira crecisse outra beç para poder calecer l nino.

Marie abençoou l'abe pula sue coraige i cumpaixon i, para que nunca fusse squecido l feito heiroico, todos ls “piscos” naceríen cul peito rúbio.

Inda las tradiçones


Hoije cumo todo l mundo sabe, ye die 6 de janeiro de la era de Cristo.

Ye conhecido pul die de Reis, un die muito lhigado a la temporada festiba, lhigado a las tradiçones chega a nós cun muita nomeada, talbeç nun tenga tanta cumo l die 25 de dezembre, die de Natal, die que se festeija l nacimiento de Nino Jasus, nien l die 1 de janeiro cumo l purmeiro i ampeço dun anho nuobo, mas alguas ten, por eisemplo eiqui bien acerca ls nuossos bezinos spanholes ye hoije queilhes ábren las prendas als ninos an família, cousa que yá nós fazimos ne la nuite de cunsolada, quien sabe se nun son eilhes  que stan ciertos, partindo de l percípio que fúrun ls Reis que lhebórun las prendas, i este die ye que chegórun a la cabanha adonde staba la Sagrada Família!

Mas you pouco sei, de las tradiçones de ls bezinos d’alhá de la raia, ambora tenga muita de la mie família misturada i alhá a bibir. I digo, ua prenda you gustaba de le dar a eilhes todos, pequeinhos i crecidos neste die de Reis, un paiç melhor, puis pul que eilhes me cúntan, i you sei que ye berdade, bonda star atiento a las nuobas que mos chégan, ou listo i atiento a la mie cidade (Miranda de l Douro) i lhougo me dou cunta, las cousas nun stan fáceles, i cumo an muitas cousas na bida, quando l miu bezino nun stá bien tamien nun stou you, naide se goberna cul mal alheno. L mesmo se puode dezir, cun nós, que abrimos las prendas mais temperano, nun stamos bien hai muito tiempo, ou talbeç inda pior, mas de l nuosso mal tamien nun le bai bien nanhun a eilhes. 

Por lhargo tiempos se quijo querer que teniemos que ser einemigos, alguien cobraba i ganhaba para spargir tamanha anfámia, nun  staba nada nien an lhado nanhun screbido que d’alhá solo mos puodie benir mal, s’alguas bezes assi acunteciu na stória, son tiempos que alhá ban, agora quien mos disse a nós ua Spanha bien gorda, afertunada i d’algibeiras chenas. Nun falo assi solo porque stou lhigado por lhaços familiares, falo assi porque las mies alhembráncias inda nun s’apagórun i tengo bien persente de ls tiempos que nun tenendo grano para fazer farina íba a Alcanhiças por torta (pan).  

Hoije peçque la mie tie, stá cozendo un botielho al lhume, quando boto esta crónica yá l oulor me chega als narizes, peçque esto por acá tamien fui siempre tradiçon, que se mantenga ye seinha que inda hai que quemer i esso ye l amportante.

Que ls Reis trágan muita felcidade a todos nós ls d’acá i d’alhá, puis nada tengo cuntra ls reis  nien a las tradiçones. I se fúren fuonte d’amperaçon i spráncia anton l ganho ye anteiro.
 (Este marco stá ne l Cabeço de la Lhuç, bei-se l P "Pertual" de l lhado d'alhá, stá un E "Espanha")
“NO CREO AN BRUJAS PERO QUE LAS HAI, HAI!”
Este ye un dito mui outelizado an Tierras de Miranda, mais para splicar ls azares que mos ban acuntecendo, que porque stéiamos fintados que hai miesmo bruxas!
Pus fui esso dito que se me oucorriu apuis de l que me passou quando iba a poner un retrato ne l froles!
Cun las modernices que ban aparecendo a cada die i cun las nuobas tequenologies que stan siempre a çcubrir cousas nuobas, l modo de poner retratos parece que nun ye eigual e you cumo inda sou un tiu antigo i d’habitos adequeridos, an beç de preguntar  cuidei que era capaç de resolber l porblema i toca a ambentar!
 
Nun resolbi nada i inda armei ua cunfuson maior!
 
Abri las mensages i a la punta de riba stá tamien ua nuoba funçon de l blogue!
 
Sien mirar bien solo li rascunho i ala a apagar. Tamien nun deixaba sien selecionar i pus un sinal ne l quadradico i apaguei!
 
Todas las mies mensages que stában a la mostra zaparcírun!
 
Bó, mas quereis ber que ye un birus, pensei you.
 
Passei un anti-birus, mas nun habie nanhun!
 
Solo al abrir de nuobo las mensages me dei cunta de l que habie feito! Feliçmente que solo aparecíen las mensages de 27 de Agosto para acá, se nó habie sido riscado de l froles pur falta de cabeça!
 
De todo queda ua liçon i esta ye bien taluda:
- Mira bien antes de fazer.
- L que parece muitas bezes nun ye.
- Antes de pensar que ye culpa de ls outros bei se nun sós tu que stás arrado.
- Na bida stamos siempre a daprender i nós pouco sabemos!
- Miesmo ls azares son para nuosso bien!
Cun esta última parte alguns pensarán que nó, mas you nun tenie ua pasta solo para l que pongo ne l froles i agora bou a tener ua trabalheira, para ber l que falta zed 27 de Agosto, para l tornar a poner!
Yá bou a criar ua pasta solo para las mensaiges de l froles!!

04/01/13

Proua quanto bonde




Tener proua ne l que se fai, l mais de la bezes nun trai mal nanhun.

Bien al robés, cuido que ye até mui salutar tener proua an fazer las cousas bien, puis esso puode fazer la defrença antre todas, ganha todo l mundo.

I la mie geraçon, la geraçon que naciu na década de ls anhos cinquenta, sessenta de l seclo datrás, muito lhigada a la lhaboura, si tenie proua ne l que fazie. Hoije passados que son muitos anhos, sien tener saludades de las cousas malas, tengo muitas i muito ourgulho de açuceder a ua geraçon que botaba muito ampeinho an fazer todo bien, geraçon antregue a la lhaboura i a las artes artesanas.

 You anterrogo-me muito, qual era l tiu que nun s’ampenhaba an fazer un jugo, ua arado, un rastro bien feito, qual era l lhabrador que nun tenie proua an fazer ua torna ajeitada i cierta quando sembraba ua tierra nas sementeiras, que fazie la segada nun apertaba bien ls manolhos, ne l acarreio nun ls carregaba bien para chegáren a las eiras, i apuis nun tenie proua an fazer un bun bornal?

Qual era l carpinteiro que nun botaba to l ampeinho i saber daprendido quando fazie ua puorta, uas portaladas, un carro de buis, uas canhiças ou setas, un caixon pa las ubas, ua cuba ou arca?
 Qual era l cesteiro que nun s’amprouaba quando le dezien que tenie ls cestos, cestas i scrinhos mais purfeito, l ferreiro que tempraba melhor las reilhas, çadones, guinchas, cambas i punteiros?

 Qual era la tecedeira que ne l sou telar nun s’amprouaba an fazer las buonas pieças de lhana, las melhores mantas i colchas?

 Nun habie xastre que nun s’antregasse de cuorpo i alma quando trabalhaba l borel na capa d’honra, l porsor na sue scuola para que ls sous alunos sabissen todo de las cuntas, la stória, geografie, lheitura, scrita i caligrafie fussen ls mais purparados pa l eixame.

Todo, mas to l mundo, cada un na sue arte querie sempre fazer melhor.
Habie an to la giente ua cierta perjunçon ne l que fazie, esso benie de l eisemplo de ls mais bielhos, abós, pais, armanos, fazer bien era algue que s’hardaba, passaba pula eiducaçon.
Noutros tiempos, puodie i habie siempre reparo de l mundo cumo todo se fazien, bien ou mal, mas fazer las cousas bien amprouaba, traie nomeada, esso era cumo ua cunta oumentada i rendie, nun las fazer bien era çcredito.

 Quantas bezes criaba buona nomeada na família i até se mantenie por muitos geraçones a fuora. Era questume oubir-se dezir, ye de família, yá sou abó, que Dius tenga, carregaba bien un carro de manolhos, fazie bien ua torna i por ende alantre.

Esta proua de fazer las cousas bien, esta entrega de las gientes, a miu ber, fui la repunsable por mos chegáren até ls dies d’hoije muitos balores de las artes, balores retratados an oubjetos i cousas, ou seia son balores culturales i humanos, hai quien diga que l que stá bien feito nunca se muorre, ou lhieba tiempo a zaparcer. 

Naide debe chamar prouista a quien ten amor a la sue arte, a la sue tierra, a la sue fala, a la sue cultura, porque esso ye la sue eidentidade.

 

(Ls retratos son de la coleçon de rendas de tie Arminda, Zenízio)

03/01/13

L miu cumpadre Zé



Pensamos nós al mais de las bezes que coincemos las pessonas, mas agora beio que nun ye bien berdade. Miu cumpadre Zé fui siempre un home reserbado. Siempre assi l coinci, yá alhá ban uns buns anhos. De há uns tiempos par acá, tem-se rebelado ua pessona defrente.

Inda l´outro die, iba you a passar i alhá staba el, na cumbersa, por acaso bien animada cun outros homes. Mal me biu chamou-me lhougo:

- Beni acá cumpadre que bós habeis de gustar de oubir isto.

Arrimei-me l grupo, i era miu cumpadre que todo querie dezir, i cuntinaba:

- Pus bós nun bedes que l´Europa parece qu´inda nun antandiu l que stá a passar!... Pus l Mundo mudou muito, i stá a demudar mui debrebe. D´antigamiente, parte de la riqueza beni pa l´Europa, agora nó, i nun bedes cumo aqueilhes países que naide daba nada por eilhes como els agora mandan na economie!... Ls países mais ou menos ricos inda puodan dezir algo, agora nós ls probes, somos cumo um palico mandado.

Ende you nun pudie ficar calhado.

- A!... cumpadre, anton cruzamos ls braços?

- Nó!.. dezi el, mas, a  mi mai siempre l´oubi dezir, pus la huorta que nun ye tratada seca-se i nun dá nada, i ficou-se puli.

Quando l deixei beni you a manginar naquilho de la huorta.

El ye capaç de tener rezon, se nun tratamos d´al que ye nuosso, quin l eirá tratar?...


Valter Deusdado

02/01/13

L cinema cun un cierto oulhar: Las linhas de Wellington




Se you tubisse ido até Miranda i Sendin, nestes dies, adonde ye que you l haberie bisto esse filme que streou an Outubre passado? Nien sequiera an Bergáncia pula cierta. An Outubre passado percisamente, soube que deixou de haber cinema na capital de l çtrito hai yá ua temporada. La pessona que me dou l’ambora dou-me tamien a antender que achaba que era mesmo ua pena. Ua situaçon probablemente  pouco normal até. Só se de repente deixasse tamien de haber filmes, nuobos filmes i buns filmes até l que ye loinge de ser l caso. Anton?

Só an Lisboa era possible ber esse filme puls bistos, talbeç nien sequiera ne l Porto, nesta altura de l anho an que ir al cinema puode ser ua maneira de aquecer tamien l'alma, mas Lisboa cumo bien sabemos queda a uns 500 kms de Miranda. Ye assi anton tan defícele tener acesso a la cultura nesse paíç ?



A mi apeteciu-me aporbeitar este tiempo de férias de Natal i de Anho Nuobo para ber specialmente dous filmes, un realizado i outro produzido por portugueses i que dambos a dous tubírun ua buona crítica estes últimos meses. Ora para mi, la soluçon mais fácele para ls ber por mais ancrible que puoda parecer fui... nun ir percisamente a Pertual! Deixar-me star (Tendo an cuonta l preço de la gazolina, até menos denheiro un chega a gastar!) para poder ber a solo 50 kms de  çtáncia de mie casa (Calhou assi mas até podie haber sido mais acerca) ls dous filmes que m’antressaba ber sien tener que me çlocar até la capital (Paris para mi queda tan loinge cumo ir até Sendin). Quiero you dezir, que mesmo na porbíncia, aqui ne l Sul de França, a 800 kms de Paris, tube finalmente la possebilidade de ber esses dous filmes que you nunca haberie bisto pula cierta caso tubisse ido até Pertual nestes dies mas nun tubisse decidido ir até Lisboa...

I cumo para mi, Pertual nun ye solo Lisboa...



Agora que cheguei a este punto, bou anton dezir de que filmes se trataba:

L purmeiro fui Tabu de Miguel Gomes, quaije todo a preto i branco. I porque nó ?

L segundo fui Las linhas de Wellington de la chilena Valéria Sarmiento an que aparécen afamados atores franceses i strangeiros (l mais amportante ye sien dúbeda l americano John Malkovich ne l papel de l general anglés que ajudou Pertual a bencer an 1810 las tropas napoleónicas comandadas anton pul marechal Massena) cumo tamien atores pertueses eicelentes, antre eilhes Carloto Cotta ne l papel de l tenente Pedro de Alencar que ye tamien un de ls atores percipales de l filme Tabu de Miguel Gomes.



Ne ls dous filmes, hai cenas de muorte i cenas d’amor...

Fui l filme de Valéria Sarmiento adonde hai tamien cumo era de sperar muitas cenas de guerra  aquel assi i todo que mais m’ampressionou. Yá habie muitas bezes oubido falar nas linhas de Torres i lido essas páginas de la stória que splíquan l que mais amportante se passou durante las ambasones napoleónicas. Mas l filme mostra i dá ua buona eideia tamien de l’amportáncia que essas fortificaçones representórun efetibamente na altura...



Depuis houbo un oulhar... un oulhar straordinairamente guapo i sereno. Parecido probablemente cul uolhar dun anjo. Ls uolhicos claros i amerosos dua freira. Para quien yá chegou a ber l filme, ls uolhos daqueilha freira que serbie cumo anfermeira i cuidou, antre outros feridos i aleijados, de l tenente Pedro de Alencar. ls uolhos deilha dezien-me qualquiera cousa mas solo ne l final de l filme quando fui possible ler la lista cumpleta de ls atores ye que soube:

Elsa Zylberstein, ua de las atrizes franceses atuales que ten un de ls mais guapos oulhares de l cinema ouropeu, talbeç até mundial. Só por esso tamien baliu la pena ir al cinema nesse die. Baliu por acaso la pena ber las Linhas de Wellington mesmo que tubisse sido para mi nó an Pertual cumo poderiemos todos desear, penso, mas finalmente an tierras de França. Estas tierras que tenien cumo amperador, hai 200 anhos, un cierto Napoleon Bonaparte.






L " 2 de Febreiro " dastanho (2013)

L "dous de febreiro" tamien conhecido pula "Fiesta de Nuossa Senhora de las Candeias" an Zenízio, astanho ye l die 3 de Febreiro, de l més que bén.





 - Cumo yá ben acuntecendo hai alguns anhos, la direçion scolhiu este deimingo para permitir a to ls associados i tamien als amigos que s'ajuntan a nós purparar la sue bida i alhá stéian, cumbibindo i rebibindo las nuossas tradiçones.

-Mais arrimado al die, i yá cun anformaçones mais frescas, eiqui daremos cuonta i publicaremos l porgrama, agora pul que sabemos ye que esta fiesta d'amizade i de cumbíbio, stá sendo purparada pula direcion i tenerá mais ou menos l porgrama de ls redadeiros anhos.

01/01/13


L PURMEIRO DIE

Ye l purmeiro die de l anho

Por isso ye l die d´Anho Nuobo

Toda la giente fui pa la rue

Para ber l que diç l pobo.


I l pobo bózia de cuntento

Que l anho bielho s´acabou

I para alegrie de todos

Un Nuobo Anho ampeçou.


Uns dezien bai-te ambora

I que benga outro melhor

Todos dezien an cunjunto

Que l bielho fui un stapor.


Pide-se por to ls meios

Nuobos bentos de mudança

Que apesar deste ser malo

Inda deixou algua sprança.


Sprança para seguir lhuitando

Que l mundo nun s acabou

Só s´acabou mais un anho,

Mas yá outro Nuobo ampeçou.


I las spranças qu, inda quedórun

Que l bielho nun fui capaç de lhebar

Ye un bun motibo para astanho

A essas spranças mos agarrar.


I seguir lhuitando cula bida

Agora que s´acabou l stapor

Na sprança qu´este Anho Nuobo

Seia muito, muito melhor.


Muita alegrie, i muita paç

Para cu l pie dreito antrar

I ls projetos que quedórun

Tenemos que ls acabar.


Feliç Anho Nuobo Para Todos


    José António Esteves
Lar de San Jesé Bumioso