Mostrar mensagens com a etiqueta cunta. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta cunta. Mostrar todas as mensagens

23/12/10

DIE DE NATAL (cuncurso)

.

.
[Un nino de nuobe anhos soubo de l cuncurso de cuontas an mirandés i cumo gustaba de cuontas de berdade, perguntou-me se estas tamien balíen i se podie cuncorrer. Dixe-le que si i pediu-me para poner esta cuonta eiqui.]


.

..
Ricardo, nino de nuobe anhos, pegou ne l telemoble, marcou l númaro i oubiu-se ua boç:
- Stá lá?!
- Abó Jentonho?
- Sós tu Ricardo? Passa-se algo?
- Nó, era para le dezir que ten que benir a passar l Natal cun nós.
- Anton este anho tamien nun benis?
- Parece que nó.
- Bou a falar cun bó Marie a ber l que diç.
- Lhougo yá chamo outra beç.
- Até lhougo anton.
- Quien era?
- Era Ricardo para irmos a passar l Natal culhes.
- Quier dezir que nun bénen, yá fázen cumo ls outros dous! Dezir que hai ua mai para cien filhos i nun hai cien filhos para ua mai!
- Que ye que quieres mulhier, eilhes ténen la sue bida.
- Son las mulhieres, que agora solo quíeren cidade.
- Mira a ber se te calhas, dezir que nunca quieres salir de casa.
- Tu bien falas, mas you andar de carro ye ua muorte.
- Bá… Que l digo a Ricardo quando telifonar outra beç?
- A mi si me custa, mas tamien passar l Natal solicos! Pus di-le que Antonho mos benga a buscar, mas ten que mos traer a drumir a casa, que you nun me dou na cama de ls outros.
Un rato apuis toca l telemóble, era Ricardo.
- Abó, yá cumbenciu bó Marie?
- Si bamos, mas diç-le a tou pai que ten que mos traer apuis de cenar.
- Que buono, mas nun podeis ir sien me cuntar ua cuonta de Natal de las de berdade.
- Diç-le a tou pai que benga algo cedo, se nó bó Marie inda se bai a ber l ramo* i yá se nega.
Antonho bieno a buscar ls pais, cumo se speraba niebe i sabie que la mai anjoaba, éran nuobe horas i yá staba a la puorta. Tamien ls pais yá stában purparados, solo fui agarrar na berça trunchuda, ne l garrafon de bino nuobo, nas chouriças i nas tabafeias i ala para Bergáncia.
La biaige corriu bien i até tie Marie pouco anjoou.
Chegados al prédio, nun cabien todos ne l eilebador i inda porriba cul que lhebában, houbo que ir por dues bezes. Ricardo i la mai sperában-los arriba i esta lhougo ls mandou para ua salica adonde teníen un sofá i ua telbison.
- Sentem-se aí e vão vendo a televisão, o Ricardo faz-vos companhia.
- Abó, yá sabe que ten que me cuntar algua cuonta de Natal.
- Que quieres que te cunte, mal andube a scuola, inda bá que sabes mirandés, fui algo de buono que fizo tou pai, ansinar-te la nuossa lhéngua. Mira, yá ampeça a nebar, inda se me lhembra, bai a fazer anhos para Febreiro, bieno ua nebada, la niebe era tan fina, que antraba por todos ls sítios. Chamórun-le niebe buraqueira.
- Tu inda tubiste suorte, que yá tenies la casa forrada, mas na casa de miu pai inda era teilha bana, la niebe antrou i you spertei cun meio palmo de niebe anriba de las mantas.
- Si fui berdade, abó?!
- Mais que berdade, i tue bó nun era de las mais pobricas, mas houbo giente que nien mantas tenie.
.
- Inda se quéixan esses na telbison…
- Apaga-me esso, que nunca soubírun l que fui la bida.
. .
*Tradiçon de l Praino, de ouferecer un ramo de pan, rosquilhas, doces i fruitas al Nino Jasus, antes de la missa de Natal.
.
(RICARDO)






01/12/10

8 DE SETEMBRE DE 1981

.
DIE ANTERNACIONAL DE LA ALFABETIZAÇON
.
Fui neste die que l grupo de porsores fui a Lisboua culs sous pauliteiros i las sues danças, era la cultura mirandesa i fui na feira popular que la tie Marquinhas cuntou las cuntas an mirandés, assi cumo l porsor Almendra. Nun habie tanta comunicaçon social i tanta giente bien anstalada i cun tanto conhecimento cumo agora, mas fui l mirandés de l pobo i la cultura mirandesa que se amostrórun a melhares de pessonas, na capital, sien bergonha. L pobo nun arremedou, batiu palmas a pedir mais. Onde stában ls anteletuales? Tamien nun fazírun falta.
Mas bamos a outra cunta de tie Marquinhas:
"Nun belório, la biúda choraba muito i ua bezina fui para la cunsolar i dixo-le: - Todo son zgrácias, todo son zgrácias, a ti morriu-se-te l'home i a mi pon-me la pita fuora."

29/03/09

La raposa i l perro




Antrou ua raposa nun ganado de canhonas i arrimando-se a un cordeirico, ampeçou-le a fazer fiestas.
Chegou un perro de ls que guardában l ganado i preguntou-le:
- Quei stás fazendo ?
- Fago-le fiestas i jogo cun el - arrespundiu cun cara de einocéncia.
- Pus, deixa-lo de seguida, se nun quieres coincer las mies melhores fiestas!

L malo conhece-se puls sous atos. Studa i daprende cun gusto i tenerás suorte an tu bida.



06/03/09

Moral de la cunta



De dues cuntas de Eisopo


Hélas ! on voit que de tout temps,
Les petits ont pâti des sottises des grands.
(L bui i la rana)

Por zgrácia! Bemos que zde siempre,
Ls mais pequeinhos padecírun por bias de las tunteiras de ls grandes.
(l bui i la rana)


...............


La ruse la mieux ourdie
Peut nuire à son inventeur;
Et souvent la perfidie
Retourne à son inventeur.
(La rana i l rato)

La stúcia melhor ourdida
Puode perjudicar al sou ambentor;
I a menudo la malbadeç,
Buolbe al sou ambentor.
(la rana i l rato)



05/03/09

La Fontaine (libro II - fabula VII)

...
Ce qu'on donne aux méchants, toujours on le regrette.
Pour tirer d'eux ce qu'on leur prête,
Il faut que l'on en vienne aux coups;
Il faut plaider, il faut combattre. Laissez-leur un pied chez vous,
Ils en auront bientôt pris quatre.
La Lice et sa compagne (II,7)

L que se l dá als malos, siempre se lamentará.
Para tirar deilhes algo de buono,
Solo a purro i a maço.
Hai que çcutir, hai que lhutar.
Deixai-los poner un pie an buossa casa,
I eilhes lougo ponerán ls quatro.

Almendra

L bui i l mosco



Screbir mirandés, para mi, ye cumo quemer cereijas, quanto mais como, mais quiero quemer.
Ampecei cun ua cunta i bou a cuntinar, nó por mi, mas pula lhéngua.
Cun doze anhos yá tenie lido quaije todas las cuntas de Eisopo i La Fontaine i inda guardo muito librico dessas cuntas, que cumpraba cul denheiro que poupaba, al ir a pie para l liceu Camões, an Lisboua (1956-1957 -1958), an beç de ir de carreira, zde la Fuonte Luminosa.




Bui mirandés (Prado-Gaton)



Ne l cuorno dun bui pousou un mosco.
Apuis de star alhi lhargo rato, al ir-se ambora preguntou-le al bui se quedaba cuntento por l deixar.
L bui respundiu-le:
- Nin dei de cuonta que habies benido. Tampouco darei quando te baias.

Passar pula bida, sin le dar nada a la bida, ye ser ansegneficante.



04/03/09

La rana i l bui

LA RANA I L BUI

Se hai algua acumparánça antre esta cunta ou outra de que yá téngades oubido falar ye ua pura coincidéncia, anque estas cousas solo puodan acuntecer ua beç, an melhones de situaçones, neste mundo todo ye possible. Yá li muita cuonta dun tiu que se chama Esopo i que bibiu, mirai bien, seicientos anhos antes de Cristo i tamien yá li la teorie de Darwin, un tiu que bibiu ne l séclo XIX i a las bezes quedo-me a pensar, cumo ye que naquel tiempo yá habie homes tan spiertos. Claro que nun serien mais que you, mas que sabien ouserbar las cousas, esso sabien. L purmeiro parece que se dou de cuonta que ls animales falában ou manginou el i nun ye que you yá me dei de cuonta tamien que ls animales fálan?! You inda nun antendo bien alguas lénguas deilhes, mas outras yá. L outro dou-se cuonta de que la bida ye ua eiboluçon custante i até dezie que ls homes son decendientes de ls macacos. I nun ye que hai mesmos homes i mulhieres aparecidos cun macacos! Rezon tenie un podador que andaba hai mais de 50 anhos, pa la Marrielha a podar para nós i a horas merenda me dixo:
- Nun te fintes an todo l que dízen ls curas n’eigreija, you nun bou a missa, mas sei l que dízen alhá.
- Anton nun hai Dius? preguntei you.
- Anque di(g)a que nó, l home fui criado por Dius.

Mas bamos a la cunta:
Ua tie que cumequiera tamien liu las cuntas de Eisopo, metiu-se-le na cabeça que habie de ser la tie maior del lugar. Cumo la rana que querie ser cumo un bui. Anton andaba por todo l lado, toda chena d’aire, mirando a todos de riba. Nun fazie causo de naide i a todos trataba cumo Hitler fazie, porque solo el se cunsideraba l duonho de la berdade. La rana, cumo sabeis, de tanto se anchir de aire acabou por arrebentar. Mas la tie essa, cuntinaba a anchir-se cada beç mais d’aire i la giente ampeçou a ber neilha un animal stranho, que de mulhier yá nada tenie. Alguns inda la abisórun de l que le passou a la rana, outros yá nin fazien causo deilha, mas eilha tanto ateimou, tanto ateimou, que nun die de troniada arrebentou cumo la rana.

Nunca quérgades ser mais que ls outros…