Mostrar mensagens com a etiqueta Cuontas de Natal. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Cuontas de Natal. Mostrar todas as mensagens

22/12/10

L persepe n’Eigreija Matriç (Cuncurso)




La nuite staba scura i frie.

Nun fusse la smorecida lhuç de las bumbilhas de la rua i l branco eimaculado de la niebe que habie caído nessa tarde, i naide s’astrebirie a botar un pie fuora de casa. La mai natureza habie bestido de branco cun nebon todo l que staba fuora de teilha, mas mientres las farrapicas de niebe deixórun de cair cumo se quejisse fazer la puonte para soutordie i tamien eilha associar-se, dar ua upa para la realizaçon de ls mius deseios.

Podie assi mirar pa ls telhados, las ramalhadas, ls uolmos i las bordas de l ribeiro amouchado i sereno cumo quien cumbida a drumir, a quedar quieto.

Mas quieto ye que you nun staba, la cena habie sido farta i demorada, i you nun bie modos de chegar la hora de mos botar a camino, até que mai m’abotonou la jiqueta i m’acunchegou l gorro até las oureilhas, staba mais que cierto que l tiempo de spera habie acabado, pai abriu la puorta de la rua.

Agora yá staba todo tan acerca, agora só faltaba bencir l camino que me lhebarie até l Sagrado para que todo acabasse.

Ls ferbores, las ánsias que habien tomado cuonta de mi ne ls redadeiros dies para ber l persepe, que staba n’Eigreija Matriç, habien chegado a la fin.

Fui só poner ls pies nas trabas de l soalho, i cumo s’alguien m’habisse ampurrado deixei la mano de pai, que habie agarrado to l camino i scapei-me. Por antre las piernas de muitos que lo arrodiában, furei até quedar eili, bien an pie, chegába-le se quejisse, até le podie topar culs dedos de las mies manos. Ls mius uolhos abrien-se agora cumo dous oubicos, i l de mais de mi quedou parado delantre daquel quadro de ternura que ambolbie la Sagrada Família i todas aqueilhas criaturicas que lo cumponien.

L fuorte siléncio que habie naquel spácio i l clareio de la lhuç de la streilha puosta alhá no alto de la lhadeira, la cabanha adonde l Nino staba deitado nuas palhicas, cun sue Mai i Pai, la baquita, l burrico, i las canhonas pacendo, l carreiron por adonde ls Reis Magos chegában, era todo tan guapo i mágico que nun mais iba a squecer.

Guardei siempre cumigo este momientos de cumtemplaçon, tan bien cumo ls mais baliosos i amportantes regalos que tube.

A la fin, quien puode dezir que algue hai mais amportante que la besita al persepe na nuite de cunsoada, na nuite de la Missa de l Galho na tierra de miu abó!?

Faustino Antão


Cuntemplaçon de las peinhas - Cuontas de Natal (Cuncurso)


L cinema ampeça. L sonido de l martielho a bater na suola anriba la forma de fierro entra an sou oubido. L pai ampeçaba mais un par de butes de bezerro Mas l'alegrie mais grande yera saber que iba a salir. Agarrado a la mano de la mai, ende bai puorta fuora. Bamos a Fuonte la Silba a buscar uas berças i l garoto bai cunmigo se nó nun te deixa fazer nada. L friu yera muito i la gilada strelhaba l chano, mas la gana de salir yera tanta que iba als salticos i quanto mais oubie l chano a stralhar mais gana de salticos.
Anquanto l filme bai correndo, l sou mirar bai traendo a la lhembráncia ls passicos i l camino. Que amportança ten l nome de las rues? Nanhue. Solo agora l cinema a passar. Rue de Pena Quebrada. Nome guapo! Porque serie? Nun lo sabe. Apuis l lhargo adonde tanta beç jogou a la bola. La Salina. Pimpon este nome! Serie un sítio adonde se fazerie sal? Tamien nun lo sabe. Ampeça a abaixar a caras a Rolico. Yá nun habie casas, solo las paredes de l camino que nun le deixában ber. A las bezes un portielho cun canhiças deixaba ber l que habie alhá antre paredes de l camino. Las Forcas. Nome fuorte este eh! Pula cierta serie eiqui feita la eisecuçon da la senténcia de ls cundanados. L camino iba-se fazendo. La alegrie de la caminada i l anchir de uolhos yera sastifaçon bastante. Fuonte la Silba. Ua fuonte adonde ls animales buien auga. La huorta, l poço cheno d'auga cun rumiacos, la ciguonha, la pila de piedra, ua parede a meio para sigurar la tierra i fazer dues lheiras. Struncadas las berças yera tiempo de fazer l camino de buolta.
L chrac chrac de ls çapatos yá nun se oubie. L sol habie temperado l chano. Ua paraige. Queda ende assossegadico que you bou a apanhar uns morgaços para acender l lhume. Miraba las peinhas reboludas, mui grandes, cun ganas de m'ancarrapitar ou, sei alhá, bolar cumo páixaro. Sien lo tirar debaixo d' uolho la mai alhá iba fazendo l manhucico. Atou-le cun banceilho, puso-lo anrriba la cabeça i ende reampéçan l camino.
Ampeça l çprender la lhéngua. Serie de la cuntemplaçon de las peinhas? Á mai... Quei filho... Quien fui que puso eique estas peinhas? Foi Nuosso Senhor, filho. I quien puso ls niebros? Foi Nuosso Senhor. I quien fizo las nubres? Foi Nuosso Senhooor... I quien fizo estas paredes? Puis haberien sido ls duonhos de la tierra. Bá...bá calha-te..., calha-te alhá un cachico que yá me duol la cabeça... Mira que ua destas...

21 Dezembre 2010
António Cangueiro




20/12/10

Un suonho mágico - Cuonta de Natal (cuncurso)


Ua beç, por oucasion de l Natal, staba a fazer serano a la lhuç de la candeia, cumo siempre se fazie nas nuites d'eimbierno, la famílha de tie Ana i tiu Chico. Las garotas fazien meia, la mai andaba a buoltas cuas maçarocas de lhana i ls tius zgranában l milho, ls tius, quier dezir, tiu Chico i Narciso, que l garoto inda nun cuntaba nessa de ser tiu, mas si cuntaba para zgranar l milho. Anté que a cierta altura, tie Ana mirou pa l garoto i dixo-le, Bá, Jantonho, son horas d'ir a la cama, senó manhana nun hai quien te faga spertar. Assi fui. I sin refilar, alhá bai l garoto pa la cama. L garoto tenerie ls sous seis anhicos, quando muito. Dixo anton tie Ana, Quien l bai a deitar? Dixo lhougo Angácia, Bou you i de camino yá me quedo alhá tamien. Angrácia tenie mais dous anhos que l garoto, andarie eilha ne ls sous uito anhos. Depuis de se haberen metido na cama i antes de se drumíren, Angrácia cuntou-le ua cuonta de Natal, que falaba de l nino Jasus i de Nuossa Senhora.

Cumo era la cuonta yá nun sei, mas sei que lhougo l garoto se biu ne l cerrado de las Lhameiras c'un grande lhume i al brincote el i Angrácia. Stában culas bacas, si, que isso de guardar bacas era cun eilhes. Fazisse sol ó chobisse, fusse Demingo ó die Santo ó miesmo que nebasse, éran eilhes que tenien que ir cun eilhas. Dessa beç alhá stában ls dous meinantes todos conchos a la buolta de l sou lhume. Anton dixo Angrácia, bamos alhá pa l Alto de Santa Catrina que hemos de ber passar l camboio. Assi fui. Fúrun ls dous garoticos puli arriba anté l Alto de Santa Catrina, que quedaba a dous tiros de lhapada de la lhinha de l camboio. Angrácia, cumo era mais grandica, que se l lhembrou? I se nós fussemos, mas ye, pa la borda de la lhinha ? Siempre se bie melhor... I cua pouca de suorte, se calha el anté paraba i mos déixan antrar para nós l bermos por drento. Jantonho yá só se bie andrento de l camboio. Mais un cachico i stamos a la borda de la lhinha dixo Angrácia. I assi fui, que lhougo chegórun al pie la lhinha. Mira, alhá ben el, alhá ben el botando fumo pulas bentas. De repente, l camboio chegou i parou eilhi miesmo delantre deilhes. Abaixórun-se ua manada de strelhicas de mil quelores, uas brancas outras burmeilhas, outras amarielhas, muitas éran berdes, castanhas, quelor de rosa, anté quelor de bino. Ai mai, que streilhas tan guapas! D'adonde benen estas streilhas tan guapas? perguntou Jantonho. I para donde eilhas ban? Deben d'ir a ber l nino Jasus, dixo Angrácia, que el debe nacer por estes dies. Sin dezier palabra, las streilhas agarrórun ls dous garotos i metírun-los andrento l camboio, que ampeçou a rodar d'arreculas a caras a Dues Eigreijas. Eilhes inda dezírun, Nó, nós nun bamos, que stamos culas bacas, mas las strelhicas nun se amportórun i metírun-los miesmo ne l camboio i alhá furun todos campantes naquel camboio cheno de streilhas. L dito camboio entra nun buraco scuro, assi a modo dun tune, i a cierta altura parou i ls dous garotos yá nun birun mais las streilhas, nin a naide. Solo staba eilhi un tiu yá bielho cuas barbas mui grandes, cua carranca mui feia, que le dixo, Bá la biaige yá acabou, manhana por estas horas eiqui starei outra beç. Nun bos atrásedes para nun me fazer sperar. I l tiu picou la burra, cumo quien diç, l camboio, que ampeçou a rodar al para trás outra beç.


Jantonho i Angrácia eilhi se quedórun, i agora quei fazemos, quei nun fazemos. Lá culpa ye tue, dixo l Jantonho pa l'armana, que you nin querie benir. Bien me parecie a mi que este camboio nun podie ser berdadeiro... I las strelhicas adonde se metírun? Anté la lhinha tenie zaparcido. Eilhi stában eilhes solos ne l meio dun ermo adonde nun se bie bibalma. I agora quei nós fazemos!? Angrácia, cumo era yá mais grandica, dixo, calha-te yá, a ber se me lhembro l que hei de fazer, assi cun esses bózios nun sou capaç de le achar l filo a la miada. Mas l garoto, ó seia Jantonho, nun querie saber de nada i cuntinou culas sues perrices. I las bacas que ye deilhas, inda se eilhas stubissen eiqui talbeç eilhas mos ansinássen l camino para casa. Anté que Angrácia, yá farta de l oubir, dixo, Calha-te un cachico senó bénen ls ciganos i lhieban-mos cun eilhes. Mal apenas falou la palabra ciganos, cumo por ancanto eilhi aparciu ua cambada de tius cuas burras grandes que ls garotos nunca habien bisto cousas assi. Ls ditos burros, al chegar ai pie de Jantonho i de Angrácia, ponírun-se de zinolhos i ls tius abaixórun-se. Un deilhes fui-se para Angrácia, Mira mocica nós somos ls Reis Magos que benimos de l ouriente i bamos a adorar un nino que bai a nacer por estes dies! Bós quereis benir cun nós? Anquanto isso, outro yá le staba a splicar a Jantonho que el era l Gaspar i aquel sou amigo que falaba cun Angrácia era l Baltazar i l outro qu´inda staba a la borda de ls burros era l Belchior. Ls outros éran ls criados para cuidar deilhes i de ls burros. Burros que nun éran burros, quedórun eilhes a saber. Pus lhougo l tal Gaspar le splicou que éran Camelos. Claro que eilhes nun podien saber quei éran, puis nunca habien bisto daqueilha classe de burros. Mas cun todo aquilho ls garotos quedórun mais animados i anté se ajuntórun a la carabana que parou eilhi un die ó dous para çcansar ls tales Camelos i para eilhes queméren qualquier cousa. Assi fui, chamórun a Jantonho i a Angrácia para an pie deilhes i dórun-le de la sue merenda. Ls garotos tamien tenien merenda, mas habien-la deixado ne l cerrado çpindurada dun carbalho i agora nun sabien cumo ir por eilha. Nun tubírun outro remédio que aceitar l quemido que eilhes le dórun, i bien que sabie. Anquanto quemien, ls tales ditos Reis Magos splicórun-le que íban seguindo ua streilha mui guapa i mui brilhante que le ansinarie adonde l tal nino iba a nacer i eilhes íban-le a dar la bienbenida.

Mais uns dies de biaige i chegórun a ua tierra adonde habie muita casa i muita gente. Passado nada, la tal streilha brilhante lhebou-los a ua chorça adonde staba deitado l nino Jasus i nuossa Senhora i San Jesé, ua baca i ua burra al pie del. Ls reis Magos ponírun-se de zinolhos i dórun-le las sues prendas, un lhebou-le miel outro mirra i outro lhebou-le ansénsio. Jantonho cumo nun tenie lhebado nada a nun ser l sou pion, dou-le l pion i Angrácia dou-le las sues necras para que el jogasse quando fusse mais grande. Stában tan felizes, tanto Jantonho cumo Angrácia, an star eilhi metidos naquilho que parcie l presépio! Para sue grande surpresa, stában alhá las strelhicas que ls habien metido ne l camboio. La strelhica berde dou-le ua risica para Jantonho, piçcou-le un uolho i acenhou-le para que se arrimasse a eilha. Anton, la strelhica falou-le mui baixico por mor de nun spertar l nino, Mira Jantonho, nun tengas miedo, stás eiqui por ua buona rezon i you sou la streilha berde, la streilha de la sprança, se tubires fé i sprança nunca te faltará nada.

Íban a preguntar-le algua cousa a la strelhica subre l nino Jasus, quando sue mai l spertou, anda Jantonho que yá son horas d'almorçar para irdes culas bacas. Caramba, esta nuite si drumiste cumo un anjo. Yá cacho que Angrácia se lhebantou i tu nien sequier deste fé. Jantonho fui-le splicando a la mai la biaige de camboio i de ls tales Reis Magos. Mas Tie Ana nun antendiu nada i solo dixo, Cumo quiera que stubiste a sonhar...

José António Esteves