Mostrar mensagens com a etiqueta Cuncurso Cuontas de Natal 2011. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Cuncurso Cuontas de Natal 2011. Mostrar todas as mensagens

05/01/12

Juri de l Cuncurso Cuontas de Natal 2012


Bengo eiqui a anunciar que stá custituído l juri de l Cuncurso Cuntas de Natal 2011. Desta beç ten ua cumposiçon lharga, de la seguinte maneira [l'apersentaçon ye por orde de l abc]:

Trés mulhieres:
Bina Cangueiro
Maria Teresa Almeida
Noémia Antão

Trés homes:
Alberto Gomez Bautista
Alcides Meirinhos
Francisco Domingos.

You, Amadeu Ferreira, fazerei de cordenador. S'acauso houbir ampate, caberá-me a mim la funcion de zampatar.

Agora, l juri bai a tratar de stablecer las regras, cunsante l anúncio de l cuncurso i mal haba nobidades, lhougo eiqui benirei a dar-bos las amboras. Todos ls membros de l juri fázen parte de la quadrilha deste blogue, todos mui cumpetentes, i sei que ban a star a l'altura de ls cuncorrientes. Bien háian por haber aceitado.

Amadeu Ferreira





01/01/12

Cuncurso “Cuontas de Natal 2011”




Acabado l tiempo de l concurso “Cuontas de Natal 2011”, eiqui queda un resume de ls outores que cuncorrírun i de las cuontas apersentadas a concurso, al todo 11 outores i 26 cuontas [an 2010 habien sido 12 outores a concurso cun 20 cuontas]:


Adelaide Monteiro (4): "Ye un diospiro", “L pinho d’abó”, “Ye tiempo”, “Un berdadeiro facanito”;

Alfredo Cameirão (Tortulhas) (1): “L suonho”;

Ana Maria Fernandes (2): "Nun pares mais Abó!"; "i mui pouco até a arroç doce cun zeinhos feitos cun canela...";

Antonho Cangueiro (4): “Antonho rebuscaba…”, “Botas nuobas”, “L çtino ten hora marcada”, “Alma de nino”;

Antonho Carrrasqueiras (2): “Natal son to ls dies”, “Un teçtónico pa l nino Jasus”;

Conceição Goncalves Lopes (Scacição) (1): “De l suonho a la rialidade”;

Faustino Antão (3): “L deseio cumpriu-se”, “La catequese que tenemos de fazer”, “L rabico”;

José Almendra (1): “La melhor prenda de Natal”;

José António Esteves (3): “L dr. Pedro”, “La biaige”, “Será que Dius eisiste?”;

Leonardo Antão (3): “Ne l miu die d’anibersário squecírun-se de mi”, “L nino Jasus reberdecedor”, “Suonhos”;

Valter Deusdado (2): “Habie poucos meses…”, “Eilhes yá tenien…”.


Ye tiempo de le agradecer als cuncorrientes, tamien pul cuntributo que dan pa la nuossa lhéngua i esso ye l mais amportante. Assi i todo, pul númaro de cuncorrientes, pul númaro de cuontas i pula sue culidade pouode-se dezir que l cuncurso,mais ua beç, fui un éisito. Para mi fui un gusto ler cada ua deilhas. Nestes dous anhos que ten l concurso, son yá 46 cuontas de Natal que quédan screbidas i esse ye un patrimonho lhiterairo de la nuossa lhéngua. An próssimos Natales teneremos que cuntinar.

Agora bai a ser nomeado l júri que scolherá la melhor, cunsante las regras stablecidas, i desso tamien eiqui daremos amboras.

Amadeu Ferreira






31/12/11

L suonho (cuncurso)


1. Iba cunsemido. Habien salido de l pobo inda cun de nuite, i para alhá daquel ser un caminho que nun coincie i por adonde nunca habie passado, ls modos de ls companheiros de biaige nun le agradában nada: calhados, cismáticos, l home delantre a puxar l’arriata, i la tie atrás, cun ua bardasquica dun galho cun que le iba dando ne ls quartos donde an onde, nien palabra habien soltado çque habien salido de l pobo. Más a más, la cuosta que íban chubindo agora ampinaba-se i yá le custaba a angarrar culas sues piernas cada beç más brandas i bambas. Resfolhegaba i l bafo que le salie de ls narizes formaba nubres que se çfazien sien rastro. Un frio de rachar fragas, que ponie l camino arresbaladiço cula carambina que nun habie zaparcido de ls cachos adonde nun batie l sol i que l podie fazer atupinar a cada nuoba chancada.
Yá nun iba para nuobo. Anhos i anhos, siempre cul mesmo duonho, ua bida de canseiras i trabalhos, a acarretar dun lhado par’outro, dies i dies de nabego, barriga quando nó chena, remediada, graças a Dius, mas sien grandes grácias nien rasgos, tirando-se un agrado de la duonha de beç an quando, ua manada de grano solo para el, ua festica ne l cachaço, cousa pouca i sien zmandos; las grácias de l filho quando era garoto i, de l duonho, trabalho i uas porradas certeiras por to ls serbiços mal fazidos, a la par de l quemer que chegasse para ir bibindo.
I aquel ferron que nun se le tiraba de l santido. L burro nuobo, l burro que sou amo habie trazido para la corte, un burro na fuorça de la mocidade al lhado del na manjedoura. Muito serbiço haberie que fazer para ser perciso dous burros!, quando el mesmo habie dado siempre cunta de l recado. Pus más balie que houbírun traído l burro nuobo, que bun cuorpo tenie, para aquel carreto tan loinge i que nun habie maneira de ber quei iba a tener que alhumbeirar para casa na buolta.

2. Agradeciu bien quando parórun nun çcampado, yá zbiados de l camino, cerca de dues ó trés carbalheiras que anfeitában la borda daqueilhas paredes. Yá daba la cera bien barata, apuis de la caminada, que le fazie tembrar las piernas i resfolhegar l fuolhe de la caixa. Nada que se acumparasse a quando era nuobo, que nun habie cuosta nien lhadeira que l atermantassen, por taluda que fura la carga; quando le daba uas trepas balientes a las burrancas nuobas que acaçaba pul termo, a mordé-las ne l cachaço, a sentir l biento i l sol a berdascá-le l lhombo. Isso ye que era bida, i nó esta tristeza de ser un poldras que nun arrastraba las patas, por çcargado que fura.
Mas, afinal, quei diabos habien ido eilhi a fazer? Un çcampado, nun se bie un germo, nun habie nada que le puníssen anriba l lhombo. Cun un friu daqueilhes, a la purmanhana cedo, ua caminada assi para loinge, para l meio de nada, buona ambaixada nun habie de ser.
L home dou-le l’arriata a la tie i puso-se an zlhado del. L’ama falou-le a mod’ameroso i fizo-le uas festicas ne l cachaço i ne ls narizes, mas an beç de l assossegar solo l alberotou más l sprito. Quei stában eilhi a fazer? Que trejeitos éran aqueilhes que le dában aqueilhas quelobrinas na spina?
Mei de sgueilha, biu que l home staba a purparar ua ouparaçon qualquiera. La tie zanrebulhaba un farrapo de l bolso de l mandil i cuntinaba a fazé-le fiestas, agora culs uolhos rasos de auga.
-       Çpacha-te cun isso!
-       Nun chores mulhier. Chorar mas ye por ua alma de giente! Stá tan podre que nien ls ciganos le pégan. Ye melhor assi do que séian ls lhobos a dar cabo del.
Nun antandie las palabras, mas mesmo antes de l’ama l’ampeçar a atar l farrapo als uolhos, biu relhuzir la fuolha de ua nabalhota na mano de l home. Cumo un relhistro, fizo-se claro ne l sou antandimiento animal. Anton era isso! Ua muorte mesericordiosa para paga de ua bida anteira de trabalho i serbidon. Tirar l tropeço de casa antes que la belhice i la falta de fuorça le fazíssen más strobilho do que yá era. Cumo era admirable la gratidon houmana!
Nó! Antes ls caneiros de un lhobo sfamiado, que l fierro friu i traiçoneiro de l amo mal agradecido. De un tiron, soltou l’arriata de las manos afrouxadas de l’ama i scapou a fugir, nun scatrapolhar torpe i trubio, sien tino i ciego de ganas de bibir. La bida que l própio amo le querie negar.
3. Nun daba fé de quantos dies i nuites andaba yá por aqueilhes termos, a scundé-se de bichos i giente, zbiando-se de pobos i caminos, a rapar ls fenascos que ancuntraba i mal chegában para le aguantar la pouca chicha que le mantenie ls uossos juntos andrento de l saco de l çamarro. Frius i fames cumo dies, al Dius dará a bagamundiar puls montes, tenie bien cierto que se iba arrumando al fin i fazie las cuontas de arremate. Nun habie tenido ua bida mi mala, nada de luxos, mas inda assi remediado, a poder de muito trabalho, claro, mas adonde hai nada que pague la palha cierta na manjedoura al fin de l die? Nun fura la redadeira çfaçateç de sou amo i nun haberie rezones para muita queixa. Benie-le muita beç a la lhembráncia la mocidade, ls retouços culas burrancas puls lhameiros, l scatrapolhar a la suolta por caminos i prainadas cul biento i l sol a berdascá-le l lhombo, l retesar ls musclos quando era perciso fazer ber cumo se puxaba ua carga al cimo... passaiges que agora nun éran más que ua lhembráncia doce.
 Al treceiro die sien sequiera achar un ranqueirico de yerba para quemer, la fame ampurrou-lo para cerca de un pobico pequeinho adonde nun tubo coraige de antrar. Sien dar tino de l que fazie, anfunisgou-se para andrento de un buraco ambaixo uas peinhas, a modo corriça cun algua palha ne l chano i tumbou-se al fondo acontra las fragas, sien se dar de cuonta que ne l outro canto staba ua baca a mirar para el cun uolhos grandes i mansos.
Sentiu un friu que nun era l de la nuite a arrepassá-le ls uossos. Tenie pena de nun haber fazido parte de nada strourdinário i formidable durante to la sue bida, custaba-le que an menos que nada yá nun sobrasse lhembráncia daquel burro na stória de l mundo.
4. Deixou tumbar la cabeça anriba la palha cula lhembrancia de la duonha a chamá-lo anquanto el fugie trás de ua burranca pulas eiras de l sou pobo, lhembrou-se-le l filho de ls duonhos i l brincote que fazien nas eiras i ne l curral; sonhou cula corte caliente de palha i stierco nas nuites de ambierno, sonhou cula yerba fresca de ls lhameiros i l’auga que relhuzie prateada puls rigueiros, ó aquel relhampo friu era de la fuolha de la nabalhota de l duonho?... ambaranhórun-se-le ls suonhos i la rialidade i biu ancher la corriça de giente i de ua lhuç caliente que le apartaba l friu de ls uossos; biu streilhas, anjos, reis i pastores armanados de zinolhos delantre de un Nino znudo i deitado na palha als sous narizes, que se calcie cul sou bafo agora caliente i l miraba culs uolhos de l filho de sous amos; un Nino que scapou cun el a scatrapolhar pul aire poriba de cabeços i prainadas, arrepassando las nubres que le fazien fiestas amerosas, anquanto l Nino se agarraba al sou cachaço cuas risadas que le fazien renacer la sangre de la mocidade nas benas.
Sentie-se agora anchoquecido d’ua alegrie çcunhecida i nun era yá capaç de çtrinçar la frunteira antre suonho i rialidade, mas dua cousa l sou anstinto animal staba cierto quando ancostou outra beç la cabeça a la palha de l chano i cerrou ls uolhos nua drumideira doce: habie fazido parte de ua cuonta stroudinária i marabelhosa; durante muito tiempo aquel burro habie de quedar na lhembráncia de l mundo.

13/11/11

Cuncurso Cuontas de Natal 2011


La admenistraçon de l blogue Froles Mirandesas abre l 2.º cuncurso de cuontas de Natal, a que le damos l nome de Cuncurso de Cuontas de Natal 2011. L rigulamento de l cuncurso ye l seguinte:


1 - Puode partecipar qualquiera pessona, seia mirandesa ou nó.
2 - La cuonta cuncorriente ten que respeitar las seguintes caratelísticas:
a) star de algun modo relacionada cun la quadra de l Natal;
b) ser oureginal de l outor(a) que l'apersenta;
c) star screbida an mirandés, cunsante la Cumbençon Ourtográfica de la Lhéngua Mirandesa i sue purmeira Adenda;
d) nunca haber sido publicada.
3 - La cuonta ten que ser publicada:
a) ne l blogue Froles Mirandesas http://frolesmirandesas.blogspot.com até al die 31 de dezembre de 2011, cun andicaçon de que ye ua partecipaçon neste Cuncurso de Cuontas de Natal 2011;
b) an qualquiera outro blogue adonde se scriba an mirandés, çque esse blogue tenga aderido al cuncurso i lo manifeste an e-mail ambiado pa l'admenistraçon deste blogue; nesse causo, las cuontas seran tamien publicadas apuis ne l blogue Froles Mirandesas, mas cun andicaçon de l blogue d'ourige.
c) Quien nun stubir an cundiçones de publicar ne l blogue, puode ambiar la cuonta pa la caixa de correio eiletrónico de la admenistraçon de l blogue amadeuf@gmail.com que tratará de la sue publicaçon.
4 - La cuonta será assinada pul(a) sou/sue outor(a), seia cun nome própio, seia cun pseudónimo, debendo neste causo la pessona eidentificar-se pa la caixa de correio eiletrónico apuntada an 3 c).
5 - Apuis de ancerrado l cuncurso, será feita la scuolha de la melhor cuonta, por un modo a anunciar nessa altura an mensaige a publicar neste sítio, assi se deixando lhibardade a todo mundo de partecipar, yá que ls membros de l júri teneran de ser scolhidos antre nun partecipantes. L admenistrador de l blogue será l persidente de l júri i nun poderá partecipar ne l cuncurso.
6 - L prémio pa la melhor cuonta será la sue publicaçon, an modo a defenir, até al Natal de 2012.
7 - Las dúbedas ou oumissones deste rigulamento seran resolbidas pula admenistraçon de l blogue ou, se fur l causo, pul júri que benga a ser nomeado.

Amadeu Ferreira
13 de Nobembre de 2011