
L ramo ne l Sagrado i camino de la Casa de l PoboOnte fui Die de Reis. Ls Reis an San Pedro ténen ua fiesta mi animada.
Ampeça uns dies antes, cun ua dúzia de ties que se ajúntan nun forno, a cumbite de ls mordomos, para fazer ls Roscos. You nun bos puodo dar la receita, que nun la sei, mas si sei que nunca ye serbiço para menos de un die i que lhieba siempre para riba de uas uitenta dúzias de uobos. Las ties fáien L Ramo – que son ls roscos armados nun aparato própio apegado a ua mesa – i lhieban-lo para la eigreija.
Apuis, ls mordomos ban por todas las casas a cumbidar las pessonas para la fiesta de las Claras que se fai na Sesta antes de ls Reis.
An las Claras, ls mordomos ouferécen bino i antremoços – i cigarros!, mirai se quien manda l sabe - para quien quejir i dan a porbar ls roscos. Hai siempre música i bailarote fuorte. Scusado será dezir que cun bino i antremoços de graça, la cousa nunca acaba cedo nien naide bai para casa cun sede. L padre diç que le cháman Claras, por bias de tener a ber cun claridade, camino para la lhuç. Cada un queda naquilho que le parece!
Ne l Die de Reis bamos anton a beijar outra beç l Nino i, a la salida de missa, apuis de arrematar las prendas de l Nino – l denheiro ye para la fiesta – arremata-se tamien l Ramo. Para ls solteiros ou para ls casados. Se la arremataçon fur de arreda queixo, ua acumparança, cumo tal, se ls solteiros l arrematáren por três mil ouros de arreda queixo, apuis solo eilhes ye que ténen l dreito de quemer roscos. Apuis de pagáren ls trés mil ouros, stá buono de ber.
Se nun fur de arreda queixo, l Ramo bai para la Casa de l Pobo, debide-se an quenhones i cada pessona bai a mercar l sou quenhon, ou quenhones, cunsante la deboçon. Ou cunsante la gana que tubir de Roscos.
Dezi anton bós agora se yera qualquiera rapaç de treceira classe que fazie ua redaçon tan bien fazida, cun todo tan bien splicadinho!
Se nunca porbestes ls Roscos, nun sabeis l que ye buono. Cun ua copica de aniç ou de licor, ah rapazes, anté ls caneiros se ban trás deilhes.