22/06/22

bózio/grito - l mundo nun passaba dua rábia/o mundo não passava duma fúria

Júnio 22, 2011

in blog – fuontes de l aire

fracisco niebro / Amadeu Ferreira 

 

bózio

quedou un bózio sien boca
ou cuorpo an que se colgue:
naide le poderá calhar la fuonte.,
nunca.

 ….//…

grito

ficou um grito sem boca

ou corpo em que se dependure:

ninguém lhe poderá calar a fonte,

nunca.

traduziu: ac

junho 22, 2022

 

 :::::::://::::::::

 

 Júnio 22, 2011

in blog – fuontes de l aire

fracisco niebro / Amadeu Ferreira

 

l mundo nun passaba dua rábia

era l tiempo an que screbie na piedra
para apagar adepuis, quando
las palabras solo an sonido
bolában, dius drumie la séstia
nas tardes de berano i l mundo
nun passaba dua rábia para
un die atamar.

…..//…..

 o mundo não passava duma fúria

 

era o tempo em que escrevia na pedra

para apagar depois, quando

as palavras só em ruído

voavam, deus dormia a sesta

nas tardes de verão e o mundo

não passava duma fúria para

um dia serenar.

 

 

traduziu: ac

junho 22, 2022


17/06/22

nunca hei de antender / nunca hei-de entender

 

Inda nun tenie traduzido este testo de Amadeu....quando l staba a traduzir ls uolhos rasórun-se-me /Ainda não tinha traduzido este texto de Amadeu...quando o estava a traduzir os olhos humedeceram-se-me.


Júnio 17, 2011

in blog – fuontes de l aire

fracisco niebro / Amadeu Ferreira 

 

nunca hei de antender

pássan ls caminantes rue alantre, a mirar ls pies, a custo ampurrando la barriga, nun eisercício triste i solo, andefrente a las arbles bezes sin cuonta mejadas de ls perros, assi i todo berdes: camínan pa la muorte i nun lo sáben, puis l que se sabe tamien ye ua question de tiempo i solo puode ser malo l que ben fuora de tiempo, antes de tiempo; que mos amporta la muorte se tenemos inda fuorças para caminar? talbeç la caminada mos ajude a botá-la fuora an modo de sudor, an bafo yá sin cundiçones para se bolber a respirar, puis quien camina, anque sin tino, inda a algun lhado ha de chegar, siempre un sítio que spera por nós, nó porque querga saber de nós, mas porque treminemos caminar assi cumo quien del mesmo se bota para fuora, cansado de l cuorpo dies i anhos: todo me quedo agarrado a un galho anquanto l cuorpo dá sue buolta, el sin mi i you sin el, fartos de andar agarrados un al outro: se me bires caminando a mirar l suolo, nuite fuora, yá sabes que nun bou todo eilhi i la tristeza ye solo un modo de çfraçar i anganhar quien passa: canso-me de mi, farto de ls calhos que l pensar me bai botando, pesado de mais pa m’aguantar colgado de mirares que nin al aire de la nuite le rejísten, farto de falar cun piedras i bidraças; la tática ye simpres, abre ua lhuç berde de l’abenida i deixo seguir l cuorpo, mas naide me bei quedar a ber l caramonico até quedar burmeilho, apuis sento-me nun scanho de la rue a ber passar las rapazas, tan guapas que nunca hei de antender cumo ye possible que la muorte eisista i l tiempo seia capaç de se mos meter antre ls uocos que se cólgan de l mirar.


….//….


nunca hei-de entender

 

passam os caminhantes rua adiante, a olhar os pés, a custo empurrando a barriga, num exercício triste e só, indiferente às árvores vezes sem conta urinadas dos cães, assim mesmo verdes: caminham para a morte e não o sabem, pois o que se sabe também é uma questão de tempo e só pode ser mau o que vem fora de tempo, antes de tempo; que nos importa a morte se temos ainda forças para caminhar? talvez a caminhada nos ajude a expulsá-la em modo de suor, em sopro já sem condições para se voltar a respirar, pois quem caminha, embora sem critério, ainda a algum lado há-de chegar, sempre um sítio que espera por nós, não porque queira saber de nós, mas porque decidimos caminhar assim como quem dele mesmo se coloque para fora, cansado do corpo dias e anos: todo eu fico seguro a um galho enquanto o corpo dá a sua volta, ele sem mim e eu sem ele, cansados de andar amarrados um ao outro: se me vires caminhando a olhar o chão, noite fora, já sabes que não vou todo ali e a tristeza é só um modo de disfarçar e enganar quem passa: canso-me de mim, cansado dos calos que o pensar me vai colocando, pesado de mais para me aguentar pendurado de olhares que nem o vento da noite lhe resistem, cansado de falar com pedras e vidraças; a táctica é simples, abre uma luz verde da avenida e deixo seguir o corpo, mas ninguém me vê ficar a ver o boneco até ficar vermelho, depois sento-me num banco da rua a ver passar as raparigas, tão belas que nunca hei-de entender como é possível que a morte exista e o tempo seja capaz de se nos meter entre os vazios que se penduram do olhar.

 

 

traduziu: ac

junho 17, 2022

07/05/22

abenida abaixo / avenida abaixo

 

Maio 6, 2010

in blog – fuontes de l aire –

fracisco niebro / Amadeu Ferreira

 

abenida abaixo

 

bou abenida abaixo i méten-me duolo las fuolhas baças de las arbles, ls salagres galhos cun sou pelo suolto als fumos, als puolos, als aires malos: i dá-me la gana de ls arrodiar nun monho que solo se çfazisse al sereno de la nuite, al menos ua trança adonde l berde podira jogar a la cuorda ne ls demingos de maio.

….//….

avenida abaixo

 

vou avenida abaixo e metem-me dó as folhas baças das árvores, os quebradiços galhos com o seu cabelo solto aos fumos, às poeiras, aos ventos maus: e dá-me vontade de os enrolar num carrapito que só se desfizesse no sereno da noite, pelo menos uma trança onde o verde pudesse jogar à corda nos domingos de maio.

 

 

traduziu: ac

Maio 6, 2022

04/05/22

Cousas que nun demodórun / Coisas que não mudaram

 

Maio 4, 2010

in blog – fuontes de l aire –

fracisco niebro / Amadeu Ferreira

 

cousas que nun demodórun

beio-me griego para antender cumo son guapos, na eideia de ls antendidos, ls bersos de Píndaro, mas pul que diç dou an pensar que muita cousa nun demudou an mais de dous mil i quenhientos anhos, quando canta na ode VII, a respeito de Mégacles de Atenas, ganhador de las corridas de cabalhos:


«Quedo cuntento pulas tues bitórias de hai poucos dies. Mas triste porque l’ambeija ye l précio pa ls feitos que son mui guapos.»

….//….

coisas que não mudaram

vejo-me grego para entender como são belos, na ideia dos entendidos, os versos de Píndaro, mas pelo que diz faz-me pensar que muita coisa não mudou em mais de dois mil e quinhentos anos, quando canta na ode VII, a respeito de Mégacles de Atenas, campeão das corridas de cavalos:

«Fico contente pelas tuas vitórias de há poucos dias. Mas triste porque a inveja é o preço para os feitos que são muito belos.»

traduziu: ac

Maio 4, 2022

10/03/22

Salimiento de lhibrico "Da Origem e Importância da Língua Mirandesa como Factor de Coesão Nacional" de Fernando Tabanez Ribeiro.

 

 


In memoriam do ilustre Prof. Amadeu Ferreira, cujo falecimento representou 

uma grave perda para o País e para a comunidade mirandesa em particular. 

Desaparecido o homem, fica o seu legado entregue a uma renovada geração 

capaz de assegurar a continuidade da sua obra.

             

DA ORIGEM E IMPORTÂNCIA DA LÍNGUA MIRANDESA

COMO FACTOR DE COESÃO NACIONAL

       

   A romanização dos povos da Península Ibérica iniciou-se com a pacificação imposta pelas campanhas militares de Décimo Júnio Bruto, no séc II AC, na Galécia e grande parte da Lusitânia, tendo sido o latim a língua veicular, posteriormente adoptada em toda a Península, à excepção do País Basco onde se continuou a falar o Euskera, língua proto-ibérica cuja filiação se desconhece.

 O latim falado pelos povos submetidos, ou “latim vulgar”, afastava-se muito do “latim clássico” erudito, evidenciando especificidades acentuadas de região para região, dado o modo próprio como cada um dos dialectos celtibéricos pré-existentes assimilou o latim e também devido à grande diversidade de influências trazidas pelos invasores, consoante a origem geográfica ou social dos colonos, soldados e funcionários romanos vindos de Itália.

  É sobre estas variantes do “latim vulgar”, faladas pelos povos peninsulares, que, após a queda do Império Romano do Ocidente (séc. V), se vão individualizar as línguas românicas ou “romances”, tendo em conta o caminho específico seguido por cada uma delas e a contribuição que os posteriores povos invasores, germânicos, primeiro (séc.V), e árabes (séc. VIII) depois, vieram dar....................................

 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

In memorian de l'eilustre Porsor Amadeu Ferreira, an que sue muorte repersentou ua grabe perda pa l Paíç i pa la quemunidade mirandesa an particular.  Zaparecido l'home, queda l sou legado antregue a ua renobada geraçon capaç d'assegurar la cuntinidade de la sue obra.

 

 DE L’OURIGE I AMPORTÁNCIA DE LA LHÉNGUA MIRANDESA CUOMO FATOR D’OUNION NACIONAL.

 La romanizaçon de ls pobos de la Península Eibérica ampeçou cula pacificaçon ampuosta pulas campanhas melitares de Décimo Júnio Bruto ne l sec.II AC na Galécia, assi cumo la maior parte de la Lusitánia, tenendo sido l lhatin la lhéngua beicular, más tarde aporfelhada an to la Península, cun eiceçon de l Paíç Basco aonde se cuntinou a falar l Euskera, lhéngua proto-eibérica an que la sue felhiaçon se çconhece.

L lhatin falado puls pobos submetidos, ou “lhatin bulgar”, apartaba-se muito de l “lhatin clássico” eirudito, eibidenciando specifecidades acentuadas de region para region, dado l modo própio cumo cada un de ls dialetos celtibéricos pré-eisistentes acolhiu l lhatin i tamien debido a la grande dibersidade d'anfluéncias trazidas puls ambasores, cunsuante l'ourige geográfica ou social de ls quelonos, suldados i funcionairos romanos benidos d’Eitália.

 Ye subre estas bariantes de l “lhatin bulgar”, faladas puls pobos peninsulares que, çpuis de l sbarrulho de l Ampério Romano de l Oucidente (sec. V), se ban andebidualizar las lhénguas románicas ou “romances”, tenendo an cunta l camino specífico seguido por cada ua deilhas i la cuntribuiçon que ls posteriores pobos ambasores, germánicos purmeiro (sec. V) i árabes (sec. VIII) apuis, benírun a dar..................................................