
Chama-se Marie, cumo tantas outras daqueilha giraçon an que nun ser Marie qualquiera cousa, era ralo.
Las mesmas rues, la Praça cun chano çfrente. Pisa-se melhor, mas sien saber porquei sentiu soudades de ls paralelos de la Praça, adonde le quedórun tantas bezes ls tacones de ls çapatos.
L mesmo jardin, las arbles mais altas i cun tuoro mais bielho, cumo eilha.
Rebobinou l filme i biu-se cun fato de calças i xambre branco, cun flores brancas na cabeça, ramo de laranjeira nas manos, seinha de bergindade.
Noiba cun calças si, que era perciso rebolucionar ls questumes ampedernidos; i bien lhargas cumo ditaba la moda an tiempos de reboluçon.
Nunca habie sido capaç de fazer isso antes, ser rebolucionária, tal era la represson cun que siempre bibiu. Essa cousa de se alborotar contra las mentes atrasadas anque nun le faltasse la gana, nunca fui capaç. Siempre tubo las alas cortadas rentes…
Cuntinou a mirar, atenta a to ls pormenores.
Faltaba-le muita cousa, nó a la cidade, mas a eilha.
Chubiu a las murailhas i caminou por eilhas.
Reconheciu las piedras d'adónde caiu scaleiras abaixo, aqueilhas a la antrada de la cidade.
Mirou l dous i biu-lo a la pormeira. L carreiron para caminar que la cumbida a un passeio mas que nun ten tiempo.
A dreitos al Fresno yá nun hai ls cantacucos. Eironie de l çtino, ls cucos tubírun que scapar, eilhes que tíran l nial a to ls paixaricos. Hai homes mais fuortes que la stória de ls cucos.
Comiu até la derradeira forfalha daqueilha bolha, tan mirandesa cumo eilha.
Dedicada a Marie de Lurdes, screbida yá hai uns anhos














