Mostrar mensagens com a etiqueta poesie. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta poesie. Mostrar todas as mensagens

03/10/15

Adius (republicaçon)


Republico esta traduçon, cula debida bénia a Adelaide Monteiro que me corrigiu ls erros.

Eugénio de Andrade, pu l grande actor i diseur Mário Viegas

Yá gastemos las palabras pula rue, miu amor,
i l que mos quedou nun chega
para afastar l friu de quatro paredes.
Gastemos todo menos l siléncio.
Gastemos ls uolhos cul sal de las lágrimas,
gastemos las mano a la fuorça de las apertarmos,
gastemos l reloijo i las piedras de las squinas
an speras einúteles.

Meto las manos ne ls bolsos
i nun ancuontro nada.
Antigamiente teníamos tanto para dar un al outro!
Yera cumo se todas las cousas fússen mies:
quanto mais te daba mais tenie para te dar.

A las bezes tu dezies: ls tous uolhos son peixes berdes!
i you acarditaba.
Acarditaba,
porque al tou lhado
todas las cousas yéran possibles.
Mas esso yera ne l tiempo de ls segredos,
ne l tiempo an que l tou cuorpo yera un aquairo,
ne l tiempo an que ls mius uolhos
yéran peixes berdes.
Hoije són solo ls mius uolhos.
Ye pouco, mas ye berdade,
uns uolhos cumo todos ls outros.

Yá gastemos las palabras.
Quando agora digo: miu amor...,
yá se nun passa absolutamiente nada.
I inda assi, antes de las palabras gastas,
tengo la certeza
de que todas las cousas stremecien
solo de murmurar l tou nome
ne l siléncio de l miu coraçon.
Nun tenemos yá nada para dar.
Drento de ti
nun hai nada que me pida auga.
L passado ye einútele cumo un trapo.
I yá te dixe: las palabras stán gastas.

Adius.

Eugénio de Andrade

[An pertués:

Já gastámos as palavras pela rua, meu amor,
e o que nos ficou não chega
para afastar o frio de quatro paredes.
Gastámos tudo menos o silêncio.
Gastámos os olhos com o sal das lágrimas,
gastámos as mão à força de as apertarmos,
gastámos o relógio e as pedras das esquinas
em esperas inúteis.

Meto as mãos nas algibeiras
e não encontro nada.
Antigamente tínhamos tanto para dar um ao outro!
Era como se todas as coisas fossem minhas:
quanto mais te dava mais tinha para te dar.

Às vezes tu dizias: os teus olhos são peixes verdes!
e eu acreditava.
Acreditava,
porque ao teu lado
todas as coisas eram possíveis.
Mas isso era no tempo dos segredos,
no tempo em que o teu corpo era um aquário,
no tempo em que os meus olhos
eram peixes verdes.
Hoje são apenas os meus olhos.
É pouco, mas é verdade,
uns olhos como todos os outros.

Já gastámos as palavras.
Quando agora digo: meu amor...,
já se não passa absolutamente nada.
E no entanto, antes das palavras gastas,
tenho a certeza
de que todas as coisas estremeciam
só de murmurar o teu nome
no silêncio do meu coração.
Não temos já nada para dar.
Dentro de ti
não há nada que me peça água.
O passado é inútil como um trapo.
E já te disse: as palavras estão gastas.

Adeus.]

21/03/14

LA FLORAÇON DE L SILENÇO

Amadeu Ferreira, para l dia Mundial de la Poesie, 
presenteia mos cun un guapo poema.


LA FLORAÇON DE L SILENÇO


I.
Abaixei outra beç a la raiç de ls caminos,
ls coincidos carreirones acesos ne l sangre,
na pauta de la piel arados an cantiga.

A un ambelhigo de lhuç atadas sien paraige,
nun páran las nunca sanadas feridas de amassar
l pan, que medra adubado pul tiempo.

Cumo fazerei pa spertar la doçura de ls figos,
aterno migrante
pa la tierra adonde l silenço ten priessa an botar frol
i adiadas palabras ambéntan la bida,
nun bolo porriba las brechas de ls derraigados dies?

II.
Cumo puode l pastor lhebar cinzas de palabras ne l cerron
i sperar un milagre de aires i forfalhas?

Quien ansina ls ninos a zenhar caminos
i a colgá-los an sous uolhos quelor de risa?

Quien ha de poner azeite nas missagras de ls cabeços
i daprender a peinar l pelo de ls freznos?

III.
Bamos palantre cun nuossos frescos passos
i niu fazeremos cua ambuça de patrielhas,
nadas que alhá nubrinas de lhembráncias drúmen,
i cántan ne ls aires mundos ampossibles.

IV.
Por adonde andas Fernan Mendes,
que tanta falta me fazes nesta pelegrinaçon
antre tierras por ambentar,
coalhadas de mauga,
que nien ua risa s’acende a alhumbrar l die?
 

Porquei me habie de doler l bolo de ls páixaros
se pul ambierno antrou
cun sues alas de palabras deloridas de  cenceinho,
a que l cumpassado bater le puode lhimpar l puolo de las raízes?

V.
Essa tierra nun te pide menos que cunquista, granico a granico,
nadas que nunca te daran l uso de l títalo de cunquistador,
anque sien fin tengas mundos para abraçar.

VI.
Batiu ne l fondo la nuite
mas inda nun sonou la hora de te drumires,
i todo bate cierto culs manielhos a spera de l filaço.

Queda te a ler l que l aire te trai,
çfolhando la lhuç de las nubrinas
i çfraldando l claro scuro de la quelor de las paixarinas,
que las streilhas nun ouriéntan yá modernos nabegantes.

VII.
Quien inda será capaç de medir
la pulsaçon de las aldés antes que çfalhéçan
a la míngua de coraçon,
perdido por bielhos caminos que nuobos passos nun acénden?

VIII.
Yá nun quieres adebinar manhana,
que l agora nun te deixa campo para mais nada.

I sigues sien paraige,
que nun te derrota l nabegar nun mar de miedo.

Fracisco Niebro
21 de márcio de 2014

04/09/13

L Specialista


L specialista an negócios na bolsa
Senta-se delantre l cumputador
Bei las cotaçones de la tue sprança
De ls tous suonhos, de la tue denidade
I resuolbe qual bai a bender purmeiro.

(publicado tamien eiqui)

23/02/13

Fuolha Poética 2013


Manhana, die 23 de Febreiro a partir de las 18:30, la Fuolha Poética (agenda cun poemas ampeçada an 2012) será apersentada ne l café Madeira Pura (Rua Terreiro do Trigo, nº 72/74, Alfama, Lisboa), cun leituras de poemas por parte de todos ls que quejíren ler.

La Fuolha Poética stá publicada na anterneta, puode ser çcarregada eiqui i ten alguns poemas an Mirandés. Para quien quejir, ye possible cumprar l' eidiçon an papel por cinco ouros durante l sarau de manhana.

Stan todos cumbidados a ler l poema que publicórun na agenda i/ó outros. Las leituras serán grabadas i publicadas ne l blogue de l porjeto.

L' antrada ye de grácia.

19/10/12

Inda nun ye l fin nien l ampeço de l mundo...




Manuel António Pina (1943 - 2012)


Torno debagar al tou 
sunriso cumo quien torna a casa. Fago de cunta que
nun ye nada cumigo. Çtraído ando
l camino cunhecido de la soudade,
pequeinhas cousas me prénden,
ua tarde nun café, un lhibro. Debagar
te amo i a las bezes dalgeiro,
miu amor, i a las bezes fago cousas que nun debo,
torno debagar a tue casa,
compro un lhibro, entro ne l
amor cumo an casa.

in "Ainda não é o Fim nem o Princípio do Mundo. Calma é Apenas um Pouco Tarde"



19/09/12

Se l mundo nun se acabar...


Yá bos falei alguas bezes de la Folhinha Poética, ua agenda cun un poema por die (anspirada nas agendas de l' eiditora Assírio & Alvim) an bárias lhénguas durante al anho 2012. Assí, se l mundo se acabasse astanho, cumo dezírun ls maias, acabarie an poesie. 

L' eideia yera publicar testos de poetas çcoincidos i poetas cunsagrados. Muitas pessonas participórun i ye possible ancuntrar alhá poemas an bárias lhénguas , antre las quales quatro poemas an Mirandés. Antre ls poetas mirandeses yá nuosso coincidos stán Adelaide Monteiro i Francisco Niebro. Antre ls nó-mirandeses que se astrebírun a screbir an mirandés, stá Ricardo Thomaz Alves i you própio. L' agenda puode ser lida an papel ó na anterneta.

Mas apuis de publicar esta agenda, Jorge Amaral de Oliveira (que tubo l'eideia desta einiciatiba, tamien coincido por Mané do Café) lhembrou-se que talbeç l mundo nun se acabasse an 2012 i nun serie mala eideia fazer outra agenda an 2013. Por essa rezon, stá agora a ajuntar nuobos poemas, que seran publicados solo na anterneta (por bias de ls custos de publicaçon i çtribuiçon an papel).

You yá sabie desto hai algun tiempo, mas cumo sou un cachico squecido, inda nun mandei nanhun poema nin dibulguei l' einiciatiba. Dibulgo-la agora, que inda bamos a tiempo. Se screbis poesie an mirandés, ambiai quanto antes un de ls buossos poemas para manedocafe@gmail.com. El tenerá todo l gusto an publicá-lo.




13/06/12

LS BIELHOS


Porque se demóran
ls bielhos de sal ne l rostro?

Séntan-se al sol, scóran
l cuorpo ansiado nas caiatas.

Cómen i rien sien gusto.

Éntran na eigreija i cun gengiba znuda
mansamente péden i adóran.

Porque se demóran?
Que teima ye la sue?


Porque se demóran?
Als tropeçónes na casa son fastio

ls bielhos de tan gasta serbentie.


OS VELHOS

Porque se demoram
os velhos de sal no rosto?


Sentam-se ao sol, escoram
o corpo ansiado nas bengalas.

Comem e riem sem gosto.
 

Entram na igreja e com gengiva nua
mansamente pedem e adoram.

Porque se demoram?
Que teima é a sua?


Porque se demoram?
Aos tropeções na casa são fastio

os velhos de tão gasta serventia.

Aqui e Agora Assumir o Nordeste-Âncora Editora
A.M.Pires Cabral

10/06/12

Ls mius poemas d'amor





















Ls mius poemas de amor
nun ls puodo dezir a quienquiera,
Amor!
Son mius,
son tous,
Son de ls dous.

Tu i you,
you i tu,
nun só poema
Poema d’amor !

Para ti,
para mi,
para ls dous
Nun ye para quienquiera !

27/04/12

«Folhinha Poética»


Se hoube quien dessisse que l mundo se acabarie an 2012, hoube quien respundisse que l melhor yera acabá-lo an poesie. Anspirado ne ls poemários de la eiditora Assírio & Alvim, Jorge Amaral de Oliveira criou ua agenda que ajunta poemas screbidos an bárias lhénguas (pertués, mirandés, castelhano, francés, crioulo, anglés, grego antigo, etc.), uns de l' outorie de eilustres çcoincidos, outros de poetas cunsagrados.

Chegada finalmente a Pertual, l' eidiçon an papel de la "Folhinha Poética" salirá ne l próssimo demingo 29 de Abril de 2012, pulas 18 horas, na lhibrarie Fabula Urbis (Rue de Augusto Rosa, 27, Lisboua). Haberá un pequeinho sarau i ua recuolha de poemas para l' agenda de 2013 (l mundo nun se acabará este anho i la poesie tambien nó).

Beni a ler un poema, cantar, tocar ó dançar! L' antrada ye lhibre.

04/04/12

Querido !


Querido!


Deixa-me de procissones,
de folares feitos cun uobos
i carne de cochino…

Lhieba-me mas ye a ber cinemas
i cunta-me stórias de amor !
Nó stórias de muorte !

Querido...

Solo m’antressa
la mie, la tue,
la NUOSSA paixon !



P.S. L'atriç francesa Juliette Binoche ye ua de las mais premiadas até a nible mundial.


24/03/12

Fúrun...

Fúrun aparcendo las palabras,
las eideias, las frases,
de l poema que screbi hoije
na lhéngua que yá falei mais na mie bida
mas que nun ye l mirandés.


Se stubisse na tierra adonde naci
talbeç todo fusse defrente,
talbeç las palabras i até l timbre de la boç
fússen cumo aqueilhes que purmeiro oubi.
Mas l tiempo passou
i l que queda anton
ye l chilrear bibo i alegre
de ls páixaros que hoije yá nun páran de cantar.
L que starán eilhes a dezir ?


Que l sol brilha !

Pal l resto…
un puode eimaginar,
calhado,
ou na lhéngua que quejir.

J’ai lu dans des fleurs
ce que je voulais te dire
et il était écrit…
Non, en vérité je ne sais pas !

J’ai alors entendu des oiseaux chanter et le soleil brillait…

Ce qui était écrit sans l’être
c’est que la journée serait belle
et que j’avais envie d’écrire
comme ça
comme on rêve en admirant des fleurs
ou en écoutant des oiseaux chanter.

Tout cela je l’ai écrit
peut-être pour me persuader
que j’existe
et que le bonheur peut durer longtemps
ou tout juste le temps
que dure une vie
ou seulement un printemps
ou seulement un instant.


23/02/12

Tapeçarie

"Stória de Moisés", anónimo, seclo XVI,


275 cm x 465 cm, Musée Fenaille, Rodez, França.

Bi stradas, campos, piedras de quelor defrente,
casas, cidades…
i a nien sequiera cien quilómetros de çtáncia
pareciu-me a mi que yá staba noutro paiç…

Mas l que mais m’ampressionou
fui ua tapeçarie
antiga i feita na Flandres…
Aprossimei-me i até la cunsegui topar !

Yá muitas you bi an lhibros
an museus ou an palácios,
i hoije tamien nun museu
mas fui todo tan defrente !

Nun habie quaije naide…
anton nien sequiera preguntei
quis saber cumo ye que era feita…
Toda cun finos filos de lana i de seda !

Quantas horas nun fúrun neçairas,
dies anteiros i até meses ?!
I que stroudinaira la quelor azul que topei !

Un cachico de cielo ! Un cachico de stória !

Un milagre que acariciei…

05/02/12

L que sal ye azar

Salazar (a la squierda) i Franco (a la dreita)...



L que sal
ye azar
cul Salazar !

Tiempos de sal
tiempos de azar
tiempos de Salazar !

I até an francés:

Sale temps,
sale mec,
sale type,
sale hasard !

Fichu Salazar !

N.B.

1. Tamien pongo aqui l lhaço para ler ou reler l guapo poema que Pessoa screbiu amentando ne l « tiraninho feito de sal i azar ».

2. Claro que cun Franco tamien houbo azar...

19/12/11

Un cachico más felizes



Quadros de Teresa Almeida, sacados deiqui
Cunforme ambora dada eiqui, na sesta, die 16, la porsora Teresa Almeida, nuossa camarada eiqui de la quadrilha, einougurou ua sposiçon de pintura – Pinceladas Poéticas - i apersentou l sou purmeiro lhibro de poemas - Ousadia. Fui ua fiesta mui bonita i bien merecida! Ye ua pruoa para todos eiqui tener ua camarada desta culidade.
You amento nisto por dues rezones: a la ua, para le agradecer i renobar ls parabienes a la porsora Teresa i dezir-le que yá stamos a spera de la cuntinaçon; a la outra, para le amostrar als que nun tubírun la suorte de haber stado alhá dous testos subre la pintura/poesie de la porsora Teresa que son, eilhes mesmos, tamien dues obras de arte:
L purmeiro de la tamien pintora i poetiza mirandesa Adelaide Monteiro, si, la nuossa Delaide.
“Arrebenta la ousadie an telas i poemas, a la par d´ua cierta suabidade i einocéncia capazes d´amerosar fraguedos ne l sou modo mui própio d´ apaziguar todo l que stá a la borda deilha.
Béilan las lhetras dun poema nas saias sbolaciantes de la beiladeira de rapassiado, an manchicas cun ganas de salir de la tela, ampuxadas por baláncios de la música que d´andrento de l´outora bai salindo.
Na scrita i na poesie, Teresa Almeida stramite serenidade, al miesmo tiempo que spechuca l deseio de rumper regras, de passar lhemites.
Oubrigada Teresica, por todo l que mos dás!”

L segundo, de Júlio Meirinhos, Bice-Persidente de l Turismo de l Porto i Norte de Pertual, antigo Persidente de la Cámara de Miranda i, nunca será de mais repisá-lo, “pai” de la Lei que recunheciu la Lhéngua Mirandesa:
“La lhuç debelgada por remiles de cintas-de-raposa arramaba-se pula tierra mirandesa. Apuis, la mano hable de la pintora ajuntou-la i angalanou-la. Tenhiu cembones de eideias: dou-le sabor a quelores amerosas, cheirosas daquel dóndio caliente que las palabras inda nun aprendírun a dezir, mas que ls uolhos ampálpan ne l scurrir de las selombras. Prendiu ls spetros cul feitiço de l sou mirar azul zberdiado, i pa ls oubrigar a dezir l sou mundo, zlingou-los de guapos barandins, donde cuorren riqueiros de formas mansas. An “Pinceladas Poéticas”, Teresa Almeida amplacha las paisaiges de ls sous mirares, para lhougo a seguir las ampimponar a rigor, todo, solo para mos fazer un cachico más felizes.
Que Dius te lo pague, Marie Teresa”

14/11/11

Adonde stá la poesie ?



Stá nas piedras ?
Stá nas flores ?

Nun sei adonde stá
Mas parece que habie ua piedra
Habie ua piedra nesse camino...

I quando aparciu la flor
la flor nesse camino
mais guapa quedou la flor
la flor i tamien l camino.



07/11/11

Stradas bielhas



Fui de Miranda até Sendin, nestes dies,
i tamien de Sendin até Mogadouro.
Mas desta beç pul IC

Eitinerário Cumplementar, nun ye berdade ?
Mas nun me lhembro de haber bisto outros carros,

a nun ser l miu, a passar por alhá.
Assi i todo, nun era de nuite

i stábamos, até,
na altura dun fin de sumana cun feiras i todo...
Ua bia rápida só para mi ?! pensei, anton.
Miraique !
Na buolta, nun m’apeteciu antretanto

tornar a ir pul mesmo camino.

La strada bielha ten inda muito que se le diga !
Ten stória i finalmente mais ancanto !
Ten casas, arbles
i subretodo giente
giente que bibe a la borda ou acerca.

Querer ir depriessa

cumo se un nun quejisse ber a naide... ?!
Que eideia bouba !
A mi, bonda-me ls 1000 kms que tengo que andar

zde mie casa, an França,
para chegar al Praino...
1000 kms durante ls quales nun me dá la gana

de parar todos ls 20 ou 50kms
porque tamien perciso de chegar.
Mas depuis...

Depuis,

un ten que cuntinar a ir pula strada bielha,
todas las stradas bielhas !
Hai qualquiera cousa nessas stradas que nun hai

i que talbeç nunca haberá
nessas stradas que uns fázen agora,
essas stradas nuobas
nuobas até nun poder mais !

Mas you, ye nas stradas bielhas...

Yá por aqui passemos...
Yá por aqui pensemos...
I por aqui inda quiero cuntinar a passar

A passar i tamien pensar !




20/10/11

Pensamiento

Cheguei a pensar por bezes : l que bálen poemas que solo ténen dues ou trés quadras ou solo ua ? Son curtos demais !

Mas dou-me para ir a ber la Mensaige de Pessoa, hoije, (que só tengo inda an pertués ou anton an francés ne l caso de ciertos poemas) i ende bi que alguns poemas daquel que ye cunsiderado i cun rezon cumo l mais grande poeta pertués de l seclo XX nun ténen por bezes mais que dues quadras ou menos inda…

Puis ye !

Mas la realidade ye que outros poemas de Pessoa ténen bersos que até parece que nunca mais acában…
cumo se fússen lhibros anteiros screbidos só cun poesie…

lhibros chenos de poemas…

i poemas adonde nunca s'acaba la poesie !



13/10/11

Ls Bampiros



Ne l cielo cinzento sob l astro mudo
Batendo las alas pula nuite calhada
Bénen an bandos cun pies de beludo
Chupar l sangre Fresco de la manada


Se alguien se anganha cu l sou ar sisudo
I les franqueia las puortas a la chegada
Eilhes comen todo eilhes comen todo
Eilhes comen todo i nun deixan nada [Bis]


A to la parte chegan ls bampiros
Poisan ne ls prédios poisan nas calçadas
Trazen ne l bentre çpojos antigos
Mas nada ls prende a las bidas acabadas


Son ls mardomos de l ouniberso todo
Senhores a la fuorça, mandadores sin lhei
Anchen las tulhas beben bino nuobo
Beilan la ronda ne l pinhal de l rei


Eilhes comen todo eilhes comen todo
Eilhes comen todo i nó deixan nada


Ne l suolo de l miedo tomban ls bencidos
Ouben-se ls gritos na nuite abafada
Jazen ne ls fossos bítimas dun credo
I nó se sgota l sangre de la manada


Se alguien se anganha cu  sou ar sisudo
I les franqueia las puortas a la chegada
Eilhes comen todo eilhes comen todo
Eilhes comen todo i nó deixan nada


Eilhes comen todo eilhes comen todo
Eilhes comen todo i nó deixan nada

José Afonso




[An pertués:


No céu cinzento sob o astro mudo
Batendo as asas pela noite calada
Vêm em bandos com pés de veludo
Chupar o sangue fresco da manada



Se alguém se engana com seu ar sisudo
E lhes franqueia as portas à chegada
Eles comem tudo eles comem tudo
Eles comem tudo e não deixam nada [Bis]


A toda a parte chegam os vampiros
Poisam nos prédios poisam nas calçadas
Trazem no ventre despojos antigos
Mas nada os prende às vidas acabadas


São os mordomos do universo todo
Senhores à força mandadores sem lei
Enchem as tulhas bebem vinho novo
Dançam a ronda no pinhal do rei


Eles comem tudo eles comem tudo
Eles comem tudo e não deixam nada


No chão do medo tombam os vencidos
Ouvem-se os gritos na noite abafada
Jazem nos fossos vítimas dum credo
E não se esgota o sangue da manada


Se alguém se engana com seu ar sisudo
E lhe franqueia as portas à chegada
Eles comem tudo eles comem tudo
Eles comem tudo e não deixam nada



Eles comem tudo eles comem tudo
Eles comem tudo e não deixam nada

José Afonso]

08/10/11

Para Ema

Tengo fame de ti, Ema
L miu coraçon chama
Ye tal i qual un poema
Sabes bien que te ama !

Tengo fame, si, Ema !
Mas l que bai a ser de mi
se por bies deste poema
inda mais pensarei an ti ?!

La bida ten cada dilema !
Mas nun ye triste este tema !
Gusto de ti, querida Ema,
Manda-me tamien un poema !

06/10/11

Ampecei a oubir l biento

Ampecei a oubir l biento
l purmeiro biento deste Outonho
i pula purmeira beç
las purmeiras fuolhas de l anho
bi bolar

Todo esto tenie de acuntecer un die,
mas quien ye que querie acraditar ?
Era siempre cedo demais
anque todo yá steia talbeç screbido
nua fuolha…

Cumo todas las que un die nácen
agarradas a mil i ua arble
brílhan de mil quelores
son berdes
burmeilhas
amarielhas
i até azules
mas que depuis
un die
ampéçan a bolar
secas i lhibres
cumo páixaros que se pónen a sonhar
i a tener suidades
dun tiempo ido
i siempre curto
curto demais...

porque finalmente chegou l Outonho
i cun el este biento
este biento que sopra agora sien parar.