Mostrar mensagens com a etiqueta Eça de Queiroz. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Eça de Queiroz. Mostrar todas as mensagens

17/01/11

Hai 144 anhos screbie-se assi



L mais de ls menistros son anteligentes, scríben bien, çcúrsan cun respeito i buona pernúncia, ban a ricas einouguraçones i son eicelentes cumbibas. Mas, nun bálen nada a resolber crises. Nun ténen ousteridade nin la cunceiçon, nin l anstinto político, nin la spriéncia que faç l Stadista.

Ye assi que yá muitá an Pertual son regidos ls çtinos de ls políticos. Política d'acauso, política de cumpadriu, política de spediente.

Paiç gobernado al acauso, gobernado por prouas i por antresses, por speculaçon i corruçon, por perbileijo i anfluéncia de camarilha, será possible cunserbar la sue andependéncia?

Eça de Queiroz, 1857 "l Çtrito de Ébora".

L que screbirie hoije Eça, se fusse bibo?




Em Português

Há 144 Anos Escrevia-se Assim…

Ordináriamente todos os ministros são inteligentes, escrevem bem, discursam com cortesia e pura dicção, vão a faustosas inaugurações e são excelentes convivas. Porém, são nulos a resolver crises. Não têm austeridade nem a concepção, nem o instinto político, nem a experiência que faz o Estadista.

É assim que há muito tempo em Portugal são regidos os destinos dos políticos. Política de acaso, política de compadrio, política de expediente.

País governado ao acaso, governado por vaidades e por interesses, por especulação e corrupção, por previlégio e influência de camarilha, será possível conservar a sua independência?

Eça de Queiroz, 1867 "o Distrito de Évora".

O que escreveria hoje Eça, se fosse vivo?




04/05/10

< eironie > Solo agora, agora mesmo ye que antremos an crise <\ eironie >

"Hoije que tanto se fala an crise, quien nun bei que, por to la Ouropa, ua crise financeira stá a minar las nacionalidades?
Ye desso que há-
de benir la fin. Quando ls meios faltáren i un die se perdéren las fertunas nacionales,
l regime stablecido dará un tombo pa deixar l camino libre al noubo mundo eiquenómico."

screbido por Eça de Queiroz ne l jornal "O distrito de Évora" ne l anho de
1867.

An pertués:
"Hoje que tanto se fala em crise, quem não vê que, por toda a Europa, uma crise financeira está minando as nacionalidades?
É disso que há-de vir a dissolução. Quando os meios faltarem e um dia se perderem as fortunas nacionais,
o regime estabelecido cairá para deixar o campo livre ao novo mundo económico."

25/07/09

Cacho de Eça de Queiroz an "La correspundéncia de Fradique Mendes"



"Un home solo debe falar, cun ampecable sigurança i pureza, la léngua de la sue tierra: – todas las outras las debe falar mal, falá-las mal cun proua, cun aqueilha pernúncia xata i falsa que denúncia lougo l strangeiro.

Na léngua berdadeiramente reside la nacionalidade; – i quien fur tenendo cun crecente perfeiçon las lénguas de la Ouropa, bai als poucos sofrindo ua znacionalizaçon.

Nun hai yá para el l special i sclusibo ancanto de la fala materna, culas sues anfluéncias afetibas, que l'ambuolben, l'eizólan de las outras raças; i l cosmopolitismo de l Berbo eirremediablemiente le dá l cosmopolitismo de l carátele.

Por esso l que fala bien bárias lénguas nunca ye patriota.

Cun cada léngua alhena que daprende , antrodúzen-se-le ne l'ourganismo moral modos alhenos de pensar, modos alhenos de sentir.

L sou patriotismo zaparece, diluído an strangeirismo.

Rue de Rivoli, Calle d’Alcalá, Regent Street, Willelm Strasse – que le amporta?

Todas son rues, de piedra ó de macadame.

An todas la fala ambiente le oufrece un eilemiento natural i cungénere, adonde l sou sprito se muobe libremente, de libre buntade, sin heisitaçones, sin strobilhos.

I cumo pul Berbo, que ye l strumiento eissencial de la fuson houmana, se puode fundir cun todas – an todas sinte i aceita ua Pátria.

Por outro lado, l sfuorço cuntino dun home para falar, cun genuína i eisata porpiadade de custruçon i de pernúncia, an lénguas stranhas – esto ye, l sfuorço para se cunfundir cun gientes stranhas ne l qu'eilhas ténen d'eissencialmente caratelístico, l Berbo – apaga nel to la andebidualidade natiba.

Al fin d'anhos esse halbelidoso, que chegou a falar absolutamiente bien outras lénguas para alhá de la sue, perdiu to la oureginalidade de sprito – porque las sues eideias, oubrigatoriamiente, dében tener la natureza, ancaratelística i neutra, que le premita séren andefrentemente adatadas a las lénguas mais oupostas an carátele i génio.

Dében, si senhor, ser cumo aqueilhes «cuorpos de probe» de que tan tristemente fala l pobo – «que cáben bien na roupa de to la giente».

Para alhá desso, l perpósito de pernunciar cun perfeiçon lénguas strangeiras, ye uanlamentable anganho pa cul strangeiro.

Hai ende, delantre del, cumo l deseio serbil de nun sermos nós própios, de mos fundirmos nel, ne l qu'el ten de mais sou, de mais própio, la fala.

Ora esto ye un abandono de denidade nacional.

Nó, mie senhora!

Falemos nobremente mal, patrioticamente mal, las lénguas de ls outros!

Mesmo porque als strangeiros la pessona que fala bien bárias lénguas solo anspira çcunfiança, cumo ser que nun ten raízes, nin casa stable – ser que anda atrabeç de las nacionalidades alhenas, pon maçcarilhas neilhas uas atrás de las outras, i tenta ua anstalaçon de bida an todas, porque nun ye tolerado por nanhue.

De fato, se la mie amiga andubir pula Gazeta de ls Tribunales, berá que l purfeito falar de bárias lénguas ye un strumiento de alta aldrabice."




[ Pertués, Eça de Queiroz em "A correspondência de Fradique Mendes"]


"Um homem só deve falar, com impecável segurança e pureza, a língua da sua terra: – todas as outras as deve falar mal, orgulhosamente mal, com aquele acento chato e falso que denuncia logo o estrangeiro.

Na língua verdadeiramente reside a nacionalidade; – e quem for possuindo com crescente perfeição os idiomas da Europa, vai gradualmente sofrendo uma desnacionalização.

Não há já para ele o especial e exclusivo encanto da fala materna, com as suas influências afectivas, que o envolvem, o isolam das outras raças; e o cosmopolitismo do Verbo irremediavelmente lhe dá o cosmopolitismo do carácter.

Por isso o poliglota nunca é patriota.

Com cada idioma alheio que assimila, introduzem-se-lhe no organismo moral modos alheios de pensar, modos alheios de sentir.

O seu patriotismo desaparece, diluído em estrangeirismo.

Rue de Rivoli, Calle d’Alcalá, Regent Street, Willelm Strasse – que lhe importa?

Todas são ruas, de pedra ou de macadame.

Em todas a fala ambiente lhe oferece um elemento natural e congénere, onde o seu espírito se move livremente, espontaneamente, sem hesitações, sem atritos.

E como pelo Verbo, que é o instrumento essencial da fusão humana, se pode fundir com todas – em todas sente e aceita uma Pátria.

Por outro lado, o esforço contínuo de um homem para se exprimir, com genuína e exacta propriedade de construção e de acento, em idiomas estranhos – isto é, o esforço para se confundir com gentes estranhas no que elas têm de essencialmente característico, o Verbo – apaga nele toda a individualidade nativa.

Ao fim de anos esse habilidoso, que chegou a falar absolutamente bem outras línguas além da sua, perdeu toda a originalidade de espírito – porque as suas ideias, forçosamente, devem ter a natureza, incaracterística e neutra, que lhes permita serem indiferentemente adaptadas às línguas mais opostas em carácter e génio.

Devem, de facto, ser como aqueles «corpos de pobre» de que tão tristemente fala o povo – «que cabem bem na roupa de toda a gente».

Além disso, o propósito de pronunciar com perfeição línguas estrangeiras, constitui uma lamentável sabujice para com o estrangeiro.

Há ai, diante dele, como o desejo servil de não sermos nós mesmos, de nos fundirmos nele, no que ele tem de mais seu, de mais próprio, o Vocábulo.

Ora isto é uma abdicação de dignidade nacional.

Não, minha senhora!

Falemos nobremente mal, patrioticamente mal, as línguas dos outros!

Mesmo porque aos estrangeiros o poliglota só inspira desconfiança, como ser que não tem raízes, nem lar estável – ser que rola através das nacionalidades alheias, sucessivamente se disfarça nelas, e tenta uma instalação de vida em todas, porque não é tolerado por nenhuma.

Com efeito, se a minha amiga percorrer a Gazeta dos Tribunais, verá que o perfeito poliglotismo é um instrumento de alta escroquerie."