Mostrar mensagens com a etiqueta Manuol Sardina. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Manuol Sardina. Mostrar todas as mensagens

04/04/11

Abade Manuol Sardina - centenario de la sue muorte

Testo salido deiqui


De riba corrie un airico fresco nas cereijeiras de gromo a espreitar l calor dua primabera de poucas horas, nas abrigadas ambaixo ls cabanhales i antre ramalhadas sumidas de braseiros de eimbeirno, cardadores, dobadeiras, filadeiras fazien meia i camisolas cumpassiadas pul malhar seco de l lhino nos puiales de cantarie. Garotos adebertien-se cun espingardas de canelheiro atirando balas de bolas de tascos finos salidos de ls manhuços espadeirarados i apuis prontos a estrigar. Pul termo, ls más delantreiros ampeçában la relba, guiar ua augueira pal cerrado era fertume a la yerba, lhebantar un esbarrulhado tamien l calhaba al boieiro, apanhar bides era la segada de ls garotos anquanto na Negra, na Beiga i na Faceira l restrolho berde de la ferreán quedaba quelor de tierra rebolcada nua purmeira buolta para batatas.

Na jinela, l manjarico nun rejistira a la niebe cisqueira que na eimbernia tanta beç le remolinou al tuoro i colgaba-se cumo tabaco seco espindurado nas bordas de l culo de cántaro, baso recortado a turquesa no mesmo die que se l rachou l cuorpo na esquina de la fuonte, inda Rosa mal acarreaba meia barrila. L sol baixo antraba a golfiadas que fázen relhuzir l puolo cun oulor a tinta i papeles amontonados hai meses an riba de la pequeinha mesa arresquinada an zlhado l parapeito de la bidraça. La cama, feita de branco i colcha tenhida a çumacre, acunchegaba l cuorpo delorido i marimundo de Manuol, que an sou sano juízo anquemandaba la alma a Nuosso Senhor Jasus Cristo de las manos de l padre Lházaro mandado chamar a priessa para del recebir la cruç i ls santos ólios. Bai-se zlindo la malha de la bida sien lhinha que atame l uoco que crece an sou lhugar.

Yá se sínten caras a la Ramalha las esquilas de las boiadas, l crabo de ls lhumicos de anzonas feitos de tascos quedando cinza, ls fusos no çcanso i la manta de fumo cun cheiro a urze cubrindo todo l balhe quando sona ua badalhada de campana grande, outra i más outra, trés al todo, sigundadas por más trés i outras trés, cumpassiadas nun ritmo de finados. Hai delores acabadas, siléncios rotos, manantiales de lhágrimas, segredos de puorta an puorta, poucas falas. Apuis de cuincer meio Pertual, bispos, padres, talbeç menistros, ambaixadores i poetas, quedeste toda ua bida nas bordas de l ribeiro de Ourrieta l Poço, talbeç perdido por amores, por fartura quien sabe, ou por dambas rezones, quien l saberá? cierto ye que na punta de baixo de l Cabeço l Xeixo está la tierra que te ha de acunchegar i l pobo que nun te çquecerá.

San Martino de Angueira, 04 de Abril de 1911

27/01/11

Un abade chamado Sardina

Giuseppe Arcimboldo, "Auga", 1566,
Kunsthistorisches Museum, Viena.

Inda nun tube tiempo de ler todos ls artigos, testos, decumientos i arquibos que Amadeu i Alcides yá punírun ne l site que cunsagrórun al abade Manuel Sardina de Samartino mas yá me dei de cunta que eisísten afinal bariaçones an relaçon al nome dessa personalidade: "Sardinha" quando l chamamos an pertués, "Sardina" an mirandés, mas tamien afinal : "Sardenha" i claro que esta bariante faç pensar eimediatamente ne l nome dessa ilha de l Mediterráneo i até de ls sous moradores, ls sardos (Quien ye que me diç se ye possible dezir tamien cumo an pertués : "habitantes"?). I esta última bariante que acaba por ser tamien un topónimo i nó solo l nome dun peixe (d'auga salgada) puode tener a ber puls bistos cula eitimologie lhatina mas tamien griega de l nome desse peixe, la « sardina », que ye pula cierta un de ls mais cunsumidos ne ls países mediterránicos inda hoije i an Pertual tamien afinal, zde tiempos eimemoriales, pul menos zde la Antiguidade.
Tamien por esso l nome desse abade, mesmo sien inda saber quaije nada subre el cumo ye l miu caso, nun puode passar zapercebido i chama lhougo l’atençon : Sardina ! Mirai que !
Mas an ningun caso esso mos puode tirar la gana de ler todo l que dízen, amóstran i splícan Amadeu i Alcides nesse site
eiqui dedicado a esse abade i you, anque yá tenga ampeçado a ler mas inda mui pouco i yá uns dies, lhembrei-me quando tornei hoije a dar alhá ua rápida spreitadela (a tal punto que a estas horas yá debie de star a dormir; ampeço a trabalhar a las uito quando seran ende solo las siete... de la manhana, claro!)... lhembrei-me, staba you a dezir assi i todo, hoije, desse pintor quinhentista genial chamado Giuseppe Arcimboldo, nacido an Milano, na Eitália, i que tubo cumo mecena, antre outros, l amperador Rodolfo II de Áustria de que aqui falei hai poucos dies, anque mui rapidamente porque la mie antençon fui subretodo falar, nesse miu testo, de l rei D. Sebastian que fui tamien aquel a partir de l qual ampeça toda la stória dun cierto rinoceronte cuntada, cumo bos cheguei a dezir, pula francesa Catherine Clement, nun lhibro eiditado, na traduçon pertuesa, hai poucos meses, pula Porta Editora cul títalo de Dieç mil guitarras (An pertués: Dez mil guitarras).
Passa-se que ne l sou lhibro, l’outora tamien fala de l pintor eitaliano Arcimboldo (an special na p. 235, ne l testo oureginal, an francés), l outor desse quadro facinante (antre outros) cul títalo de « Auga » cun essa cara representada solo cun peixes, crustáceos i outros motibos marinos… Mirai que!

I dezir qu’inda nunca fui nien até l’Eitália, nien até la Áustria ! Mas até l museu de l Louvre, an Paris, por acaso si i mais dua beç; ye alhá que stan spuostos quatro outros afamados quadros desse pintor que represéntan de la mesma forma, mas cun eilementos de la flora, l’alegorie de cada ua de las quatro staçones. Spero que yá téngades tenido, bós tamien, la suorte de ls poder ber i admirar un die ou até mais que un die.

Mas a Samartino, tamien yá alhá fui… mas sien saber que fui nessa aldé que bibiu un cierto abade chamado Sardina: Manuel Jouquin Sardina! Yá ye tiempo anton de saber mais subre el. Bien háiades anton Amadeu i Alcides ! Nun mos fáltan inda bien cousas antressantes para ler !

04/01/11

2011 - Manuol Sardina i l Centenairo de la sue muorte

No anho que agora entra fai un seclo que se morriu Manuel Joaquim Sardinha, Manuol Sardina, Manuel Sardenha. Amantar no sou nome ye poner la cultura mirandesa más alta i acarreá-la más loinge. A cundezir cun la era i para que nunca pérdamos la mimória, naciu un blogue dedicado a essa figura tan mirandesa que muita de la sue giente squeciu i que outros más nuobos nunca oubírun sequiera falar.

Poner un sítio na anternete solo dedicado al Abade Sardina ye ua maneira lebe de prestar houmenaige al sou nome i a la sue obra, ye buscar saber más suobre essa figura samartineira de finales de l séclo XIX i amprecípios de l séclo XX. Bejitas, cuntribuiçones i çcuçones seran feitas eiqui.