Mostrar mensagens com a etiqueta Abelhón. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Abelhón. Mostrar todas as mensagens

29/02/12

A un soldado çcuincido


Soldado çcuincido


Chegas friu cul tiempo angaranhido,

Nos beirales

Guarda d’honra a un soldado

Carambelo an pinganielhos

Quietos bélan tou cuorpo adromecido.


Miranda, tou último çtino

Chora más un guerreiro eiqui nacido.


An Palaçuolo, ou nua quinta al pie

Naide dá fé de te haber bido moço ou nino

- Morriu Juan, donde serie?


Nien pai nien mai cun quien bibiste

Armanos ou parientes te belórun,

Fui l Praino an que naciste

I sues gentes que al fin agarimórun

Un de los sous, soldado çcuincido.


João dos Santos Seborro - Palaçuolo - muorto a 07 - 11 - 1965

06/01/12

Die de Reis ou ...


... Camelos no Praino i lheinha de Santo Antonho

Ajuntában-se no meio l lhugar manhana cedo. Uns traien calagouças, outros maromas, angrideiras, i outros até troçadores nun fura pori aparecer dalgun trampo más fuorte pedir dientes afilados an beç de machadas, por bien grandes i pesadas que fúran. Era assi todos los anhos, nebasse ou fazisse sol, cun cenceinho ou merujeiro i aquel anho tamien assi se cumprie la tradiçon. Serien por ende uns trinta, solo los que yá habien pagado l bino, fuora la garotada que tamien iba para ajuntar menudas i arrastrar galhas até los carros a cargar. Al final de la jornada poderien cuntar cun bino i antremoços, cun suorte cada un roubarie tabafeia ou chouriça para fazer la rambóia serano adrento. Los mardomos botórun senténcia:
- Ei rapaziada! Hoije bamos pula lheinha para Adil Cunceilho i los cepos serán l que sobra de l castanheiro de Tiu Sabastian, l que se secou na carreira de los nuobe. Ála! a camino que la carga ye acerca i l santo nun puode apanhar friu!
Los dous carros, a las bezes más cunsoante las personas de l juntouro, eran puxados pula mocidade: dous a sigurar la cabeznalha i los outros, aparelhados por cuorpo ou eidade, fazien fuorça an stadulhos fuortes que donde an donde eran atados a la maroma que salie de la cabielha, cual sobeio capaç de acorrear ua buona meia dúzia de juntas. Cada un aguardaba l die cumo se dun eisame de abaluaçon de tempra se tratara porque amostrar la fuorça, l génio i la manha era ua maneira de marcar campo i proua no meio de tanto macho.
An menos de dues horas yá habien tornado al terreiro no meio l lhugar cun la carga pronta, los carros quedarien para çcargar apuis de almuorço porque l báfio a pata i botielho salie por chupones i telhados adonde las teilhas se arralában anriba de la chilha, más folhin que madeira afumada i l stómado apuis de tanto rodion yá se iba colando a las costielhas. Habie que aporbeitar porque outro botielho solo l die de la fiesta! De tarde trairien los cepos i a la hora de las trindades l lhume tenerie que quedar pronto a chiçcar.
Era no die de reis, un die que nien era santo nien lomeado, mas que traie agarrada la tradiçon de los reis magos: dar lhembráncias i outras comenéncias, modernices para se gastar l que un nun ten. Cul tiempo, i cumo inda hoije se fai an Spanha, passou a ser neste die la oucasion de dar las prepinas i dalgua anzona para ninos, mercada an Mobeiros ou na feira l Naso.
Apuis l almuorço i de haber passado la manhana na jóldia cula mocidade a lheinha, batírun a la puorta. Siléncio!
- Antrai! quien ye? Preguntou mie mai. Nada!
- Bai a ber quien ye rapaç, anquanto you acabo de amanhar l lhume nun baia pori dalgua persona benir cun friu.
Mal botei l pie fuora de la cozina i ambiquei l mirar acuontra la puorta na outra punta de l corredor, bi un selumbron na buraca l gato, abri la puorta debagar, mirei pa riba a ber se bie dalgua persona, mas nada, solo bi l que habien deixado na soleira: un cabalhico malhado, de lhata, anriba de quatro ruodras negras. Bó!! i l que serie aquilho? Quien lo haberie deixado?!?! lhougo a mi que nunca habie tebido cousa tan delei para morar. Anton agora los Reis tamien andában porqui por este fin de mundo que quaije nien camino para altemobles tenie para poder antrar i salir deilhi? Botei-le la mano debagar, meio cun miedo que se scachasse, mirei-lo de lhado, de frente i por trás, peguei na cordica agarrada al cachaço i lhebei-lo de rede a rodar no cimento de l suolo pa la loija nistante andonada na squina de l scanho. Benie l cabalho, i l rei? pensei, se calha habie quedado perdido cun sou camelo no termo que arrodeaba l lhugar porque esse bicho más aquestumado a la arena por cierto quedou mareado nalgua caleija por bias de tanta piedra, anterrado no lhodaçal ou cun miedo de resbalar no carambelo al absedo, trés buonas rezones para afastar essa becheza de l Praino, adonde nunca los bi, ou será que andan çfraçados cumo no antruido?

13/08/11

Camino de la Cándena - salimiento



Camino de la Cándena ye ua rodeira seguida adreitos a la Raia antre Cicuiro i Arzelheira. Este camino tamien dá l nome al libro que salirá no die 21 deste més na scuola de Cicuiro ende a las cinco de la tarde. Nesse manhucico de cuontas de la Raia hai ua que se chama "Manolielho" de la qual se deixa
eiqui la sigunda parte.
L lhugar ye pequerrico mas inda se bei de bien loinge i l camino nun ten lhodaçales nien talanqueiras. Ua buona biaige até alhá.




01/06/11

Leonard Cohen - Prémio Príncípe de Asturias

Saliu hoije la ambora que Leonardo Cohen fui l scolhido para recebir l "Prémio Príncipe de Astúrias de las Letras".
Cumo las sues músicas i letras fázen parte de muito imaginairo, eiqui queda ua de las músicas de l poeta cantautor nacido no Canadá an 1934.




Quien nun dá fé de l biolino a cantar las notas de "beila-me cun tue belheza cun biolino a arder..." ?

08/05/11

Reberdegar







Hoije tengo l gusto de trazer más ua ambora a acrecentar a tantas buonas amboras de la cultura mirandesa: la salida dun nuobo disco todo el feito, tocado i cantado por personas de l Praino, de la Raia i de las Arribas.


Las modas deste registro, ua obra de referéncia de "La Çaramontaina", son dedicadas a las mocidades de Palaçuolo, Pruoba, Fuonte Aldé, Custantin, Miranda, Freixenosa, Sendin, Dues Eigreijas, San Martino, Cicuiro, Malhadas ...


Un bien haia a "La Çaramontaina" por repartir l sou "Reberdegar" cun todo mundo, trabalho de l qual eiqui podeis espirulhar un cachico para afilar l diente ... perdon! l'oubido.

04/04/11

Abade Manuol Sardina - centenario de la sue muorte

Testo salido deiqui


De riba corrie un airico fresco nas cereijeiras de gromo a espreitar l calor dua primabera de poucas horas, nas abrigadas ambaixo ls cabanhales i antre ramalhadas sumidas de braseiros de eimbeirno, cardadores, dobadeiras, filadeiras fazien meia i camisolas cumpassiadas pul malhar seco de l lhino nos puiales de cantarie. Garotos adebertien-se cun espingardas de canelheiro atirando balas de bolas de tascos finos salidos de ls manhuços espadeirarados i apuis prontos a estrigar. Pul termo, ls más delantreiros ampeçában la relba, guiar ua augueira pal cerrado era fertume a la yerba, lhebantar un esbarrulhado tamien l calhaba al boieiro, apanhar bides era la segada de ls garotos anquanto na Negra, na Beiga i na Faceira l restrolho berde de la ferreán quedaba quelor de tierra rebolcada nua purmeira buolta para batatas.

Na jinela, l manjarico nun rejistira a la niebe cisqueira que na eimbernia tanta beç le remolinou al tuoro i colgaba-se cumo tabaco seco espindurado nas bordas de l culo de cántaro, baso recortado a turquesa no mesmo die que se l rachou l cuorpo na esquina de la fuonte, inda Rosa mal acarreaba meia barrila. L sol baixo antraba a golfiadas que fázen relhuzir l puolo cun oulor a tinta i papeles amontonados hai meses an riba de la pequeinha mesa arresquinada an zlhado l parapeito de la bidraça. La cama, feita de branco i colcha tenhida a çumacre, acunchegaba l cuorpo delorido i marimundo de Manuol, que an sou sano juízo anquemandaba la alma a Nuosso Senhor Jasus Cristo de las manos de l padre Lházaro mandado chamar a priessa para del recebir la cruç i ls santos ólios. Bai-se zlindo la malha de la bida sien lhinha que atame l uoco que crece an sou lhugar.

Yá se sínten caras a la Ramalha las esquilas de las boiadas, l crabo de ls lhumicos de anzonas feitos de tascos quedando cinza, ls fusos no çcanso i la manta de fumo cun cheiro a urze cubrindo todo l balhe quando sona ua badalhada de campana grande, outra i más outra, trés al todo, sigundadas por más trés i outras trés, cumpassiadas nun ritmo de finados. Hai delores acabadas, siléncios rotos, manantiales de lhágrimas, segredos de puorta an puorta, poucas falas. Apuis de cuincer meio Pertual, bispos, padres, talbeç menistros, ambaixadores i poetas, quedeste toda ua bida nas bordas de l ribeiro de Ourrieta l Poço, talbeç perdido por amores, por fartura quien sabe, ou por dambas rezones, quien l saberá? cierto ye que na punta de baixo de l Cabeço l Xeixo está la tierra que te ha de acunchegar i l pobo que nun te çquecerá.

San Martino de Angueira, 04 de Abril de 1911

11/03/11

La Lhabandeira

...


La nuoba papo arruçado
Gurbata negra las bielhas
Por bezes atrás l arado
Letecidade nas canielhas.

Tarabielho l paixarico
Salta, poula, sbolácia
Siempre más un cachico
Nun baile que mete grácia.

A menear-se la purmeira
Guicha, lista i espabilada
Naide bola na praineira
Ua moda tan bien beilada.

No suolo bai spenhicando
L sustento la beiladeira
Rabo dreito balanciando
Siempre a bulhir lhabandeira
.
...
Alcides Meirinhos

26/02/11

Amboras de l Niassa


Amboras de l mundo anteiro
Son letras nesta pantalha
Amostradas an sfregantes
Pul listo i pronto carteiro.
Caras i manos sangradas
Lhenços que escónden piteiras
Balas que riscan la nuite
Homes de caras tapadas.

Yá nun chegan de l Niassa
Aerogramas melitares
Hoije traien-mos la guerra
A quelores drento de casa.

Stouros, bombas de gáç
Anubran praças anteiras
Boziando antre metralha:
somos pobo, queremos paç.
De todo l mundo an redor
Nuite i die sien çcansar
Bénen filmes que son cartas
De muorte, choros, delor.

Yá nun chegan de l Niassa
Palabras por ti screbidas
Caien lhágrimas a stourar
Bien andrento de tue casa.

Mais tristes i agoniadas
de ber filhos a lhuitar
Nessas rugas feitas guerra
Por cabeças alboreadas.
Cun eimaiges i sonidos
Entra-mos la guerra an casa
Fuortes reis, bispos sien duolo
De sous peones perdidos.

Yá nun chegan de l Niassa
Las cartas de Zé Maria
Bieno nun esquife negro
L lhuito para sue casa.

A José Maria Preto
(era natural de Picuote, falhecido an cumbate, an Moçambique, l die 07 de Júlio de 1970)

16/02/11

José Maria Morgado


Ls Alcaforros
Atormenta l báfio a sangre rojo i l fraco assopro
que rejiste no tembrar de l cuorpo sacamugindo
la bida que inda sobra de l mal trato de las balas.
Putas balas, maldito fierro i l lhume que las guia
Caras al salagre dun bibir cheno de suonhos
Amboldrigados a chombo i puolo.
Bidas sien alas bótan suables la alma al cielo
Loinge de l campo i de la mai que las biu nacer,
Deloridas, anfadadas, choran siléncios
I ls filhos frius que an arcas negras ban benindo.
Riu arriba, nos aires de Resinales
Bólan alto an remolino ls alcaforros
Seinha de muorte an Barriales,
Chegan brebe las amboras de l tou sangre
Caído loinge, tenhindo fuorte l suolo.

A José Maria Morgado

(natural de Sendin, falhecido an cumbate, an Moçambique, l die 18 de Márcio de 1967)

07/01/11

L Maragato


Na coleçon que yá eiqui se falou suobre la filmografie de Michel Giacometti, no lhibro númaro 7 salido esta sumana de la série "Povo que canta" ben un programa arrimado a quarenta minutos quaije solo dedicados a un de ls grandes ampulsionadores de la cultura popular mirandesa de l séclo passado. Home de mimória prodigiosa i coletiba assente na ouralidade, cuntador de cuontas cumo poucos, ye un cunsuolo oubir a Tiu Francisco dos Reis Domingues, Tiu "Chico Bioleiro" ou cumo ye más cuincido: Tiu Lérias, un digno merecedor de la medalha de ouro de la "Orde de l Anfante D. Anrique". No final nun se puode deixar de escuitar inda cun más atento estes bersos que se transcriben:

"Seja pequeno ou grande
o meu voto ninguém merece
porque depois do meu voto dado
o dono do vote cresce
e depois que está lá em cima
olha abaixo e não conhece."

04/01/11

2011 - Manuol Sardina i l Centenairo de la sue muorte

No anho que agora entra fai un seclo que se morriu Manuel Joaquim Sardinha, Manuol Sardina, Manuel Sardenha. Amantar no sou nome ye poner la cultura mirandesa más alta i acarreá-la más loinge. A cundezir cun la era i para que nunca pérdamos la mimória, naciu un blogue dedicado a essa figura tan mirandesa que muita de la sue giente squeciu i que outros más nuobos nunca oubírun sequiera falar.

Poner un sítio na anternete solo dedicado al Abade Sardina ye ua maneira lebe de prestar houmenaige al sou nome i a la sue obra, ye buscar saber más suobre essa figura samartineira de finales de l séclo XIX i amprecípios de l séclo XX. Bejitas, cuntribuiçones i çcuçones seran feitas eiqui.





19/12/10

La Mona Negra - ua cuonta de Natal (cuncurso)


...
Habie dous cepos no lhume, seinha de fiesta ou matáncia, que l más de la eimbernada l folhin de las paredes i de los canteados se acrecentaba cun l fumo de dous guiços ratunhados no cuncelhiu i alumiado por meio gamon metido nas lhares, an lhança adreitos afuora. Anton, solo l relhuzir de las bistas cobraba l mortiço i l negro de la cozina forrada cun meia dúzia de baras de fumeiro, al menos haberie botielho no Natal i nos Reis, ua escuridon lharga cumo nuite d’Eimbierno adonde antraba pul campo de las teilhas cabalho que serbien de chupon, ua racica de lhuna clareada de gelada. Negras i fries las nuites arrimadas a cada fin de més de las matáncias i de l Nino Jasus, menos aqueilha nuite de lhume fuorte i pote a bafiar l cheiro a polbo cun batatas i berças, candeia a gaç, turron de Mobeiros i meia quarta de nuozes i almendras mercadas na feira l Naso a uns comerciantes de por ende abaixo de las arribas. Á! que la cena si iba a ser de chupita. Tamien poderie spenhicar de las ubas guardadas an ramalhete na prieça de casa zde las bendimas! Todos los dies a mirar para eilhas i solo naqueilha nuite l botarie l diente apuis de tanta cuçpinha tener angulhido manginando l gusto que inda tenerien.
Malgarida, feita lhabandeira abanando l rabo pul lajedo de piçarra de la cozina, ora poulaba dun scanho para outro, assomaba-se a la prieça de casa mirando adreitos los colgadeiros de ubas de rei, ouferecie-se para ajudar a cumponer la mesa, ancabriolaba-se no regaço de sou armano más bielho que benira de Fráncia la purmeira beç apuis de soutranho haber passado a salto, ou anton pedie a Bitór que le cuntasse ua cuonta. Un tarabielho!
- Á! Sabes? perguntou el, hoije si te cunto la cuonta de l Nino Jasus apuis de cenarmos.
Mal maçcou las batatas i l polbo cun las ganas que tenie de oubir la cuonta, Bitór yá andaba no quarto anho de seminairo an Bregáncia i sabie andonar bien la cousa. Ua beç até se scapou de alhá para ir a ser lhabrador, de trator i todo! baliu la mai que mandou rezon a la Guarda de la Bila para que l prendíssen a el i a outro cumpanheiro i por esso tubo que tornar al para trás a saber de la sucada de las letras que deixara a meio. Si la pensou mas al fin saliu-se mal, agora que tenie faramalha isso tenie. Dezie-las tan bien que quaije todo mundo se ancreditaba nel. Nien l sermon de l bispo no Naso ancandilaba tanto cumo las palabras sérias de Bitór. Aposque si iba a dar un cura de purmeira auga.
Inda l azeite relhuzie na pocica de l queixo de Malgarida quando l armano antre dues garfiadas ampeça cun ar grabe i sabedor de cuontas:
- Sabes que fiesta ye hoije?
- Hoije nó! Diç que que manhana ye die de beisar un Nino znudo que ponírun nuas palhicas de centeno no presépio que fazírun l outro die na eigreija. Tenie tanto mofo que traírun nuns cestos de las paredes ambaixo l lhugar! Quien me lo cuntou fui Tie Bárbela. Bien que se me antolhórun dalguns monicacos para morar: uns canhonicos, un burro, ua baquita, até habie uns que stában bestidos de reis! I nien me deixórun pegar neilhes. Assi, tengo que me baler de las piedras i de las bolhacas para monas.
- Pus esse Nino bai a nacer esta nuite!
- Anton nun naciu yá? Perguntou Malgarida de l alto de sous cinco anhos acabados de fazer.
- Si, bolbiu Bitór, mas sabes que todos los anhos l Natal ye la fiesta de l Nino Jasus. I cumpassiou la boç. Tamien todos los anhos quando nace, l Nino Jasus abaixa pul sítio de l lhume i deixa cousicas i lhembráncias nos çapaticos que las personas pónen a modos al pie de l murielho, ou na chubineia.
De cuntino ls uolhos de Malgarida parecien dues centeilhas i cumo un caramonico eilástico debrebe saltou de l scanho, botou-se a correr adreitos al quarto i an menos de nada se apresentou cul sou único par de çapatos, uns çapaticos de agulhetes feitos an calfe amarielho que sou pai habie mercado na feira de l Naso a fin de Berano. Arrodiou la mesa, barriu ua squinica al pie de l strefegueiro i yá se purparaba pa los deixar eilhi, nó un mas los dous, porque se esse Nino que dezien deixaba cousas nun çapatico, anton nos dous melhor parte le tocarie. I lhougo a eilha que nunca naide le habie dado nada a nun ser sue mai, ua beç, ua caiata de arrebuçado de San Marcos, agora más que esso nien l bestido dua mona sequiera … i se fur ua mona? Pensou. Tanto cumo eilha querie tener ua mona cun piernas, braços, pelo para peinar, bestidos para tirar i poner, lhabar, coser. Á mai! que buonas tardes de monas passarie.
- Nun los puodes deixar inda, porque El solo ben apuis de todo mundo star na cama a drumir. Sabes que se bei giente spanta-se i apuis deixa todo nuas casas i nada nas outras!
- You tamien l quiero ber – tornou eilha – i bien gustarie que astanho me deixasse algo, el que nunca me deixou nada!
- Mira, apuis de cenar i de mos irmos a la cama, bonda deixares un çapatico tou ende na squina de l strefegueiro a ber se manhana ten algo alhá.
Outro remédio nun tenerie, mas solo un? I tan pequerrico? Inda cabie alhá ua monica ou anton ua bolsica de necras de bidro, ou l que l Nino Jasus podisse abaixar pulas lhares, mas la mona siempre era más lebe que las necras.
Comiu de las ubas que tanta gana tenie, nuozes i terron, mas l'eideia iba siempre a parar no çapatico amarielho que haberie de deixar al borralho. Apuis de más uas cuontas, cepos feitos brasa i tiçonicos, quedou l siléncio de la nuite tan solo cortado donde an onde pul piar de l moucho no uolmo de la ciguonha. I Malgarida de oubido fuora de las mantas a ber se sentie un tlincar de las lhares ou l zbiar de las teilhas para que l çapatico nun quedasse anaiunas … até que se drumiu.
Manhana cedo, antes de sue mai acender l lhume, Malgarida atirou-se de la cama cumo un foguete adreitos al çapatico amarielho, agarrou-lo mas nun biu nada, apuis chocalhou un pouco, andrento ua moneda de croua.
- Á Bitór!! Bitóóó… solo me deixou ua croua!!
- Al quei? Á! Sabes? respundiu l armano, ye que l purmeiro anho deixa siempre a pouco.
Anfeixou-se la boç, apetecie-le chorar, mas dado era dado.
- Mira que fui bien garunho cumigo l Nino Jasus. Se fai assi an todas las casas nun haberá muitos ninos a gustar del!
Quando tubo la purmeira mona, noutro Natal talbeç, negra, trazida de Martinica por ua francesa patrona de sue mai, bieno a la mimória l negro folhin que cobrie las paredes de la cozina an Pertual i la croua a chacolhar no çapatico cumo quien fai caçoada i atira un çton pulas frinchas de las teilhas. Tan loinge moraba l Nino Jasus de Malgarida!
.
Alcides Meirinhos, Dezembre de 2010
ua cuonta salida deiqui





26/09/10

La boç de Miranda

No die Ouropeu de las lhénguas, ua transcriçon de l Padre Manuel Preto

You nun sou you.
Chamo-me Manuel mas nun sou Manuel:
Nun me chamo Marie, mas sou tamien Marie,
Purírun-me un nome, mas sou todos ls nomes
De ls homes i de las mulhieres
De la squina de l Nordeste.
Sou la boç de la tierra an que naci i me criei!

Toda la tristeza
De la giente mirandesa
Ye mar que m’antrou n’alma
I me roubou la calma
Sien modo nien lei!

Mar que fizo de mi un campo de batalha,
I anda cumigo a las buoltas
Por caminos i atalhos que nien sei!
- Gritos que crécen,
I de tanto gritar çfalhécen,
Óndias que ban, óndias que bénen! –
A que me cumpararei?

Sou la boç de Miranda
(Cumo un probezico, roto muorto, sfameado,
Que pide un cacho de pan, un palheiro, ua croua)
A gritar para Lisboua:
“A que dal rei! A que dal Rei!”

Manuel Preto
Bersos Mirandeses, eidiçon de la Cámara de Miranda, 1993

23/09/10

Ua Lhéngua cunfessa-se - talbeç pormessa, quaije jura

Hei de buscar las palabras mais ancostadas al rechino de l sangre i afundir-me ne l tiempo para alhá de la teç.
...




...
siempre ye l tiempo de bibir de pies.
Ua nuoba proua por aliçace
até quando bós quejirdes


Este ye l decumiento possible de l poema que abriu la fiesta na nuite de salimiento de Ls Lusíadas an mirandés. Fui sacado a apanhar todos ls sonidos de l salon adonde l "spechucar las palabras" cria medras na Lhéngua.

21/09/10

Die de la Lhéngua VI

Cumo nun hai fiesta sien bombo, caixa, gaita de fuolhes i çanfona, eiqui quedan más uas "rabecadas" de ls Galandum Galundaina.



Cantiga bien mirandesa, de la Raia será talbeç. Para quien nun sabe, L Molino de la Raia queda na Ribeira de Angueira, na marra de l termo de San martino cun l termo de Alcanhiças, ambaixo de la Falgueira i de la Bicha.
Este molino era adonde la maior parte de las personas de Cicuiro i Custantin lhebában las carradas de sacos para moler seguindo l camino siempre nas fraldas de la Sierra que na sue crona ten la raia de Spanha. Ten anton l termo de San Martino dous molinos nas marras: este a Norte i l Molino de Beigas na marra de Angueira, a Sul (ou será l «Sules» de la catiga «la molinera»?)

Estando la molineira
sentadica an sou molino

...

Die de la Lhéngua Mirandesa V

I cumo nun hai die de fiesta sien música, ls Galandum Galundaina animórun l que sobrou de la nuite.

20/09/10

ls Lusíadas i la fiesta de la lhéngua


L manar de las palabras assi dezidas ceba rius i acachona morredeiros.
Un bien haia al poeta.

14/07/10

La Mona l Maio - cuontas de la Raia i de l Praino


Cartaç para dar a saber la hora i l die de la salida de más un lhibro, neste causo bilingue - pertués / mirandés - screbido an 1961 i 1962 i que solo agora bai a ber la lhuç de die para poder ser çfrutado por todo mundo. Solta-se la fuolha an Cicuiro, i nun ye cumo de questume, no die de San Juan!

17/06/10

Martinho Pires - Cicuiro - 14-06-1964



Chegueste pula tarde, mudo, solo, friu,
A la raia onde naciste, onde te bi.
Zde nino que pregunto quien tu eras, tiu.
L que me dás? dous retratos, un lhibrico i pouco más.
A buoltas cuntigo na mimória
Nun sal nada que amostre quien tu eras,
Ou l pensar, de quien gusteste, la tue stória.
Inda garoto ganheste alas, biste mundo,
Stremuntiando de tierra an tierra i alredores
África, tierra caliente, t’ancantou de beras
Esse rincon d’amigos, armanos, amores,
Capim, canhones bombas, picadas,
Spingardas, tiros, fieras, granadas.
Naquel deimingo, die de bola i de rambóia
L jipe chia an regubiuras, cun grande strondo
Dá un rebolco, dous, parou na fóia.
De que baliu seres guerreiro de Nambuangongo?
.

31/03/10

Zé Chico

Zé.
Zé Chico.
Dous nomes i un trator, na Granja,
Arar todo l Praino sien bacas, trinta cabalhos!
Era l suonho de siempre.
Dues manos i un guiador, todo tou,
Tamanha fuorça d’acarrear pán i lheinha,
Cortiça, yerba, freixos, galhas i ramalhos.
Agora guias l tiempo, l mundo, eilusones,
Bidas i canhones.
I soldados!
De madrugada, la yerba alta asselombra.
Lhebanta l sol báfio de tierra, siléncio i nubrineiro.
Sbolácia d’atalaia l cheiro xordo a guerra
Acerca, loinge, quien sabe adonde?
Puode ser manhana, deiqui a pouco
Ou benirá agora yá?
A cada metro me purparo para todo
Mirando las rodeiras de l camino feito strada
Nun baia algua ruodra más dzanquieta
Belhiçcar la mina çfraçada.
Toma-se tino nua rebuolta tan a modo para ua amboscada!
Ronca l motor más debagar.
Reza quien sabe, pedimos suorte.
Spreito al redor i la talanqueira que hai no camino
Ye seinha de peligro: ben ende barreno i muito tiro.
Trunan bazucas i morteiros,
Hai minas a saltar,
Sgraniça fierro, chiçpan centeilhas
An cuorpos tesos todos sangrados
Por sudores frius na zona de muorte.

Zé Chico, de sou nome cumpleto José Francisco Rodrigues, era de la Granja de San Pedro i falheciu an cumbate, an Moçambique, no die 13 de Janeiro de 1970.