Mostrar mensagens com a etiqueta Teresa Almeida. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Teresa Almeida. Mostrar todas as mensagens

26/01/13

LEITURA DE LS LUSÍADAS AN MIRANDÉS

 [Retrato de Alcides Meirinhos i Dinis Meirinhos]

LEITURA DE LS LUSÍADAS AN MIRANDÉS – MARIA TERESA DE JESUS ALMEIDA VAZ RODRIGUES (Retrato 036) 

Teresa Almeida (1949) naciu an Lagoaça, cunceilho de Freixo de Spada a la Cinta, lhugar que fizo parte de la mediabal Tierra de Miranda. Studou na Scuola de l Magistério Purmário, de Bila Rial, adonde se formou an porsora, i ne l Anstituto Superior de Eiducaçon i Trabalho de l Porto (Studos Superiores Specializados an Admenistraçon Scolar).
Ye ua poeta que nun pára de publicar i de mos suprender. Ye outora de "Ousadia" (Corpos Editora, 2011), habendo tamien publicado an co-outorie "Versos Luso-Brasileiros (Editora Sapere), Poetas da Confraria (Editora Sapere) e Palavras Nossas Vol. II (Esfera do Caos, 2012).
Trabalhou cumo porsora de l Ansino Básico ne l Porto i an Miranda de l Douro. Apuis fui Subdelgada de la Delgação Scolar de Miranda de l Douro.
Nun sendo falante de mirandés na sue ourige ou por formaçon, ten benido a fazer un grande sfuorço para daprender la lhéngua, neilha tenendo yá screbido muitos testos que publica na anternete, subretodo an http://frolesmirandesas.blogspot.com/, i na ‘Fuolha Mirandesa’ de l Jornal Nordeste. Ye ua grande amiga i dibulgadora de la lhéngua i cultura mirandesas, un bun eisemplo de muita giente que ten agora ua atitude de apoio, studo i dibulgaçon de la nuossa lhéngua que mui amportante ye pa l mirandés. Bien haias Teresa Almeida, assi muitos amigos tubisse la nuossa lhéngua, tamien mirandeses de alma i coraçon.
Apersentou se a ler, por sue einiciatiba i cun l sou apoio, de la sue nieta, Ana Teresa, de l sou genro, Antídio Fernandes, i de la filha Guida Subtil. Liu las stáncias 81 a 87 de l Canto III.

26/08/12

Ye algo miu


L gusto de pintar la bida an fiesta sbarra-se ne ls queloridos i ne l choro de l musgo na parede de la bielha casa. La casa ye un lhibro siempre abierto. Bonda oupir las scaleiras rafadas ne l delor de pasmáren l tiempo. Parécen andar depriessa als sítios i als abraços - ye neilhas que chube la suidade: las casas ténen coraçon. Na preça de casa, l'arca grande i antiga inda recende a trigo nas eiras. Stálhan-se ls uolhos i apura-se l cheiro na mimória de l pan louro, caliente (acabado de salir de l forno: que prefume miu Dius!). Parece que l'arquita, na copa, inda stá abierta – acoquelhada. Ls bagos lhargos i burmeilhos (ferral-de-rosa) zbotórun i las pinturas cólgan-se secas, mofosas – bindimadas. Apagou-se l'oulor de las tabafeias i chouriços: quedou la malga de la coalhada antes de salíren queisos i requeisones. Quedou, tamien, l frasco i la quelor de la ginjada, acumpanhada de queiso duro, nas tardes qu'inda gémen ne l sobrado de l salon. Defrentes éran ls prefumes, ls sabores i l bolo antre las mecas, las monhecras i las cuntas de l'abó. Ye secreto, antenso i persente l prazer de me sentar a la selombra de la parreira, i mirar-me al speilho d'auga ne l fondo de l poço de la figueira: ye algo miu. Teresa Almeida




19/12/11

Un cachico más felizes



Quadros de Teresa Almeida, sacados deiqui
Cunforme ambora dada eiqui, na sesta, die 16, la porsora Teresa Almeida, nuossa camarada eiqui de la quadrilha, einougurou ua sposiçon de pintura – Pinceladas Poéticas - i apersentou l sou purmeiro lhibro de poemas - Ousadia. Fui ua fiesta mui bonita i bien merecida! Ye ua pruoa para todos eiqui tener ua camarada desta culidade.
You amento nisto por dues rezones: a la ua, para le agradecer i renobar ls parabienes a la porsora Teresa i dezir-le que yá stamos a spera de la cuntinaçon; a la outra, para le amostrar als que nun tubírun la suorte de haber stado alhá dous testos subre la pintura/poesie de la porsora Teresa que son, eilhes mesmos, tamien dues obras de arte:
L purmeiro de la tamien pintora i poetiza mirandesa Adelaide Monteiro, si, la nuossa Delaide.
“Arrebenta la ousadie an telas i poemas, a la par d´ua cierta suabidade i einocéncia capazes d´amerosar fraguedos ne l sou modo mui própio d´ apaziguar todo l que stá a la borda deilha.
Béilan las lhetras dun poema nas saias sbolaciantes de la beiladeira de rapassiado, an manchicas cun ganas de salir de la tela, ampuxadas por baláncios de la música que d´andrento de l´outora bai salindo.
Na scrita i na poesie, Teresa Almeida stramite serenidade, al miesmo tiempo que spechuca l deseio de rumper regras, de passar lhemites.
Oubrigada Teresica, por todo l que mos dás!”

L segundo, de Júlio Meirinhos, Bice-Persidente de l Turismo de l Porto i Norte de Pertual, antigo Persidente de la Cámara de Miranda i, nunca será de mais repisá-lo, “pai” de la Lei que recunheciu la Lhéngua Mirandesa:
“La lhuç debelgada por remiles de cintas-de-raposa arramaba-se pula tierra mirandesa. Apuis, la mano hable de la pintora ajuntou-la i angalanou-la. Tenhiu cembones de eideias: dou-le sabor a quelores amerosas, cheirosas daquel dóndio caliente que las palabras inda nun aprendírun a dezir, mas que ls uolhos ampálpan ne l scurrir de las selombras. Prendiu ls spetros cul feitiço de l sou mirar azul zberdiado, i pa ls oubrigar a dezir l sou mundo, zlingou-los de guapos barandins, donde cuorren riqueiros de formas mansas. An “Pinceladas Poéticas”, Teresa Almeida amplacha las paisaiges de ls sous mirares, para lhougo a seguir las ampimponar a rigor, todo, solo para mos fazer un cachico más felizes.
Que Dius te lo pague, Marie Teresa”

05/10/11

LHAGOAÇA, TIERRA DE MIRANDa



Abaixaran-te las augas, l bigor
ua cuorda triste i sbranquenhada
apérta-te agora ls cunhos
i tu scuorres debagarico
nun Outonho que nun çcola de l berano

Anda triste l riu

Yá nun oubo l tou sereno cantar
que m´arrolha la lhembráncia
Mesmo al loinge
ne l assomadeiro de la cruç
beio un abismo de belheza que ye nuosso
que mos assigura an faias de sprança

Inda onte a la nuite, mesmo de lhoinge
te fui a bejitar
i nun siléncio que m’sdmirou
reparei qu'an remansos te deitabas
i, cula lhuna abraçada a ti,
relhuzies

Anda triste l riu

Lhágrimas arramadas an rumiacos de tristeza
muolen-mos la suidade
dun riu datrás altaneiro i atrebido
que cantaba i galgaba peinhas
nun sabido cantar d'amigo

Falta-te l'abundáncia que mana de l cielo
tarda l’auga que te lhieba l'amargura
i las cuordas de la tortura

Para adonde lhebórun la tua fuorça i alegrie
Qu'an abraços se fazie?

Nunca scabaran l tou suolo
porque an Lhagoaça i an Miranda
sós tu que scabas fondo
i ancho te fazes baliente

Por mais que de tristeza quergas screbir
hás-d' ir al renhon de l Ambierno
a saber de la fuorça i la zamboltura
i un cheiro de flor de laranjeira
chubirá las arribas
an Lhagoaça, miu bentre materno

I ls uolhos miraran
l berde azeituna de las oulibeiras
i la suabidade relhamposa de las lharanjeiras

De l fondo de tue cama cuntinará a rumper
la fuorça i l'oudácia dun riu D´ouro
para siempre an ti
lhuç i seiba de bida poder nacer

Teresa Almeida, 05-10-2011

23/09/11

JÚLIO RESENDE




"Gostaria de ficar na memória como um pintor da paz"

Júlio Resende





Ye ua grande honra pa la nuossa tierra tener paredes cun pinturas tan guapas de l mestre.

18/09/11

La Bouba de La Tenerie


Ye nua lhéngua amerosa, l mirandés, que you acabo de ler La Bouba de la Tenerie,
delantre de l mar, al çponer de l sol, a camino de Santorini, ua ilha an que ls homes
acendírun casas albas de niebe anriba de canhones negros cumo tiçon.

Porqui nacírun ls diuses i Apolo gusta de chiçpar fuogo ne l cielo ne ls redadeiros
sfergantes de l die.

Tamien este lhibro chiçpa puls caminos scuros de l’anquesiçon i pul modo cumo
eilha barriu l praino mirandés antre ls seclos XVI i XVII.

Si ye berdade que la lhéngua tanto puode ser ousada cumo remédio para sanar cumo arma para sembrar males (pg.141).
Assi i todo beio eiqui la magie, l sonido i la fuorça de la palabra znuda acontra la eignorança, l miedo i l´antolerança.

Brabo Fracisco Niebro