La rapaza que bedes agarrada al piano ye mirandesa, chama-se Sara Mendes i stá a tocar nun de ls cuncertos de l Miranda Ensemble, na Catedral de Miranda. Cousa piroleira isto de haber ua semana anteira de música clássica an Miranda, mas, a mi, l que mas me cunsola ye que seia ua mirandesa que steia delantre de las cousas.
Stá buono de ber que you nun antendo nada de música, mas cuido que nun me anganho muito se dezir que la rapaza ye ua pianista de purmeira auga. Yá nun ye la purmeira beç que l cunfesso: quando beio un mirandes a botar buona figura, ye quaije cumo se un cachico de l merecimiento tamien fura miu, assi a mod’un golo de la seleçon de la bola, solo que peç que inda más de perto i inda mas miu.
Sara Mendes, a ber se temais atento ne l nome, “cheira-me” que inda l habeis d’oubir muita beç, se bien que l Mendes yá l cunhéçades bien, de Balbina Mendes, sue mai, que bien chenica de proua puode star de tener un rebento desta culidade.
I ye que apuis estas cousas inda ténen outra bantaige: la ajuda, ansubstituible, que dan para la formaçon pessonal de cad’un, mormiente na eiducaçon de las geraçones más nuobas. Cumo tal, you, cabeça chocha, dou-me na eideia lhebar l miu garoto a ber este cuncerto na Sé, ua hora i meia, passada, sien poder falar i sien se poder bulhir muito. Aguantou-se, ende pal fin quaije a arrebentar, peç que tenie sarna de tanto se rebirar i se retrocer ne l banco, mas aguantou-se sien dar muito scabeche.
Gusteste? Gustei. Melhor!
Pus quereis saber que zd’anton inda nun tornou a haber ralhatinas an casa por bias de quemer la pratada de caldo ante l fin. Bonda ua miradela de sgueilha i l abiso: cumo nun te abies a acabar l caldo, lhougo a la nuite bamos a outro cuncerto na eigreija an Miranda… ah rapazes, peç que anté lhieba l smalte de l prato trás de la colher.

