Mostrar mensagens com a etiqueta Tortulhas. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Tortulhas. Mostrar todas as mensagens
20/10/14
ASTURICA - Cuncurso de cuontas i de poesie
La Associaçon La Caleya, d'Astorga, ourganiza un cuncurso de Cuontas i de Poesie, para todas las bariadades de l Stur-lhionés, l que tamien abarca l mirandés, cunsante se puode ler ne l regulamiento:
"Los trabayos han de tar escritos en llionés; almítese cualquier variedá dialectal del
dominiu llingüísticu asturllionés, ensin escaecer que’l mirandés de Portugal forma
parte d’él."
Oupa, a partecipar, que tenemos eiqui más de quatro que son capazes de le arrebanhar un tagalho de prémios. I nun era mal niun!
L regulamiento puode-se ber eiqui
21/02/14
ÇUBIACO
La Cámara de Miranda de l Douro celebra la lhéngua materna c'un “Çubiaco”.
Esta sesta, die 21 de Febreiro, celebra-se l Die Anternacional de la Lhéngua Materna, data scolhida an 1999, na Cunfréncia Geral de l’UNESCO, para promober la bariadade cultural i lhenguística.
Para celebrar este die, la Cámara Munecipal de Miranda de l Douro publica l númaro 1 (um) de l Jornal ÇUBIACO, fuolha anformatiba de l Munecípio. Trata-se dua publicaçon screbida solo an lhéngua mirandesa, la lhéngua materna de grande parte de ls mirandeses, oufecializada an Pertual pula Lei 7/99.
L Çubiaco tubo ua purmeira apersentaçon – númaro zero – durante l atrasado Festibal de Sabores Mirandeses, cun muita aceitaçon por parte de ls besitantes, salirá de 15 an 15 dies i será spargido (ye de grácia, de maneira que se puode dezir que nun ten précio) pulas scuolas, associaçones, outras anstituiçones i casas quemerciales de l cunceilho de Miranda de l Douro.
Todo mundo puode partecipar ne l "Çubiaco", bundando para isso que ambie ls testos (screbidos cunsante la Cumbençon Ourtográfica i la sue adenda) para ccubiaco@gmail.com ou cultura@cm-mdouro.pt
08/01/14
FAI-ME UN LIKE
Cuncurso “Fai-me un laique” – Regulamiento
1. L Munecípio de Miranda de l Douro
ourganiza l concurso “Fai-me un Laique” para dar a conhecer ls balores
materiales i eimateriales de la Tierra de Miranda i animar al uso de la lhéngua
mirandesa;
2. L cuncurso zambuolbe-se todo na
páigina oufecial de l Facebook de l Munecípio de Miranda de l Douro;
3. Todo mundo puode partecipar, cunsante
ls númaros a seguir;
4. L cuncurso fai-se de quinze an quinze
dies;
5. De quinze an quinze dies, será
publicada ua eimaige de la Tierra de Miranda, na páigina oufecial de l
Munecípio;
6. Para partecipar, cada pessona ten de
publicar ua legenda cun respeito a l’eimaige na caixa de quemantairos;
7. Cada pessona puode partecipar cul
númaro de legendas que quejir;
8. Solo seran aceites legendas an
lhéngua mirandesa, screbidas an respeito pula Cumbençon Ourtográfica de la
Lhéngua Mirandesa i de la sue adenda;
9. Nun se acéitan legendas/quemantairos
que séian oufensibos ou que afrónten pessonas ou anstituçones, que seran todas
zarriscadas;
10. L ganhador de l cuncurso será la
legenda que tenga l mais grande númaro de “Gusto/Like” na caixa de quemantairos
de l’eimaige;
11. L tiempo de la botaçon cerra a meia
nuite de l 14º die apuis de l die de la publicaçon de l’eimaige;
12. Apuis de cerrar la botaçon,
l’anformaçon subre la legenda ganhadora fazerá-se na mesma páigina de l
cuncurso;
13. Hai solo un prémio por cada eimaige,
que será ou lhibro ou un disco de la Tierra de Miranda, andicado al mesmo
tiempo que se publica l’eimaige;
14. Ls prémios puoden-se recebir na
Cámara Munecipal ou ser ambiados para la morada que l/a ganhador/a andique;
15. Cumo ourganizador, l Munecípio queda
cul dreito de ousar las legendas participantes para ls fines de l persente
cuncurso;
16. Causos nó abarcados por este regulamiento, seran
resolbidos pula ourganizaçon.
Bah, agora a ber se se bos squece de ir alhá a botar-le uns quemantairos balientes... i nun bal benir acá cula cumbersa: ah, i tal, you nun tengo registro ne l Facebook, nun quiero saber disso para nada!
Ora, carai, a mi, yá quantá que la mocidade de las scuolas me splicou bien splicadinho que quien nun ten Facebook ye cumo se nun eisistira ;)
03/07/13
SANCHA
DICIONAIRO EILUSTRADO DE MIRANDÉS
SANCHA -
s. f. - L mesmo que CARRAPATA; 1 - bicho de la família
de ls acarídeos, que se apega a la piel de ls animales i nun se zapega anquanto
houbir sangre que chupar. 2 (fig.) Pessona apegadiça, que nun zlharga mesmo que
l'ampónten. Eis. L PM ye cumo ua sancha!
15/06/13
La Tierra de Dues Lhénguas
L atrasado die 8 de junio fui apersentado an Bergáncia l 2º ambelume de "A Terra de Duas Línguas II", ua nuoba cemba de testos de outores stramuntanos. L'ourganizaçon de ls testos an pertués fui de Ernesto Rodrigues i la parte mirandesa de Amadeu Ferreira. Muitos de ls outores mirandeses repersentados son camaradas eiqui de la quadrilha de l Froles, i la cuntica ende abaixo tamien fai parte.
La pintura de la capa ye formidable, l que nun me admira nada, pus tamien ye de un mirandés que todos cunhecemos bien: Manuol Bandarra
MADALENA
“Grave
incertitude, toutes les fois que l’esprit se sent dépassé par lui-même; quand
lui, le chercheur, est tout ensemble le pays obscur où il doit chercher et où
tout son bagage ne lui sera de rien.”
M.
Proust - Du coté de chez Swann - A la recherche du temps perdu
Yá staba bien arrependida de haber benido. Meidie de
biaige zde Lisboua, buoltas i rebirabuoltas a arrodiar cabeços i a arrepassar
preinadas, la nuite mal drumida na penson que parecie salida de un filme de l
ampeço del seclo, i agora aquel smerujo teimoso que nun habie maneira de
passar, que le habie fazido arrecolher sien le deixar ber cun bagar l lhugarico,
ls oulhares de sgueilha curjidosos i anterrogatibos que l duonho de l café le
botaba trás de l balcon, la camada de nérbios que ultimamiente la trazie
siempre zanqueta, todo se iba abuntonando nua cemba que la anrezinaba i la
staba a deixar cada bez más zapacenciada. Habie sido buona asneira ir a dar
tanta buolta tan loinge i para quei? Que zízara l’habie ampurrado para aquel
canto de l mundo adonde nunca habie pensado tornar? Que staba eilhi a fazer? De
quei andaba a saber? Cun quei staba a spera de dar naquel canto de Pertual que nun
houbira sido capaç de ancuntrar noutro sítio de l mundo? Nada, nien eilha sabie
bien porquei habie benido nien a fazer l quei, l melhor era scapar outra beç,
nun amportaba para donde, scapar, i apagar de beç la recordaçon daquel lhugar
que niun signeficado tenie yá na bida deilha. Deixá-se andar, anté passar la truniada que
habie tumbado subre la sue bida. Más a más, la falta de ua jiqueta fazie-le
tener uns arrepilos de friu i l andeble
cheiro a mofo ne l aire de l café yá la staba a ampeçar a agoniar.
Madalena era ua
tie que yá habie passado ls cinquenta anhos, c’un donairo de senhora de cidade,
bien puosta mas sien anfeites nien arrebicacos que díran nas bistas, l que más
fazie arreparar neilha era ua spece de tristeza doce
que se le çprendie de ls uolhos i de ls trejeitos. Acabada de se zborciar de un
matrimónio que se habie indo acabando als poucos, an siléncio, cumo ua parede a
que naide bota la mano se bai antortando i se sbarrolha culs muitos ambiernos
passados porriba, dous filhos yá homes i fuora de casa, dona Madá (cul purmeiro
“a” bien abierto, a la brasileira) habie bido la bida a ampurrá-la por ua
caleija que l sou psicanalista dezie que podie zambocar ne l adil de la
depresson. Talbeç l melhor seia fazer ua biaige, habie el acunselhado, para
zairar las eideias i nun star siempre a maçcalhar ne l mesmo, cousa que la
fizo treminar a scapar, ua temporada, l
tiempo que fura, scapar de la cidade adonde habie gastado toda la mocidade i ls
más de binte anhos de matrimónio. Scapar, salir deilhi, ir para loinge, adonde
naide la cunhecisse, un sítio adonde l zassossego que le iba andrento pudira ser
atamado, scapar de maneira que l oulhar i la persença de ls outros nun
l’oubrigássen a tener de ancarar l baziu cun que la bida deilha se habie
anchido.
Purmeiro pensou an dar ua buolta puls Stados Ounidos, mas
habie ido alhá tanta beç cul sou home, que nun le pareciu buona eideia pulas
recordaçones que, por cierto, la íban a spreitar por trás de to las squinas.
Decediu-se pula Ouropa, Eitália, Scócia, Spanha, ls menumientos, la stória, l
que fura, ó la Fráncia, Paris, la cidade de ls ancantos, por falta de sítios
para besitar nun habie de ser, l más amportante era salir de l Brasil adonde se
sentie a atafanhar para donde quiera que se birasse. Fui anton, nesta scuolha
quaije a la suorte, que se le figurou Lisboua, Pertual, cumo quien çcubre ua
cousa que siempre habie stado eilhi delantre de ls uolhos. Afinal, habie nacido
an Pertual, bibido alhá uns doze anhos, antes de to la família haber eimigrado
pal Brasil. Nunca de solteira nien apuis de casada habie sentido ganas de
tornar a Pertual. Cedo habie antendido que ls pais mui ralamiente amentában na
bida datrás, fura por querer squecer la miséria de que habien scapado, fura por
zangas de familia, fura qualquiera rezon que nun se pudira nomear delantre de
ua garota i que dona Madá, na berdade, nunca chegou a cunhecer, mas que
respeitaba i que tamien la lhebou a apagar esse tiempo de la sue bida, quaije cumo
se nunca houbira eisistido.
Agora, yá que la sue bida se habie zbaziado de santido i
perdido l tino, talbeç fusse altura de spurmentar a ancuntrar algun filo
perdido, algo que nun la deixara afundar ne l poço scuro de la depresson, para
adonde ampeçaba yá a spreitar. Serie anton Pertual l çtino de la sue scapada,
quaije cumo quien, por anstinto, sabe que decide algo que l çtino habie
treminado yá quantá, zde siempre talbeç.
Café Snack-bar Katekero, boziában las letras azules anriba
la puorta, na casa de la praça adonde se habie arrecolhido, mal apenas habie
ampeçado a cair auga cun más fuorça. Nun era de l tiempo deilha. Nada, a bien
dezir, le habie parecido ser de l tiempo deilha naquel lhugarico, cumo se l
galho de que habie benido a saber para se lhibrar de la ribeirada an que la bida
deilha se habie straformado, cumo se esse galho de freixeira se afundisse na
auga i nun la deixasse assegurar, cundanando-la a deixá-se ir auga abaixo.
A bien dezir, las recordaçones que eilha tenie de l
lhugar éran cumo se fúran retratos bielhos, zlidos i ambaciados, que nun le
deixáran ber cun clareza, assi cumo quien mira pul bidro de ua jinela por
adonde scuorre l’auga de ua scarabanada. Purmeiro anté cuidou que se haberie
anganhado i l lhugar nun era aquel. L camino de que daba fé ambarrado ó cheno
de puolo, cunsante ls mandos de l tiempo, staba agora acubierto por ua camada
de alcatron sburacado, mas la placa cul nome de l pobo, que le dou un nuolo na
gorja quando le apareciu trás de ua curba, la placa dixo-le que nun habie
anganho. Dou ua buolta de carro al antrar al pobo i las casas, las rues, ls
paralelos, l alcatron, la retunda de la praça, nada daba citre culas eimaiges a
sépia que guardaba fondas na lhembráncia de nina. Mesmo l tanque de las bacas
buer, cun sue bica adonde tanta beç habie ido por un gomil d’auga, nun se le
aspareciu al que eilha habie deixado 40 anhos antes.
Parou l carro na praça i fui-se a saber de la casa de sou
pai, mas nun fui capaç de dar cun eilha. L campo, l que le parecie haber sido l
campo adonde datrás quedaba la casa de sou pai, staba agora acupado por ua casa
de trés pisos i cun trés culidades çfrentes de azuleijos nas paredes. Ua casa
asparecida a todas naqueilha rue adonde habie crecido i que agora nun cunhecie
i le parecie tan stanha cumo se nunca la houbira bido. Eran casas fazidas cun
marcos i francos, ganhados loinge i sabe Dius
cun que delores de cuorpo i alma, casas que boziában bien alto la sue
cundiçon de nun pertencer eilhi. Todo l que bie la deixaba triste, la falta de
gusto que muitas de las casas amostrában, naqueilha maneira kitsch que apestaba,
s’acauso a algun cunceito se podie dezir que oubedecien i, más que todo, por
ber que habie zaparcido para siempre l’eimaige de la rue de la sue nineç, que
agora nunca más poderie zambaciar nas sues recordaçones. Eilha, dona Madá, la
pertuesa filha de eimigrantes probes, sabie bien porquei las casas éran assi,
habie adebinado esse santimiento nas cumbersas de sou pai, nas mui poucas bezes
que amentaba, na bida d’antes de l Brasil. Eilha antendie bien porquei las
casas se querien asparecer tanto a las de l sítios adonde ls duonhos habien
sgadanhado l denheiro para las poner de pies. Nun podien ser d’outra maneira.
Claro que ls eimigrantes cumo sou pai, ls que nun quejírun ó nun fúrun capazes
de scochar las raízes por anteiro, ls que habien tornado i fazido casa ne l
lhugar, nun la íban a fazer armana a la que habien deixado, sequiera asparecida
a las que eilhi habie. Para isso, nien balie la pena ls sacrefícios passados.
La casa era la çtemunha de la bitória subre la mala suorte de haber nacido na
miséria; l galardon dado por ua bida anteira de canseiras i renúncias. Fazé-la
armana a las antigas, sequiera de ls mesmos materiales, era la cunfisson de la
derrota. Para tener ua casa armana a las datrás, más balie nien sequiera haber ido a padecer tanto i tan loinge. Quien
sabe alhá se, al fin, nun tenerien eilhes rezon. Tamien estas casas éran agora
património i çtemunho, l más legítemo, de la stória de lhugar i de la sue giente,
a bien dezir, registros bien outénticos de bidas, screbidos a custo de muito
sudor i muita lhágrima. Cumo habie un de splicar esse cacho de la stória de l
lhugar als benidouros, se nun le pudira amostrar essas casas filhas de
l’eipopeia de l’eimigraçon pertuesa ne l seclo XX. Nun iba a ser eilha, dona
Madá, Madalena, la filha de eimigrantes pertueses ne l Brasil, que habie de
craticar la calatriç de las casas, por le roubáren un cacho de l sou passado.
Eilha que durante quarenta anhos nun habie querido saber de l lhugar para nada,
nien eilhi sequiera habie tornado, que dreito tenie subre nada, que dreito de
cundanar las casas pertença de quien nun se habie squecido de l lhugarico
adonde naciu i alhá habie ambriado l çumo de ua bida anteira, cumo se más mundo
nun houbira sequiera.
Cada beç más anrezinada, alhebantou-se para pagar la
Coca-Cola, que nun habie chegado a porbar por l copo star mal lhabado. Habie
parado de smerujar i saliu de l café, decedida a ir-se ambora deilhi para nunca
más tornar, para asneira i zeiluson bien bundaba la d’agora. Iba a abrir la
puorta de l carro quando sentiu l que le pareciu ser l rugido de uas campanas. Aquel sonido fui cumo un lhapo que caíu ne l fondo
de l poço de l sou sprito, abanando las augas de las sues eimoçones. Cula chabe de l carro na mano, sentiu-se poner nerbiosa,
cumo que eicitada. Lhembrou-se que era demingo i aquel toque de las campanas
era, por cierto, para abisar que iba a ampeçar la missa. Cumo ye que nun se
habie sequiera lhembrado de antrar na eigreija? La raiç católica que sue mai i
sou pai adubórun an Pertual, habie-la
eilha mesma deixado smirrar ne ls binte anhos de matrimónio c’un home ateu que
nun acraditaba an diuses de niua raça nien culidade. A bien dezir, eilha mesma
habie perdido la fé, s’acauso se puode dezir que se perde ua cousa que nunca
berdadeiramiente se chegou a tener.
L’eigreija nun parecie haber demudado tanto cumo l restro
de l lhugar. Antrou i, guiada por un anstinto quaije de animal, fui-se a sentar
al fondo, ne l que apuis le pareciu l sítio que questumaba acupar an zlhado de
sue mai, quando als demingos íban a missa. Passou ls uolhos an rebista por to l
campo de l eigreija i parecírun-le familiares alguas de las figuras de ls santos
ne ls altares. Cunheciu San Pedro, cimeiro ne l altar-mor, a abarcar todo l que
iba acá baixo i apuntando l camino para riba cula mano alhebantada, outros que
le recunheciu la figura, mas nun fui capaç de le dar un nome. La pila de
batizar tamien inda parecie ser la mesma, i la lhamparina de l azeite, colgada
c’ua corda anqueixada nua ruodra para chubir i abaixar, la lhamparina yá antiga
i la cuorda nuoba cumo nuobo parecie ser tamien l candieiro de belas eilétricas
colgado de l teto.
La eigreija inda tenie pouca giente i las pessonas
cuntinában a antrar. Nun era capaç de cunhecer a naide, cumo tamien nun habie
recunhecido las poucas pessonas que habie bido na rue. Assi i todo, arreparou
que ls homes se sentában na parte de riba i que las mulhieres quedában na parte
de l fondo i dou fé que era tal qual cumo quando eilha era garota. Hai cousas
que cústan más a demudar que las paredes de las casas.
Pula purmeira beç çque habie tornado al lhugar adonde
habie nacido, Madalena ampeçou a sentir ua, talbeç ancunciente, serenidade a
amerosá-le l sprito zassossegado. Talbeç la biaige a Pertual i tornar aquel
lhugar tan scundido de l mundo – i tan squecido ne l sou mundo pessonal - nun
fura tan mala eideia cumo le habie asparecido anté anton.
Madalena zbiou-se un cachico ne l banco para deixar
sentar outra tie i fui nessa altura que el antrou. Yá nun era nuobo, andarie
puls sessenta, i Madalena arreparou nel quaije por acauso, por haber antrado
solo, bagaroso i cua maneira de andar, dreito i quaije sien drobar las piernas.
Quando parou al meio de l’eigreija para saludar l Santíssemo, l sprito de
Madalena dou un baque i alberotou-se-le l coraçon. Aqueilha maneira de parar al
meio de l’eigreija i bater solo cula punta de l pie ne l chano, para fazer las
bezes de azinolhar sien chegar berdadeiramiente a drobar la pierna, cumo
azinolhában ls más fadistas, habie splicado sou pai, aquel géstio fui cumo un
relhistro que anchiu de lhuç l sprito de Madalena i eilha fui capaç de se
lhembrar cun toda la claridade. Aquel home, aquel bielho yá cul pelo
sbranquenhado puls anhos, aquel era Fonso Catrino, l moço más pimpon de l pobo
quando Madalena habie scapado pal Brasil, l duonho de las purmeiras
palpitaçones de la peixon anfantil que un coraçonico de doze anhos ye capaç de
tener.
Nien percisou de arreparar adonde se iba a sentar, sabie
bien que se habie de ir a ancostar a la parede trás de l púlpito, na zona
lhemite de la debison antre ls homes i las ties, talbeç para quedar bien a la
bista de to las rapazas nuobas, pensou eilha c’ua sunrisa. Firmou-se bien an
Fonso, ambasbacada, a çcubrir, ambaixo daquel home yá cul pelo branco, l rapaç
nuobo que eilha habie cunhecido. Alhá staba aqueilha maneira de passar la mano
pul pelo, a alisá-lo i l mesmo donairo de cruzar ls braços, un cachico ampinado
al para trás, a spera que l cura ampeçasse la missa.
Madalena quedou-se cumo un ancanto, cumo se fura un
delareio aqueilha eimaige que le fazie aparecer l mundo de quarenta anhos
datrás. Tan spantada staba que nien stanhou quando ampeçórun a antrar ls outros
todos. La senhora porsora, cul lhibrico de las ouraçones acunchegado al peito
pulas manos cruzadas, las Dunisas, sues bezinas de puorta, cun sous xals negros
a amouchá-le las cabeças, l Capador, l Regidor, sue amiga Delaide, de la mano
de sue mai, las outras amigas de to ls jogos de morar anté l toque de las
Trindades, sue madrina, inda cul galhico de oulibeira anfeitado de frolicas que
eilha mesma le habie dado ne l Demingo de Ramos, ua porcisson de giente de l
lhugar que Madalena cunhecie mal apenas s’assomában a la puorta, todos íban
antrando debagar delantre de ls sous olhos arregalados i eilha nien percisaba
de arreparar para saber adonde se íban a sentar, sabie bien l campo que todos
acupában n’eigreija que se iba anchendo de giente. Yá le sabie agora dar nome a
to ls santos ne ls altares, Santo Antonhico i Santa Bárbela, Santa Lhuzie i l
Coraçon de Jasus i Nuossa Senhora ne l altar Deilha, cun aqueilhes querubines
pequerrixos a sigurar las quelunas de ls lhados, aqueilhes que cuntinában c’uns
belotricos burmelhicos ne ls sítios adonde habien de tener ls pimpins, i que
tanto funfun de risa abafada le dában a eilha i a las mocicas de la sue criaçon
quando tenien la catequese na eigreija cula senhora porsora, mulhier carinosa
que siempre las habie tratado tan bien, ls Santos Amaros, trés ne l mesmo
altar, dou fé que Amaro era solo un, l de l meio, talbeç l más amportante i por
isso le daba nomeada als outros, lhembrou-se que un deilhes tenie la punta de
ls dedos cortada, spreitou i alhá stában las manos puostas i sien cabeças de ls
dedos, sou pai tenie ua cuonta para isso, tenie que ber cul santo fumar quando
era moço i apuis cortórun-le ls dedos, era la splicaçon de sou pai que tenie
siempre ua cuonta para splicar las cousas de la bida, i l altar de las Almas,
ua pintura cun un becharoco feio na parte de l fondo, ls queixales abiertos i a
botar lhume, para angulhir las almas de ls pecadores, un dragon, cumo l’habie
ansinado sou pai, que para alhá de pecadores tamien papaba garoticas que nun se
portássen bien.
Fui al mirar para l altar de las Almas que l biu, ambora
stubira de cuostas cunhecie-lo bien, talbeç yá alhá stubisse quando eilha
antrou, l pelo de la çamarra yá meio quemido, sentado i cul chapéu nas manos antre las piernas. Era
sou pai que eilhi staba, adonde siempre quedaba n’eigreija, sou paizico que
apuis de missa le habie de splicar an casa la prática que l cura iba a fazer,
cuontas cun semientes, sembradores, senaras, binas, justos i pecadores, filhos pródigos
cumo eilha mesma era agora tamien.
Quando l cura chubiu las scaleiras de l altar, nun era
dona Madá quien staba al fondo de l’eigreija, sentada ne l banco delantre de l
cunfessionairo. La garotica sentada an pie de sue mai era Lena Quinteira, bestida
de anjo c’uas alas fazidas de un panho branco de rede i la cabeça cun un
anfeite a mo’de crona, amprestado pula senhora porsora que l’habie abisado bien
que tubira cuidado, que era la tiara de l sou casamiento. Mirou para sue mai i
sentiu las lhágrimas a scorré-le pula cara abaixo. Solo quando las fui a
lhimpar se dou de cunta que las lhágrimas que le scorrien se habien straformado
an pétalas de rosas, las fuolhas de las froles çfolhadas que ls garotos de l
lhugar le botában ne redadeiro die de maio subre Nuossa Senhora.
Labels:
Academia de Letras,
cuonta,
Tortulhas
08/05/13
L die que ampuntórun Nuossa Senhora de la porciçon
(testo publicado ne l Jornal Nordeste an 07-V-2013 - acreçantado)
Hai fiestas i tradiçones que se muorren de “muorte
morrida”, rezones naturales, falta de giente, falta de mocidade, mudança de ls
questumes, muita çfrente “malina”… i hai outras fiestas i tradiçones que se
muorren de “muorte matada”, acában a la fuorça, acontra la buntade de la
“família” de l “muorto” i solo para sastifazer las zízaras, las birras i la
beidade pessonal de ls “assassinos”. Este testo fala de ua dessas fiestas, que
está hoije a ser bítima de “muorte matada” i fui screbido, a caliente, cul solo
fin de ber se haberá maneira de inda salbar l “marimundo”. Ambora este seia un
testo d’oupenion i, por isso, las eideia çfendidas solo “bincúlen” l outor,
sabemos que son pertelhadas por quaije to la “família” de l dito “marimundo”,
la giente de San Pedro de la Silba.
Cumo testo de oupenion que ye, ampeçamos cun ua que para
nós ye clara cumo l’auga: l Santuário de la Senhora de l Resairo, cerca de las
Minas de Santo Adrian, ne l termo de San Pedro de la Silba, ye l más guapo
Santuário de l mundo, mormente agora na primabera, cul termo spintalgado de
froles, capaç de fazer ambeija als más guapos quadros de ls más buono pintor
ampressionista.
Ye neste cenairo de paraíso, ne l purmeiro demingo de
maio, que se fai to ls anhos la fiesta de la Senhora de l Resairo, a la que
alguns le cháman San Marcos. Ye ua fiesta cun cientos de anhos (hai çtemunhos
bibos an san Pedro cun más de cien anhos) i ancarna la deboçon más fonda de la
giente de San Pedro i talbeç de muita de ls lhugares bezinos – Bilasseco,
Caçareilhos, Granja i Fuonte Lhadron. Cumo l capielha queda mi cerca de las
marras, an tiempos, houbo guerras ciegas i tremendas antre ls pobos de San
Pedro i de Caçareilhos por la puosse de la capielha i l’ourganizaçon de la
fiesta: chegou a haber muortes, feridos, zangas que parecien eiternas. You sei
de l que falo, que miu abó era de San Pedro i mie bó de Caçareilhos, yá oubi
muita cuonta de las que l home passou durante l namoro.
Para
l bien i para l mal, la fiesta fui zde siempre ourganizada pul pobo de San
Pedro. Ampeçaba an San Pedro, cula salida de l andor de Nuossa
Senhora, arrodiada de ls garotos de la Cruzada, i apuis, a salida de l pobo,
cuntinaba lhebada pula mocidade als ombros pul camino anté la Senhora de l
Resairo, pori uns quatro quilontros i meio. A la chegada al Santuário, fazie-se/fai-se
la porciçon de l Ancontro, antre l’eimaige de la Senhora de San Pedro i la
Senhora de l Resairo, cumprindo un ritual, centenairo, an que las eimaiges se
“salúdan” azinolhando trés bezes Ua delantre de l’Outra. Apuis la missa, outra
porciçon, a fin de missa, quemer la merenda antre família i amigos, rezar l
terço i, para acabar, la porciçon de la Çpedida, cul ritual eigual al de l encontro. Apuis an San Pedro, a la tardechica, outra porciçon para lhebar a Nuossa Senhora pa la eigreija i, a la salida de l'eigreija, sperar l cura, santá-lo anriba d'ua cadeira i lhebá-lo an ombros anté la sue residáncia, adonde oufrecie bino i antremoços a todo mundo. Fiesta guapa i un manadeiro pa ls eitnólogos!
Durante to l anho litúrgico, estes cachicos de las porciçones de l Ancontro i de la Çpedida, son
talbeç aqueilhes más “místicos” i más “mágicos”, adonde ye más besible la Fé i
la deboçon que l pobo ten por Nuossa Senhora de l Resairo. Isto puode parecer
algo redículo i anfantil, mas quien ye de San Pedro o quien yá biu l Ancontro,
sabe bien de l que you stou a falar: uolhos rasos d’auga, piel de pita, silenço
cumpleto, cousas que represéntan bien la crença i la Fé, simples i fonda, de la
nuossa giente.
Claro que la fiesta fui bariando algo durante l tiempo:
deixou de haber garotos para la Cruzada, l andor de San Pedro ampeçou a ser
lhebado nun trator, yá nun hai cura cun residéncia an San Pedro i, cun nó menos significado, la doceira de Caçareilhos que
alhá staba to ls anhos biu l sou campo acupado por ua rulote que bendie
farturas i pipocas. Seinhas de ls tempos, cousas naturales.
Ora, passa que ne ls redadeiros, bamos a dezir, 10 anhos,
alguns de ls curas que stubírun na paróquia de San Pedro – i yá fúrun uns cinco
ó seis – dou-le la zízara de bedar las porciçones de l Ancontro i de la
Çpedida, por bias de dezir que ye ua cousa sien santido fazer porciçones cun
eimaiges eiguales, inda porriba a ancuntrá-se, que Nuossa Senhora nun se debe
azinolhar, que aqueilhas porciçones son ua boubada i que nó i nó.
Delantre
de argumientos tan “mociços”, i para nun salir de l campo lexical de la
religion, solo apetece dezir: ai lhoubado seia Dius, haba santa pacéncia para l
que un ten que oubir!
An
buona berdade, estes argumientos ousados para bedar las porciçones son, lhougo
a la cabeça, ua oufénsia para ls miles de pessonas – i de curas! – que fazírun
las porciçones por essa bida atrás; apuis, deixa amplache l çprézio que sínten
pulas crenças i pula Fé de l pobo i, por fin, bamos a ber: an San Pedro si
somos pouco studados i guiamos-mos por cousas simples i singelas, mas star a la
spera de l seclo XXI para que beníssen antendidos de fuora a amostrá-mos que
las eimaiges de la porciçon reperséntan la mesma Santa… solo apetece respunder:
a sério?! Nunca habiemos arreparado!
Se
más nun houbisse, ls argumientos esses sbarrúlhan-se eilhes solos quando bemos
que alguns de ls curas que pássan por San Pedro cuntínan a fazer las prociçones
cumo siempre se fazírun i outros nó, cousa que nun bate citre. I por falar an
nun bater citre: sien salir de l cunceilho i se procurar nun oufende, na
Senhora de l Naso, que eimaiges ban dambas a dues na porciçon sien que a naide
le pareça mal?! Bá, bamos a tener
juízo i a fazer las cousas cun tento: pal anho que ben, la Senhora de l Picon
queda arrecolhida ne l altar Deilha, que haber dues eimaiges de Nuossa Senhora
na mesma porciçon ye ua oufénsia a Dius i arreda ls fieles de l’Eigreija. Isto,
claro, a menos que haba mandamientos çfrentes cunsante la smola de cad’un ó
stéiamos sujeitos als “houmores” i a las zízaras de l pastor que guia l ganado.
Ye más: cumo tal, un cachico más loinge, nas porciçones
de la Semana Santa an Salamanca, un de ls puntos altos ye la porciçon adonde
s’ancóntran las eimaiges de Nuossa Senhora de las Angústias cun Nuossa Senhora
de la Spránça, nua simbologie – simbologie! – stroudinária i guapíssema: l
Delor que ancontra la Sprança, todo simbolizado na figura de la Birge Marie.
L
que berdadeiramiente mos fai spece an argumientos tan rastreiros ye
l’ancapacidade que parécen traduzir para antender que un ritual ye sempre ua
repersentaçon simbólica – simbólica! – atualizada cun ua anterpretaçon que l
splique. Mesmo que nun l anténdamos na sue totalidade – ó mos pareça un çparate
que nun fai santido - nun tenemos l dreito de l demudar al son de ls nuossos
apetites i de las nuossas birras. Isso ye l que qualquiera Taliban tenerie
proua de fazer! Que l mesmo home
mos diga para quemer l Cuorpo de Cristo i buer l Sou Sangre i lhougo a seguir
mos diga que nun podemos fazer ua porciçon cun dues eimaiges de Nuossa Senhora,
que isso nun fai santido, i muito menos fazé-Las ancuntrar que ye ua
“ampossebelidade”, isso ye de… bradar als Cielos. Cumo tal, assi de repente,
que melhor sítio para mos ancuntrarmos cun nós mesmos que l Santuário más guapo
de l mundo – La Senhora de l Resairo.
Para acabar: manhana ó passado, l cura de San Pedro lhaba las manos de l serbiço que fizo (i tenerá que las lhimpar a la parede) i scapa-se para outra tierra qualquiera, a pregar(la) a outra fraguesie; i nós quedamos acá, mansos i buonos, mais "catequizados", mas sien fiesta de la Senhora de l Resairo.
Assi i todo, nun se trata eiqui de star acontra ls curas
ó acontra l’Eigreija ó la Religion, muito pul cuntrairo. Todo mundo que bibe an
San Pedro - todo mundo! – ye çclaradamiente Católico, Apostólico, Romano. Todo
mundo, l que talbeç faga de nós un caso cada beç más ralo ne l çtrito de
Bergáncia. Ye Católicos que queremos
cuntinar a ser. Na nuossa singeleza, cumo mos ansinórun ls nuossos maiores,
culas nuossas birtudes poucas i muitos pecados. Deixai-mos morrer de “muorte
morrida”, que bien bóndan to las malinas que padecemos; nun mos mátades la
nuossas crenças i la nuossa Fé de “muorte matada”, anté mesmo porque, inda que
súframos a bermos-mos apagar als poucos, “l’outanázia” que mos stan a fazer,
isso ye cousa bien pouco Católica.
Que Nuossa Senhora de l Resairo mos puoda perdonar a
todos.
22/10/12
De la mama
mama -s.f. - Emprego lucrativo e sem grande esforço. = CONEZIA, SINECURA, TACHO, TETA, VENIAGA
andar à mama - parasitar, viver à custa alheia.
cumo nun ancuntrei las definiçones an mirandés, deixo-las an pertués, cuido que nun seran mi çfrentes. eiqui:http://www.priberam.pt/dlpo/default.aspx?pal=mamar
Bieno ne ls jornales i naide zmintiu que l Menistério de l'Eiducaçon, an 2012, cunta gastar 16 melhones de ouros an studos i pareceres - 16 277 778 - 16 melhones i uas forfalhas, bah, más ó menos 3 melhones i picos de contos, para mos antendermos bien.
Stá buono de ber que you nun antendo nada de studos nien de pareceres i talbeç inda menos d'eiducaçon, mas, assi i todo, i cumo bun pertués, mesmo nun antendendo nada, gustaba-me deixar eiqui un quemantairo a esta ambora tan antressante:
será que l tiu que anquemenda estes studos i pareceres todos ye l mesmo que dixo que solo iba a fazer las cuntrataçones de porsores "estritamente necessárias", que nien l cuntribuinte pertués podie antender ua cousa çfrente?
Ye que a mi "cheira-me" que l "cuntribuinte" pertués tamien ten algua deficuldade an antender este semideiro de denheiro an studos i an pareceres. You al menos cunfesso que tengo i tamien sou "cuntribuinte". Pouco, mas tamien sou, ora essa.
Buono, talbeç amostrando quien fai ls tales studos se çcubríssen cousas angraçadas i yá todos ampeçássemos a antender melhor porquei ye perciso ua porrada tan grande deilhes.
You nun ye por nada, mas na parte que me duole, i cun cuontas assi por alto, 16 melhones de contos - i uas forfalhas - a pagar doze meses por anho, zero mata zero i bai un, daba para cuntratar más uns 1300 porsores. I inda sobrában uas forfalhas.
Dezi-le agora que you solo me queixo ampurrado por "antresses corporatibos" que you nun me arrelio. Para bos ser franco, l que me arrelia más nesta matrángola toda ye que apuis l "respunsable" amostra-se al mundo cumo se fusse giente séria i quier que un se finte que anda cheno de buonas antençones. Ora, carai, que baia a fazer caçoada de quien le fizo las oureilhas...
19/10/12
Inda nun ye l fin nien l ampeço de l mundo...
Manuel António Pina (1943 - 2012)
Torno debagar al tou
sunriso cumo quien torna a casa. Fago de cunta que
nun ye nada cumigo. Çtraído ando
l camino cunhecido de la soudade,
pequeinhas cousas me prénden,
ua tarde nun café, un lhibro. Debagar
te amo i a las bezes dalgeiro,
miu amor, i a las bezes fago cousas que nun debo,
torno debagar a tue casa,
compro un lhibro, entro ne l
amor cumo an casa.
ua tarde nun café, un lhibro. Debagar
te amo i a las bezes dalgeiro,
miu amor, i a las bezes fago cousas que nun debo,
torno debagar a tue casa,
compro un lhibro, entro ne l
amor cumo an casa.
in "Ainda não é o Fim nem o Princípio do Mundo. Calma é Apenas um Pouco Tarde"
Labels:
Manuel António Pina,
poesie,
Tortulhas
15/09/12
29/08/12
L Cartolica nº 3 - 2011/2012
Yá se puode ber l númaro 3 de L Cartolica, jornal de las scuolas de Miranda. Parecendo que nó, yá nun ye niun garoto, que yá lhieba 32 anhos anriba l lhombo, siempre a dar amboras nas dues lhénguas de l Praino.

02/08/12
L PAULITEIRO, jornal de las scuolas de Sendin
Yá se puode ber on line L Pauliteiro, febreiro - júlio, jornal de las scuolas de Sendin. Pus claro que ten cousas an Mirandés; para bos adoçar la boca, deixo eiqui la roupaige mirandesa de Calvin & Hobbes.
20/07/12
Quien habie de feturar
QUIEN HABIE DE FETURAR QUE ESTES...
ÍBAN A AMANHAR MANEIRA DE SE PODER MIRAR PARA ISTO...
I PARA ISTO...
SIEN UN LE DAR NOIJO I GANAS DE SE AGUEMITAR!
19/07/12
Carta Abierta
Este home, José Luis Sampedro, que nun ye un borrabotas qualquiera (i más a más chama-se Sampedro, ten que ser un home baliente), tirou-se de cuidados i, de riba de ls sous 95 anhos, screbiu-le ua carta abierta a Mariano Rajoy, l Persidente de l goberno spanhol, que fai, de l lhado de alhá, las bezes de l Purmeiro Menistro pertués. You, para bos adoçar la boca, pongo eiqui solo l ampeço:
"Querido senhor Purmeiro Menistro: Bós sodes un filho de la puta. Bós i ls buossos menistros.(...)"
Stá bien que ye un "truque" bielho cumo l mundo isto de poner ua frase a telincar al ampeço de l testo, para acaçar ls leitores pa l restro. I más agora, nestas anternetas i assi, que diç que se nun los acaçamos als purmeiros segundos, yá nunca más le botamos la mano.
Por outro lhado, tamien nun ye por beníren anrebulhadas an "recursos retóricos" que las berdades son menos berdades.
You nun ye por nada, mas tamien cunheço un que merecie que las cantáran assi bien cantadas; a mi bien se me antolha, mas, a la ua, nun tengo ls "recursos retóricos" de don José, a la outra, quien le iba a botar fé a un cimprico cumo you? Solo pori algun cabo de polícia, para me calcer l lhombo bien calcido i me ansinar alguas reglas de ourtografie.
De maneira que l remédio que tengo ye poner eiqui la carta de don Jesé (nien ua bírgula le tiro), fai de cuonta que nun ye nada cumigo, i anda que quien nun fur mi burro bien antende quien ye l çtinatairo.
La carta stá screbida an castelhano, mas quien soubir mirandés cuido que antende; yá se sabe que l castelhano ye assi a mod'un mirandés mal falado, mei misturado cul galhego i cul pertués.
14/07/12
L'ourige de l mundo
L nacimiento de l mundo, Dali
A la purmanhana, arrinco las yerbas de l huorto. La tierra,
inda fresca, sal culas raízes; i mistura-se cun
la nubrina de la madrugada. L mundo, anton,
queda al cuntrairo: l cielo, que nun beio, stá
por baixo de la tierra; i las raízes chúben
a caras adonde nun se bei. D'andrento
de casa, assi i todo, un cheiro a café chama
por mi: cumo se alguien me dezira
que ye perciso spertar, ua segunda beç,
pra que las raízes médren por andrento de la
tierra i la nubrina, spargida, deixe ber l azul.
In: Meditação sobre Ruínas. Lisboa,
Livros Quetzal, 1995
09/07/12
Allegro con fuoco

Este reclame de l retrato (que
podeis ber na lhigaçon) ye de ua ampresa de quemunicaçones (nien sei para que
stou cun cousas, ye de la Optimus) i ye de ls que más bezes se béian na
talbison. Diç que fui filmado an Pitões das Júnias, un lhugar de l cunceilho de
Muntalegre, famoso pul sou Mosteiro i dado muita beç cumo eisemplo de l sítio
adonde Judas perdiu las botas. Ah, i diç que speilha l cunceito de Aldé Global.
You cuido que ye genial!
I nun béngades acá cun cousas,
que l “steriótipo” de Trás-los-Montes ne talbison ye siempre l mesmo, las
canhonas, las baquicas, l atraso i assi… you desta beç perdono-le, pul bien
fazido que stá. Ah rapazes, el ye l “brunziado” de l pastor, l tapete cul lhion
(benido d’África, cumo quiera) na parede de l sobrado, ls plásquitos colgados
de ls palos a spantalhar la curtenhica, you sei alhá… solo la “decoraçon” de l
staminé de l barbeiro daba para fazer ua teze de mestrado.
You, la purmeira beç que l bi,
staba nun café i la talbison nun se oubie, mas lhougo me pareciu formidable. Agora
an casa, yá todo mundo sabe que ye para se calhar bien calhadinho, mal apenas
ampeça l galho a cantar i l garotico a
assobiar ne l cabeço.
Solo acá para nós, que naide mos
oube, quereis saber de quien se me lhembra, siempre que beio l Maestro, de
caiata ne l aire i cascol a sbolaciar, animado a quemandar l juntouro caleija
arriba? Pus claro: porsor Amadeu, a puxar i a marcar l cumpasso, i nós de
buolta, "all together", a ber se daprendemos a antrar a “tempo" que ye, "allegro con fuoco”.
Isto, pulas melhores rezones,
quien me cunhece nun poderá dubidar de l’admiraçon i respeito que tengo por
dambos a dous, ls Mestres.
Buono, a mi yá me lhieban
cumbencido, stou capaç de me demudar para la Optimus… sabendo que tenie buona
rede an Pitões das Júnias.
05/07/12
Alunos de Mirandés a la cunquista de Cáceres
Ambora salida na FUOLHA MIRANDESA DE l Jornal NORDESTE, de l die 3 de Júlio de 2012
L atrasado die 28 de l més de San
Juan, ls studantes i studantas de mirandés de l Agrupamento de Scuolas de
Miranda, de a par cun alguns porsores, fazírun, cumo to ls anhos, la biaige de
fin de anho scolar, que astanho tubo cumo çtino la cidade de Cáceres, na
quemunidade outenómica spanhola de la Stremadura.
Ser aluno de mirandés ye solo
bantaiges: para alhá de todas las que sáltan als uolhos, l porsor de mirandés,
Duarte Martins, amanha siempre maneira de lhebar ls alunos, de l 7º al 12º
anhos, nua biaige de fin d’anho. Cada beç l çtino ye ua cidade çfrente i yá
corrírun la seca i la meca: el fui Gijon, el fui Oubiedo, Ábila, Toledo, Lhion,
Segóbia, Astorga, uas quantas, siempre cul tino an çcubrir ls lhaços stóricos i
culturales, mormiente lhenguísticos, que armánan la Tierra de Miranda cul lhado
de alhá.
Desta beç l çtino fui Cáceres, yá
na parte de l sul de l antigo reino de Lhion. Ye sabido que Cáceres ye la
cidade más grande de la Stremadura spanhola i la parte antiga de la cidade ye
Património de l’Houmanidade zde 1986, que diç que ye un de ls cachos ourbanos de
l’Eidade Média i de l Renacimiento más cumpletos de l mundo.
Apuis de haber salido a las 6 de
la manhana, chegou-se ende pulas dieç i anté l’hora de quemer fui tiempo de ber
todo l “casco antigo” de Cáceres, cousa rialmiente bien cunserbada, adonde
abúltia muito palácio, muito museu, muita rue streita, muita… piedra. L punto
alto fui la besita a la Cuncatedral, culas bistas subre to la cidade zde la
torre de las campanas. Ls alunos de mirandés son tan speciales, que anté dou
tiempo para dar uas antrebistas para la TVE Stremadura, que andában pulhi a
saber que tal se zanrascaba la giente cula calma i cul rechino que fazie. I
rialmiente: ua de las bezes que miremos para un desses aparatos que hai na rue
para medir la calma que fai, bimos alhá crabados 46 graus çantígrados.
A la tarde, más ua boltica para
mercar uns “recuerdos” i ala que se fai tarde para ir arrumando a Miranda, que
inda haberie que parar pul camino para ber la bola. Si, la meia final de l
Ouropeu, Pertual acontra Spanha.
La mocidade de Miranda biu la
bola nun restourante de la borda de a strada, arrodiados de “perros castelhanos”
(ne l dezir de Brites de Almeida) por to ls lhados. De l fin dessa cuonta nun
bos dezimos nada que todo mundo sabe cumo acabou. l que si fumos çtemunhas fui
de la grandeza i hounradeç de la mocidade mirandesa: sbarrou ne l poste, mas
caíu de pies i de cara alhebantada. Nun bimos lhágrimas, mas an cada par de
uolhos, an cada calatriç, se podie ler un poema dramático.
Nun mos bamos a poner eiqui cun
moralismos de que perder i ganhar ye todo çporto, que l que antressa ye
partecipar. Nó, nada disso. Fui amolado perder i solo cun un bernáculo mirandés
podiemos traduzir bien l santimiento de anjustícia que mos há de doler por
muito tiempo. Ua anjustícia trés drobos más grande que la Cuncatedral de
Cáceres.
20/06/12
Ls cerradores
retrato "amprestado" pula Cámara de Miranda
Diç que mos ban a mandar cerrar
l Tribunal de Miranda, i ambora mandar cerrar cousas an Miranda yá quaije nun seia
nobidade ne ls tiempos que bibimos, you, quando oubo amantar an cerrar cousas
na nuossa tierra, lhembra-se-me siempre un testo de Saramago, que yá nun ye d’agora,
mas bien podie ser. Ora, tirai-le “pribatizai” i ponei-le “cerrai” i a ber se
nun stá un recado mesmo a la moda pa ls "cerradores"
"A mi parece-me bien. Pribatizai
Machu Picchu, pribatizai Chan Chan, pribatizai la Capielha Cistina, pribatizai
l Pártenon, pribatizai l Nuno Gunçalbeç, pribatizai la Catedral de Chantres,
pribatizai l Decimiento de la Cruç, de António de Crestalcore, pribatizai l
Pórtico de la Glória de Santiago de Cumpostela, pribatizai la cordelheira de ls
Andes, pribatizai todo, pribatizai l mar i l cielo, pribatizai l’auga i l aire,
pribatizai la justícia i la lei, pribatizai la nubre que passa, pribatizai l
suonho, mormiente se fur pul die i de uolhos abiertos. I,al fin, para ramalhete
i arremate de tanto pribatizar, pribatizai ls Stados, antregai la sploraçon
deilhes a ampresas pribadas, cun cuncurso anternacional. Ende stá la salbaçon
de l mundo… I, de camino, pribatizai tamien la puta que bos pariu a todos."
José Saramago, Cadernos
de Lanzarote III
12/04/12
Folares i fornos quemunitairos II
Ah Almendra, rezon teneis bós quando dezis que inda bal bien la pena dar uas spechocadelas, más nun séia para ber cumo se sténden. Gustou-me bastante ler la buossa chubida licion subre cultura mirandesa eiqui ambaixo, i, cun buossa licença, inda me gustaba acrecentá-le un cachico de anformaçon, cun que fui a dar ne l jornal degetal mirandés HOIJE, de que sou leitor a diário i que tengo cumo fuonte sien anxertos i lhimpa de aculturaçones. L testo yá ten uns anhicos, mas cuido que l outor inda puode hoije respunder por el, bergonha se le habie de fazer zmintir agora l que screbiu n'aqueilha altura, inda habien pori de dezir que nun ye mi firme nas puxadas i que las berdades que ansina hoije puoden nun ser las mesmas de manhana ó passado, assi a mod'anxertadas:
"Muito tenie hoije que cuntar subre las tradiçones de la Páscua, mas la lembrancia de la Páscua de quando you era pequeinho i de l que hoije pude ber, ten muito de parecido, yá que las tradiçones inda se ban mantenendo por Sendin.
La Páscua siempre fui ua fiesta de la comunidade. Apuis de un tiempo de aiuno, era tiempo de comer i l folar era l rei de la comida.
Por toda la tierra de Miranda, l pan i l cochino eran la base de toda la comida i cumo era tiempo de fiesta i de acabar cun l aiuno, tenie que ser cun algua cousa special. Fui assi que ambentórun l folar. Ua cousa que tenie pan i cochino i que parecie un doce – l folar.
Ye agradable lembrar l tiempo an que las nuossas mais i las nuossas abós fazien l folar. Era un die an que se ajuntában las bezinas, ne l forno de ua deilhas ou ne l forno de la rue, para fazéren l folar. Nesse die nun faltában tamien ls roscos, ls doces tradicionales i la bolha doce.(...)"
Ambora númaro 190
publicada ne l jornal degetal HOIJE,
ne l die 23 de márcio de 2008, demingo de Páscua
sublenhado miu
Buono, sabendo que, cunsante mos fui ansinado eiqui ambaixo, l folar era cousa solo de ricos i l pobo nunca soubo l que isso era, i sabendo inda que fornos quemunitairos fui un mito político que ls quemunistas quejírun "ambentar", sabendo isto todo, ah Almendra, dai licença que, cun to l respeito i sien querer abusar de la buossa pacéncia, spechuque más un cachico i bos procure ua cousa que me stá eiqui a fazer spece:
mas anton quando érades nino, na buossa rue, érades todos ricos ó érades todos quemunistas?! Ó inda más ancrible: érades todos ricos i quemunistas??!!... ;)
I, cun que anton, nun bundaba l folar, "nun faltában tamien ls roscos, i ls doces tradecionales i la bolha doce," han?!... i isto anquanto, cunsante mos ansinais na licion, nien to ls probes tenien pan para cozer, muito menos un cachico de quenhon para meter andrento...
Si senhor, bonito serbiço! Dai inda licença que copie más un cachico de palabras buossas nun quemantairo ende para trás, para arrematar eiqui:
Uns muito i outros nada! Ls que mais ténen nun cúmpren las reglas, por esso ténen muito. Apuis pratícan la caridade... 07/04/12
A salir de l forno
Retratos de Orique Teixeira
Que benga acá l'ASAE a dezir que assi nun puode ser, que estes nun cúmpren las reglas ouropeias i nun sei que más!... Pus claro que nun cúmpren! Nien cúmpren nien ye para cumprir, fartos de cumprir andamos nós i quedamos siempre a lhamber guiços.
L que estes ban a "cumprir" ye l fado para que nacírun i lhembra-se-me que nun ban a tardar muito.
Quereis ua talhada?!
Subscrever:
Mensagens (Atom)





















