Mostrar mensagens com a etiqueta Fernando Pessoa. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Fernando Pessoa. Mostrar todas as mensagens

19/10/11

Salimiento de MENSAIGE an mirandés







Dou-se l die 14 d’ Qutubre, na Casa Fernando Pessoa, an Lisboua, l salimiento de Mensaige, an traduçon de Fracisco Niebro i publicado pula eiditora Zéfiro. Assi, arrimado a las siete de la tarde i cun la sala bien chena de pessonas, l eiditor, Alexandre Gabriel, abriu la cerimonha ampeçando por agradecer a la direçon de la Casa Fernando Pessoa por haber çponibilizado este spácio cun grande senificado cultural, pa l salimiento de Mensaige. Agradeciu de seguida al outor por mais esta publicaçon i al apersentador Fernando de Castro Branco, a quien le passou la palabra.

Fernando de Castro Branco ye mirandés, cun la lhéngua ne l oubido i na lhembáncia, ye porsor an Bergáncia i un grande poeta cun bários lhibros yá publicados. Screbiu l’Antrada de Mensaige, ende assentando la sue apersentaçon, que a seguir se resume.

«Mensaige ye l redadeiro i un de ls que ten mais sentido antre ls trabalhos de traduçon de Fracisco Niebro, cumo ye sabido pseudónimo de Amadeu Ferreira, bien coincido de las pessonas cumo l percipal timoneiro na defénsia, mantenimiento i dibulgaçon de l mirandés. L tradutor, mais ua beç, quijo cun este lhabor amostrar que nun era berdadeiro l dito subre l’ampossiblidade dun mirandés lhiterairo, i als poucos bai-lo cunseguindo cun ua ancansable atebidade de traduçon de grandes obras, de criaçon poética i de ficçon próprias, de apoio eiditorial i ancentibos bários a scritores mirandesas, ou outros que nesta lhéngua se quérgan steticamente spremir. Apuis l recoincimiento lhegal de l mirandés cumo segunda lhéngua an Pertual, apuis se haber cunseguido que eilha fura ansinada nas scuolas cumo deciplina a la scuolha de ls alunos, habie que amostrar de modo prático, quier dezir, ne l terreno de la dimenson spressiba i artística de la lhenguaige, que l mirandés nun era de maneira nanhue aqueilha lhéngua oural, ruda, lhemitada ne l bocabulairo, na sintace, na semántica, i que tenie andrento deilha posseblidades stéticas i poéticas de que até ende naide çcunfiaba, assi se apersentando de eigual para eigual ne l cuncerto global de las lhénguas an qualquiera de las sues dimensiones. Ne l fondo, anque seia ua lhéngua cun mais de mil anhos, por esse lhado ampeça agora l sou tiempo ‘épico’, algo que se dou culas grandes lhénguas de la sue familha zde, al menos, l Renascimiento. Pessoa defendie, sabastiánica i messianicamente, cun la upa de l Perjidente-Rei Sidónio Pais, un Quinto Ampério, yá nó stórico, quelonial, terrestre, mas spritual, cultural, ceblizacional, sonhador, cumo ye sabido. (…) Nesse sentido, Pessoa agarra-se a essa lhinha porfética i bisionaira i defende que s´agarre la crise - nun tiempo an que ‘tudo é disperso, nada é inteiro’, nun tiempo de ‘Pertual a antristecer’ i de ‘nubrina’-para, atrabeç de Mensaige (que al ampeço chegou a pensar ne l nome Portugal), soltar l bózio de l renacimiento, de reabrolhar cun que la obra acaba: ‘Ye la Hora’.»

Segui-se l outor que ampeçou por agradecer a la direçon de la Casa Fernando Pessoa, dezindo que yera ua honra mui grande ser naqueilha casa l salimiento de Mensaige. Agradeciu apuis a la moça Eiditora Zéfiro criada puls tamien moços Alexandre i Sofia, que ténen apostado na lhéngua mirandesa cun la publiçon de la coleçon An Mirandés de nuobos outores. Cun esta publicaçon de Mensaige, la Zéfiro publicou ne ls derradeiros três anhos 12 lhibros an mirandés. Agradeciu de seguida al poeta i amigo Fernando de Castro Branco, pula apersentaçon i antrada de Mensaige i a las muitas pessonas que anchien la sala.

Subre Mensaige l outor dixo que nun tenendo la traduçon la çficuldade de Ls Lusíadas, inda assi muitos termos fazírun cun que arreculasse muitas bezes a eilhes. Para eilhustrar essa çficuldades l outor liu l poema D. DENIÇ i agarrando apuis nas palabras marfuolhan i aplediando para çtacar essas çficuldades.

Amadeu çtacou an seguida que solo cul Renascimiento l pertués tubo la sue renobaçon ampeçando ende la sue lhiterartura. Ora l mirandés stá agora a fazer algo de aparecido. Cumo sabemos l mirandés ben de l lhionés i bieno para Pertual cun la sue fundaçon, mas fui quedando scundido nua squina i stá agora a ser chamado i a ampeçar a tener l sou campo na lhiteratura cumo segunda lhéngua de Pertual. Ancerrou la cerimonha dezindo que la denidade de las lhénguas ténen a ber cun la denidade de las pessonas que las fálan.

Un bien haia a la Casa Fernando Pessoa por haber çponiblizado tan agradable spácio pa l salimiento de Mensaige a l’Eiditora Zéfiro por cuntinar a dar bisiblidade a la lhiteratura mirandesa i a Fracisco Niebro por mais esta obra de tan grande culidade.

Francisco Domingues



05/10/11

MENSAIGE, de Fernando Pessoa, an mirandés


Yá stá çponible ne l blogue de la Casa Fernando Pessoa l cumbite pa l salimiento de la MENSAIGE de Fernando Pessoa em mirandês. Quien quejir ir alhá a spreitar, ye eiqui.




23/09/11

Salimiento de MENSAIGE, die 14 de outubre




Salimiento




MENSAIGE
de Fernando Pessoa



L poeta ye eiditado pula purmeira beç an lhéngua mirandesa, cun traduçon de Fracisco Niebro


Casa Fernando Pessoa (Rua Coelho da Rocha, 16 – Campo de Ourique, Lisboa)
14 de Outubre (sesta), 18h30



Antrada Lhibre

La Zéfiro, l'Associaçon de Lhéngua Mirandesa i la Casa Fernando Pessoa cumbídan-bos pa l salimiento de l lhibro “Mensaige” de Fernando Pessoa nel die 14 de Outubre, Sesta, a las 18h30.
Staran persentes Amadeu Ferreira i l poeta Fernando Castro Branco, outor de l'Antrada, que apersentará l lhibro, i ls eiditores.
Este ye l purmeiro lhibro de Fernando Pessoa a ser traduzido pa la lhéngua mirandesa i faç parte de la coleçon “An Mirandés” de la Zéfiro.



02/12/10

.
FERNANDO PESSOA
.
Fernando Pessoa fui un de ls melhores poetas de la nuossa lhiteratura pertuesa, mas tamien tenie ls sous defeitos i las sues beidades. Sabemos bien cumo ls anteletuales se sáben poner a la punta de riba de todo. La sue bida i ls sous poemas yá fúrun studados por muita giente, tamien you l tengo studado i se ye berdade que sou un apreciador de la sue obra, nun la cunsidero cumo sendo ua nuoba bíblia.
Cumo home, fui algo anseguro, dende la sue obra ser screbida debaixo de bários nomes, tamien na sue obra usou çfrentes stilos. Puode dezir-se que esso ye ua amostra de l sou coincimiento lhiterário, de la sue eidentidade, d’acordo, mas requier-se un studo psicológico, aporfundado de la sue personalidade. El miesmo se dou cunta de la sue anseguráncia, dende criar Ricardo Reis. Mas que bale l que you penso?
.
Nun Quiero
.
Nun quiero recordar nin coincer-me.
Somos demais se miramos an quien somos.
Eignorar que bibimos
Cumpre bastante la bida.

Tanto quanto bibimos, bibe l'hora
An que bibimos, eigualmente muorta
Quando passa conosco,
Que passamos culha.

Se sabé-lo nun sirbe de sabé-lo
(Pus sin poder que bal conhecermos?)
Melhor bida ye la bida
Que dura sin medir-se.
.
Não Quero
.
Não quero recordar nem conhecer-me.
Somos demais se olhamos em quem somos.
Ignorar que vivemos
Cumpre bastante a vida.

Tanto quanto vivemos, vive a hora
Em que vivemos, igualmente morta
Quando passa connosco,
Que passamos com ela.

Se sabê-lo não serve de sabê-lo
(Pois sem poder que vale conhecermos?)
Melhor vida é a vida
Que dura sem medir-se.

(Ricardo Reis)

01/12/10

Poema an lhinha reta


Nunca coinci quien tubira lhebado porrada.
Todos ls mius coincidos ténen sido campiones an todo.

I you, tanta beç reles, tantas bezes puorco, tantas bezes malo,
You tanta beç eirrespundiblemente parasita,
Ançculpablemente puorco,
You, que tanta beç nun tengo tubido pacéncia para dar banho,
You, que tanta beç tengo sido rediclo, absurdo,
Que tengo arodelhado ls pies publicamente ne ls tapetes de las eitiquetas,
Que tengo sido grotesco, mesquino, submisso i amprouado,
Que tengo sufrido rexoxós i calhado,
Que quando nun me tengo calhado, tengo sido mais rediclo inda;
You, que tengo sido cómico a las criadas d'hotel,
You, que tengo sentido l piçcar d'uolhos de ls pinches,
You, que tengo feito bergonhas financeiras, pedido amprestado sin pagar,
You, que, quando la hora de la punhada apareciu, me tengo amarrado
Para fuora de la possiblidade de la punhada;
You, que tengo sufrido l'agonia de las pequeinhas cousas rediclas,
You beio que nun tengo armano nesto todo neste mundo.

To la giente que you coinço i que fala cumigo
Nunca tubo un ato rediclo, nunca sufriu un rexoxó,
Nunca fui senó príncepe - todos eilhes príncepes - na bida...

Quien me dira oubir d'alguien la boç houmana
Que cunfessasse nó un pecado, mas ua anfámia;
Que cuntasse, nó ua biolencia, mas ua cobardie!
Nó, son todos l Eidial, se ls oubo i me fálan.
Quien hai neste lhargo mundo que me cunfesse que ua beç foi malo?
Á príncepes, mius armanos,

Arre, stou farto de meidiuses!
Adonde ye que hai giente ne l mundo?

Anton sou solo you que sou malo i dou erros nesta tierra?

Poderán las mulhieres nun ls habéren amado,
Puoden haber sido atraiçonados - mas rediclos nunca!
I you, que tengo sido rediclo sin tener sido atraiçonado,
Cumo puodo you falar culs mius superiores sin m'angasgar?
You, que bengo sido malo, lhiteralmente malo,
Malo ne l sentido mesquino i anfame de la maldade.

Fernando Pessoa (Álvaro de Campos)




[An pertués:

Poema em linha recta

Nunca conheci quem tivesse levado porrada.
Todos os meus conhecidos têm sido campeões em tudo.

E eu, tantas vezes reles, tantas vezes porco, tantas vezes vil,
Eu tantas vezes irrespondivelmente parasita,
Indesculpavelmente sujo,
Eu, que tantas vezes não tenho tido paciência para tomar banho,
Eu, que tantas vezes tenho sido ridículo, absurdo,
Que tenho enrolado os pés publicamente nos tapetes das etiquetas,
Que tenho sido grotesco, mesquinho, submisso e arrogante,
Que tenho sofrido enxovalhos e calado,
Que quando não tenho calado, tenho sido mais ridículo ainda;
Eu, que tenho sido cómico às criadas de hotel,
Eu, que tenho sentido o piscar de olhos dos moços de fretes,
Eu, que tenho feito vergonhas financeiras, pedido emprestado sem pagar,
Eu, que, quando a hora do soco surgiu, me tenho agachado
Para fora da possibilidade do soco;
Eu, que tenho sofrido a angústia das pequenas coisas ridículas,
Eu verifico que não tenho par nisto tudo neste mundo.

Toda a gente que eu conheço e que fala comigo
Nunca teve um acto ridículo, nunca sofreu enxovalho,
Nunca foi senão príncipe - todos eles príncipes - na vida...

Quem me dera ouvir de alguém a voz humana
Que confessasse não um pecado, mas uma infâmia;
Que contasse, não uma violência, mas uma cobardia!
Não, são todos o Ideal, se os oiço e me falam.
Quem há neste largo mundo que me confesse que uma vez foi vil?
Ó príncipes, meus irmãos,

Arre, estou farto de semideuses!
Onde é que há gente no mundo?

Então sou só eu que é vil e erróneo nesta terra?

Poderão as mulheres não os terem amado,
Podem ter sido traídos - mas ridículos nunca!
E eu, que tenho sido ridículo sem ter sido traído,
Como posso eu falar com os meus superiores sem titubear?
Eu, que venho sido vil, literalmente vil,
Vil no sentido mesquinho e infame da vileza.

Fernando Pessoa (Álvaro de Campos)]

01/06/08

L melhor de l mundo son las crianças


Ai que grande gusto
Nun fazer un deber,
Tener un lhibro para ler
I nun l fazer!
Ler ye matacion,
Studar ye nada.
L sol doura
Sien lhiteratura.
L riu cuorre, bien ou mal,
Sin eidiçon oureginal.
I l airico, esse,
De tan naturalmente manhaniego,
Cumo ten tiempo nun ten priessa...
Lhibros son papeles tenhidos cun tinta
Studar ye ua cousa an que stá sin se çtinguir
La çtinçon antre nada i cousa nanhue.
Quanto ye melhor, quanto hai nubrina,
Asperar por D. Sabastian,
Tanto dá que benga ou nó!
Grande ye la poesie, la bundade i las danças...
Mas l melhor de l mundo son las crianças,
Froles, música, l lhunar, que peca
Solo quando, an beç de criar, seca.
L mais que isto
Ye Jasus Cristo
Que nun sabie nada de finanças
Nien se fala que tubira bibloteca.


Fernando Pessoa
Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués:

Ai que prazer
Não cumprir um dever,
Ter um livro para ler
E não o fazer!
Ler é maçada,
Estudar é nada.
O sol doira
Sem literatura.
O rio corre,bem ou mal,
Sem edição original.
E a brisa, essa,
De tão naturalmente matinal,
Como tem tempo não tem pressa...
Livros são papéis pintados com tinta.
Estudar é uma coisa em que está indistinta
A distinção entre nada e coisa nenhuma.
Quanto é melhor,quanto há bruma,
Esperar por D. Sebastião,
Quer venha ou não!
Grande é a poesia, a bondade e as danças...
Mas o melhor do mundo são as crianças,
Flores, música, o luar, e o sol, que peca
Só quando, em vez de criar, seca.
O mais que isto
É Jesus Cristo,
Que não sabia nada de finanças
Nem consta que tivesse biblioteca...]



12/02/08

To las cartas d'amor son redículas

To las cartas de amor son
Redículas.
Nun serien cartas de amor se nun fúran
Redículas.
Tambien screbi ne l miu tiempo cartas d'amor,
Cumo las outras,
Redículas.
Las Cartas d'amor, se hai amor,
Ténen de ser
Redículas.
Mas, al fin,
Solo las criaturas que nunca screbírun
Cartas d'amor
Ye que son
Redículas.
Quien me dira ne l tiempo an que screbie
Sien dar por esso
Cartas d'amor
Redículas.
La berdade ye que hoije
Las mies lhembráncias
Dessas cartas d'amor
Ye que son
Redículas.
(Todas las palabras sdrúxulas
Cumo ls sentimientos sdrúxulos,
Son naturalmente
Redículas.)

Álvaro de Campos (Fernando Pessoa)




[An pertués:

Todas as Cartas de Amor são Ridículas

Todas as cartas de amor são
Ridículas.
Não seriam cartas de amor se não fossem
Ridículas.
Também escrevi em meu tempo cartas de amor,
Como as outras,
Ridículas.
As cartas de amor, se há amor,
Têm de ser
Ridículas.
Mas, afinal,
Só as criaturas que nunca escreveram
Cartas de amor
É que são
Ridículas.
Quem me dera no tempo em que escrevia
Sem dar por isso
Cartas de amor
Ridículas.
A verdade é que hoje
As minhas memórias
Dessas cartas de amor
É que são
Ridículas.
(Todas as palavras esdrúxulas,
Como os sentimentos esdrúxulos,
São naturalmente
Ridículas.)

Álvaro de Campos (Fernando Pessoa)]


23/11/07

Lhibardade

Tanta cumbersa subre trabalho i mandriar alhembrou-me l poema Liberdade de Fernando Pessoa i achei que serie antressante poné-lo aqui.

Lhibardade

Ai que prazer
nun cumprir un deber.
Tener un lhibro para ler
i nun l fazer!
Ler ye maçada,
studar ye nada.
L sol doura sin lhiteratura.
L riu cuorre bien ó mal,
sin eidiçon oureginal.
I la brisa, essa, de tan naturalmente matinal
cumo ten tiempo, nun ten pressa...

Lhibros son papeles pintados cun tinta.
Studar ye ua cousa en que stá andistinta
La çtinçon entre nada i cousa ningua.

Quanto melhor ye quando hai bruma.
Sperar por D. Sabastian,
Quer benga ó nó!

Grande ye la poesie, la bundade i las danças...
Mas l melhor de l mundo son las crianças,
Flores, música, l lhunar, i l sol que peca
Solo quando, an beç de criar, seca.

I mais do que isto
Ye Jasus Cristo,
Que nun sabie nada de finanças,
Nin cunsta que tubisse bibloteca...

Fernando Pessoa


[an pertués:

LIBERDADE

Ai que prazer
não cumprir um dever.
Ter um livro para ler
e não o fazer!
Ler é maçada,
estudar é nada.
O sol doira sem literatura.
O rio corre bem ou mal,
sem edição original.
E a brisa, essa, de tão naturalmente matinal
como tem tempo, não tem pressa...

Livros são papéis pintados com tinta.
Estudar é uma coisa em que está indistinta
A distinção entre nada e coisa nenhuma.

Quanto melhor é quando há bruma.
Esperar por D. Sebastião,
Quer venha ou não!

Grande é a poesia, a bondade e as danças...
Mas o melhor do mundo são as crianças,
Flores, música, o luar, e o sol que peca
Só quando, em vez de criar, seca.

E mais do que isto
É Jesus Cristo,
Que não sabia nada de finanças,
Nem consta que tivesse biblioteca...

Fernando Pessoa]