Mostrar mensagens com a etiqueta Adelaide Monteiro. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Adelaide Monteiro. Mostrar todas as mensagens

08/12/16

Pingas


  

Sgúbian-se pingas  de l rugaço
quando te penso.
Seran lhágrimas
que se scalabaçórun an caídas,
ou seran pingas de chúbia,
ou seran pérolas d´ourbalho?

Descanso ende las penas,
las manos,
grietas que hán-de amerosar,
coscurones de bidas  a zlir,
tiempo d´ourgéncias a passar.

Yá l outonho se stá a scapar…
I you que fujo de eimbierno 
cumo diabo de la cruç!
Yá las fronças s´ampéçan a drobar,
yá las ganas se debélgan,
yá l querer a las bezes s´angaramona,
yá las fuorças maréian a barimbar…

Sigura ls minutos a las golfiadas que dan l tempeiro!
Prende las horas para que la jeira te rinda!
Apeia ls dies para que l´ampreitada seia lharga
anque la soldada nun te seia paga!

Sgúbian-se pingas de l rogaço
quando te penso.
Acubro semientes,
sprança de muolo
bencida que seia l´ambernada…

18/11/16

Un poema feito an farrapos















Yá l Outonho bai alto, las carbalheiras amarelhadas i a la nuite l Siete Streilho a parecer mais loinge por tan temprano l die s´ir. Ando a quedar ancarambinada mesmo antes de ls pingones se colgáren de las nuites, antes mesmo de l aire de la Senábria me chegar a las bentriscas de la cortina.


Chubi al cabeço, adonde las bistas que se sténden son meneio de saia de ruoda de carro, al beilar de la moça, mais parecendo berbonta a arrebentar primaberas. 
Santei-me na piedra, mirei al redor, resfolguei palabras que madrugada fuora mos nacien na punta de ls dedos, ne l fondo de ls bersos, na magie de ls nadas que mos fazien rir. Santei-me i frimei ls pies na tierra burmeilha a cheirar a mofo, a quedar sbranquenhada a las pormanhanas, a quedar cansada a las tardes de  spera, un eimbierno a amedruncá-le la sprança, ls pies cansados, las piernas fries, l temielho mortiço, l´oulor perdido, la soudade a doler, l trampo a tremer, la nubre a medrar, l cielo a anobelhar.


Rien-se tanto ls bersos antes de l poema se fazer an farrapos!

Nien la jaqueta quedou anteira: am pormeiro, las mangas.  Çcusido l forro, fúrun perdendo registença. Zlírun-se. Abríran buracos que nien trasgas. Apuis las frentes dórun de si, las cuostas sfilarpadas, de tan sfilarpadas deixórun, las sartas salir. La camisa fui perdendo botones , l aire antraba, l recio gelaba.


Sigura cun fuorça! Deixa al menos que nun se te báian la camisa de drento i las ciroulas!


Porra! Porque habie de l poema quedar an farrapos, se ls bersos mos fazien tanto dar la risa, cun la risa que las sues palabras dában!? Cascaradas nacien madrugada fuora na punta de ls bersos.


Sigura bien frime! Sigura ls miotes!

Chubi al cabeço, sintei-me na piedra, mirei al redor a saber de la urze, de l temielho, de l poema…

16/08/16

Uolhos ne ls uolhos cun la lhuna


 

 

 

Ye ne l siléncio de la nuite que mais chubes al giodésico de ls tous pensares. Bás para fuora de casa porque ls bidros citres te roubórun las cantigas de la nuite. La aldé yá se drumiu nas missagras adonde l rumatismo se agarrou, mas, assi i todo ten que madrugar para regar la huorta i colher las courgetes que médran a la fuorça dun relhistro.

Talbeç inda haba mais algun boubico cumo you que entra madrugada fuora a fazer cumpanha als grilhos i als ranucalhos. Cántan sien parar cumo se aqueilha madrugada fusse la última de sues bidas.

Miro l cielo i ye guapo. Nun fura la lhuna quaije que chena, serie negro, spintarruchado de lhuzes a tembrar uas, outras tan siguras i quetas que parece que stan muortas. Segredos de la astronomie, porfeiçon de la criaçon de l mundo.

Sintada ne l altico que me dá un mundo lhargo, ouserbo ls bechicos al redror de la chuç. La lhuna miruolha entra por mi adrento, ou miro an sous uolhos  i nien un piçtanhar se sinte. Beio las casas, las lhuzicas, oubo ls grilhos cada beç mais afinados, un perro lhadra. Que será? Talbeç ua raposica chenica de sede i fome tenga antrado nun balancial a la borda de las casas. Nun hai paixaricos, nun hai nacientes, i, béian-se cun las costielhas a parecéren  pianos, foutas na medida de la necidade de mantenéncia.

Dece un carro Naso abaixo, rauteiros de ua fiesta qualquiera que fiestas son l que nun fáltan porqui, arraiales adonde ls pares que béilan nun se písan. Outros tiempos, outros questumes. Copo de plástico na mano cun la cerbeija, muita cerbeija. Hai que ajudar l santo, melhor dezindo, ls mardomos a amanhar l dinheiro para pagar l conjunto. Na fita de l santo inda se béian notas presas cun siguranças, mas menos que antiempos, puis,  ls debotos mais debotos yá ténen la bida ampuosta i las pormessas yá scasséian a un santo que até gostaba de fazer milagres. Ándan mais zacupados agora, agora que yá porqui ándan las sigundas i terceiras giraçones de eimigrantes, giente muito mais suolta.

Nun hai modo de las piçtanhas me pesáren, mas, assi i todo, bou-me a ber se la cama me dá l çcanso que las sartas de l spinaço me stan a pedir.

Hoije a la nuite la lhuna será yá bola, inda mais relhuziente, inda mais miruolha i talbeç las dues cuntinemos a mirar-mos, uolhos ne ls uolhos.

12/07/16

Scuitando Tchaikovsky


 

Son notas que nun conheço, mas son notas que me fázen ir arriba cumo se n´ua pruma me straformasse. Nun conheço ua nota nien que tenga la grandura dun eilifante. Tanto you sei s´ampeça an Dó cumo an Fá.

Hoije ye Tchaikovsky que cun l sou don de fazer marabilhas als sentidos de quien l scuita, me fai a las bezes arrolhar ls dedos dentro dun rugaço caliente, para lhougo apuis le dar uns xustricones i ls fai spertar an rebulhiço.

Agora ua gaibota bola subre la mie cabeça a camino de nubres. Sbolácia, stá an deficuldades. Hai uas corrientes d´aire que la fázen anrebulhá-se na brancura de las nubres i ne l azul.

Un peixe que nada cumo que a beilar. Ajunta-se a outros, fázen un ajuntouro, reméxen l´auga i até parece que l mar bai a arramar pa la cidade.

Un cabalho camina an passo sereno; l cabalheiro quaixeque nien sinte l sonido de las ferraduras.

Agora scatrapulha, alhebanta puolo, stá ciego!
Serena. Beila.

La gaibota saliu de l pulburino i a bater las alas susten bolo porriba dun fraguedo. Pousa. Mira l mar i ten miedo de la altura de las faias. Assusta-se. Serena-se. frima l mirar alhá na lunjura i acenha a un barco; bola serenamente, pousa ne l mastro.

L cabalho scuma de cansado, parece que arrebenta de cansado, mas cuntina a correr ciego, ciego.L puolo tapa-lo, acelera l passo, parece que ua fuorça çconhecida le dá aqueilha bolina. Scatrapulha, scatrapulha.
La gaibota bola para tierra, l peixe sconde-se cun miedo de tamanhos truonos.

Todo serena agora. Ua andorinha fai un bolo a rasar la fuonte i bebe auga. Lhebanta-se nun repente, bai a saber de barro para tapar un sbarruolho ne l nial. Bolo cumpassiado; abaixa nun repente, apanha l barro i bai acelarando, cada beç mais, mais i mais; Stá acerca l nial, susten l bolo i tapa l buraco; ls paixaricos ábren l bico, eilha nun ten bicho; scapa-se a bolar outra beç cortando ls aires i ls cielos. Achou-lo! Serena, lhieba-lo ne l bico i scapa-se pal nial para acudir a quien ten fome. Debagarico. Que cuntentos stan ls paixaricos!

Apuis, outras andorinas báten palmas a la mai stremerosa. Palmas, palmas, palmas sien parar, fuortes, dalgeiras…

Bola serenamente la gaibota; ben abaixo nun repente i apanha un peixe çcuidado. Ls ninos jógan a la bola, outros fázen castielhos na arena. La gaibota angulhe l peixe i quaijeque que se atafanha. Toma outra beç folgo, un nino cuorre pal´auge nun repente; la mai atrás agarro-lo, ralha-le, el choraminga. La mai abraço-lo i el calha-se als pouquechicos; queda sentado na toalha a jogar cun uns jogos. La mai lhaba-le las manos i dá-le un perxigo. Que bien le sabe! Cai-se-le. Enche-se de arena. Bai cun el a la boca. La mai tira-le-lo i el fai ua gritarie. Calma, diç la mai: tengo que l lhabar. Come serenamente i sabe-le pula bida…

L cabalho stá a ceçar i stá agora cun un passo debagaroso. Las narizes stan abiertas, l peito mexe-se para deixar campo al aire. Camina, cumo an baile.
L peixe ben arriba adreitos a la lhuç. La gaibota mira ls ninos i camina na praia. La andorina pousa nun filo. Muitas se ajúntan i fázen ua correlina.

Camino subre l´auga, bolo cun bater d´alas debagaroso. Drumo-me.

Sperto assustada! Spántan-se las andorinas. L peixe fui-se. L cabalho spantou-se, l cavalheiro caiu-se. L cabalho pára. Torna a fugir, a fugir, a fugir.

Ls mius dedos nun abántan…

Agora si! Un biolino chora i todo se serena para scuitar. Las óndias nun fázen scuma, l nino drume-se, la gaibota pousa, l cabalho bira para trás a saber de l amo, nun baia el a star ferido… Apréssia-se… l amo stá caído…

Ls dedos stan nerbiosos outra beç i nun abántan. Ls sentidos stán todos atibos.

Tchaikovsky sigue…

Que notas serán?, percuro. Bolo, scatrapulho, ando subre l´auga, chubo a las nubres, caio-me nun precipício, choro.

Nun sei cun que notas: Scuito,  choro,  me sereno, me alboroto…

L melhor de Tchaikovsky, lei-se.

10/03/16

Adonde l cielo pesa Cuonta



Era l cielo lhargo de mais a pesá-me anriba de ls ombros cansados cun l peso de la manta chafurgada, cumo que metida nua barrela a abranquiar.
Era l lhume friu para tanta frialdade. Era un nunca acabar la nuite, para tan pouco pan na cerrona.


Alhebantei-me angaramunado para birar la cabanha. Habie-se birado l´aire nun repente. L lhume yá mei mortiço acendiu-se mais un pouco, la cabanha era tomada de frente por aqueilha cisca d´aire de la Sierra, aire que todo queima i nada cria. L´auga ampeçou a molhá-me las oureilhas, l cachico deilhas que se bien de fuora de las mantas de burel, húmadas i pesadas cumo se de fierro oubíssen sido tecidas.


Birei la mie casa. Si, la mie casa que yá bien hai qu´outra nun tengo, ua casa que nunca ten corrientes d´aire por toda eilha resfolgar ls aires por todos ls lhados.
Apuis, fui-me a lheinha quaije pul téntio. Las canhonas ne l chequeiro, oubindo ls mius passos, mexírun-se un pouco, i lhougo apuis metírun inda mais las cabeças por ambaixo de l culo uas de las outras, a modo de se calcéren i fazéren un guarda chuba bien feito, que nunca l´auga le bira las baretas.
Fiel i Farrusca, fieles guardadores, lhebantórun-se. Querien seguir ls mius passos para l causo de percisar d´ousílio, stáren acerca . Dórun ua buolta i fúrun a deitá-se als pies de l miu xaragon de palhas, outra beç.
Streilhas, nien raça. La lhuna ancolhiu-se por trás 
de anubrados. Ua scuridon tan grande cumo la mie ampoténcia para ler  palabras. Ansinórun-me a screbir l miu nome para nun assinar cun la cruç que parece que un anté se ambergonha. Tube suorte an tener un nome pequeinho i pouco custoso de remissacar las curbas de las letras: Cun palos de cerilhas yá riscadas que iba guardando i cun bulhaquitos, iba tentiando, para fazer cada beç melhor.
Trazie-los ne l bolso de las calças i, assi que apanhaba un prainico, puxaba de las cerilhas i de ls bulhacos i alhá staba you. Un A grande: trés cerilhas, ua a traçar las outras dues; un bé pequeinho: ua cerilha i un bulhaquito stribado; l é pequeinho, un garabatico cun l gancho cerrado; l lé pequeinho: ua cerilha máis lharga de pies. Ende staba Abel.
 Alves, tamien nun fui custoso. 
Apuis que yá staba algo hablitado, cun un palico screbie l miu nome, melhentas de bezes, na arena lisa qu´habie quedado nas augueiras.
Lhembra-se-me bien la pormeira beç que assinei sien ser cun la cruç. Staba anchado que nien sapo campaneiro! Nun cabie an mi de tan amprouado!...Eimaginando las cerilhas i ls bulhaquitos, molhaba l aparo i fazie-le abrir l bico de tanta fuorça le botar, al mesmo tiempo que trocie ls beiços dun lhado pa l outro...
Nestes pensares, por sfregantes, nien me dei de cuonta que habie ido por lheinha mais gorda, buendo aqueilha scuridon. Las nuites fries són siempre lhargas i la que tenie guardado gastei-la an menos de nada.
L lhume ampeçou a arder apuis que la lheinha se secou un pouco. Oubie-se la ferbura de l´auga ne ls tiçones mais gordos. Talbeç tebisse sido esse arrolhar que me fizo drumir naquel fin de mundo, adonde la nuite ye grande de mais para qualquiera suonho i adonde l die tarda an mos traer outro cerron cheno.
Jesé, antes d´ir pa la scola, sigue l sonido de ls chocalhos, até m´achar. L mais de las bezes chega yá tarde a la scola i por muito que le justefique a la porsora, eilha acaba siempre por le dar uas lambadas. Que é-mos de fazer?!
Fiel i Farrusca bában-se assi que chega, a pensar na códia.

Para mi, mais un die stribado al caiato que de tanto me stribar yá l cuorpo apanhou esse jeito, las cuostas yá nun stán dreitas.
Deiqui a dous dies chegaremos a la corrieça de Cabeça Gorda i yá drumirei cun la mie. La merenda ten que me chegar até alhá, cun la fome bien regrada, you i ls perros...

06/03/16

- Amisade, poemas, palabras - Apersentaçon de l lhibro, Bózios, Retombos i Siléncios, na Casa de Trás ls Montes de Lisboua


Hai dies que un nien nel cabe, de tan cuntento star…
Nada ye mais amportante neste mundo que l´amisade, que tener amigos a mirar ne ls nuossos uolhos i a dezí-mos: que se passa, hoije? nuns tás bien; ou que bien te queda essa flor ne l pelo! Anque un se sinta que nien un atrenate a acupar mais campo que debie, las palabras de ls amigos fázen cun que un se sinta ua streilha…

L atrasado die quatro, Antonho Cangueiro apersentou l miu lhibro, Bózios, Retombos i Siléncios, na Casa de Trás ls Montes de Lisboua, dua maneira tan sábia i porfeita, que ne l ampeço, quando dixo uas palabras subre Amadeu Ferreira i liu un poema del an mirandés, las lhágrimas ampecórun-me a nacer.
Ye un poema que bien poderie tener sido screbido para mi, penso. Recordo l berso, “de las rosas, guarda l oulor”.
.Bien podie tener sido screbido a pensar an mi, dixe you. Ten l miu lhibro alguns poemas que screbi para el, l mais deilhes screbidos çque se achou malo. Muitos mais screbi, apuis que mos deixou, mas nun stán neste lhibro, dixe, apuis de haber lido l tal poema an pertués.

Senti un nuolo. Apuis resfolguei fondo dues ou trés bezes i l uoco fui-se anchendo al modo que l apresentador iba falando. Ua cebola dezie el: uas bezes a çcascá-se casco por casco, a fazer chorar quien deilha se acupa pal guisote, zancanto, raiba, rebuolta, para lhougo apuis ir al centro de la cebola: fuorça, serenidade, amor, eirotismo; outra beç casco por casco. Frases salidas de ls poemas, uas flores a saltar ne ls uolhos de l sou dezir, la lhéngua mirandesa a poular de cuntenta por se star a fazer oubir, ua sala chena, atençon al drobo para todo antendéren na lhéngua que nun sáben mas que antéden, puis fúrun eilhes que quejírun oubir. Ua palabra ou outra, Antonho repetie an pertués, quando, por nun tener asparecéncias cun l pertués.

Apuis fui you a falar para ls mius amigos. Amisades que yá bénen de la nineç i jubentude, alguas deilhas; outras, de las “tierras de çponeres burmeilhos, de atronadas” , Moçambique; outras, nacidas al lhargo de ls anhos, ne l trabalho i fuora del; outras que l mirandés fizo nacer.
Muitos amigos yá nun ls bie bai para un par d´anhos.Solo por isso baliu la pena haber screbido l lhibro, para star cun eilhes, pals abraçar…Outras amisades nacírun nessa tarde.

Delantre, la Praça de Touros trai-mos la calor atrabeç de las sues quelores de tejolo, calientes, bien precisas pal die scuro i friu, uas bezes cun sol a salir an racicas antre nubres, outras, a chober.
Un cacho antes de las seis de la tarde ampeçórun las pessonas a chubir al terceiro piso, scaleira a scaleira, daquel prédio antigo cun eilebador mas que só lhieba quien tenga la chabe pal fazer salir de l sítio. Dixo-me un amigo que pertenciu a la Direçon de la Casa que ye porque hai moradores que nun págan la maquila de ls gastos de l eilebador i por isso nun stá afiançado a todo mundo.
Ls carros nas rugas molhadas apítan i, an correlinas son que nien chichos an chouriça, a la ua, por ser hora de salir, a la outra, porque ye sesta i inda porriba, molhada.

Abraços, beisicos, cumbersas antre amigos i a pouco la sala fui-se anfeitando cun las pessonas a acupar todos ls lhugares nas mesas redondas.
Elsa Moreira, respunsable pula Cultura de la Casa, ampeçou a falar i apersentou-mos, a mi i al apresentador de l lhibro, Antonho Cangueiro. Fai-se siléncio na sala.
Fuora, ls carros apítan, l´auga bate nas jinelas. Antonho ampeçou a abrir ls cascos de la cebola i, a mais nada se dou fé.

You, al modo qu´amostrei l spinaço de l lhibro, fui lendo un poema de cada capítulo. Seguiu-se Bina Cangueiro que cun aqueilha pernúncia guapa, siempre ancanta i Lionardo, lírun an mirandés, Cremilde Estebes i Romana, an pertués. Todo mundo daba palmas.
Seguiu-se “l Bino Fino” i algo mais, para que nun caísse an fraqueza. Éran horas de ciar.

L Palácio Galveias, eilhi a la borda, nun se dou de cuonta, que outra lhéngua oufecial fazie eilhi retombo, bien acerquita… Hai que dar uns lhibricos an mirandés a la sue Biblioteca, porque, senara que nun se semeia, nun puode granar…
Adelaide Monteiro

22/02/16

La tue pormeira mala

(Eimaige de la net)      
Nun era de papelon la tue pormeira mala de biaige. Lhebeste alhá cousa pouca: uns benairos i alguns farrapos inda nuobos, uns çapatos de bezerro feitos pul çapateiro de Sendin, ua mano chena de bergonha, outra menos chena de suonhos. Naide puode sonhar muito quando ls hourizontes nada mos amóstran. Assi i todo, cuido que eras sonhadora. Ls suonhos ye que tenien la çanca curta, isso si!
Cousa pouca, cabe nua malica de tabras. Era burmeilha, cun uas ferraiges fuortes adonde ancaixaba la fechadura. De ls lhados de las ferraiges era abrochada la ala. Ua berdadeira caixa de ferramientas, pintada de burmeilho, a fugir para retánglo, guapíssema.
Las camisas de drumir fúrun apuis mandadas fazer a priessa, quando tue mai recebiu l recado que na cidade nun se drumie cun la cumbinaçon que se trazie pul die. Chegórun dies apuis, l tiempo de cumprar l panho na feira i de tie Calmantina las fazer na máquina de coser. Éran de franela cun floricas. Dues mudas de camisas de drumir i cumbinaçones, porque l eimbierno yá staba acerca. Ua cumbinaçon eigual a cada camisa, que, cortando dues pieças de l mesmo panho siempre se fórran uns centímetros, para fazer un par ou dous de calcicas.
Chegórun assi que tue mai amanhou portador que fusse a Miranda, nua bolsa de retalhos, amachacadas acontra l panho cun ua fogaça de trigo, drento duas alforjas de bolras, anriba de l´albarda de la burra.
Anque tebisses bido eiroplanos, aqueilhas punticas relhuzientes a cagar un rastro de fumo a passar antre nubres ou ne l cielo lhimpo, houbo un tiempo an qu´inda dezies que habies d´ir pal Brasil cun Bergina, na burra ruça de tue mai Ana. Lhembra-se-me que nun te pareciu berdade, aqueilha stória de ls eiroplanos, quando te dezien que lhebában alhá pessonas. Bergina fui-se, mas la burra nunca s´abinturou a semelhante biaige.
De San Paulo, Bergina mandou-te, um par d´anhos apuis, un lhenço de la cabeça que guardas cumo relíquia cun outras cousas que eigualmente stimas, nua caixica.
Nel fuste colgando suonhos, proua, deseilusones, alegries. Hoije, ye apenas ua relíquia adonde passas la mano quando bás a ber se le dou la polielha a la seda. Ye tan ameroso quando l chegas als lábios! A cada beç que miras para el i le dás un beiso, ye un beiso que dás a Bergina, por t´haber dado ua proua tan singela, tan suable.
Bergina yá se morriu. L lhenço ende stá a cuntar la stória.

21/02/16

Chubi-me an ti, lhéngua



 
Chubi  als treceiros i nien seinha d´aranheiras…

Manginei you que tenie que apartar las telas culas manos, para poder passar para alhá de las lembráncias, sigurar las cuontas, cumo quien sigura triatos cargados de palha i feno  cun piedamigos de cantarie, mandar calhar ls páixaros para oubir las cantigas que ambas a dues me cantábades. Las cuontas, l mais deilhas cascálhan que nien xardas nun ribeiros d´augas lhimpas: ls lhobos son outros, mais afraguesados, yá nun me dá miedo, anque ancarando cun eilhes. Apuis que fui a caçar liopardos de nuite, cun un foqueç na cabeça i ua spingarda na mano, deixou de me dar miedo de lhobos. Ls mius miedos son agora outros…

Las mouras encantadas son las mesmas i essas si, cuntínan a peiná-se cun un pende de ouro, ne l jardin de la mie eimaginaçon.

Las cantigas sei-las todas: Manolo mio, la Burgalesa, la Çarandelhera. Todicas. Pena nun le dar ls remissacos tan bien dados cumo mai Ana. Ls fados, todicos, punta cun rabo, sei rezungar todo, pena que nun tenga la tue boç para chegar adonde tu chegabas. Inda l´outurdie me desiste: assobias-ls melhor que ls cantas!... Bien cierto. Yá a mi m´habie parecido.

 Pena tengo you que tu yá nun ls assobies nien cantes cumo antiempos… I dezir que nun te grabei ningun, naquel tiempo an que eras reissenhor, quetobia, chínchara i rola. Naquel tiempo an que botabas la boç cumo queries i para adonde queries. Áh, mas isso era naquel tiempo an que me nacien buoltas de primaberas i campaninas, al redor de l cachaço!

Chubi als treceiros i hai tanta lhembráncia que me duol! Stan las piedras tristes debaixo de ls carcanhales, yá le falta halbelidade als repassiados ne l terreiro. Hai muita telbison que a todo mundo ancerra an sou chequeiro, mas falta-me l rádio de tiu Einácio na jinela, ancarado pa la ruga, a botar cantigas para todos beiláren ne ls deimingos, apuis que las bacas yá remuniában na loija.

Chubo-me an ti, mie lhéngua,

an ti que me deste de mamar

i me crieste esta gana de ser poema,

moura ancantada,

de te dezir i cantar

mesmo quando la boç

nun me chega afinada.

Ancabriolo-me an ti i seguimos,

na eimaginaçon dua cuonta,

nas alas dua quimera,

na abintura dun poema

sien métrica nien rima,

na boubeira d´ua biaige

sien lhemites nien çtino…

Abaixo a ti i cuntigo sou inda pequerrica…

11/02/16

Senara




Sumiei çanteno cun aire
i la semiente bolou,
bieno-me a nacer ne l peito
i ende eilha me medrou

Undiada cun l aire
fiç-se-me un mar andrento,
que me lhebaba a biajar
cun miu lhibre pensamiento

Cantigas cantei na senara
acumpanhada pulas pipas,
medrando cumo eilha medraba
cun papoulas de lebes chitas

Apuis secou-se la senara
cun l sol que mos caldiou,
coraçon batendo debrebe
an spiga que zgranou

Sumeio semiente de trigo
an tierra guardada de adil,
para que medre fuorte i berde
i me déia frescuras mil

L trigo nun quier nacer
ne l outonho a passar,
nácen las yerbas i chégan
para you me refrescar

Nácen senaras na alma
an cortinas a medrar,
porque la alma ye senara
sien senara se sumiar

Nun me tragas semiente, aire!
Pón-la na tierra stercada,
porque toda inda ye pouca
pa la giente percisada

08/02/16

Nua pinga d´ourbalho



Quando la nuite abaixa a la mie mano
i sperta ls faleitos 

que alhá nacírun cun l ourbalho,
medra an mi la gana de beisar ls rebentos,
d´sigurar las fuolhas,
de cerrar las puortas al friu,
d´abrir ls braços a la Primabera.



Quando la nuite abaixa a la mie mano,
me refresca la rosa i alisa ls spinos,
me speilha l rostro ne l setin de las pétalas,
i cun las fuolhas m´ancera la piel,
ferbe l bulcon, calece-se l tiempo
i medra an mi l deseio de quedar
i de m´ abrir, al nuobo die.




(eimage de la net)

21/09/15

Ua fuolha a cair




Ua fuolha soltou-se sien aire, balanciando sien rodiones, caiu serena, cumo quien yá cumpriu la rezon porque bieno a este mundo. L pie soltou-se de l galhico, debagar, cun tiempo de se çpedir i dando tiempo al galho de curar la ferida... Apuis balanciou un pouco, parou por sfregantes, mirou pal chano para scolher l melhor sítio. 
Cuntinou la caída, agarrou-se a ua fuolha que ancuntrou pul camino, soltou-se de la fuolha berde, fui-se aquestumando a la falta de quemer que l tiempo le bai a tirar l´amarelhura i le dará la quelor castanha. Fizo ua finta para nun sbarrar nun spineiro, balanciou  para se librar del que mais se l´asparecie a un eiriço i, abrindo las piernas cumo s´abaixasse an sustén-caídas, scuolhiu l melhor sítio de la brigada, acerca duns fenicos i dun chougarço.

Nisto, sentiu un oulor fuorte que le chegaba de la tierra. Era cheiro a rocos que se porparában para nacer apuis de l´auga de fin de berano. Acocou-se i passou pulas brasas. Mais fuolhas fúrun caindo até que un manto se formou. 

Bieno mais auga i la fuolha yá mais castanha, anchada, ampeçou a spirros i, cun l mais fuorte, ajudou l cepo (boleto) a abrir ua brecha para nacer.

Só anton se dou de cuonta que l trabalho deilha nun s´habie acabado na árbole...

L roco medrou i alredor outros medrórun. L castanheiro percisa deilhes para le matáren malinas i le dáren sustento.


Stá la folhica a serbir de cabeceira al mais pequeinho.
Yá daprendiu que l sou trabalho agora ye eilhi, na tierra. Eirá apodrecer i, apuis que podre, será eilha que ajudará a medrar ls balhores para que náçan mais boletos i apuis estes serán salude pals castanheiros. Assi, s´anchirán doutras fuolhas, flores, pelhiços i castanhas. 
I siempre assi será, a mais que ls houmanos stráguen este eiquelíbrio de biodibersidade de la natureza, cumo tanto passa...

02/05/15

Porquei?

Un de ls poemas que mandei pal cuncurso de Astorga
 



Porquei?


Porquei anteimo an percurar
Aquilo que sei perdido
Porquei anteimo an lhembrar
Aquilo qu´habie d´haber çquecido.



Sento-me an pie de l camino
Arrimada a nada quaije
Nesta busca an zaspero
Que nien you própia sei se quiero
Sien trabon i sien paraige.



Percuro ne l fondo de mi
Nua dega sien ferruolhos
Quiero siempre algo i nien sei
Se l que quiero nun le tenerei
Mesmo delantre de ls mius uolhos.



Ye siempre ua mistura de falta
Cun l´ancansable percura
Ye siempre alegrie i delor
Ye amor i zamor
Ye bintura i zbintura.



Mas se un die
Passares a la mie puorta
I me bires
Sien esta mie anquietaçon
Toma-me l pulso i l coraçon
Porque a la cierta
Starei muorta…

07/03/15

Há-de haber un die...


An cada die
que me sinto die
sei que ye l die...

que tenerei
cumo quiero i sei.

Quien sabe se manhana
será manhana para mi
puis ne l onte
de algo me deixei.

Agulheto
ls cordones als dies
para que nun déian
tanto tropicon
i camino
çfazendo ls nuolos
para assi la bida
l sfregante bibir.

Há-de haber un die
que me sentirei nuite
mas nesse die
nun chorarei ls dies
que deixei que la nuite
la lhuç le roubasse
i assi ls dies
nun bíssen l die

16/02/15

Que fazerie you sien las mies manos!?

 
Que fazerie you sien las mies manos
Se cun mais nada me digo i sou!?
Ne lábios anrebúlhan-se las palabras
Que  de tan ambergonhados
Nun sáben cumo te dezir.
 
Que fazerie you sien ls dedos
Para de l tou cuorpo sacar música
De l tou coraçon golfiadas
De ls tous uolhos ouciano
De que nun sou capaç de fugir!?
 
Cun eilhas bózio, scabo, ameroso
Sfrego l delor, acarino, smago
Falo, scribo, pinto, bordo
Anraibo-me, beiso, amánsio
Fago doce de l qu´era amargoso.
 
Que fazerie you sien las mies manos
Anque ganhuolos le téngan nacido
Tirando-le finura, dando-le manqueiras!?
Mas las manos rálhan, fázen,  nun se fícan
Lhebando ls dedos a dezí-me toda…

  

12/02/15

Tan loinge


Znudo-me quando te digo
que nun bibo
nesta zdita
 de nun te tener acerca. 

Stico ls passos
mas la çanca
nun abarca mais terreno
i sei bien,
cun tal canseira nun chego. 

Apuis,
debélgan-se ne ls dedos las palabras,
falta-le  resfoulgo
para me dezir por anteiro
i por anteiro te dezir. 

Tan loinge,
sien ser capaç de screbir! 

I you loinge,
que de tan loinge, zaspero!

 

25/01/15

Quanta beç...


Quanta beç me apetece screbir-te para te falar de l apego, de las soudades, de la falta que me fazes.  A las bezes torno a nina i jogo de morada, andono ua stória i falo you sola, por mi i por ti. Outras bezes bonda-me mirar para ua nubre i alhá me bou an siléncio, sien gasólio, portaiges ou belhete de carreira, muito mais depressa do que se fura d´eiroplano que há-de parar an Bergáncia outra beç.

Hai uns zeinhos na lhinha de l hourizonte que me parécen tetas, uns azules lhougo a seguir que me parécen dunas i mar que pul Berano s´ancendéian an quelores de fogo, cun un sol que nun aguanta tanta fuorça i se bai para outras tierras mais fries para que nun arrebente i pegue fogo al mundo. Quanta beç me apetece salir deiqui,  agora que stou anregelada, i ir cun l sol para tierras mais calientes, nestes dies que nien se mos amostra i nien se çpide de nós.

Quanta beç me apetece boziar por ti para que me tragas ua gelada i tiempo seco! Ando porqui cumo gato angafado que se deixa queimar pul lhume de tanto se arrimar i nun hai modo de calcer! Tengo soudades, áh, se tengo! De ti… De l tou friu cun aire de riba que lhieba toda la nubrina para loinge. De la tue nubrina que se fai an çanceinho mas que nun se me agarra als uossos. De la tue niebe que m´amerosa l pisar.

Hai uns cuntornos an tou mirar que me calécen. Hai streilhas ne l tou cielo que stremécen muito mais quando las miro, streilhas que déixan un rastro muito mais cuntino de lhuç a queréren chegar als touçones.

Hai uns cuntornos an tous cabeços que me dan de mamar.  Por isso me dou para te screbir, para que guardes l reteson de las tetas l mais que puodas i apuis me recibas cun toda  la apuiadura de lheite a repinchar…

Quanta beç…

26/12/14

Malzinas

À Procura- óleo / tela de Adelaide Monteiro


Amantei-te an cumenéncias i quando me dei de cuonta stába atamado l delor.

Lhaba-se bien labado, diç mie mai. Yá mie abó me dezie: Debe-se capanhar antes de l nacer de l sol! Apuis, lhaba-se bien lhabado, scuolhe-se, seca-se a la selombra i guarda-se nua bolsica.

Parece que las stou a ber colgadas na parede, de retalhicos, an pie de la de ls beisicos que me stában siempre a chamar por bias de l doce de acucre cun claras an castielho que tenien anriba i a que you nun chegaba, puosta eilhi mais alta d´acente.

Apuis ferbe-se l´auga. Uns ténen que ferber un cachico, outros ye só l tiempo d´antrar i bonda que quéden abafados.

Ampecei cumo quien nun sabe l que dezir i debrebe la torna de la cumbersa s´ampuso. L´arada iba medrando, las palabras soltában-se na pantalha. A las bezes parecie cunfisson, parecie que l cura starie apenas apartado pulas frinchas de la puorta de l cunfessionairo. Outras, era ua cousa que se soltaba an psicanálise, sien que para isso fusse preciso ua cama de cunsultório.

Bebe-se a golicos, cun ou sien açucre, cunsante l gusto. Tu que sós gulosa, aposto que até sós capaç de dezir que te duol la barriga para bueres chá de jibarbeiro bien docico.

A golicos tamien se sórben las palabras, las palabras que mos sírben de malzina. A golicos para ber se dúran eiternidades, porque d´eiternidades son feitas las palabras, porque para eiternidades se quíeren guardar las palabras que mos atáman delores.

Ferbe-se l bule i apuis bota-se para alhá l chá, diç-se agora. La cumbersa bai caldiando al tiempo de poner las chábenas porriba de la toalha bordada. L´açucreiro, la lheiteira, las colheres, l culador, l bolho partido an cachicos. A golos se bai quemendo i falando, abafando l bule para que nun se le arreféçan las palabras.

Las palabras soltában-se na pantalha cumo se l bule las tebísse sempre calientes, abafadas nun panho de lhana. Nuobos modos de buer chá para atamar delores, nuobos modos de psicanálise.

Destes-me un beisico. Un modo que teniedes de ber se l chá me tenie atamado ls delores de barriga. Si, a la nuite atamaban siempre ls delores. Suonhos por outros mundos, la burrica que m´habie de lhebar pal Brasil, ls çapatos mais modernos que fazie cun tacones altos de puntas de cabos de çachos spetados an tábuas, presos a las piernas cun fitas de farrapos, ls eiroplanos que bie passar ne l cielo a deixar rastro de fumo branco. L chá fazie l restro. L beiso muito mais…

Pul die ls delores tornaban ne ls cuornos de la Mourisca. La burrica nunca s´abinturou a lhebar-me para alhá de Zenízio, Samartino i Miranda, eiqui só quando era preciso ir a tratar d´algua cousa de las de la gente fidalga.

Nunca mais se biu l chá de la Índia, á mai! Era tan cheirosico!

Habie-lo eilhi a la Funtázia, antre l ribeiro i las casas. Zaparciu.

Tamien nunca mais bi eiqui pula Speciosa l chá d´ouríegano. Habie ua arrinqueira ne l meio de l camino, nua ilha de fenos, carbalheiras i trubisco. Mesmo ne l camino, adonde se fazie an dous an antruncamento. Bezes sien cuonta passei cun las bacas para Antonho Steba i la arrinqueira me saludou. Bezes sien cuonta mirei pa la ilha de fenos, mas d´ouriegano nien seinha. Un die la máquina de çufino grande angulhiu la ilha…

L ribeiro de la Funtázia fui ancanhado pula máquina de çufino grande i las formigas quedórun sien yerba de la Índia…

Bezes sien cuonta se me lembra de l chá que m´atamaba ls delores de barriga… Bezes sien cuonta se me lembra de las palabras que me serbírun de malzina…

Nada acaba. Só s´anterrompe ou modefica…

Cuido que nun puode acabar…

08/01/14

Si, you sei




 
 
 
Si, you sei
Que l tiempo
Se sburaca
A poder de tanto sticar.
Por isso
Nun me dés tiempo!
Bonda-me screbir
Para que me pareça
Que stou a oubir la tue boç
I a sorber-te la risa.
Si, you sei
Que l tiempo ye beloç
Que l tiempo nun spera
I hai que retalhar l tiempo
Para fazer muita camisa.
Por isso
Nun me cuntestes!
Isto ye solo  ua boç i l retombo
Ua biaije d´ida i la buolta
Ua carta perdida
Ua chamada sien  la respuosta
Un monólogo que me bonda
Ua cantiga que canto i oubo
Ua eimaige
Um poema que me nace
I  que me nace amubido
Sien tiempo para cumprir.
 Si, you sei… 
You sei que l tiempo
Mos passa siempre a fugir
I hai que sticar l tiempo
Para la bida zlir
L´auga que passa nun torna
I l riu nun cuorre a chubir.
Por isso
Nun me contestes!
A mi me bonda screbir
L poema.