Mostrar mensagens com a etiqueta Dues Eigreijas. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Dues Eigreijas. Mostrar todas as mensagens

17/09/09

Un retrato antigo de miu abó




Mira un punto fuora, ua abe
zenhando l cielo, ou ua nubre
colgada de l baziu. Un perpeto mirar
ne l coraçon de l hourizonte, que l prende
cumo se l lhibartara.
Por trás, la casa de piedra, mais antiga
que la sue lhembráncia, ua raiç spetada
na tierra, un tuoro por adonde se chubiu
anté las muntanhas de Dius.
Tamien ua ramalhada,
un rachon de lhume contra l carambelo
que l amanaça pulas lhadeiras de l Eimbierno.

De pouco mais percisou la bida anteira:
la piedra, l lhume, l pan i l cielo.

I las cousas mirando puls sous uolhos.

Fernando de Castro Branco, O Nome dos Mortos.





[An pertués

Sobre uma fotografia antiga do meu avô

Fixa um ponto ausente, uma ave
desenhando o céu, ou uma nuvem
suspensa do vazio. Un perpétuo olhar
no coração do horizonte, que o cerca
como se o libertasse.
Atrás, a casa de pedra, mais antiga
que a sua memória, uma raiz cravada
na terra, um tronco por onde subiu
até às montanhas de Deus.
Também uma meda de lenha,
uma trave de lume contra o gelo
que o ameaça pelas encostas do Inverno.

De pouco mais precisou a vida inteira:
a pedra, o lume, o pão e o céu.

E as coisas olhando através dos seus olhos.]




08/09/09

Praino Mirandés

Nubres de lhana. Aire nas fuolhas.
Ua oulibeira crabiada na peinha.
Un perro mui loinge, froles sien nome,
un rigueiro. Ua seda d’auga, sede
de fuontes, las piedras lisas, la cantarie
ne ls uolhos. L lhuçque fusque dua lhuç,
un cuorpo de tierra abierto i ambiolado.
La sgueilha de ls cabalhos, la biografie
de las serpientes. Ua aila penheirando
subre ls panes, ls dedos ne l sol.

La muntanha drobada pa la mimória
de ls homes sien tiempo

nien lhugar.

Fernando de Castro Branco, Alquimia das Constelações,

[in Carvão, poesia reunida, 2009]



[an pertués

Planalto mirandês

Nuvens de lã. Vento nas folhas.
Uma oliveira cravada na fraga.
Um cão longínquo, flores sem nome,
um regato. Uma seda de água, sede
de fontes, as pedras lisas, o granito
nos olhos. A penumbra de uma luz,
um corpo de terra aberto e inviolado.
O perfil dos cavalos, a biografia
das serpentes. Uma águia pairando
sobre os trigos, os dedos no sol.

A montanha inclinada sobre a memória
dos homens sem tempo

nem lugar.]




Nota: Fernando de Castro Branco [1959] ye un poeta mirandés, de Dues Eigreijas, cun bários lhibros de poesie yá salidos. Yá astanho saliu un ambelume ajuntando la sue poesie [Carvão - poesia reunida]. Ye un nome de que inda muito eiremos a oubir falar. Ye un gusto traié-lo eiqui, tamien an mirandés.



07/08/09

Hai baile ne l Toural

Stamos ne l més de zanferrujar las piernas, la calor de las nuites de Júlio yá se scapou i la melhor maneira de las calcer ye bailando i lhembrando ls cumbíbios que antigamente animában bielhos i nuobos...

Num hai cume un baile na rue!






Porgrama:

15h – Oufecina de danças mirandesas

“Se nun sabes daprendes!”
16h- Ampeço de l Baile:
“Antre fandangos i jogos de ruoda!”
19h30 – Cena ne l Toural (Cochino no speto i mais l que se bera, todo buono i barato):
“De barriga bazie nun hai alegrie”
- Apersentaçon de eimaiges
21h – Ampeço de l Baile:
“Nun hai cumo un baile na rue!”

Por todo l Die:

Sposiçon de Retratos de l Rancho Folclórico Mirandês de Duas Igrejas:
“Lhembrar l antigamente”

La animaçon quedará por cuonta de todos ls musiqueiros que téngan gana de poner la giente a beilar.

"La bida ye un fandango i hai que beila-lo!”António M. Mourinho