Mostrar mensagens com a etiqueta Isilda. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Isilda. Mostrar todas as mensagens

01/04/11

DIE 1º de ABRIL!!!!!





Hoije ye l die 1º de Abril, ye un die special para pregar partidas i mintiras als outros para todos mos rirmos un cachico de ls sustos i anganhos que causámos.


Cuidado por esso, nun acraditeis an todo l qu'hoije bos dízen!

Esto ye solo un motibo para deixar un abraço bien arrochado a todos!

Ua buossa amiga que ten andado distante...

23/12/10

Buonas Fiestas






Por bezes las agruras de la bida fázen-mos fastar de ls caminos que traçamos mas, nin por esso, quiero deixar an branco esta data que se aprossima.

A todos ls que fázen parte destas Froles, ls que solo gústan de lher las marabilhas qu'eiqui se scríben i tamien para todas las sues famílias i amigos, deseio un Natal cheno d'harmonie i todo l que la caixa de ls suonhos mos faç acraditar.

Que l Anho Nuobo que se aprossima seia ua puorta abierta para nuobos suonhos i muita paç, para un mundo melhor. Que nun séian las prendas, que tan generosamente colocamos ambaixo de l nuosso pinheiro de Natal que mos fágan felizes mas si l berdadeiro sentimiento que stá andrento de nós.

Que la streilha de Belén cuntinue a brilhar ne ls nuossos coraçones i mos apunte l camino para pormober la Paç, justícia i solidaridade.

Buonas Fiestas de Natal i un Feliç Anho Nuobo, cun salude i prosperidade.


28/07/10

" L MIRANDÉS AN FORMATO ANTENSIBO"



Publicado no Jornal de Notícias em 26-07-2010

Buonos dies, buonas tardes ó buonas nuites, todo bai depender de l'hora an que cada un abrir l'anterneta para bejitar las Froles.


Ye berdade, hai mui tiempo que nun cumbersaba culs mius amigos de las Froles mas nun ye por star anrabiada ó me tener çquecido de la nuossa lhengua, son cousas de la bida... mas hei-d'aparecer!

Hoije tube buntade de deixar eiqui ua ambora, nun solo porque fala de la nuossa lhengua mas tamien pul seneficado que ten para todos aqueilhes que defenden l Mirandés cun tanta dignidade i diga-se mais, cun tanta baidade.

Ye habito miu la leitura de l jornal que mais se cumpra eiqui pul nuosso norte i, ambora passe muita fuolha adelantre, porque hai muita ambora que pouco me diç ó nun me antressa, nunca deixo passar la páigina de la cultura porque sei que mais die menos die eilha bai a falar de l nuosso Nordeste Transmuntano.

Nun fui propiamente l'ambora que me çpertou l'atençon, pus cada beç mais se bai falando de las dibersas einiciatibas de muita buona giente ten lhebado la bun porto pa la dibulgaçon i l'ansino de la nuossa lhengua mas saber qu'hai pessonas, que me dá l'ampresson nada tenéren haber cul mirandés, fazíren trés horas de biaige pa l daprender, deixa-me cul coraçon cheno d'alegrie i admiraçon!

Ye l causo desta Porsora de Lhenguas - Manuela Laranjeira que se çloca de Abeiro, para participar nesta eniciatiba promobida pula Associaçon Recreatiba de la Mocidade Mirandesa.

Eiqui stá ua proba de que se mos ampenharmos un pouco l nuosso Mirandés nunca hai-de morrer.
Esto faç-me citar ua frase dua cançon de la nuossa Amália Rodrigues, " cantarei até la boç me doler..”

Para quien nun lheu l jornal, eiqui bos deixo l'ambora!

21/02/10

Amboras de l Praino


Rializou-se nesta sumana (dies 12; 13; 14 i 15), l XI Festibal de Gastronomie i Artesanato de Miranda de l Douro i, anque de l friu que se fizo sentir, que rondou siempre antre ls -1º durante l die i ls -6º durante la nuite, l Pabilhon Multiusos de Miranda, stubo siempre cheno de giente. Giente de todas las nuossas aldés i tamien muita giente que bieno de ls mais bariados locals i nun me refiro a spanholes, qu'esses yá nun son stranhos por estas tierras, mas tamien muita giente pertuesa, fura de la region, qu'aprobeitou las mini bacanças de l Antruido para coincer un pouco mais de l nuosso paíç.
La gastronomie fui rica i bariada, pus nesta época de l'anho puoden-se saborear ls mais bariadíssimos pratos.Cada die fui dedicado a la sue eimenta, ampeçando pul die de l Cozido a la Mirandesa, adonde nun faltórun las cascas, l botelo i ls restantes anchidos, seguindo-se l die de l Cordeiro Mirandés, l die de l Bobino de Raça Mirandesa, fechando cul die de l Cochino.
Durante l certame, rializórun-se, na Biblioteca Municipal, la Sposiçon "Ementas Durienses"un eisemplo de scrita doméstica, de Maria Olinda Rodrigues, apersentaçon de l lhibro "L miu carangueijo i you" de Fernanda Romba. Tamien na Casa de la Cultura Mirandesa stubo la Sposiçon "Sou strasmuntana, sou mulhier: Retratos", cun retrato de Lúcia Burbano, ambestigaçon i testo de Teresa Nóboa (APEGA).






D'antre ls bários grupos que passórun pul Pabilhon, durante to l Festibal , çtacórun-se ls Gaiteiros de Custantin i Pauliteiros de Mirandanças; l yá famoso Agrícola Rock Band, l Grupo Picä Tumilho; las Pauliteiricas de la Mirandanças; ls Pauliteiros de Fuonte d'Aldé; l Grupo Folclórico de l Centro Cultural de Sendin; Cinquentuna de la Ounibersidade Sénior de Rotary de Chabes; Pauliteiros de Palaçoulo; Grupo Galadun Galandaina; Grupo de Beilças Mistas dar Mirandanças; Pauliteiros de Cércio; Grupo Folclórico Mirandés de dues Eigreijas; Pauliteiros de Malhadas; Grupo La Çaramontaina; Pauliteiras de Mirandanças; Gaiteiros de Palaçoulo; Pauliteiros de la Cidade de Miranda de l Douro i l Grupo Quinteto Reis 84 i Coro de la EB1, que fechórun cun chabe d'ouro este magnifico Festibal de la Gastronomie i Artesanato.
I cumo an Miranda la trasmisson d'amboras de a tierra, nun podien faltar, podimos assistir al famoso "TeleCurral III - Fuonte de Aldé.







Ye claro que tamien fui possible besitar ls dibersos Stands, adonde se podien ancontrar zde l bariadíssimo artesanato de la region, al bino i tamien to la bariedade de fumeiro, cunfecionado pula giente de las nuossas aldés.







Ne l die de l'ancerramiento de l Festibal, tubo tamien lhugar un çfile de Máscaras de Antruido, ne l Pabilhon, que depuis se çlocórun puls mais bariados lhocales de la cidade, a la percura de diberson, pus stábamos an nuite de Antruido, qu'anque de la niebe que teimou an caer cul aprossimar de la nuite, nun demobiu to aqueilha mocidade, que culs sous guapos trajes, alguns rialmente bien inéditos, çfilórun puls mais coincidos bares de la cidade.
Friu? Muito mas muito mesmo. Mas puodo dezir-bos que me cunsola sentir ne l rostro, l friu gilado de l Nordeste Strasmuntano. Ye un friu que me calece l'alma i me cunsola l coraçon!




30/12/09

Falar ye bibir



A prepósito de la Cunferéncia subre la Lhengua Mirandesa, subre l tema Falar ye Bibir, eiqui bos deixo ua ambora publicada ne l Jornal de Notícias, na Eidiçon de die 28 de Dezembre 2009, adonde gustei de ler l que pensa l nuobo Persidente de l Municipio de Miranda de l Douro Artur Nunes, acerca de l Mirandés. Son percisamente las pessonas de l poder que mais poderán ajudar a poner an pratica ls nuossos oubjetibos.


Tamien eiqui deixo ls mius parabienes àquela marabilhosa mocidade, que tanto se ten ampenhado pula dibulgaçon de la cultura de l nuosso pobo, por manteneren bibas las nuossas tradiçones.

Gustei d'assistir a to aqueilha animaçon, que puso Miranda an fiesta. Bombos, Gaitas i Caretos animórun las rues de la cidade fazendo até squecer, l'eimenso friu que se fizo sentir, por esses dies, ne l nuosso praino.

Mais tarde hei-de poner guapas fotos qu'eilustran to l'animaçon, qu'atrabés de l Festibal GEADA, trasformou Miranda an Fiesta. Bien hában esses balientes pulas sues eniciatibas.




17/12/09

Natal




Neste tiempo de fiestas, que se quieren d'harmonia para cun ls que mos son mais queridos, séian eilhes fameliares ó amigos, nun podie deixar de spressar, eiqui, ls mius botos de Un Feliç Natal i , se possible, un Anho Nuobo de 2010 inda mais Frolido!








UN CUONTO DE NATAL




Hai muita cousa de que saquei talbeç algun porbeito,
inda que l lhucro nun seia material. L Natal ye ua deilhas.
Siempre cunsidrei, cuido, l Natal, quando la quadra se aprossima,
ua cousa buona... yá sin falar de la beneraçon que le ye debida
pul sou nome i ourige sagrados,
se ye que nós podemos deixar de lhado essa caratelística.
Ye ua altura amable, própia para perdonar, para fazer caridade;
ye la sola quedra, ne l lhargo calendairo de l anho,
an que ls homes i las mulhieres parécen abrir lhibremente,
i de quemun acordo, ls sous coraçones cerrados,
para pensáren naqueilhes que se ancóntran mais çprotegidos,
cumo se fússen todos, rialmente, camineiros na mesma biaige...

Anque nunca tenga ne l bolso
ua pieça d'ouro ó prata mie,
acradito sinceramente
que l Natal me fizo,
i cuntinará a fazer, mais rico..."

CHARLES DICKENS







(An Pertués)


Há muitas coisas das quais tirei talvez algum proveito,

embora o lucro não seja material. O Natal é uma delas.

Sempre considerei, creio, o Natal, quando a época se aproxima,

uma coisa boa... já sem falar da veneração que lhe é devida

pelo seu nome e origem sagrados,

se é que nós podemos abstrair desse aspecto.

É uma altura amável, própria para perdoar, para fazer caridade;

é a única altura, durante o longo calendário do ano,

em que os homens e as mulheres parecem abrir livremente,

e de comum acordo, os seus corações fechados,

para pensarem naqueles que se encontram mais desprotegidos,

como se fossem todos, realmente,

caminheiros na mesma viagem...



Apesar de nunca ter no bolso

uma peça de ouro ou prata minha,

acredito sinceramente

que o Natal me fez,

e continuará a fazer, mais rico..."


CHARLES DICKENS




04/12/09

Las matáncias


retratos de hai 18 anhos, sacados de l miu albun




L Eimbierno stá a la puorta i cun el chega l friu, las geladas, muitas geladas, quanto mais friu melhor. Ye l tiempo de las matáncias de l cochino.

La matáncia ye de las redadeiras tarefas que ínchen la casa dun stramuntano. Ampeça- se cun las trilhas, se fur un bun anho arrecada-se muito grano; bénen apuis las huortas adonde se cuolhe de todo, freijones, batatas, …; las bendimas, al fin, chega l die de la fiesta de la matáncia. Cháman-se alguns matancieiros, porque la família nunca chega para tratar de dous cochinos, si porque dantes, rala era la casa que tenie menos de dous cochinos.

Este die ye todo el custituido de eitapas. Lhougo pula manhana, tráien-se ls cochinos de la loja, presos cua cuorda, i muita beç son percisos cinco ou seis tius para l ponéren anriba de l talho, depende da la grandura de l bicho!
Cochinos muortos, sténden-se no chano, na posiçon de correr, cúbren-se cun palha de restroilho i toca a chamuscá-los, nenhun pelico puode ficar sin ser queimado. Ne l final, lhában-se bien lhabadicos i stan prontos para ls abrir. Eiqui antraba you, an pequeinha, tenie cumo tarefa de dar, na boca, als matancieiros l sangre que yá staba cozido. (era a modo ua salada feita cul sangre, azeite i cebolha i eilhes iban chamuscando i quemendo).

Ampeça l trabalho de las ties, toca a lhabar las tripas. Digo-bos l you que ye ua tarefa pouco agradable, muita beç teniemos que partir l carambelo de l’auga para las podermos lhabar, nien sentiemos la punta de ls dedos de tan atrecidos que stában. Balie-mos l bino caliente i las moleijas que mos sperában an casa. Tarefas angratas que teniemos pula frente!
Anquanto isso, ls tius antretenien-se a jogar al fito, a la reilha i outros jogos daquel tiempo. Era berdadeiramente un die de fiesta.

Hai muitos anhos que nun stou nua matáncia, mas tengo soudades desses tiempos. Ls dies que se seguien éran ls que you mais gustaba. Purmeiro çfazien-se ls cochinos, bien que you gustaba de assar ua febrica ne l lhume, bastaba ua arena de sal, ponisse nas brasas, apuis, anriba dun carolo de pan, era un cunsolo de quemer!
Cochino çfeito i scolhidas las chichas, las febricas i l lhombo éran siempre para fazer ls chouriços, staba na hora de temprar ls barrenhones de chicha, un barrenhon pa las chouriças, outro pa ls chouriços, pa las bochas, nun squecendo la de ls botielhos. Despuis, a la nuite, fazie-se la proba de las chichas. Ponisse ua greilha al lhume, chena de chichos, que serbie para saber se las carnes stában bien tempradas. Soutordie, fazien-se ls anchidos, era todo l die a dar a las manos. Hoije yá hai máquinas anchideiras mas, dantes, era todo feito a mano cun l’ajuda de ua anchideira, an forma de funil. Ls chabianos i las tabafeias, éran ls últimos a ser feitos. Assi se passaba ua semana de trabalhos i mais trabalhos. Ne l fin, daba gusto de ber aqueilhas baras todas, chenas de fumeiro colgadas na cozina (que tenerie de ser sin forro, pa l fumeiro quedar bien areijado) i la dega culs toucinos i ls presuntos na salgadeira, sin squecer las ourelheiras cul çufino i ls pies de ls cochinos…
Tanta cousa buona, tanta fartura! Todo se aporbeitaba, até l unto se fazie, para temprar l caldo. Azeite? Solo pa l poner nas patatas i outros cozidos.

Agora, yá pouca gente fai la matáncia i agora todo fai mal, quien bai a quemer l toucino? I l fumeiro? Dezien ls doutores que fai mal al colesterol. Pensar que dantes todo se quemie, nada se stragaba. Quien nunca quemiu ua torradica ountada cun toucino? Até me ben auga a la boca solo de pensar nesses tiempos….


Se birdes erros ne l testo, agradeço-bos que ls corríjades, inda sou ua nina na scrita de l Mirandés, hai palabras que nun tengo la certeza cumo se scríben.



15/11/09

DIE DE FIESTA

Hoije ye die de fiesta. Ye la fiesta de la mie aldé. Giralmente, la maior parte de las fiestas acuntece ne ls meses de Berano, tiempo de muito calor, tiempo de bacanças mas, na mie pequeinha aldé, las dues únicas fiestas que se festeijan, son ua ne l'ampeço de la Primabera i outra agora ne l més de Nobembre.
La de la Primabera, festeija l die de la Nuossa Senhora de Ancarnaçon, padroeira de la Aldé.
Esta, an Nobembre, ye ua fiesta de promessa. Promessa essa feita pul pobo de l'aldé, hai muitos anhos atrás. Houbo, na aldé, ua eipidemia mui grande que mataba todas las bacas. Anton l pobo juntou-se i prometiu a la sue padroeira que, se l'eipidemia parasse, fazerien ua fiesta an Sue honra, nesse anho i todos ls anhos dende pa la frente.
L cierto ye que las bacas deixórun de morrer i l pobo cumpriu la sue promessa, todos ls anhos, nun Demingo, antre l die 10 i l die 25 de Nobembre, se faç ua fiesta. Fazie parte de la promessa qu'essa missa tenerie de ser cantada i dita por 5 padres. Hoije, parte dessa promessa yá nun puode ser cumprida, ye la parte de ls padres. Debido a la falta de padres que se faç sentir ne l nuosso Nordeste, solo un, l de la paróquia, celebra la missa i por bezes cun muita dificuldade, pus ten a sou cargo la celebraçon de missa na maior parte de las aldés.
Cula celebraçon deste die, ben a la mie mimória la mie menineç i la scitaçon de l qu'era un die de fiesta na aldé.
De bespera, la dona de la casa nun paraba, tantas éran las tarefas que tenie para fazer. Ampeçaba por amassar (fazer l pan), ne l die de fiesta era perciso haber fartura de pan i subretodo cuzido de fresco. Cul forno aceso benie la tarefa de ls bolhos, las suplicas, ls sodos, l Pan-de-ló i outros bolhos que cada dona de casa tenie mais jeito para cunfecionar. Tarefa cuncluída, era perciso matar ls frangos, siempre ls maiores, si porque esse die era die de mesa farta. La scitaçon era tanta que nessa nuite nin se drumia. Tanta cousa para acuntecer! Éran ls cumbidados que benien a casa, era tradiçon las pessonas mais amigas ó de la família, de las aldés bezinas, comíren alhá an casa l que depuis retribuían ne l die de la sue fiesta. Era die de comer bien, habie siempre ua mesa mui farta i chena de cousas buonas. Nun quier dezir que ne ls outros dies se passasse fame mas nun era an nada parecido, nin la fartura nin las cousas buonas.
I depuis, era die de striar! Era l bestido nuobo, feito pula mie abó, la tie Albertina “Cristala”, abó pula parte de mie Mai, qu'era ua eicelente costureira; éran ls çapatos que tamien l miu abó, de la parte de Mai, l tiu Augusto “Roso” (Roso, era l'alcunha por qu'era coincido na aldé i alredores) me fazie. Dezie el que éran ls çapatos finos porque, ne l die-la-die, ne l Ambierno, usában-se uns çapatos meio grotescos ou uas “chulicas” untadas cun gordura qu'era para duráren mais. I claro, tamien nun faltaba l casaco de lhana fina, que mie Mai me fazie i eilha que tenie manos de fada pa las malhas i las rendas, punto qu'eilha bisse nun se le scapaba.
Chegado l die de fiesta, culs purmeiros foguetes, yá nun habie quien mos segurasse an casa. L pior era quando habie las bacas para lhebar al cerrado, alhá por ser die de fiesta nun querie dezir que ls animales tubíssen que quedar an casa. Nesse die éran postos nun lhameiro, bien cerrado d'adonde nun era fácele salíren, nun se podie correr l risco de saltáren para ua horta ó un outro lhocal adonde podíssen fazer mal. Portilho cerrado, piernas para que te quiero, era perciso chegar depressa a casa, la missa nun demoraba i inda teníemos de mos bestir.
Dita la missa i treminada la procisson al redror de l'aldé, era perciso chamar las pessonas qu'ibamos a cumbidar para quemer an nuossa casa, nun fusse quedar alguien squecido. L momiento mais amportante de la fiesta era l'hora d'ampeçar l beile. Quando oubíamos l purmeiro foguete, yá nun queriemos saber de mais nada, pies ne l lhargo de la fiesta i era beilar até cansar. Claro que nesse tiempo nun teniemos ls cunjuntos qu'hoije eisisten, beilábamos al toque dun altefalante, que yá passaba las musicas mais famosas dessa éipoca.
Éran assi la fiesta de a mie aldé…
Hoije, anfelizmente, yá todo mudou, la fiesta nun passa dua missa, dita pul único padre de la freguesie i un pequeinho cunjunto de la region que toca para meia dúzia d'idosos i trés ó quatro ninos qu'inda nun ten eidade para beilar. I ls moços? Esses son tan poucos que stan lhoinge de casa, nas faculdades ó nun amprego fura de la region i para esses la fiesta yá nun ten qualquiera sentido.
I you? Sin dúbeda qu'hoije gustaba muito d'alhá star mas trezientos Kms de çtáncia inda ye camino i depuis hai ls rapazes que dízen: - nin pensar, percisamos de studar.
Assi se ban perdendo las tradiçones...

12/11/09

YE PEQUENHA MAS STÁ NE L JOURNAL





Simpre que puodo, leio l Jornal de Notícias de l Porto, nun solo para ir sabendo de l que se passa pul nousso país mas tamien para ber las notícias regionals de Trás -ls-Montes.
De repente, ya miesmo nas últimas páginas, un quadradico pequenho fizo-me olhar cun mais atençon para essa página. Nun era anganho, era mesmo a falar de la nuossa lhéngua, la Lhéngua Mirandesa. Ainda bien que hai gente que mos bai informando destas cousas tan importantes. Mesmo que nun seia un artigo an tamanho grande ye pelo menos ua anformaçon puosta nun jornal de grande tirage i que de certeza, cumo you ,muita gente l bai ler. I, cumo bien diç l tiu que screbiu l'artigo, l Sr. Francisco Pinto, l'anternet ye ua puorta abierta pal mundo.
De qualquier modo muito tenemos qu' agradecer a Amadeu Ferreira que muito ten lhutado para que todo isto seia possible.
Eiqui bai l'artigo, en Pertués, que mui feliç me deixou.






Retirado de L Jornal de Notícias de L Porto de 12-11-09

POBRE BELHICA...

Chuba, bento
Muito bento,
Tempestade!
Cuorpos que se bergan
I lhutan contra la maré.
Pobre bielhica...
Ls sous pies
Negan-se
An carregar l sou cuorpo,
An caminar.
De cuorpo bergado
Pul peso de l sufrimiento,
De rostro angurriado
I manos trémulas,
Faltan-le fuorças para seguir
Sou rumo.
Lhuita custante,
L baibén de passos
I eis que
Finalmente, se deixa lhebar.
L bento nun pára
I la pobre bielhica ten de se abrigar.
Yá nun ten fuorças para caminar
Sou cuorpo franzino
Parou de lhutar.
I l bento, maluco
Cuntinua a soprar..

11/11/09

La lhienda de San Martino

Diç la lhienda que San Martino, nacido na Hungria an 316, era un suldado. Era filho dun suldado romano. L sou nome fui-le dado an houmenaige a Marte, l Dius de la Guerra i portetor de ls suldados. Als 15 anhos bai para Pabie (Eitália). An Fráncia abraçou la bida sacerdotal, sendo afamado cumo pregador. Fui bispo de Tours.
Cierto die de Nobembre, mui friu i chubioso, stando an Fráncia al serbício de l Amperador, iba Martino ne l sou cabalho a camino de la cidade de Amienes quando, de repente, ampeçou ua terrible tempestada. A cierta altura apareciu a la borda de la strada un probe home a pedir smola.
Cumo nada tubisse, Martino, sin heisitar, agarrou la spada i cortou la sue capa de suldado al meio, dando-le ua de las metades al probe para qu'este se defendisse de l friu. Mas lhougo eilhi la tempestada se çfizo, l cielo scampou i l sol anchiula tierra de lhuç i calor, cumo se fusse un tiempo quaije de Berano. Por isso dezimos que ye l berano de San Martino.
Diç-se que Dius, para que nun se apagasse de la mimória de ls homes l ato de bundade feito pul Santo, to ls anhos, nessa mesma altura, acaba por alguns dies l tiempo friu i l cielo i la tierra sunrien cula bençon dun sol caliente i milagroso.



An Pertués:

Diz a lenda que S. Martinho, nascido na Hungria em 316, era um soldado. Era filho de um soldado romano. O seu nome foi-lhe dado em homenagem a Marte, o Deus da Guerra e protector dos soldados. Aos 15 anos vai para Pavia (Itália). Em França abraçou a vida sacerdotal, sendo famoso como pregador. Foi bispo de Tous.
Certo dia de Novembro, muito frio e chuvoso, estando em França ao serviço do Imperador, ia Martinho no seu cavalo a caminho da cidade de Amiens quando, de repente, começou uma terrível tempestade. A certa altura surgiu à beira da estrada um pobre homem a pedir esmola.
Como nada tivesse, Martinho, sem hesitar, pegou na espada e cortou a sua capa de soldado ao meio, dando uma das metades ao pobre para que este se protegesse do frio. Mas, subitamente, a tempestade desfez-se, o céu ficou límpido e sol inundou a terra de luz e calor, como se fosse um tempo quase de Verão. É por isso que se diz que é o verão de S. Martinho.
Diz-se que Deus, para que não se apagasse da memória dos homens o acto de bondade praticado pelo Santo, todos os anos, nessa mesma época, cessa por alguns dias o tempo frio e o céu e a terra sorriem com a benção dum sol quente e miraculoso.



03/11/09

Lhibardade para bolar





Tengo dous paixaricos
Nun percísan de gaiuola
Ténen ls uolhos chenos de quelores
I l peito cheno d’amores.
Nacírun lhibres para bolar,
Cantar, sunrir,
Seguir la sue trajetória.
Tengo dous paixaricos
Ampéçan agora a bolar
Tengo miedo de perdé-los
Mas nun ls puodo ancerrar.
Ansinarei-los a bolar
Pus quiero que séian lhibres,
Que sígan felizes sous caminos


An busca de la felcidade.
Cun sues alas tan formosas
Bólan an suonhos…
Poulan de galho an galho
Fázen de la bida ua flor
I ínchen l miu coraçon d’amor.


21/10/09

UN DIE SIN BRILHO...




Acordei, l die staba triste,
Sin brilho. L sol scondiu-se
por antre las nubénes
i dou lhugar a la chuba fourte i airaçadas.
Dies cinzentos…
Que sfrian emoçones
I adrumecen ls sentimientos.
Nun quiero sentir monotonia,
Quiero ber las quelores de l die,
Poder correr, saltar
E nun tener de acordar
Oubindo l’aire a soprar.
Ben sol! Trai-mos la tue lhuç,
Las tues quelores, l tou calor!
Lheba de nós esta chuba,
Que juntantamente cun l’aire
acorrentan nuossos pies,
ye ampossible caminar.
Quiero poder ber l mar
I an sues óndias l sol a brilhar!
Quiero poder ber las streilhas
Nas próximas nuites de lhuar!
Bai-t’ambora chuba,
Eiqui nun ye l tou lhugar!
Deixa l sol salir de la nubres,
Para quelorir l nuosso die
cun l sou brilhar
e que puoda, finalmente
ls noussos coraçones acunchegar!

20/10/09

"CHOBIU A CÂNTAROS"!



Chegou l'auga, esta nuite !Eiqui pul Porto, chobiu torrencialmente, "chobiu a cântaros", cumo customamos dezir ne l nuosso praino.
Se pra uns ye ua bênção, para outros ye un storbilho. No praino, ye ua bênção de Dius esta auguica, desde que seia bien caída e nun faga stragos. L berano fui tan seco que la gente ya encomandaba l'auga i que bien bai a fazer a las semanteiras, haber se l pan nace depressa.
Eiqui, quando chuobe, ye ua çgraça. Las augueiras antupen-se i las stradas e caminos parécen un rieiro, hai einundaçones por todos ls lhados sin falar no trânsito que se torna un inferno. Ls carros formam filas tan grandes que parécen las formigas a acarretar comida pal furmigueiro.
La natureza quedou mais triste, l die stá scuro i sin brilho. De la mie baranda beio l mar mas nun consigo çtingui-lo de l cielo. La quelor cinza carregado de las nubres misturou-se cun la quelor cinza de l mar, la lhinha de l'hourizonte nin parece eisistir, l nubrineiro tapou-la, solo las quelores amarelhadas de las fuolhas dan un pouco de quelor a la cidade.
Asi i todo, hai ua cousa que muito me agrada neste tiempo, ye star na cama e sentir l'auga a bater nas jinelas i caer cun to la fuorça ne ls telhados, qu'acumpanhada de fuortes airaçadas, parece que forman ua guapa sinfonia. Solo ye pena tener que me lhebantar e anfrentar l trânsito da la cidade.
Mas suidades mesmo, tengo de las molhas qu’ a las bezas se apanhában ne l praino, l'auga entraba pula cabeça i salie puls pies, depuis, fazie-se un lhume tan grande qu' era un consolo.
Buonos tiempos...

15/10/09

Partiste...




Ye tan defícele pensar que partiste,

que nunca mais eirás a tornar.
Partiste, sin abiso, sin hora marcada,
sin un beiso d'adius.

Deixeste-me sola, cun mies lhágimas,
cun l miu sufrir, cul coraçon çpedaçado,
sinto falta de l tou carino, de l tou amor,
de l tou abraço bien apertado.

Nun quiero pensar que te morriste,
solo que fuste para outro lhugar
i un die, nun sei quando,
eirei te a ancuntrar.

Quedeste lhoinge de nós, de la nuossa bison
mas acradita que stás i starás siempre
persente an nuosso coraçon.

Nun te çpediste de nós,
partiste sin nada dezir,
cumo ye defícele i deloroso
nunca mais te poder ber!

Percuro-te an cada streilha
nas nuites de lhunar,
i penso siempre que na mais brilhante,
stás alhá tu para me alhumbrar.

De l miu die-a-die,
retirei la palabra “adius”,
porque adius diç-se a quien se bai para siempre
i tu nunca partirás, starás siempre eiqui persente.

Eiqui, ó an qualquier lhugar.
spero un die t'ancuntrar!..

(Para mie Mai que partiu, fai hoije un anho)

13/10/09

Esta nuite tube un suonho






Esta nuite tube un suonho
cumo ye buono poder sonhar
arrolhada nas alas de l biento,
sentindo la brisa de l mar.

Chubi i abaixei muntanhas,
atrabessei prainadas, balhes i campos frolidos,
corri, rebolei na yerba berdejante,
ancuntrei bielhos amigos
de ls tiempos de studante.

Ah! Cumo ye buono ser lhibre,
correr, poder bolar,
nun tener hora de partida
i muito menos de chegar.

Quiero ser lhibre cumo ls páixaros
que ban pra qualquiera lhugar
i se l suonho comanda la bida,
nun quiero parar de sonhar.




06/10/09

Perdida ne l zerto







Perdida ne l zerto, triste, dezolada
percuro l camino pa la mie morada.
Nun l'ancontro an lhado nanhun,
ando a la deriba, sin rumo, sin direçon,
percuro alento pa l miu coraçon.
Perdida antre pantasmas, ancontro-me sola,
nada mais me resta de l qu'arena i polo.
Un zanobelhar de sentimientos, termientos,
angústia, tristeza i solidon,
solo ls centeilhas de sol calécen miu coraçon.
Percuro miu puorto d'abrigo,
un cais adonde atracar,
perciso ancuntrar miu barco
qu'anda a la deriba ne l mar.
Mas l biento de l norte que teima an assoprar,
Tira-me las mies fuorças, nun me deixa abançar.
Presa nas dunas, nin sei an que lhugar,
perdi miu rumo, perdi miu pensar.
Yá nun tengo mais fuorças, nun cunsigo lhutar,
perciso dun abrigo adonde puoda çcansar.
Percuro ua streilha que me sirba de guia
mas la nuite ye scura i ne l zerto ye frie.
I tu miu amigo que nun conheces miu coraçon,
achas que nun puodo star perdida,
ne l meio de la multidon.
Cuncordo cuntigo, tenes to la rezon
mas essas pessonas nun me tíran de la solidon.
Se al menos you podisse miu barco ancuntrar,
seguirie miu rumo, eirie para outro lhugar.
Mas, stou perdida ne l zerto,
nua nuite sin lhunar!



01/10/09

Poema al idoso







Se miu andar ye heisitante
i mies manos trémulas, amparai-me.
Se mie oudiçon nun ye buona, i tengo de me
sforçar para oubir l que bós
stais dezindo, percurai antender-me.
Se mie bison ye amperfeita
i l miu antendimiento scasso,
ajudai-me cun pacéncia.
Se mie mano treme i arramo quemido
na mesa ó ne l suolo, por fabor,
nun bos anraibeis, tentei fazer l que pude.
Se me ancuntrardes na rue,
nun fágades de cuonta que nun me bistes.
Parai para cumbersar cumigo. Sinto-me solo.
Se bós, na buossa sensibilidade,
me birdes triste i solo, simplesmente partilhai cumigo un sunriso
i séiades solidário.
Se bos cuntei pula terceira beç la mesma stória
nun solo die, nun me réinhades, simplesmente oubi-me.
Se me cumporto cumo nino, cirquai-me de carinho.
Se stou malo i sendo un peso, nun me abandónedes.
Se stou cun miedo de la muorte i tento negá-la,
por fabor, ajudai-me na perparaçon para l adius.

(Outor Çconhecido)




Se meu andar é hesitante

e minhas mãos trémulas, ampare-me.
Se minha audição não é boa, e tenho de me
esforçar para ouvir o que você
está dizendo, procure entender-me.
Se minha visão é imperfeita
e o meu entendimento escasso,
ajude-me com paciência.
Se minha mão treme e derrubo comida
na mesa ou no chão, por favor,
não se irrite, tentei fazer o que pude.
Se você me encontrar na rua,
não faça de conta que não me viu.
Pare para conversar comigo. Sinto-me só.
Se você, na sua sensibilidade,
me ver triste e só, simplesmente partilhe comigo um sorriso e seja solidário.
Se lhe contei pela terceira vez a mesma história num
só dia, não me repreenda, simplesmente ouça-me.
Se me comporto como criança, cerque-me de carinho.
Se estou doente e sendo um peso, não me abandone.
Se estou com medo da morte e tento negá-la,
por favor, ajude-me na preparação para o adeus.

(Autor Desconhecido)

Die nacional de l eidoso

L prometido ye debido. Prometi bolber an brebe al nuosso praino i se depriessa l dixe mais depriessa l fiç, anfeliçmente para cumprir un deber de buono cidadano, acumpanhar un amigo a la última morada.
Bárias fúrun las cousas que m’antristecírun neste die: la muorte d’alguien que mos ye próssimo, l sufrimento ne l rostro de cada un, mas l que mais me perturbou fui ber tanta giente eidosa de las bárias aldés que fazírun queston de stáren persentes para un último adius. Durante la missa de cuorpo persente, quedei de pies, bien alhá ne l fondo de l’eigreija i, por un cachico, squeci l momento pul qual staba persente, para mirar la multidon de pessonas eidosas persentes na cerimónia. Quedei triste i dezolada. L’eigreija staba chena i, por mais que percurasse, nun ancuntrei un moço ó rapaza, un adolescente, ne l meio de tanta gente, era un quadro triste, pintado de preto, solo cuorpos drobados de tantos anhos bibidos. Antendi ende l tan bielha que stá la nuossa populaçon Mirandesa. Diran alguns, fúrun las scuolas qu’ampeçórun i ls moços stában nas aulas. Tomara que tubíssen rezon mas nada desso acuntecie, las aulas inda nien sequiera tenien ampeçado, eisistie solo giente de rostros chenos d’angúrrias, marcados pul tiempo i pul pesado trabalho dua bida anteira. Este ye l cenário que puode ser bisto an qualquier de las nuossas aldés strasmuntanas. Solo eidosos ende stan i, de cada beç que l deber de buonos cidadanos ls chama para ua destas cerimónias, acradítan, cun pena, que l sou die stará próssimo.

Deç hai muitos anhos, que la gente nuoba parte a la percura dua bida melhor, solo ls eidosos quédan i muitos deilhes zamparados, sin família, sin cuidados, abandonados. Eilhes que tanto dórun, que tanto trabalhórun pa l bien star de ls sous filhos.
Serie buono que l mundo mudasse i mirasse pa ls nuossos eidosos cun mais carino. L eidoso ye un nino que percisa de cuidados redrobados i cuntinua a tener la sperança de bibir junto de l sous familiares. Anfeliçmente bai-se perdendo cada beç mais l sprito de la família, ls sous balores.

Ancuntrei, neste berano, nun lhar dua aldé de Bergáncia, alguas pessonas eidosas de las nuossas aldés Mirandesas, de Paradela, de Bilar Seco, de Miranda i se calhar de mais alguas. Chocou-me la çtáncia a que stában de sues casas, pus eisísten bastantes lhares ne l nuosso Praino mas sobretodo, chocou-me saber qu’aqueilhes pobres bielhos, an fin de bida, fúrun ende puostos i, passados alguns meses, inda naide conhecie ls sous familiares. Quedei de coraçon çpedaçado quando bi ls sous oulhares tristes, çtantes, siempre a la percura de ber alguien antrar por aqueilha puorta para ls lhebar pa la sue casa.

Inda hai pouco, la nuossa amiga Francisca Carvalhal, screbiu an Froles Mirandesas, un testo subre l tema: Eimoçones – L amor. Ua de las çcriçones tocou-me particularmente, adonde eilha dezie: “L Amor puro ye aquel que sentimos puls filhos…” . “L Amor puls Pais deberie ser tamien assi, mas muitas son las bezes que aqueilhes que mos amórun tan zantressadamente i mos dórun todo l que tenien, son ne l fin de la bida un strobilho pa ls filhos”.
Na rialidade la belleç ye un fardo pesado, ls familiares nun ténen pacéncia i, percipalmente, amor para cun l eidoso que stá a sou lhado. Ye stremamente custrangedor mirar ne ls uolhos dun belhico(a) i ber l sufrimento que sinte al ber ls sous filhos, que criou cun tanta deficuldade, por quien tanto trabalhou, ls abandonáren. Nun pássam mesmo de strobilhos.
Diç-se que nun hai regra sin eiceçon, alguns deilhes inda puoden cuntar cula ajuda de l filho ó filha, que nun partírun a la percura dua bida melhor mas ye mui ralo, ua grande maiorie queda antregue al sou çtino, a la sue solidon. Dezireis bós, mas agora eisísten lhares! Lhugares frius, çprobidos d'amor, de carino.
Ua cousa ye cierta, solo se antende l balor que se ten, quando se perde.




24/09/09

L tiempo passa

Nacemos, crecemos i l tiempo passa.
Passa la nuite i chega l die,
l sol nace i adrumece i cuntinamos
ls mesmos, cerrados an nós.
Reclamamos l que nun tenemos,
squecemo-mos de l que ganhemos
i qu'antes nun teniemos ó achábamos
que nun teniemos l bastante.
Cobramos de ls outros, de la bida,
de nós mesmos.
I l tiempo passa...
Pássan ls anhos i passamos pula bida
mas num bibimos, subrebibimos,
porque nun sabemos fazer outra cousa.
Até que, spertamos i miramos al para trás,
l tiempo yá passou. I agora?
Agora, hoije, inda ye tiempo;
tiempo d'amar, de dar, de mirar,
de recustruir algo,
de dar l abraço amigo,
de dezir ua palabra de carino,
d'agradecer pul que tenemos.
Hai pessonas que nada tubírun i, l tiempo passa...
I la bida continua!