Mostrar mensagens com a etiqueta fábula. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta fábula. Mostrar todas as mensagens

08/04/09

La mulhier de mala calantriç



Tenie un home ua mulhier siempre mal houmorada cun todas las pessonas de la sue casa. Querendo saber se serie de eigual houmor cun ls criados de sou pai, mandou-la a casa deste cun un pretesto qualquiera.
De buolta despuis de uns dies, preguntou-le l home cumo la habien tratado ls criados en casa de sou pai, i eilha arrespundiu:
-Ls pastores i ls boieiros solo me mirában de lhado.
-Pus se tan mal te mirában ls que sálen cun ls ganados al rumper de l die i nun buolben até l’ampeço de la nuite, cumo te miraran todos aqueilhes cun quien passas l die anteiro?


Pequenhos sinales sinálan-mos grandes cousas, i debles luzes amóstran-mos segredos scundidos.

29/03/09

La raposa i l perro




Antrou ua raposa nun ganado de canhonas i arrimando-se a un cordeirico, ampeçou-le a fazer fiestas.
Chegou un perro de ls que guardában l ganado i preguntou-le:
- Quei stás fazendo ?
- Fago-le fiestas i jogo cun el - arrespundiu cun cara de einocéncia.
- Pus, deixa-lo de seguida, se nun quieres coincer las mies melhores fiestas!

L malo conhece-se puls sous atos. Studa i daprende cun gusto i tenerás suorte an tu bida.



05/03/09

L bui i l mosco



Screbir mirandés, para mi, ye cumo quemer cereijas, quanto mais como, mais quiero quemer.
Ampecei cun ua cunta i bou a cuntinar, nó por mi, mas pula lhéngua.
Cun doze anhos yá tenie lido quaije todas las cuntas de Eisopo i La Fontaine i inda guardo muito librico dessas cuntas, que cumpraba cul denheiro que poupaba, al ir a pie para l liceu Camões, an Lisboua (1956-1957 -1958), an beç de ir de carreira, zde la Fuonte Luminosa.




Bui mirandés (Prado-Gaton)



Ne l cuorno dun bui pousou un mosco.
Apuis de star alhi lhargo rato, al ir-se ambora preguntou-le al bui se quedaba cuntento por l deixar.
L bui respundiu-le:
- Nin dei de cuonta que habies benido. Tampouco darei quando te baias.

Passar pula bida, sin le dar nada a la bida, ye ser ansegneficante.



04/03/09

La rana i l bui

LA RANA I L BUI

Se hai algua acumparánça antre esta cunta ou outra de que yá téngades oubido falar ye ua pura coincidéncia, anque estas cousas solo puodan acuntecer ua beç, an melhones de situaçones, neste mundo todo ye possible. Yá li muita cuonta dun tiu que se chama Esopo i que bibiu, mirai bien, seicientos anhos antes de Cristo i tamien yá li la teorie de Darwin, un tiu que bibiu ne l séclo XIX i a las bezes quedo-me a pensar, cumo ye que naquel tiempo yá habie homes tan spiertos. Claro que nun serien mais que you, mas que sabien ouserbar las cousas, esso sabien. L purmeiro parece que se dou de cuonta que ls animales falában ou manginou el i nun ye que you yá me dei de cuonta tamien que ls animales fálan?! You inda nun antendo bien alguas lénguas deilhes, mas outras yá. L outro dou-se cuonta de que la bida ye ua eiboluçon custante i até dezie que ls homes son decendientes de ls macacos. I nun ye que hai mesmos homes i mulhieres aparecidos cun macacos! Rezon tenie un podador que andaba hai mais de 50 anhos, pa la Marrielha a podar para nós i a horas merenda me dixo:
- Nun te fintes an todo l que dízen ls curas n’eigreija, you nun bou a missa, mas sei l que dízen alhá.
- Anton nun hai Dius? preguntei you.
- Anque di(g)a que nó, l home fui criado por Dius.

Mas bamos a la cunta:
Ua tie que cumequiera tamien liu las cuntas de Eisopo, metiu-se-le na cabeça que habie de ser la tie maior del lugar. Cumo la rana que querie ser cumo un bui. Anton andaba por todo l lado, toda chena d’aire, mirando a todos de riba. Nun fazie causo de naide i a todos trataba cumo Hitler fazie, porque solo el se cunsideraba l duonho de la berdade. La rana, cumo sabeis, de tanto se anchir de aire acabou por arrebentar. Mas la tie essa, cuntinaba a anchir-se cada beç mais d’aire i la giente ampeçou a ber neilha un animal stranho, que de mulhier yá nada tenie. Alguns inda la abisórun de l que le passou a la rana, outros yá nin fazien causo deilha, mas eilha tanto ateimou, tanto ateimou, que nun die de troniada arrebentou cumo la rana.

Nunca quérgades ser mais que ls outros…