.
“LAS PUORTAS QUE ABRIL ABRIU”
(ARY DOS SANTOS)
…
Quien l fizo era suldado
home nuobo capitan
mas tamien tenie a sou lhado
muitos homes na prison.
Puosta la semiente del crabo
ampeçou la floraçon
de l capitan al suldado
de l suldado al capitan.
Fui anton que l pobo armado
percebiu qual la rezon
porque l pobo çpojado
le punie las armas na mano.
Pus tamien el houmilhado
an sue própia grandeza
era suldado fuorçado
contra la pátria pertuesa.
Era preso i eisilado
i ne l sou própio paíç
muitas bezes strangulado
puls generales senis.
Capitan que nun comanda
nun puode quedar calhado
ye l pobo que le manda
ser capitan rebuoltado
ye l pobo que le diç
que nun ceda i nun heisite
– puode nacer un paíç
de l bientre dua chaimite.
Porque la fuorça bien ampregue
contra la posiçon cuntráira
nunca ouprime nin persigue
– ye fuorça rebolucionáira!
….
Mostrar mensagens com a etiqueta Ary dos Santos. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Ary dos Santos. Mostrar todas as mensagens
25/04/10
26/12/07
Ouraçon

Cumo yá nun bou a tiempo de bos desear Feliç Natal, deixo eiqui ua ouraçon, a modo ua ouraçon, que tanto puode ser de Natal cumo de outro die qualquiera. Pido las palabras amprestadas, yá que las mies rezas me sálen mi ambrulhadas.
KYRIE
An nome de ls que chóran,
De ls que súfren,
De ls que acénden na nuite l fachuco de la rebuolta
I que de nuite se muorren,
Cun sprança ne ls uolhos i arames an buolta.
An nome de ls que suonhan cun palabras
De amor i paç que nunca fúrun dezidas,
An nome de ls que rézan an silenço
I fálan an silenço
I sténden an silenço las dues manos aflegidas.
An nome de ls que píden an segredo
La smola que ls rebaixa i ls muole
I máçcan las lhágrimas i l miedo
Anquanto la fame les duole.
An nome de ls que drúmen sien eira nien beira
nua cama de chuba cun mantas de bantaneira
l suonho de la miséria terrible i perfundo.
An nome de ls tous filhos que squeciste,
Filho de Dius que nunca más naciste,
Torna outra beç al mundo!
an Pertués
Em nome dos que choram,
Dos que sofrem,
Dos que acendem na noite o facho da revolta
E que de noite morrem,
Com esperança nos olhos e arames em volta.
Em nome dos que sonham com palavras
De amor e paz que nunca foram ditas,
Em nome dos que rezam em silêncio
E falam em silêncio
E estendem em silêncio as duas mãos aflitas.
Em nome dos que pedem em segredo
A esmola que os humilha e os destrói
E devoram as lágrimas e o medo
Quando a fome lhes dói.
Em nome dos que dormem ao relento
Numa cama de chuva com lençóis de vento
O sono da miséria, terrível e profundo.
Em nome dos teus filhos que esqueceste,
Filho de Deus que nunca mais nasceste,
Volta outra vez ao mundo!
José Carlos ARY DOS SANTOS
Labels:
Ary dos Santos,
poesie,
Tortulhas
Subscrever:
Mensagens (Atom)