Cumo se nun chegasse ampeçar las negociaçones cun quaije dous meses de retraso, l Ministério de l' Eiducaçon cuida que solo debe bincular ls cuntratados cun 7300 dies de serbiço. An menos tiempo fui-se Oulices a la guerra i tornou.
Mostrar mensagens com a etiqueta Fir. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Fir. Mostrar todas as mensagens
05/12/16
Binte anhos
Cumo se nun chegasse ampeçar las negociaçones cun quaije dous meses de retraso, l Ministério de l' Eiducaçon cuida que solo debe bincular ls cuntratados cun 7300 dies de serbiço. An menos tiempo fui-se Oulices a la guerra i tornou.
04/04/16
Mensaige de l Die Mundial de l Triato 2016
L Die Mundial de l Triato fui criado an 1961, an Biena, ne l nono Cungresso de l Anstituto Anternacional de Triato. Ye celebrado a 27 de Márcio an to l mundo. Ua de las tradiçones ye la dibulgaçon dua Mensaige Anternacional, screbida por ua pessona lhigada al triato, a cumbite de l Anstituto Anternacional de l Triato. La mensaige ye traduzida an mais de binte lhénguas i lida a miles de spetadores antes de l spetaclo de la nuite ne ls triatos de l mundo anteiro.
Yá bai sendo tamien ua tradiçon la sue publicaçon an mirandés eiqui ne l Froles, inda que cun uns dies de atraso.
La mensaige deste anho foi screbido pul encenador russo Anatoli Vassiliev. Cumo nun sei russo, necitei de l apoio de la traduçon pertuesa de Margarida Saraiva, rebista pur Armando Nascimento Rosa, de la traduçon anglesa de Natalia Isaeva i de la traduçon francesa de Malory Domecyn. Haberá ciertamiente alguns erros por ser ua traduçon an segunda ó terceira mano i outros debidos al miu fraco coincimiento de la lhéngua mirandesa, mas podeis aporbeitar la caixa de quementairos para me corregirdes.
Percisamos de l triato?
Essa ye la pregunta que milhares de profissionales zapuntados cul triato i milhones de pessonas cansadas del fázen bezes sin cuonta.
Para que percisamos del?
Ne ls nuossos dies la cena parece tão ansignificante, quando acumparada cun las praças de las cidades i cu ls territórios de ls stados, adonde las tragédias outénticas de la bida rial se aperséntan.
Que ye l triato para nós?
Galeries i balcones banhados a ouro, poltronas de beludo, lhaterales de palco sujas i las mui polides bozes de ls atores – ó alrobés, ua cousa aparientemiente çfrente: caixas pretas, manchadas de lhama i sangue, cun ua data de cuorpos znudos i raibosos dentro.
Essa ye la pregunta que milhares de profissionales zapuntados cul triato i milhones de pessonas cansadas del fázen bezes sin cuonta.
Para que percisamos del?
Ne ls nuossos dies la cena parece tão ansignificante, quando acumparada cun las praças de las cidades i cu ls territórios de ls stados, adonde las tragédias outénticas de la bida rial se aperséntan.
Que ye l triato para nós?
Galeries i balcones banhados a ouro, poltronas de beludo, lhaterales de palco sujas i las mui polides bozes de ls atores – ó alrobés, ua cousa aparientemiente çfrente: caixas pretas, manchadas de lhama i sangue, cun ua data de cuorpos znudos i raibosos dentro.
Que ye que esto mos puode dezir?
Todo!
L triato puode dezir-nos todo.
Cumo ls diuses biben ne l paraiso, i cumo ls prisioneiros definhan an subterránios çquecidos, i cumo la paixon mos puode eilebar, i cumo l amor puode ruir, i de cumo naide percisa de ua buona pessona neste mundo, i cumo la desiluson reina, i cumo alguas pessonas bíben an apartamientos, enquanto crianças súfren an campos de refugiados, i cumo todos eilhes ténen de tonar al desierto, i cumo die após die somos forçados a separar-mos daqueilhes que amamos – l triato puode cuontar todo.
L triato stube siempre eiqui i quedará para sempre.
I agora, nestes últimos cinquenta ó setienta anhos, el ye particularmiente neçairo. Porque se oulharmos para todas las artes públicas, podemos ber lhougo l que solo l triato ye capaç de mos dar – ua palabra de boca a boca, un mirar de oulhos ne ls oulhos, un géstio de mano para mano, i de cuorpo para cuorpo.
El nun necita de nanhum antermedairo para trabalhar antre ls houmanos – el constitui l lhado mais transpariente de la lhuç, nun pertience al sul, nin al nuorte, nin al lheste ó al oeste – oh nó, el ye l' esséncie de la própria lhuç, brilha de todos ls cuatro cantos de l mundo, lhougo reconhecible por qualquier pessona, seia hostil ó amistosa para cun el.
I percisamos de triato que seia çfrente, de todas las formas.
Inda assí, cuido que de todas las formas possibles de triato, las sues formas arcaicas probarán agora que són mais neçairas. L triato de formas rituales nun debe ser artificialmiente cuntrairo al de las naçones “cibilizadas”. La cultura secular stá a ser mais emasculada, la chamada "anformaçon cultural" stá als poucos a substituir i a expulsar las antidades singulares, assi cumo la nossa sperança de un die benir a cuincé-las.
Mas ua coisa you puosso ber agora de forma clara: l triato stá a abrir las sues puortas amplamiente. Antrada de grácia para todo i para todos.
Que bán pa l diabo ls gadgets i ls cumputadores - simplesmiente ide al triato, acupai filas anteiras nas bancadas i nas galaries, çcutai la palabra i cuntemplai las eimages bibas! - ye l triatro a la buossa frente, nun l negligenciai nin çperdiçai l' ouportunidade de participar nel - talbeç seia l' ouportunidade mais perciosa que podemos partilhas nas nuossas bidas banas i apressadas.
Percisamos de todos ls tipos de triato.
Hai solo un triato de que naide por cierto percisa – refiro-me al triato de ls jogos políticos, l triato de las armadilhas políticas, l triato de ls políticos, l triato fútele de la política. De l que nós certamiente nun necitamos ye de un triato de terror diário – seia andebidual é coletibo, de l que nun necitamos mesmo ye de l triato de cadáberes i de sangue nas rues e nas praças, nas capitales ó nas probincies, un triato falseado de cunfrontos antre religiones ó grupos étnicos…
Anatoly Vassiliev
Labels:
Die Mundial de l Triato,
Fir,
Triato
07/03/16
Raposo ne l Alentejo
Antes de screbir l sou lhibo sobre alentejanos, Anrique Raposo diu alguns passeios pu l Alentejo i ancuntrou un pastor a guardar canhonas. Pensou lhougo an meter cumbersa i assí fizo.
- Buonas tardes.
- Buonas tardes.
- Dezi-me acá ua cousa: se you adebinar aqueilho que bós fazeis na bida, dais-me ua canhona?
L alentejano quedou quaije tan çcunfiado cumo ls alentejanos de ls lhibros de Raposo.
- Ah home de Dius, you nun puosso dar-bos canhona nenhua.
- Mas porquei? Teneis eiqui tantas...
- Pronto, stá bien. Adebai alhá.
L Raposo pensou un cachico un apuis dixe:
- Bós sodes pastor.
- Sou pastor, si senhor. Pegai naqueilha canhona i lhebai-la cun bós.
L Raposo çfregou las manos de cuntento, pegou ne l animal i staba quaije a poné-lo ne l carro quando l alentejano l anterpelou.
- Dezi-me acá: se you adebinar l que bós fazeis, bós dai-me l buosso carro?
L Raposo cuidou que l outro nun tenie meio de saber nada sobre el i aceitou l' apuosta.
- Bós screbis todas las sumanas ne l jornal Expresso.
- Oh, mas cumo sabeis? Questumais ler la mie queluna?
- Nó, home de Dius! Botai mas ye l perro ne l chano i dai-me las chabes de l carro.
04/11/15
La Coletibidade
Hai muita triatalidade ne l pórprio ato de ir al triato. Antes i apuis de la peça, ls spetadores carrégan las sues máscaras (personae) chegando tantas bezes a repersentar personaiges-tipo bien coincidas: l spetador eisegiente, l que gosta de se armar an anteletual, l que bai mais para ser bisto que para ber, l que bai mais para ber quien stá que para ber l spetaculo, l que nunca antiende nada, l a quien le gusta tudo, l a quien nun le gusta nada, l que ten muitas opiniones, l que nun opina nunca, l cuntento, l aborrecido, etc., etc.
Para aporbeitar esta triatalidade, las personaiges de La Coletibidade spálhan-se por todo l triato i reperséntan pequeinhas situaçones anquanto ls spetadores chegan, mércan ls bilhetes, cumbérsan uns culs outros, cómen un caldo berde ó un pan cun chouriço (cumo aqueilhes que se bénden nas coletibidades a sério) ó bében un café. L spetáculo, esse, ampeça uns minutos apuis de l' hora cumbinada, percisamiente porque l persidente de la coletibidade chega atrasado.
Este einício dá l mote: la ficçon i la rialidade amperécen-mos de manos dadas até al fin i cunfundén-se, por bezes, ua cula outra. Stamos an 2015, anho an que ua coletibidade fictícia, fundada an 1940 ne l Poço de l Bispo (bairro de Lisboua adónde ls spetadores stán) faç 75 anhos. La situaçon financeira cumplicou-se culas obras na sede i cula falta de pagamiento de las quotas. Festejar l' anibersairo na sede de l Triato Meridional fui la soluçon ancuntrada para arranjar denheiro i çpertar ls sócios pa l' amportáncia de ajudar la coletibidade.
La fiesta ten de todo: çcursos políticos (haberá eleiçones pa la nuoba direçon), ranchos folclóricos, poesie popular, triato "de banguarda" (ua adaptaçon hilariante de l Amor de Perdiçon de Camilo Castelo Branco), humor, sorteios de rifas, coros musicales, egos einormes, çcussones i muito ampenho (de la parte de alguns).
Cun dramaturgie i ancenaçon de Natália Luiza, La Coletibidade ajunta testos de la lhiteratura i de l cinema cun outros screbidos de perpósito para este spetáculo, nua cumbinaçon quaije amprobable de outores. La coletibidade eiqui repersentada parece ua associaçon de bairro, mas tambien un microcosmos de l pórprio Pertual, nun faltando las piscadelas de uolho a la política atual. L eiquilibrio antre sátira i homenaige ye cunseguido grácias al rigor de l trabalho de ls atores (cun çtaque para Susana Madeira i Rui M. Silva), de l' ancenaçon, de la caraterizaçon i de la cenografie.
An tiempos de quemodismo i andebidualismo, este spetáculo ben alhembrar-nos que ye amportante que mos ajuntemos an "coletibidades", inda que estas puossan tener ls sous defeitos. La peça stá an cena ne l Teatro Meridional de quarta a sábado a las 21:30 i als deimingos a las 16:00, até até 6 de Deziembro. Ye possibile saber mais eiqui.
14/10/15
Jogadores
Testo: Pau Miró; Traduçon: Joana Frazão; Atores: Américo Silva, António Simão, João Meireles i Pedro Carraca; Cenografie i Figurinos: Rita Lopes Alves; Lhuç: Pedro Domingos; Coordenaçon Técnica: João Chicó; Assistente: João Pedro Mamede; Ancenaçon: Jorge Silva Melo
Las personaiges de Jogadores nun ténen nome. Ó melhor, l nome de cada ua ye ua profisson. Personaiges-tipo? Pu l cuntrairo: todas són únicas i complexas. Mas l curjidoso ye que la profisson que substitui l nome pouco ten que ber cun aqueilho que las personaiges fázen para ganhar la bida: l porsor yá nun ye porsor, l ator yá nun repersenta hai muito tiempo (apesar de passar la bida a prestar pruobas), l barbeiro bibe cheno de miedo de perder l amprego (i perde-lo mesmo) i l cobeiro acabou de arranjar aqueilhe trabalho. An quemun ténen l bício de l juogo (que les feç perder muito denheiro) i las situaçones zesperadas an que bíben, por causa de porblemas eiquenómicos, personales i psicológicos.
Personaiges redículos i dignos de comiseraçon - eiquilibrio defícele de cunseguir - ténen miedo de l feturo, de l risco, de se miráren a si mesmos. Nun ye pur acaso que l porsor diç a cierta altura: "Ye facile perber l feturo. Basta olhar pa l cielo. Ó pa l spielho. Se te bires al spielho, puodes saber l feturo".
L outor ouferece-mos ua quemédia nonsense cun muitos momientos de comoçon. Ls Artistas Unidos ábren la nuoba temporada cun un grande spetáculo i fazírun-me tener bontade de conhecer mais testos de Pau Miró, ator i dramaturgo catalan, que ten apenas 41 anhos (i por causa desso, ye capaç de nun gustar muito a Mia Couto).
Jogadores stá an cena ne l Triato de la Politécnica (Lisboua) até l die 24 de Outubro, an bários horários (terças i quartas a las 19h00, quintas i sestas a las 21h00, sábados a las 16h00 i a las 21h00).
03/10/15
Adius (republicaçon)
Republico esta traduçon, cula debida bénia a Adelaide Monteiro que me corrigiu ls erros.
Eugénio de Andrade, pu l grande actor i diseur Mário Viegas
Yá gastemos las palabras pula rue, miu amor,
i l que mos quedou nun chega
para afastar l friu de quatro paredes.
Gastemos todo menos l siléncio.
Gastemos ls uolhos cul sal de las lágrimas,
gastemos las mano a la fuorça de las apertarmos,
gastemos l reloijo i las piedras de las squinas
an speras einúteles.
Meto las manos ne ls bolsos
i nun ancuontro nada.
Antigamiente teníamos tanto para dar un al outro!
Yera cumo se todas las cousas fússen mies:
quanto mais te daba mais tenie para te dar.
A las bezes tu dezies: ls tous uolhos son peixes berdes!
i you acarditaba.
Acarditaba,
porque al tou lhado
todas las cousas yéran possibles.
Mas esso yera ne l tiempo de ls segredos,
ne l tiempo an que l tou cuorpo yera un aquairo,
ne l tiempo an que ls mius uolhos
yéran peixes berdes.
Hoije són solo ls mius uolhos.
Ye pouco, mas ye berdade,
uns uolhos cumo todos ls outros.
Yá gastemos las palabras.
Quando agora digo: miu amor...,
yá se nun passa absolutamiente nada.
I inda assi, antes de las palabras gastas,
tengo la certeza
de que todas las cousas stremecien
solo de murmurar l tou nome
ne l siléncio de l miu coraçon.
Nun tenemos yá nada para dar.
Drento de ti
nun hai nada que me pida auga.
L passado ye einútele cumo un trapo.
I yá te dixe: las palabras stán gastas.
Adius.
Eugénio de Andrade
[An pertués:
Já gastámos as palavras pela rua, meu amor,
e o que nos ficou não chega
para afastar o frio de quatro paredes.
Gastámos tudo menos o silêncio.
Gastámos os olhos com o sal das lágrimas,
gastámos as mão à força de as apertarmos,
gastámos o relógio e as pedras das esquinas
em esperas inúteis.
Meto as mãos nas algibeiras
e não encontro nada.
Antigamente tínhamos tanto para dar um ao outro!
Era como se todas as coisas fossem minhas:
quanto mais te dava mais tinha para te dar.
Às vezes tu dizias: os teus olhos são peixes verdes!
e eu acreditava.
Acreditava,
porque ao teu lado
todas as coisas eram possíveis.
Mas isso era no tempo dos segredos,
no tempo em que o teu corpo era um aquário,
no tempo em que os meus olhos
eram peixes verdes.
Hoje são apenas os meus olhos.
É pouco, mas é verdade,
uns olhos como todos os outros.
Já gastámos as palavras.
Quando agora digo: meu amor...,
já se não passa absolutamente nada.
E no entanto, antes das palavras gastas,
tenho a certeza
de que todas as coisas estremeciam
só de murmurar o teu nome
no silêncio do meu coração.
Não temos já nada para dar.
Dentro de ti
não há nada que me peça água.
O passado é inútil como um trapo.
E já te disse: as palavras estão gastas.
Adeus.]
Labels:
Eugénio de Andrade,
Fir,
poesie,
traduçon
11/04/15
Nuobos Candidatos
Se hai cousa que nun falta an Pertual són candidatos a persidentes de la República. L que tamien nun falta son aqueilhes que dízen que nun puode ser, solo pessonas coincidas ye que dében candidatar-se. Para esses, proponho eiqui, nó un, mas dous candidatos.
01/04/15
Mensaige de l Die Mundial de l Triato 2015
L Die Mundial de l Triato fui criado an 1961, an Biena, ne l nono Cungresso de l Anstituto Anternacional de Triato. Ye festejado
a 27 de Márcio an to l mundo. Ua de las tradiçones ye la dibulgaçon dua
Mensaige Anternacional, screbida por ua pessona lhigada al triato, a
cumbite de l Anstituto Anternacional de l Triato. La mensaige ye
traduzida an mais de binte lhénguas i lida a miles de spetadores antes
de l spetaclo de la nuite ne ls triatos de l mundo anteiro.
Ls berdadeiros mestres de l triato ancúntran-se facilmiente lhoinge de l palco. I nun stan giralmiente anteressados nun triato que seia ua máquina para replicar cumbençones i reproduzir lhugares quemuns. Eilhes percúran la fuonte de la palpitaçon, las corrientes de bida que ténden a eibitar las salas de spetáculo i las multidones de pessonas prontas a copiar un qualquier mundo. Copiamos, an beç de criarmos mundos focados ó mesmo dependientes de l debate cul público, cultibando eimoçones que ultrapássan la superficialidade. Ye que, na rialidade, nada amostra melhor las paixones scundidas que l triato.
Sou muitas bezes lhebado pula prosa para refletir. Pienso frequientemiente ne ls scritores que hai quaije un seclo screbírun profeticamiente, mas tamien cun parcimónia, l declínio de ls diuses ouropeus, l crepúsculo que mergulhou la nuossa cibilizaçon nua scuridon de que inda nun recuperou. Stou a pensar an Franz Kafka, Thomas Mann i Marcel Proust. Presientemiente tamien ancluirie Maxwell Coetzee nesse grupo de profetas.
La sue bison quemun de l einebitable fin de l mundo - nó de l planeta, mas de l modelo de las relaçones houmanas - i de l' orde social i la sue decadéncia, ye hoije an die delorosamiente sentido por todos nós. Para nós, que bibimos neste pós fin de l mundo, que bibimos an confronto cun crimes i cunflitos que deflágran diariamiente por todo l lhado con ua belocidade superior a la capacidade oubíqua de ls próprios meios de quemunicaçon, estes fogos rapidamiente se sgótan i zaparecen de las amboras para siempre. I nós sentimo-nos abandonados, assustados, anclausurados. Nun somos yá capazes de construir torres i ls muros que sforçadamiente lhebantámos deixan de mos proteger - pu l cuntrairo, requiren eilhes pórprios proteçon i cuidados que cunsúmen grande parte de la nuossa einergie bital. Perdemos la fuorça que mos permite ber para alhá de ls portones, para alhá de ls muros. I essa debie ser la rezon de eisistir de l triato i ye ende que debie ancuontrar la sue força. L canto íntimo que ye proibido debassar.
"La lhienda percura splicar aqueilho que nun puode ser splicado. Stá ancuorada na berdade i debe acabar ne l einesplicable" - ye assi que Kafka çcrebe la lhenda de Pormeteu. Acardito profundamiente que las mesmas palabras debían çcreber l triato. I ye este tipo de triato, aqueilhe que stá ancorado na berdade i ancuontra l sou fin ne l einesplicable, que you deseio a todos ls que nel trabálhan, ls que se ancúntran ne l palco i ls que constituen l público i esto you deseio de todo l miu coraçon.
Krzysztof Warlikowski
(Traduçon andireta a partir de la traduçon pertuesa de Carmen Santos)
Labels:
Die Mundial de l Triato,
Fir,
Triato
27/09/14
Magie al Lhunar
«Magie al Lhuar», l último cinema de Woody Allen, alhembra-me, antre
outras cousas, las purmárias de l PS. Nó pula qualidade stética, claro.
La queston ye que Stanley, figura principal de l filme, ten, sobre la bida, la
mesma posiçon que you tengo sobre l PS. Ye un çcrente.
Stanley cuida
que la bida nun faç sentido i que nun eisiste nada para alhá deilha. You scuito l Costa ó l Seguro i cuido que nada daqueilho faç sentido i que nun hai
absolutamiente nada para alhá daqueilho. A Stanley, nun le gusta ser çcrente, i el sabe que quien acardita nalgua cousa acaba por ser mais feliç. Cumigo passa-se eisatamiente la mesma cousa.
Hai quien diga que Woody Allen faç siempre l mesmo filme. La crítica ye injusta. Quien faç siempre l mesmo cinema son l PS i l PSD. L anredo ye siempre l mesmo. Quando pierden las eleiçones ye neçairo arranjar un eidiota qualquier que quede lhider daqueilho anquanto l gobierno se çgasta. Apuis, quando cheira a poder, hai siempre alguien que se chega a la friente i pormete ounir l partido (cumo se tal fuora defícile quando hai perspetiba de ir pal gobierno) i demudar l paiç (nien que solo demúden las moscas).
Quando stán ne l gobierno l anredo inda ye mais deprimiente: çfrenças de stilo a la parte, cuntinan las políticas de ls eisecutibos anteriores, principalmiente an la çtruiçon de serbiços públicos i ne l oumiento de la promiscuidade antre ls negócios i la política.
Pertual percisa de un gobierno radicalmiente çfrente, nun solo de ls gobiernos de l PSD (cun ó sin CDS), mas tambien de ls gobiernos de l PS (cun ó sin CDS).
Tengo muitos i buonos amigos que acarditan que António Costa puode portagonizar essa demudança. Esses mius amigos son mais felizes que you. Mas, inda assi, you nun cunsigo parar i «cheirar las rosas».
15/08/14
Cumo la Ciguonha
Testo de João Eduardo Ferreira sobre “Norteando” de Amadeu Ferreira (testo) i Luís Borges (fotografie), Âncora 2014.
Saber de que tierra somos nun ye queston que se puossa fazer de ánimo
lhiebe. Nun solo por ser defícele, nestes tiempos, andar culs pies bien
assentados nessa tierra mas, sobretodo, sabiendo que las curdenadas, las
geográficas i las afetibas, eimigran, migran, muoben-se, lhebando l piensamiento i l coraçon para un lhugar debedido. An permanéncia.
Mas, Amadeu Ferreira [scritor de l Norte, Trás-ls-Muontes i alhén, buono cultibador de la tierra i de la destinta lhéngua de Miranda] i Luís Borges [fotógrafo de madrugadas, carambelos, rius, raposas, rebanhos, pastores, solidon i reancuontro] pónen l chano rial i granítico sob l nuosso passo. Dan l azimute a la bússola i precórren cula mirada la Sierra de la Peneda ó la Tierra de l Bouro, nua linha que ajunta l' eideia de Montalegre a Miranda, cun Spanha al fondo.
Eiqui, la verdade de l' ética i de la stética (i l amor) pónen-mos ne l lhugar cierto, a l' hora cierta, retocando ua frase repetida até a la nausia pu ls quementadores que quieren hoije tirar-mos l sabor de la biaije, l suonho de l regresso, cumo mos ansinórun Miguel Torga ó Oulisses.
Porque nó podemos fazer cumo la ciguonha?
Mas, Amadeu Ferreira [scritor de l Norte, Trás-ls-Muontes i alhén, buono cultibador de la tierra i de la destinta lhéngua de Miranda] i Luís Borges [fotógrafo de madrugadas, carambelos, rius, raposas, rebanhos, pastores, solidon i reancuontro] pónen l chano rial i granítico sob l nuosso passo. Dan l azimute a la bússola i precórren cula mirada la Sierra de la Peneda ó la Tierra de l Bouro, nua linha que ajunta l' eideia de Montalegre a Miranda, cun Spanha al fondo.
Eiqui, la verdade de l' ética i de la stética (i l amor) pónen-mos ne l lhugar cierto, a l' hora cierta, retocando ua frase repetida até a la nausia pu ls quementadores que quieren hoije tirar-mos l sabor de la biaije, l suonho de l regresso, cumo mos ansinórun Miguel Torga ó Oulisses.
Porque nó podemos fazer cumo la ciguonha?
«talbeç un die puoda ser
cumo la ciguonha:
repartir
l anho antre dues pátrias
i bolar antre eilhas siempre
nun sereno bolber a casa.» (pp. 16)
jef, agosto 2014
cumo la ciguonha:
repartir
l anho antre dues pátrias
i bolar antre eilhas siempre
nun sereno bolber a casa.» (pp. 16)
jef, agosto 2014
[An pertués:
Como a cegonha.
Saber de que terra somos não é questão que possamos colocar de ânimo leve. Não só por ser difícil, nestes tempos, andar com os pés bem assentes nessa terra mas, sobretudo, sabendo que as coordenadas, as geográficas e as afectivas, emigram, migram, movem-se, levando o pensamento e o coração para um lugar dividido. Em permanência.
Porém, Amadeu Ferreira [escritor do Norte, Trás-os-Montes e além, bom cultor da terra e da língua diversa de Miranda], e Luís Borges [fotógrafo de madrugadas, gelos, rios, raposas, rebanhos, pastores, solidão e reencontro] colocam o solo real e granítico sob o nosso passo. Dão o azimute à bússola e percorrem com o olhar a Serra da Peneda ou a Terra do Bouro, numa linha que unifica a ideia de Montalegre a Miranda, com Espanha ao fundo.
Aqui, a verdade da ética e da estética (e o amor) colocam-nos no lugar certo, à hora certa, retocando uma frase repetida até à náusea pelos comentadores que pretendem hoje tirar-nos o sabor da viagem, o sonho do regresso, como nos ensinaram Miguel Torga ou Ulisses.
Porque não podemos fazer como a cegonha?
«talbeç un die puoda ser
cumo la ciguonha:
repartir
l anho antre dues pátrias
i bolar antre eilhas siempre
nun sereno bolber a casa.» (pp. 16)
jef, agosto 2014]
Saber de que terra somos não é questão que possamos colocar de ânimo leve. Não só por ser difícil, nestes tempos, andar com os pés bem assentes nessa terra mas, sobretudo, sabendo que as coordenadas, as geográficas e as afectivas, emigram, migram, movem-se, levando o pensamento e o coração para um lugar dividido. Em permanência.
Porém, Amadeu Ferreira [escritor do Norte, Trás-os-Montes e além, bom cultor da terra e da língua diversa de Miranda], e Luís Borges [fotógrafo de madrugadas, gelos, rios, raposas, rebanhos, pastores, solidão e reencontro] colocam o solo real e granítico sob o nosso passo. Dão o azimute à bússola e percorrem com o olhar a Serra da Peneda ou a Terra do Bouro, numa linha que unifica a ideia de Montalegre a Miranda, com Espanha ao fundo.
Aqui, a verdade da ética e da estética (e o amor) colocam-nos no lugar certo, à hora certa, retocando uma frase repetida até à náusea pelos comentadores que pretendem hoje tirar-nos o sabor da viagem, o sonho do regresso, como nos ensinaram Miguel Torga ou Ulisses.
Porque não podemos fazer como a cegonha?
«talbeç un die puoda ser
cumo la ciguonha:
repartir
l anho antre dues pátrias
i bolar antre eilhas siempre
nun sereno bolber a casa.» (pp. 16)
jef, agosto 2014]
Labels:
Fir,
João Eduardo Ferreira,
lhibros
30/06/14
Uitocientos anhos?
Parece que ne l die 27 de junho hoube ua grande fiesta para quememorar l nacimiento de la lhéngua pertuesa. Hoube cumbersas, animaçones, balhones i até música. Se you fura un de ls organisadores, haberie telefonado a Belmiro de Azevedo para pedir l Tony Carreira amprestado. Mas pronto, nun hoube Tony Carreira, mas hoube Ribeiro i Castro, que ye quaije la mesma cousa.
You nun pude ir a la fiesta, mas tube muita pena, porque dixórun-me que festejar uito seclos de pertués yera "bué da trendy". Mas, acima de todo, quedei cun alguas dúbedas: cumo sáben eilhes quantos anhos ten la lhéngua i até l die an que naciu? Eisiste un momiento an que las lhénguas nácen? Cumo terá sido? Cunfesso que até cheguei a maginar l diálogo antre dous habitantes de l reino:
- Ah, carai, esto de falar an lhatin yá nun me dá muito jeito. I se falássemos antes an galaico-pertués?
- Galaico-pertués, que ye esso?
- Ye parecido cu l lhatin, mas cun menos declinaçones.
- Ah, se ten menos declinaçones, bamos spurmentar, que you ando cun deficuldades na gramática.
Fui ambestigar i parece que, afinal, la fiesta yera sobre l testamiento de Afonso II, l purmeiro documiento screbido an pertués. Quedei inda mais baralhado: anton las lhénguas nun "nácen" cula fala? Anton, por eisemplo, l mirandés solo eisiste zde que ye screbido? I que dezir de lhénguas que nacírun, crecírun i se morrírun sin que naide las screbisse? Nunca eisistórun?
Nun stou, ye claro, a querer dezir la scrita nun ten balor. Gusta-me muito ler i screbir i reconheço que essa dimenson ye mui amportante. Mas, carai, nun ye cula scrita que las lhénguas nácen! I l peor de todo ye que, segundo este artigo, l testamiento de D. Afonso II nien sequiera ye l purmeiro documiento screbido an lhéngua pertuesa. Cuando muito, ye l purmeiro documiento screbido an galaico-pertués por un rei. Portanto, para estas pessonas, las lhénguas "nácen" quando ampeçan a ser screbidas pu l poder. Anteressante!
You gusto muito de mie lhéngua-mai i cuido que debe ser celebrada! Mas debe ser celebrada cun algun rigor i nó cun çcursos de circunstáncia sobre la balorizaçon de la lhéngua i l númaro de falantes i outro tipo de cumbersas que nunca se traduzen an políticas cuncretas. Yá agora, tamien serie buono que alguien dexisse que l númaro de falantes ye l menos ampuortante i que Pertual ten dues lhénguas, nó ua!
01/04/14
Mensaige de l Die Mundial de l Triato 2014
L Die Mundial de l Triato fui criado an 1961, an Biena, ne l nono Cungresso de l Anstituto Anternacional de Triato. Ye festejado
a 27 de Márcio an to l mundo. Ua de las tradiçones ye la dibulgaçon dua
Mensaige Anternacional, screbida por ua pessona lhigada al triato, a
cumbite de l Anstituto Anternacional de l Triato. La mensaige ye
traduzida an mais de binte lhénguas i lida a miles de spetadores antes
de l spetaclo de la nuite ne ls triatos de l mundo anteiro.
Zde que eisiste sociadade houmana, eisiste l arreprimible spírito de la representaçon.
Debaixo de las árbores, nas pequeinhas cidades i subre ls palcos sofisticados de las grandes metrópoles, nas antradas de las scuolas, ne ls campos, ne ls templos; ne ls bairros puobres, nas praças públicas, ne ls centros quemunitairos, nas cabes de l centro de las ciudades, las pessonas ajuntan-se para quemungar de l' eifeméride de l mundo tiatral que criámos pa çpressar la nuossa cumplexidade houmana, la nuossa dibersidade, la nuossa bulnerabilidade, an carne, an respiraçon i an boç.
Reunimo-nos para chorar i para lhembrar; para rir e para cuntemplar; para oubir i daprender, para afirmar i para eimaginar. Para admirar la çtreza técnica, i para ancarnar diuses. Para recuperar l fólego coletibo, na nuossa capacidade para la beleza, la cumpaixon i la monstruosidade. Bibimos pula einergia e pu l poder. Para celebrar la riqueza de las bárias culturas e para afastar las frunteiras que mos dibíden.
Zde que eisiste sociadade houmana, eisiste l arreprimíble spírito de la representaçon.
Nacido na quemunidade, beste las máscaras i ls trajes de las mais bariadas tradiçones. Aporbeita las nuossas lhénguas, ls ritmos i ls gestos, i cria spaços ne l meio de nós. I nós, artistas que trabalhamos l spirito antigo, sentimo-nos cumpelidos a canalizá-lo puls nuossos coraçones, pulas nuossas eideias i puls nuossos cuorpos para amostar las nossas rialidades an toda la sue cuncretude i brilhante mistério.
Mas, nesta ERA an que tantos milhones lhuitan para subrebibir, está-se a sufrer cun regimes oupressibos i capitalismos predadores, fugindo de cunflitos i deficuldades, cula nuossa pribacidade ambadida pu ls serbiços secretos i las nuossas palabras cinsuradas por gobiernos antrusibos; culas florestas a ser aniquiladas, las spécies exterminadas i ls oceanos ambenenados.
Que ye que mos sentimos oubrigados a rebelar?
Neste mundo de poder zigual, ne l qual várias heigemonies téntan cumbencer-mos que ua naçon, ua raça, un género, ua purferéncia sexual, ua religion, ua eideologie, un quadro cultural ye superior a todos ls outros, será esto rialmiente defensable? Debemos ansistir que las artes seian banides de las agendas sociales?
Staremos nós, ls artistas de l palco, an cunfurmidade culas eisigéncies de ls mercados heigienizados ó será que ténen miedo de l poder que tenemos para lhimpar un spaço ne ls coraçones i ne l spirito de la sociadade, ajuntar pessonas, para anspirar, ancantar i anformar, i para criar un mundo de sperança i de colaboraçon sincera?
Debaixo de las árbores, nas pequeinhas cidades i subre ls palcos sofisticados de las grandes metrópoles, nas antradas de las scuolas, ne ls campos, ne ls templos; ne ls bairros puobres, nas praças públicas, ne ls centros quemunitairos, nas cabes de l centro de las ciudades, las pessonas ajuntan-se para quemungar de l' eifeméride de l mundo tiatral que criámos pa çpressar la nuossa cumplexidade houmana, la nuossa dibersidade, la nuossa bulnerabilidade, an carne, an respiraçon i an boç.
Reunimo-nos para chorar i para lhembrar; para rir e para cuntemplar; para oubir i daprender, para afirmar i para eimaginar. Para admirar la çtreza técnica, i para ancarnar diuses. Para recuperar l fólego coletibo, na nuossa capacidade para la beleza, la cumpaixon i la monstruosidade. Bibimos pula einergia e pu l poder. Para celebrar la riqueza de las bárias culturas e para afastar las frunteiras que mos dibíden.
Zde que eisiste sociadade houmana, eisiste l arreprimíble spírito de la representaçon.
Nacido na quemunidade, beste las máscaras i ls trajes de las mais bariadas tradiçones. Aporbeita las nuossas lhénguas, ls ritmos i ls gestos, i cria spaços ne l meio de nós. I nós, artistas que trabalhamos l spirito antigo, sentimo-nos cumpelidos a canalizá-lo puls nuossos coraçones, pulas nuossas eideias i puls nuossos cuorpos para amostar las nossas rialidades an toda la sue cuncretude i brilhante mistério.
Mas, nesta ERA an que tantos milhones lhuitan para subrebibir, está-se a sufrer cun regimes oupressibos i capitalismos predadores, fugindo de cunflitos i deficuldades, cula nuossa pribacidade ambadida pu ls serbiços secretos i las nuossas palabras cinsuradas por gobiernos antrusibos; culas florestas a ser aniquiladas, las spécies exterminadas i ls oceanos ambenenados.
Que ye que mos sentimos oubrigados a rebelar?
Neste mundo de poder zigual, ne l qual várias heigemonies téntan cumbencer-mos que ua naçon, ua raça, un género, ua purferéncia sexual, ua religion, ua eideologie, un quadro cultural ye superior a todos ls outros, será esto rialmiente defensable? Debemos ansistir que las artes seian banides de las agendas sociales?
Staremos nós, ls artistas de l palco, an cunfurmidade culas eisigéncies de ls mercados heigienizados ó será que ténen miedo de l poder que tenemos para lhimpar un spaço ne ls coraçones i ne l spirito de la sociadade, ajuntar pessonas, para anspirar, ancantar i anformar, i para criar un mundo de sperança i de colaboraçon sincera?
Brett Bailey
(Traduçon andireta a partir de la berson an pertués)
Labels:
Brett Bailey,
Die Mundial de l Triato,
Fir,
Triato
08/02/14
Tenei la buondade de amesquinhar, por fabor
(Muito se ten falado sobre praxes na Comunicaçon Social, nas redes sociales i até ne l Froles l tema foi trazido por Ana. Deixo-bos eiqui uns cachicos de un testo de Ricardo Araújo Pereira, cheno de eironie, sobre l tema. Nun l traduzi todo, por esso deixo-bos eiqui la lhigaçon para quien l quejir ler: http://visao.sapo.pt/tenha-a-bondade-de-me-amesquinhar-por-favor=f768149#ixzz2sjrAdLRD)
Quando antrei na ounibersidade yera un moço assustado. Nun coincie la casa, nin ls métodos de trabalho, nin ls colegas. Percisaba, cumo ye eibidiente, de me antegrar. Mas ls mius colegas, cun ua crueldade que inda hoje nun squeço, tenien outros planos. Todo ampeçou ne ls purmeiros dies. Abordei un studante mais bielho e preguntei-le: "Puodes dezir-me adonde ye la biblioteca, por fabor?" Spero que el steia a ler este testo i se ambergonhe de l sufrimiento que me anfligiu. Respundiu-me: "Ye eilhi an friente, a la dreita." Fui ber i yera mesmo. An beç de me sfregar cun scrementos de animales ó de me oubrigar a rastejar, aqueilhe eidiota habie-me dado ua anformaçon cierta, cumo se you fuosse ua pessona eigual a el. You staba çpuosto a deixar que el nun quejisse screber-me na testa la palabra "Besta", mas nun podie admitir que me pribasse de ua anriquecedora speriéncia de bida, tratando-me como se you fuosse mesmo un ser houmano.
Fui atrás dele i diç que la conduta del yera ua bergonha. Que, se you nun fuosse houmilhado an público, tenerie muito menos heipóteses de me sentir parte daqueilha quemunidade. Que percisaba de cumbibir, para facilitar la mie antegraçon i que nanhun cumbíbio çpensa l' aplicaçon de uobos i farinha ne l pelo. El fugiu i passou l resto de l curso a eibitar-me.
Suonho cun ua sociedade de tal modo solidária e ansiosa por antegrar to la giente que este tipo de prática se torne quemun, nun solo na purmeira beç que se bai a l' ounibersidade, mas na purmeira beç que se bai a qualquier lhado. Quiero poder ir a un talho e oubir l talhante: "l senhor de la seinha binte i uito nunca beio acá, pues nó? Anton tirai las calças porque ides a fazer de cuonta que stais a fazer amor cun este lhombo de bitiela, anquanto l outros clientes bos ansultan."
Siempre que pienso sobre esta tema perciso mesmo de relaxar e de me sentir a la buontade. Ye l caso, agora. Bou pedir a alguien que me oubrigue a andar na rue bestido solo cun ua fralda i todo besuntado an graxa, a ber se çcuntraio.
Ricardo Araújo Pereira
21/10/13
La Solidariedade i Ls Probes
Pedírun-me pa screbir un testo sobre la solidariedade i ls probes. Podia falar de muita giente, mas perferi falar de pessonas coincidas por todos. Lhembrei-me anton de l persidiente Cabaco Silba i de la sue tie, dous bielhicos que bíben cun mui pouco. Marie, cuitadica, ten ua penson que nun chega als 800 ouros, depiende de l sou home para bibir. Aníbal, cuitadico, ten mais que ua penson, mas todas juntas, nun le chégan pa pagar las çpesas.
Mas la pobreza nun atinge solo la terceira eidade. Marie Luís Albuquerque tamien ten rezones de queixa. La probe menistra de las finanças solo recibe 6000 ouros de ordenado i, cumo ten trés filhos pequeinhos, nun cunsegue poupar. You solo spiero que l gobierno nun caiga tan depriessa, porque nun sei cumo eirá esta tie bibir.
Eiqui stán dous casos coincidos que me párten l coraçon. L que bale ye que las soluçones eisísten i són fáceles de poner an prática: ye oumentar ls ampuostos i cortar ls ordenados desses ricos que gánhan 600 ouros por més. I pronto, assí podemos ajudar quien mais percisa.
04/09/13
L Specialista
L specialista an negócios na bolsa
Senta-se delantre l cumputador
Bei las cotaçones de la tue sprança
De ls tous suonhos, de la tue denidade
I resuolbe qual bai a bender purmeiro.
(publicado tamien eiqui)
14/08/13
L Home que Sabie Demais (1934)
Ua familie anglesa passa bacanças na Suiça. Un amigo de la familie ye assassinado i, poucos antes de se morrir, cuonta que ye un spion anglés. L marido (Bob) bai al quarto de hotel de l spion i ancuontra ua mensaige stranha ne l pincel de la barba. Mas quando la bai antregar a la policie, ye anformado que la filha (Betty) foi raptada y será assassinada se eilhes rebeláren las anformaçones.
Bob i Jill (la tie) buolbén a Londres, adonde spéran por amboras de ls raptores, i son pressionado pula policie a cuontar aqueilho que sáben. Cun miedo que l' açón de la policie porboque l' ira de ls raptores i la cunsequiente muorte de la rapaza, Bob i un amigo decíden ambestigar por conta pórpria i çcúbren l sconderijo de ls bandidos - ua eigreja. Çcubrén tamien que eilhes ténen un plano pa matar un home nun cuncerto ne l Albert Hall i que essa muorte irá porbocar la Segunda Grande Guerra.
L Home que Sabie Demais cruza bários géneros - ye un thriller de spionaige, un melodrama i ua quemédie - i antercala de forma eiquilibrada un porblema pribado (ye perciso salbar la rapaza) cun un porblema público (ye perciso ampedir un ancidiente anternacional).
Trata-se de un de ls purmeiros filmes de Alfred Hitchcock (inda de la "fase anglesa"), que l rialisador benerie a "corregir" cun un remake (cumo dezir esta palabra an mirandés?) an 1956. Lhoinge de ser un de ls melhores cinemas de Hitch, ye un filme agradable que bale la pena ber i reber.
17/05/13
Pan Negro
Ampecemos pe l ampeço. Las purmeiras eimaiges (nua floresta) remeten-mos pa l eimaginairo de las cuontas pa ninos, mas l cinema muda debrebe de ton, cul homicídio biolento dun home, un nino i un cabalho. Esta sequéncia rápida, cuntada sin palabras, prepara-mos para un drama negro i cuntén la premissa de to l filme - la perda de eilusones i la çcubierta dun mundo biolento i cheno de mintiras - que será tamien l arco de trasformaçon de la figura principal.
Apesar de bibir nua aldé pobre i isolada, Andreu ye protegido puls pais, pula pórpia angenuidade de nino i pul suonho de ser médico i tener ua bida melhor. Mas l sou mundo ampeça a çfazir-se quando ancuontra por acaso las bítimas dun homicídio i las outoridades culpan l sou pai, que se bé oubrigado a fugir.
Forçado a ir bibir cula abó i a frequentar ua nuoba scuola (cun un porsor fascista que abusa sexualmente de ua aluna), l mirar de Andreu sobre l mundo bai demudando cachico a cachico. Tamien las ambestigaçones que faç pa lhimpar l nome de l pai l lhieban a çfazer bielhas crenças i a dantender que, a la sue buolta, muitos tubírun de trair ls pórpios eideales para cunseguiren subrebibir.
Pa Negre antercala mui bien ls géneros policial i drama negro, cunseguindo ser político sin ser panfletairo, ser crudo sin ser gratuito i amostrar las consequéncias de la guerra i de la pobreza na alma houmana. A par de la sigurança narratiba, l filme cunta inda cun eicelentes anterpretaçones i cula mestria de l rializador Augustí Billaronga. Filmado an 2010, Pa Negre ye un buono eisemplo de la bitalidade de l cinema catalan cuntemporáneo.
12/04/13
Salimiento de las Grandes Dionísies
cumbido-bos pa l salimiento de lhibro Las Grandes Dionísias, quelóquio que screbi an 2009, an parcerie cun l' actriç Suzana Branco, pa la companhie Smupalenses.
L eibento será ne l próssimo sábado, die 13 de Abril, pulas 15:30, ne l bar de la Comuna Triato de Pesquisa, an Lisboua.
Haberá ua cumbersa cun Leonor Santa Bárbara (porsora na FCSH/UNL), Fernanda Frazão (eiditora de l' Apenas Livros) e ls outores. Apuis haberá tamien ua anterbençon teatral de Alice Costa i ua surpresa ne l final.
Haberá ua cumbersa cun Leonor Santa Bárbara (porsora na FCSH/UNL), Fernanda Frazão (eiditora de l' Apenas Livros) e ls outores. Apuis haberá tamien ua anterbençon teatral de Alice Costa i ua surpresa ne l final.
Todos ls que pudíren aparecer serán mui bien tratados.
27/03/13
Mensaige de l Die Mundial de l Triato 2013
L Die Mundial de l Triato fui criado an 1961, an Biena, ne l nono Cungresso de l Anstituto Anternacional de Triato. Ye festejado a 27 de Márcio an to l mundo. Ua de las tradiçones ye la dibulgaçon dua Mensaige Anternacional, screbida por ua pessona lhigada al triato, a cumbite de l Anstituto Anternacional de l Triato. La mensaige ye traduzida an mais de binte lhénguas i lida a miles de spetadores antes de l spetaclo de la nuite ne ls triatos de l mundo anteiro.
Hai uns anhos atrás, l PODER, ne l mássimo de la sue antoleráncia, ampuntou ls artistas de ls países deilhes. Hoije an die, ls atores i las cumpanhas súfren cula deficuldade d'ancuntrar spácios, triatos i público; todo por cunta de la crise.
Ls gobernantes yá nun se priacúpan an cuntrolar quien ls cita cun eironie i sarcasmo, ua beç que ls atores nun ténen spácios nin público que ls beia.
Cuntrariamente al que acuntece hoije, ne l tiempo de la Renacença an Eitália, ls gobernantes tubírun einormes deficuldades an cuntrolar ls atores i quemediantes que cunseguien animar la giente para assistiren als sous spetaclos.
Ye sabido que l grande sangradeiro de ls quemediantes acunteciu ne l seclo de la Cuntra Reforma, quando fui decretado l sbarrulho de to ls spácios teatrales, specialmente an Roma, por séren acusados de oufénsias a la cidade santa.
L Papa Einocéncio XII, ampurrado pula ala mais cunserbadora de la burguesie i de ls altos repersentantes de l clero, ourdenou an 1697 l ancerramiento de l Triato de Tordinona por se cunsidrar que, nesse lhugar, dezien ls mais moralistas, se fazien spetaclos cunsidrados nojentos.
Ne l tiempo de la Contra-Reforma, l Cardeal Charles Vorromée, ne l norte de Eitália, dibulgou la cunsagraçon de la redençon de ls “ninos milaneses” amponendo ua clara çtinçon antre ls nacidos an l' arte, cumo spresson mássima de eiducaçon spritual, i l triato, manifestaçon de profanaçon i de pouco juizo.
Nua carta çtinada als sous ajudantes, que cito de cabeça, l Cardeal Charles Borromée diç mais ó menos estas palabras: “Nós que stamos queremos derrotar la yerba mala, tentaremos, chiçcando lhume als testos i çcursos anfames, fazer cun que estes se apáguen de la mimória de ls homes, de la mesma maneira que caçaremos todos aqueilhes que antéimen an dibulgar ls testos ampressos. Sabemos que, anquanto nós drumirmos, l diabo stará spierto, cun atençon redrobada. Anton, l que será mais amportante, l que ls uolhos beien ó l que se puode ler ne ls lhibros? L que ye que atrelonda más la cabeça de ls moços i ninos, la palabra dezida cun géstios apropiados, ó la palabra muorta, screbida ne ls lhibros? Hai que ampuntar de las nuossas cidades quanto antes las gientes de l triato, tal cumo yá fazimos culs spritos andeseables”.
Anton, la sola salida pa la crise stá na sperança dua grande caça a las bruxas que stan ancontra nós, i subretodo contra ls moços que quieren daprender l'arte de l Triato: solo assi nacerá ua nuoba giraçon de quemediantes que aporbeitará esta nuossa spriéncia i deilha tirará porbeitos einimaginables na percura de nuobas formas de repersentaçon.
Dario Fo
Labels:
Dario Fo,
Die Mundial de l Triato,
Fir,
Triato
11/03/13
Ua «moça» de 36 anhos
Yá se screbírun neste blogue muitas reflexones que ténen que ber cula eidade. L que ye la mocidade, l que ye la belheç? Nun ye fácele chegar a un consenso i cuido que l' eidade ye relatiba. Para Manoel de Oliveira ua pessona cun nobenta anhos ye nuoba, mas para un nino ua pessona cun binte puode ser bielha. Inda assí cuido que hai alguns eisageros nessa «relatibidade».
Parece-me que la sociedade anda hai uns tiempos a fazer de cuonta que la belheç nun eisiste i que la mocidade dura eiternamiente. A miu ber ua de las causas desta «eiterna mocidade» ye la precariedade que bai oubrigando las giraçones mais nuobas (i las que yá nun son assí tan nuobas) a star siempre a «ampeçar» de nuobo, a ganhar menos (porque afinal de cuontas somos mui nuobos), a ber ampedidas alguas possebelidades que seríen normales nun «adulto».
Sobre esso, poderie dezir muita cousa, mas cuido que nun l farie tan bien cumo l' atriç Joana Manuel, que bos cumbido a ber i a oubir. L sou testemunho ye pessonal, mas apesar desso, ó talbeç por esso, hai muitas pessonas que se eidentifícan cun el. You tamien tengo algues cousas an quemun cun eilha. Sei mui bien l que quier dezir precairo, sei mui bien l que ye ser zampregado i l que ye ser «zampregable», sou filho de pais que yá nacírun adultos, tengo 36 anhos i nun gusto que me chámen moço (aliás, quando me cháman moço, tengo buntade de dar la mesma respuosta que Francisco Jesé Biegas quier dar als fiscales de las Finanças).
Mas yá bonda de palabras mies. Oubi agora a Joana Manuel.
Subscrever:
Mensagens (Atom)









