Mostrar mensagens com a etiqueta Antonho Carrasqueiras. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Antonho Carrasqueiras. Mostrar todas as mensagens

20/10/11

Mau mau-marie

Anton agora yá nun hai eigualdade, justíçia, retidon (eiquidade)…

Porra, quando stubo ne l lhugar deilhes, nun se lhembrou de la zigualdade de la falta de justícia, de la falta de retidon que tubírun las leis que fizo i las medidas que ampuso, ponendo ne ls bolsos daqueilhes que mais tenien fertunas, amponendo medidas de persentaige para que aqueilhes que mais ganhában mais recebien d’oumento. I tantas outras medidas, que chegaba acuntecer, l oumento d’alguns era maior que l ourdenado de ls outros.

Mau mau-marie, l pobo acá de baixo nun ten la mimória cúrtia, nun fágan este pobo boubo.
Anton cúidan que l pobo, que siempre trabalhou, que solo tubo las forfalhas de l que se produzie i sorbie las chibicas de l caldo para calhar l stómato, nun sabe queilhes bibien i biben a ringalheira.

Nun debie ser perciso, porque nun ambeijo l de naide, mas ten que se dezir, eilhes ténen que sobra i remediarie muitas famílias necitadas, mais, porque eilhes tamien ajudórun a scabar esta foia, perdon este galaton adonde stamos metidos. Agarrórun-se al poder, fazírun l coucon adonde stan, l de las sues famílias, recendidos i afilhados, scarranchorun-se dun jeito que por bien mal que todo esto steia eilhes, han de passar siempre bien, nun ban perder las sues casas, nun percisáran de ir al spital público, nien acabáran ls sous dies na solidon solicos i a custas de l’associaçon houmanitaira de l sou bárrio.

Ganhórun fertunas anquanto gobernában, i cuntínan a arrecadar sembas d’ouros quando deixán de l fazer.

Que delor sinto quando beio ou leio, l que diç esta giente que simboliza i repersenta l miu paiç.

Anton agora yá nun se lhembrar daqueilhes que anhos a filo, dezírun i cuntínan a dezir que cumo stában i stan a fazer las cousas esto çcambaba para las rues de la amargura?

Pobo, nunca ye tarde, lhembrai-bos que l poder fui solo agarrado por alguns, nien todos ls políticos son zounestos, muitos, i graçias a Dius que inda ls hai, son giente filha de l pobo i de ourige houmilde, i nun stubíru a comer a nuossa custa, nien gobernórun, dezírun i apuntórun ls modos d’atalhar camino, para que haba un manhana mais justo.

Ua de las cousas que mais admiro, i cuido que la maiorie, nas pessonas ye la hounestidade, porque cuido que las stacas deilha son birtudes, debien ser, la berdade debie ser ua dessas stacas, mas oubir cierta giente agora dá-me duolo.

La democracie, peçque nun ye bista nien ye eigual para todo l mundo, se fusse ua baca lheiteira, hai quien la beia mesclada (a preto i branco cumo na berdade son), adonde cada un mama nua teta, outros béian-la de quelor dourada i máman nas tetas todas.

Nun amporta qual ye la quelor de la baca lheiteira, l que amporta ye cumo se mamou, agora stá cul çamarro acubrindo l piano de las sues costielhas i sien lheite.

12/10/11

Spertar



Inda bien temprano, a la purmanhana, antes de l ayuno de la bida, Marequitas, mirou bien mais que trés bezes pa ls uolhos de las mulhieres, querie adebinar, ler, çifrar, ancuntrar naqueilhas azeitunas sprimidas pulas angúrias d’eidade, algue.

Ah probe Marequitas, quantas mais que trés bezes íbas a ser anterrada biba, solo porque l cuorpo te mexie. Tu que conhecies tan bien l mundo que te quedaba loinge i nun eras capaç de antender al que te quedaba acerca. Queries ancuntrar naquilhes oulhares cundanatórios l mesmo que ancuntrabas clarico nas cartas que lies a todas eilhas porque éran analfabetas, tu que siempre te sforceste para çifrar ls gatafunhos i rabiscos nas fuolhas seladas i ancerradas ne ls ambelopes, eras agora carimbada sien duolo nien piedade.

La stória de las dúbedas era ancha.

Solo tu tenies la certeza, só tu sabies, só tu tenies esse dreito i naide mais a saber, porque quejiste.

Marequitas tenie l cuorpo dóndio de star tanto tiempo ne l xaragon, mas era ua rapaza de zasseis anhos por cumpletar, çpuntaba bida porque l cuorpo la tenie. Pula nuite la scuridon tiraba-les las forças, agarraba-se agora a las lhembráncias de la redadeira nuite que habie stado an sous braços, la boç rouca i caliente sonaba de l meio de l siléncio cumo se furara las paredes que la apartában de l mundo rial.

Asparcie-se tan rial cumo berdadeiro era agora para siempre ne l andrento delha.
Marequitas relhembraba la redadeira beç. Relhembraba agora todo, todo tan bien, la calentura i l bafo stában aplaquiados dun ferbor tan fuorte que l que benisse solo podie ser por bien, naide chube tan alto çque nun seia por amor. I nun le faltarien nuites i dies para cuntinar a lhembrar tamanho sentir. Çpuis era solo cuntar ls dies, las sumanas, ls meses até que se fazisse lhuç, que la scuridon de la nuite rumpisse an clareio, de l siléncio perfundo adonde se afundiou benisse l choro, l bózio, l ser.

Agora spierta para outra bida, quantas bezes Marequitas s’alhebantarie drumienta, mas isso tamien pouco amportaba, porque la senténcia staba ditada, ser tan nobica i yá zounrada.

La felcidade maior benie a camino.

05/09/11

Associados de l'Ass. C.i R."Nial de la Boubielha" que publicórun




Hai un dies datrás ne ls comentairos feitos ne l Blogue “Frolesmirandesas” al testo “Refleçon-La coleçon “An Mirandes” quier pul repunsable i diretor de la coleçon, porsor i ambestigador Amadeu Ferreira, quier pul persidente de l’Ass. C. i R. Nial de la Boubielha Leonardo Antão, quedou bien claro la bariadade de scritores i de las bárias tierras dadonde son, l eilebado númaro de obras i de las questones que abórdan, la amportánçia que ten este trabalho i las ganas de nun parar.
Dezie l persidente de l’Ass. C. i R. Nial de la Boubielha que ye guapo ber que quatro destes outores son associados de la Ass. C. i R . Nial de la Boubielha, cuncretizando un de ls oujetibos, a causo l purmeiro, de l’Associaçon an mantener biba la lhéngua mirandesa. Ls que publicórun fui an dous mil i nuobe Faustino Antão, Alcina Pires i Adelaide Monteiro publicórun an dous mil i diç, limpassado, i agora inda bien calentico stá l lhibro de Válter Deusdado.
Ora ye bien berdade que nada se fai sien ampeinho, amor i dedicaçon, i nesso nun stubo sola, l’Ass. C. i R. Nial de la Boubielha, mas tamien l’Ass. Lhéngua Mirandesa, esta stubo siempre alantre i agarrou l’einiciatiba, puis ye a eilha que se debe l purmeiro curso an Lisboua, adonde stubírun associados, que mais tarde fúrun porsores a la par de l porsor Amadeu Ferreira, ye l causo de Francisco Domingues.
Isto nun tira nanhun balor al que dixo l persidente de l’Associaçon, porque eilha nua parcerie d’agrado de ls associados i reconhecimiento de que era amportante, biu bien debrebe que l camino de la lhéngua passaba por daprender a screbir i saber cumo eilha staba relacionada cula cultura mirandesa i de pertual, ancentibou i apoiou todos ls cursos, palhestras i de mais einiciatibas.
Einiciatibas estas que si las podemos lhigar als associados que fazírun las sues publicaçones. Dezido doutro modo fui esta la fuonte adonde todos eilhes bubírun l modo de fazer ls sous scritos segundo las reglas de la Combéçon Ourtográfica de la Lhéngua Mirandesa, fui eiqui que tirórun las dúbedas, fui eiqui que surbíran las chibicas de la malga. Se dezir que fui nestes cursos i palhestras culturales que eilhes agarrórun la gana, l bício, la motibaçon, l gusto de cuontar, screbir, comunicar na sue lhéngua mai, cuido nun m’anganhar, mesmo que alguns ls conheça mui pouco.
Ua rezon ten de ser dada a l’Ass. C. i R. Nial de la Boubielha cumo coletibo, nunca, nien naide l dubidou que este era l camino cierto na area cultural, i zde la purmeira hora quedou çponible i ancentibou ls associados, sabie l que querie cumo associaçon cultural lhigada a las sues ouriges, a l’ourige de la lhéngua. Na scrita dou l salto necairo para estas cousas, yá a miu ber na fala inda nun fui capaç de l fazer, inda stá loinge de tener ua postura que se beia, stá loinge de praticar la fala amenudas bezes ne ls sous ancuontros antre ls associados, i se l’Associaçon yá se eidentifica cumo mirandesa para to l mundo que deilha s’acerca, na fala peçque inda nun saliu a terreiro, i cun duolo para muita giente que bien gustaba de que essa eidentificaçon fusse ua prática cunstante.
Bolbendo a las quatro pessonas que publicórun i que son associados, se l’Associaçon fui amportante, tamien l fui la sue dedicaçon personal, la coraige de se sponéren a público, la sue gana de bencir i antrar nesse mundo de ls lhibros, l ampeinho de l diretor de la coleçon que todo fizo i nunca se negou a dar las upas necairas i botar las manos ne l que toca a las correçones, i cumpilaçon de ls testos.
Yá ls li todos, i cada un que sal bou a l’antrada, i puodo dezir sien slombras de dúbedas que para alhá de l muito que téngan an quemun, todos eilhes quieren anriquecer la lhiteratura mirandesa i dar l sou cuntributo a la lhiteratura nacional. Porque esse camino solo se fai als pouco, i todo depende de l que se bai fazendo.
Assi l’associaçon cuntine a ser un manadeiro de scritores, i se nun fur al menos que cuntine a ser ua referéncia na scrita, cumo yá l ye, que cuntine ampenhada sien prouas nien cristas ne l site screbido an mirandés, i antegrar ne ls eibentos einiciatibas de carátele cultural lhigado al mirandés.

19/08/11

L miu mirar



Quando ando pul praino mirandés, i se calha porque l fago mui ralas bezes, la bida arredou-me deiqui, stendo l miu oulhar, miro bien loinje cumo quien quier ber dua sola beç aqueilho que gustaba de ber to ls dies.

Mas nun ye só esso, nun stendo só l oulhar pula prainada de termo, tamien quando ls momientos de solidon tóman cunta de mi, la mimória nun se queda atrás, trai al de riba las lhembráncias bien dantes dua ou dues dezenas d’anhos.

Anton hai un sítio, que para mi ye un assomadeiro fabuloso, i dende beio la maior parte del.

La maiorie de ls mirandeses i quien mos besita l conhece, queda a pie de la strada quien bai de Zenízio a caras a Malhadas, apuis de passar la ancruzilhada de l Naso mais ua fundura quedamos nun cabeçico. Peçque quedamos po riba de todo, sien nada alantre que mos tape l termo de Malhadas, de Zenízio i Speciosa, de la Quinta de Cordeiro (Dues Eigreijas), Silba, Bilasseco, Fuonte Aldé, Bal de Mira, Miranda de l Douro, Bal d’Aila, Anfainç, Custantin, Pruoba, Cicuiro, cul santuairo de la Senhora de la Luç eili cumo a relhembrar que tamien el sendo frunteira stá cun nós.

Deiqui cuntemplo un termo cheno de todo l que ye mais sagrado, i se l cielo stubir a modos de nun anubrar, anton queda la tela purfeita para anchir l sprito mais arreceloso i crudo.

I ye neste ouniberso de cuntemplaçon i admiraçon, neste mirar i relhembrar l passado que reçúman na mimória las lhembráncias, l que era dantes este termo, carregado de tradiçones, questumes, lhiendas, saberes, ditos, cua lhéngua biba a passar todo de boca an boca, sien lhibros, sien jornales, sien anternete.

Só que agora peçque todo stá mais anteiro, todo este património de la tierra, de las lhidas i lhabutas, de l pobo queda mais rejistrado, an lhibros, ne ls jornales, ne l meios de comunicaçon nuobos.

L património stá mais cumpuosto, se berdegában las lhameiras, se granában ls panes, las binhas dában bun bino, las lhatas buonos patatales, agora tamien stan chenas las mesas de lhibros screbidos an mirandés.

Quien puode quedar andrente, deixar de reparar ne ls lhibros que se eiditórun ne ls redadeiros dous anhos, para alhá de ls que yá habie?

Naide, cuido you, zde 2009 cul salimiento, de “Ls Lusíadas” de Luís Vaz de Camões, traduçon de Fracisco Niebro dessa eipopiea sien pareilho, “Mirandés-Stória dua Lhéngua i dun Pobo” de Amadeu Ferreira i zeinhos de José Ruy “l Purmeiro Lhibro de Bersos” de Fonso Roixo, “Ls Bersos de Jantonho” de José António Esteves,”Nuobas Fábulas Mirandesas i Cuontas Sacadas de la Bida” de Faustino Antão,”Tortulhas-Cuontas Deste i de l Outro Mundo” de Alfredo Cameirão, “Antre Monas i Sbolácios” de Adelaide Monteiro,” l Bózio de las Raízes de Rosa Maria Fernandes Martins, “La Paixarina Azul i outras Cuontas”de Bina Cangueiro, “Lucrécia Cunta-mos Cumo Era” de Alcina Pires,” Tiempo de las Cereijas” de SanSendin,”L Ancuontro”de Válter Deusdado, “Camino de la Cándena”de Alcides Meirinhos, i outras obras i traduçones.

Hoije las cousas ne l termo stan bien defrentes, quien l mirou dantes i quien l bei hoije, nun l conhece, mas tamien ne l campo cultural nun stan armanas son bien defrentes, hai todo un registro de las tradiçones i questumes, la scrita an mirandés yá ye muita, las gientes d’alhá i de fuora admíran todo l trabalho zambolbido, stan atientas, sclarecidas, fálan i ténen buona oupenion de ls eibentos i de ls sfuorços que se fázen para que nada se muorra.

I l mundo culto, las antidades oufeciales, las pessonas an giral, aqueilhes que dantes stában çtraídas agora stan mais listas, na mie oupenion, dirie que nun se só de pan que se bibe ne l praino.

You medrei sien un scrito an mirandés, hoije yá nun m’eimagino sien un die que nun l faga.

17/06/11

C'un catano




L uosso debe tener buona miolha(tutano).
Cheguei poner an dúbedas publicar este testo eiqui, tube algun arrecelo de ferir alguien, digo-bos l you, porque stou d’acuordo que este sítio debe ser siempre un sítio adonde mos debemos respeitar, bien hai aqueilhes que siempre se forçórun para que todo se mantubisse andentro de las canhiças de la lhiberdade de spresson i respeito pula defrentes eideias.
Mas, apuis de pensar un cachico, quedei cierto que nun fai mal nanhun, até porque l que bou a dezir, ye sentido por muita giente, assi you tubisse ouros cumo pessonas pénsan l mesmo i quedarie rico.
L poder debe (ye) un uosso bien saboroso, a nun ser assi cumo se splica que haba tanta gana i priessa de alhá chegar, de l tener, quando mos dízen que las cousas stan tan malas i stan?
Alhá dezie un político” la bota nun bate cula perdigota”.
Torno a percurar, anton se stá assi tan malo, porque se mátan i çfólhan para nel se scarranchar?
Eilhes dében cuidar que you acredito, i cumo you muita giente, que ye pula mi guapa cara que stan trabalhando i andando a priessas, que ye para salbar la mie bida, para que you nun me muorra a fame.
Acredito tanto nesses que se sfalfán para arranjar un lhugar, un menistério, ua scretarie de l poder cumo n’auga que passou no ribeiro a la mie puorta limpassado.
Eilhes stan defendendo l deilhes, que arranjórun a custas de l pobo, i se miedo ténen ye de perder las cerronadas que lhíban a la fin de l més.
Alguin dezie un die, quando botaba falas nua campanha eileitoral, “pobo que lhabas to ls dies las lhágrimas ne l riu, bas a ser tu tamien a purparar las trabas de l tou caixon, porque muorto yá stás”.
You nun íba tan loinje.
Porque l nuosso pobo, mesmo stando a dar las últimas inda ye capaç de fazer cumo l caramunico, quando ls “afoga santos” l ampurrában cul palo para baixo, el negaba-se, i refunfunhegaba.
Assi nós sabamos, furrar por antre las patranhas i mentiras que bos quieren berder ls gobernantes i ls probres, ls necitados, ls zampregados séran capazes mais ua beç de refazer las sues bidas i cun eilhas la de ls sous.
La spráncia ye la redadeira a muorrir-se, mas nun bos squeçades que anda por ende muito lhobo bestido cula çamarra de maron.

01/06/11

Ouros (€) guiros



Hai muitas cousas que nun son bien antendidas pulas nuossas gientes, an special pulas gientes que ténen l poder de mandar i tamien por aqueilhes que ténen l poder d’anformar.

I buolta nun buolta alhá stan eilhes botando i çpejando babosseiras. Que l pobo (pertueses) nun antende, que l pobo inda nun se dou de cuonta de la grabidade de la eiquenomie, que hai que aforrar, demudar modos i questumes, mas ua cousas ye cierta, muitos deilhes cúidan que ls outros nun son anteligentes, naide ye burrico, un puode abanar las oureilhas, mas dende queréren mandar-le arena pa ls uolhos ye outra cousa.
Stan no poder i ls sous seguidores a palrar an todo l que ye sítio de falar i screbir, analizadores de cuontas, de batalhas eileitorales, de feturaçon para salidas i antradas i por ende alantre.
La maiorie de l pobo a quien agora se stá a pedir sascrifícios, sabe que ten que pagar la crise eiquenómica porque nun puode fugir, porque ye cunciente de ls sous cumpromissos, mas tamien sabe nun tubo culpa nanhua.
Dezie eiqui a dies un amigo miu, nua daqueilhas cumbersas de jardin, ls ouros que negociórun agora i que ua fatila chega deiqui a dies a pertual, para dar ua upa als homes i mulhires que trabálhan las huortas, las tierras de cultibo, stufas de berduras, ls oulibales, ls homes i mulhieres que cúidan de las sploraçones de pitos, pirus, bacas de lheite i chicha, de ganados, als pescadores, a las pequeinhas andústrias de recuolha i purparo de peixe, i tantos outros que fázen pula bida ne l sou dia a die, para este pobo nun ben nada, para esses nien l cheiro.
Ls ouros stan guiros. Stan cumo aqueilhes uobos que ancuntrabamos quando segábamos l pan, i habien quedado ne l nial de la perdiç, anteiricos, habie sido tiempo perdido la perdiç chocar-los, esses uobos guiros nun serbien para nada, éran fediondos. De ls uobos buonos habien salidos perdigotos, yá s’habien feito al mundo para un die se multiplicar.

Anda por ende tanta giente que açagou un património tan balioso, que ye l acreditar, i naide tenga dúbedas, l çcredito stá medrando para mal de ls nuossos pecados cumo yerba mala, nun hai que tapar la lhuç de l sol cula penheira.

28/05/11

Pequeinhos géstos




Para alhá de l anredo dua cuonta cuntada nun l filme, seia ne l cinema seia na telbison, para mi queda cumpleta se tubir ua buona música(ua buona banda sonora), anton si, i se me atrecir l coraçonito até l húmado me chega al cantico de l uolho.

Buono, mas hoije nun stou eiqui para bos falar de fitas, stou eiqui para falar de géstios, de pequeinhos géstios cumo l dixe ne l títalo. I ampeço por un dito, que s’oube muito assi a modos de frase feita “ua de las cousas que lhieba un home a nun tomar decisones, ye porque nun sabe de l que ye capaç”. I you acredito, porque assi ye.
L mais de las bezes , se un home sabisse de l que ye capaç, las cousas nunca chegában a amalinar, porque son muitas las cousas que serien defrentes, porque son muitas las cousas que se puoden demudar sien sfuorço nanhun, porque se fázen, mas fázen-se mal i cuntínan-se a fazer. Bundaba demudar l sentido, pequeinhos géstios, i l mundo era bien defrente i se l sou mundo fusse menos perberso, menos çacana, tamien era l mundo de ls outros.
A fazer fé ne l que dízen muitos studiosos, solo ua pequeinha parte ye que ben cun nós agarrado a la nacença, l genético, l demais ye acá ye que s’agarra, se fai. Anton se assi ye, porquei l mais de las bezes andamos cun lhamúrias i choradeiras que nun lhíeban a lhado nanhun, quando l que ye perciso ye un agarrar-se al que la bida le ansinou i a la spríencia.
Para dezir se l que fizo até hoije stá mal, nun presta ye demudar.
Porque nunca ye tarde para ua buona refleçon, cumo nunca ye tarde para demudar quando se chega a ua cuncluson de que s’andaba pul camino eirrado.
You puodie dezir que só ls burros ye que nun demúdan, mas esso quedaba mal, nun hai naide burro (cun to l respeito por esses guapos i balientes asnos).
Perfiro cuontar la cuonta de l studante que studaba a las scuras porque la bumbilha staba pocha (fundida).
L que daba muita cunsumiçon a sou pai.
Ua nuite anchiu-se de fuorças i percurou-le:
Porque stás a studar a las scuras?
L que el arrespundiu:
Porque la bumbilha nun da lhuç i ir por outra da muito trabalho.
L pai fui-se por outra bumbilha buona.
Mas el cuntinaba a las scuras.
Bolbiu a percurar-le
Porque cuntinas a las scuras
Porque da muito trabalho, ir por ua cadeira i zroscar la outra.
L pai bendo esta fita dixo-le:
Chobe-te eiqui ne ls mius ombros.
L que l studante fizo.
A las cuostas de l pai, alhá staba el de braços sticados cumo fai un pecador quando pide perdon a Dius.
Mas de lhuç nada.
Até que l pai le percura se el tardaba muito
L quel respundiu:
Tardo muito porque pai nun anda a las buoltas para anroscar la bumbilha.
Que naide se fie, nien to l mundo ten un pai para siempre cumo tubo l studante, para dar clareio a las cousas.
Ye a nós que cabe l deber de clariar las cousas, stá nas nuossas manos.

17/05/11

Stou anraibado



A mi nun me béngan cun cousas, un home ten dreito a scarafunchar ls sous frunchos.
Porra, tamien ye só l que falta.
Quando me bénen cun falicas mansas, que assi que assado, que hai que tener pacéncia, que cun fé a todo se chega i melhores dies beníran, dantes tamien fui malo, you ampeço lhougo a retrocer l nariç.
Puode, i you sei por spriéncia de bida que muitas son las bezes que ye por bien que fálan , nien to l mundo anda por ende atiçando l lhume, que son palabras de cunsuolo, que l queilhes quieren dezir ye que un nun debe suoltar ls perros. Mas todo ten un lhemite, siempre ls mesmos a lhebar bardascadas ye de mais i yá mie mai dezie que quien nun sinte nun ye filho de buona giente.
Todo ten un lhemite, i ten que haber ua beç, un die que tenemos que dezir bonda, esto de poner las brochas siempre an riba de quien yá nun puode mais, de quien stá derreadico, de quien tanto trabalhou i aforrou la bida toda, ten que acabar. Nun se puoden cuntinar a pedir, nien a scarranchar anriba de quien nunca soube l que éran bacances, a nun ser na santa terrica a pie de ls sous, que aforrou la bida toda, nunca botou fuora nadica, siempre robendo las unhas para nun deber ne l soto.
I agora inda dízen cumo dezie la tie “Crista” (nome de nomeada dua tie) pa l sou macho, tenes que aguantar.
Ne ls die que cuorren un passar-se de las stribeiras, scarafunchar ls frunchos, naide l puode lhebar a mal. Calhar ye pior, quien de sue justícia diç la justícia de todos fai.
A nun ser assi, ls mandones quando mos stan a dar porrada até cúidan que nós gustamos, i de porrada naide gusta, nien ls pregoneiros de ls buns questumes i de la moral.
Que naide se finte, las “Alices” son muitas, l paiç de las marabilhas ye que yá nun hai.

08/05/11

Refunfenhigar



Inda refunfenhegamos

Dius mos balha, dende i de l nuosso querer, de l acreditar ne l nuosso trabalho, de l sermos capazes de fazer las cousas, podemos i debemos tener fé i spráncia.

Mas de ls outros, nun mos benirá debrebe nien nada de buono.

03/05/11

L deseado d'Ana Rosica




Aquel filho tan querido i tan deseado, habie benido a este mundo cumo ua bençon.

Ana Rosica era salida dua catrefa d’armanos i armanas, mas agora pul lhado deilha até peçque era machorra, degradada de la mai, por bien bezes que scarranchasse las piernas pa l tiu (l único derriço que tubo na bida) dende nun benie barriga grande.
Nas horas de maior solidon bien sfregaba por riba de las partes, mas s’algua cousa ancuntraba era l’anchaço de pan seco ansopado de las gorjadas d’auga que íba buendo nas fuontes de l termo.
Pastora de porfisson i acupaçon nun le restában muitas ganas de tocar la bida palantre a botar feturaçon pa ls decendientes, mas habie ua cousa queilha nunca le faltou fui la buntade i la spráncia, agarraba-se a eilha i l serbício dun modo nunca bisto, mais que las beatas a San Gonçalo. Arrapazada cumo siempre fui nun éran las pormessas nien las deboçones que le roubában tiempo, acreditaba ne l natural, i nas calenturas que tenie. De l sou home (asparcido a un cartaginés) nunca tubo queixas, siempre pronto i sien dar parte fraca, duro i arrojado, poucos éran ls abrigadeiros, touçones i scundideiros que nun fússen duonhos de segredos i teçtemunhos dun haber nacido pa l outro i se nun quedaba preinha la culpa nun era deilhes.
Moçatona, nunca caíu ne l zanimo i siempre que lhimpaba ls beiços apuis duas gorjadas ne l púcaro, colgado de las angrideiras ne l poço de la Senhora de l Picon, alhá pa ls Chanos, salie ua risica malandra daqueilha cara trigeira, como se antre eilha i Nuossa Senhora habisse algun trato.
I cumo quien nun quier la cousa percurou-le semba de bezes:
-Ah Nuossa Senhora, siempre ye berdade de que quien nun buber auga de l buosso poço, nun ten ninos? (las falas eiqui tenien que ser de mansico, i d’eiducaçon, puis claro antre ties nun se speraba outra cousa)
I nesta troca de pensamientos, quaije siempre benie ua respuosta mais prática:
-"Nun te metas tu ambaixo de l tou tiu i puodes asperar assientada la bida toda para que la barriga te medra".
Mas si medrou, i Ana Rosica fui mai, nun sabie adonde l habie feito, las camas éran tantas, ou bós cuidais que ua pastora se puode al luxo de para fazer un filho ten que ser an cama amanhada de lhénçoles de lhino cun trabesseiro i todo, nada desso, ten que l fazer adonde le dir la gana. Mais, i será feito cul mesmo amor, será tan deseado i querido cumo ls demais.
L querer a un crio, cumo Ana Rosica querie l sou nun stá cumo i adonde fui feito, stá cumo i l que se quier para el apuis de benir a este mundo, stá ne l modo cumo se purpara l sou feturo, cumo se lhimpa l mundo adonde el ten de bibir. Stá ne l respeito que se ten puls dreitos de l nino, ne l berço, na scuola, n’anfáncia, na sue formaçon i eiducaçon, stá nas garanties i aliçarçes que ls crecidos son capazes de fazer para quel lhougo a la nacença nun seia melado (marcado).
Guapo, traie uas greinhas pequerricas i ondiadas mas era pul narizico que nun deixaba dúbedas a naide que era un cartago (nomeada de la família), habie de se criar, puis nun era tan deseado i agora l mais querido?
Mas tamien nun habie muitas dúbedas que habie de medrar atrás de las canhonas de sue mai i pai, nun tenie assegurado l dreito de suonhar cun mundo melhor.

Al robés na bida de Ana Rosica agora yá habie un certeza, yá habie dous machos.

06/04/11

Pequeinha cuonta cun sentido



Un cuorbo stá pousado nua arble alhá bien alto l die anteiro sin fazer nada.
Un pequeinho coneilho bei-lo assi de buona bida i percura-le:

- Mira amigo, you tamien puodo assientar-me eiqui i star l die anteiro sien fazer nada cumo tu.

L cuorbo arrespunde-le:

- Claro, porque nó?

L coneilho assienta-se ne l chano i ende se queda todo campante ambaixo de l’arble.
Derrepente, ua raposa aparece i come-lo.

Moral de la cuonta:

Para quedares assentado sin fazeres nada debes star assientado bien alhá no alto.

30/03/11

Balhamos Dius!!!!!



Cumo puode un home aguentar-se sien se botar a chamar de nomes esta giente?

Dezi-me bós lheitores deste stimado blogue, porque you por bós i an respeito a este sítio até sou capaç de fazer un sfuorço sien botar parqui uas carbalhadas i nun faltar cul respeito a naide.

Mas que stá çficele stá.

Anton esta giente que bota çcurso sobre la besita de l grande home, stadista, político, amigo Lula da Silva (ex-persidente de l Brasil), ben agora a dezir que este home simples, deixa un paiç mais fuorte a nible mundial, deixa un paiç mais justo, deixa un paiç cun menos probes, a quien l mundo agora yá debe respeito, porque fui capaç de fazer ua recoperaçon eiquenómica.

Por amor a Dius, da me ganas de dezir a essa giente que meta esse çcurso nas alforças, porque esso to l pobo pertués l sabe, todo l pobo trabalhador, hounesto l sabe, porque siempre falou pertués, siempre dixo que nun ye cun amposiçon de la fame i la miséria que se bai a algun lhado.

Ls que fálan i çcúrsan, gobernórun las dues redadeiras décadas, mandórun an pertugal, debien meter la fraita na serrona i íren-se a coçar l rabo cun ourtigas.
Debien tener l’eiducaçon de dezir al sou pobo que ye l miu, nien cul nuosso armano fumus capazes de daprender las liçones d’eiquenomie i gobernaçon, el nun falou outra lhéngua que nun fusse la de la sue ourige, nun percisa de falar, alman, anglés, nien francês, percisou só de nun se gobernar anquanto stubo alhá, i ser berdadeiro.

Naide hoije le puode apuntar nada que nun fusse serbir l sou paiç, siempre l dixo que querie un Brasil cun menos probes, porque ye cun esse alqueire que se mide la grandura, nun ye cun baidades, mentiras i angordar ne ls cargos políticos.

Ye un stadista que nun se cansa de dar la sue oupenion, mas quaije m’apetecie dezir que nun bal la pena lhabar ls çofinos a un burro quando ls tenga pretos, i porqui hai tantos.

Cuido que m’aguentei, percurei zabafar, sien me deixar lhebar pa la baixeza de la comunicaçon, mas que fui çfícele fui, até antendo todos aqueilhes que nun s’aguéntan, porque naide puode pedir respeito, muito menos ls políticos a esso mos fáltan a to las horas.

I para finalizar un cunseilho, pobo de pertual nun acraditei an naide que nun seia de la buossa ourige.

23/03/11

Cuonta cun moral



Ua cousa son ls nuossos deseios outra son ls de l xefe

Un die dous trabalhadores i l xefe dua ampresa salírun para almuorçar cumo siempre i na rua ancuntrórun ua bielha candeia d’azeite. Sgodórun la candeia i d’andentro deilha saliu un mágico.

L mágico diç:

- Só puodo cunceder trés deseios, por esso cuncederei un a cada un de bós.

- You purmeiro, you purmeiro - bózia un de ls trabalhadores.

Querie star nas Bahamas a pilotar un barco, sin tener nanhua cunsumiçon na bida!

Puf! I alhá se fui.

L outro trabalhador apriessa-se a fazer l sou pedido:

- Quiero star no Habai cul amor de a mie bida i muito que buer (pinas coladas)!

Puf ! I alhá se fui.

- Agora sodes bós, diç l mágico pa l xefe.

- Quiero qu'aqueilhes dous bólben al trabalho lhougo çpuis de l'almuorço - diç l xefe.

Moral de la cuonta:

Si por nó, deixai siempre l sou xefe falar purmeiro.


11/03/11

Cumpartilha






Se nun cumpartilhares, apuis nun te queixes.

Hai quien diga que ye siempre buono cumpartilhar las anformaçones, i talbeç tenga rezon, puis assi puode-se eibitar algun amargos de boca.

Se nó mirai este eisemplo, l que este tiu tenie eibitado:

-Un tiu antre ne l chuveiro para se lhabar, anquanto la sue tie acaba de l fazer. Nesse anstante tócan a la puorta. Apuis d’alguas çcuçon para saber quien bai atender, la mulhier ziste porque el nun bai i eilha acobre l cuorpo cua toalha i decide-se.

Lhougo que abre la puorta bei l sou bezino assientado nas scaleiras, este malandro, sien perder tiempo diz-le:

-Dou-le mil ouros, se deixar caier la toalha!

La tie quedou un cachico a pensar na perpuosta, i resolbe-se a quedar znuda, deixando caier la toalha, l bezino botou las manos al bolso i dou-le l pormetido i mandou-se dende para fuora.

Lhougo que la tie cerra la puorta, l sou tiu d'alhá de l chuveiro percura:

Quien era?

-Eilha arrespundiu:

Era l nuosso bezino.

Anton el dou-te ls mil ouros que me debie?

- Moral de la cuonta:

Se cumpartilhares anformaçones a tiempo puodes eibitar sposiçones zounestas.

02/03/11

Chupar de mais, puode ser malo



A cuntinar assi, qualquiera die yá nun bota nada.
Nun de ls porgramas de telbison ne l canal de la RTP1 que ye amostrado al público to ls dies de la sumana a las dezuito horas (Portugal em Direto), porgrama feito pula beterana Dina Aguiar i toda ua eiquipa que nun le queda atrás ne l porfessionalismo, a miu ber porgrama de culidade porque amostra l paiç rial, l paiç perfundo, aquel paiç que you gusto de ber que ye nuosso, adonde ben siempre al de riba l ampeinho, l amor, l sacrefício, la dedicaçon de tanta giente çcoinhecida que trabalha, que ye l motor deste cantico a la borda de l mar puosto. Ye de le dar ls parabienes, puis poucos son ls sítios adonde nunca fúrun i poucas son las áreas que nunca topórun (falórun).
Mas bou-me al que me trouxo eiqui. Cumo siempre ban a tener culas pessonas que trabálhan an coletibo ou an particular i las botán a falar, a dezir ou screbir l que fázen i porque l fázen, quantas bezes ende stan berdadeiros artistas çcoincidos, porfessionales que dórun siempre l melhor sien pedir nada, giente que nun stá cansada de fazer l que fai, giente que son berdadeiros eisemplos a tener an cuonta, a seguir, que mos dan probas de mantener ua rejisténcia nunca dantes bista. I apuis de ls oubir quedamos cun ganas de lhuitar, de trabalhar para alhebantar la moral i l ánimo dun pobo, quedamos cun ganas de atrabeç de l’arte i de l teçtemunho passar ua mensaige.
I nua tarde destas, la repórter botou-se ne l staleiro adonde stan ls purparos pa l antruido que ende spreita (cuido que fui ne l de Torres Vedras) i percurando l que habien feito i purparado para astanho, l que n’oupenion de l repunsable serie mais eibidente i natural, era ua baca lheiteira cul purmeiro de la gobernaçon deste paiç a puxar pulas tetas. Culas tetas yá bien puxadas, la baca yá serumadica (mirradica), las spaldas sien chicha, de l spinaço sálen las costielhas cumo se fusse un canastro adonde l çamarro ten deficuldades an se aguentar de rabo çfolhado i de lheite, que ye para esso que la baca eisiste, de tanto la ourdenhar yá nun bota nien pinga. Se la baca falasse dirie, pula cierta, qualquiera die muorro-me.
Si senhora, cumo dirie miu abó, stá bie apanhada pa l’oucasion, cumo l pobo atrabeç de ls sous artistas, sien palabras da la mensaige!
I eiqui cabe bien ua cuonta que me cuntaba miu pai, serbie para me dar eisemplos de bida, cuonta que quando se casou cun mie mai, era de ls armanos mais bielhos, ardou de casa de miu abó, porque partilhas só çpuis, ua burra. La necidade i l trabalho era tanto, que la burra nun paraba, era só trabalho, éran cargas de lheinha, alforjadas de cepos, carradas de stierco, sacos de trigo i farina al molino, cun arado rachado lhabraba las lhatas para batatas, las lhadeiras para garbanços, las huortas, puxaba a la nória, todo i de quemer pouco. I nien le tiramos lheite, mesmo assi muorriu-se culs uossos i l çamarro.
Miu pai birou-se para miu abó i percurou-le, i agora?
Al que miu abó respundiu, Agora bota-le la cebada al rabo.

24/02/11

Lhona




(Cumbersa antre un pai d’agora, minhoto i l filho)

Diç l rapaç para sou pai

-Oh pai, amentasse tanto ne ls dies d’hoije an ditadura....l que ye ditadura?

Diç l pai.

-Mira filho, you nun sei todo até porque nunca bibi an ditadura, sou nuobo mas pul que siempre me splicórun, ye assi cumo se l pobo tubisse uas corrientes (argolhas). La nuossa durou quarenta(40) anhos.

Torna l filho
- Oh pai, tamien se fala muito an democracie…..l que ye democracie?

Respunde l pai

- Ah miu filho, essa si tengo oubido amentar muito neilha, até porque ls que fálan ábren muito la boca, i si fai ua selombra baliente, fui aqueilha que tirou las corrientes al pobo pertués.

- Oh pai....i l que son las corrientes?...

- Corrientes miu filho, éran aqueilhas cousas d'ouro i prata que l tou pai abó, mai abó, tue mai i ls outros homes i ties ousában ne l cachaço i ne l jaleco para assegurar l reloijo!......

26/12/10

Carton de Buonas Fiestas-Ye l que te puodo dar (Cuncurso)






Stimado amigo, camarada i cumpanheiro.

Ye Natal, fiesta que simboliza para nós crestianos l nacimiento de Jasus, de l salbador, aquel que dou la bida puls homes. Natal ye tiempo de fiesta nas famílias, para que haba mais ounion, tiempo de dar afetos als que ándan mais zanimados, tiempo de dar palabras d’animo als que ándan mais çcaçuados cula bida, als que perdírun la spráncia, la fé, tiempo de fazer amisades i renobaçon de las mais arrefecidas, tiempo de dar cousas, prendas.
Por assi dezir, Natal ten que ser un tiempo an que todos nós debemos abrir l coraçon, para ls abós, pais, armanos i armanas, tios, i tias, parientes, bezinos, amigos, a to l mundo, dezir-les quantos ls amámos i quanto ls queremos bien, a nun ser assi nun ye Natal, será outra cousa qualquiera, froixo, salagre.
I será na fuorça desse amar i querer bien que debemos poner todo i maior ampeinho, un lhaço bien fuorte i guapo para que nunca se zate, i será l tamanho desse amar i querer bien que fará la defrença, l tamanho, la grandura de l Natal.
Natal nun ten que ser festejado cun cousas mercadas, ne ls sotos ou anquemendadas, caras i bistosas que son moda, puode ser festejado an simplecidade, muita houmildade, cun berdade i sinceridade, que son cousas bien a mano, todos tenemos i podemos fazer uso deilhas, bonda que quergamos.
I ye por esso miu caro amigo, camarada i cumpanheiro doutros tiempos i paraiges, que me resolbi screbir-te este Carton de Buonas Fiestas.
Cumo tu sabes, la çtáncia que mos aparta ye muita, tu moras na Capital i you ne l Norte, nien tiempo nien denheiro para mercar nien que fusse uas garraficas de buber, miotes, gorbatas, camisas, xabon para la barba ou perfumes de oulor, que serie guapo para un amigo tan amportante cumo tu sós para mi, i muito mais merecies. Tengo si a mano un Carton i ua lhapizeira para t’afirmar de nuobo que nunca squeci ls tiempos que passemos juntos quando éramos ninos, na scuola i fuora deilha, l tiempo de rapazes que fumus a la machorra na nuossa aldé i a las suortes, yá mais tarde l tiempo que andubimos por tierras d’alén mar, porque l çtino assi mos ampuso.
Tengo tamien para te dezir que nunca me squeci i squecerei las bezes que te pedi ajuda i tu nunca te negueste a oubir las mies angústias, ls mius miedos i choros, nunca te negueste a dar-me ua palabra de cunfuorto, d’animo, nunca amostreste zánimo, i m’ajudeste a mantener-me çpierto i listo, a mantener-me bibo. Fuste un armano quando nun tenie a pie de mi l miu, cumpanheiro nas horas de solidon, camarada nas horas malas, fuste un ombro ne ls momientos an que la bida de ls dous peligrou, un eisemplo de coraige i fé.
Caro amigo, camarada i cumpanheiro tenes siempre cierto un lhugar ne l coraçon, i s’esso fazir un melhor Natal para ti, yá quedo sastisfeito.
Esta ye la mie prenda, ye la quemunhon que quiero fazer cuntigo.
Un feliç Natal na cumpanhie de quien tu mais deseares.

A.C.

(Este carton staba na mie arble de Natal, solo l li apuis de las meia nuite de la nuite de cunsuada, fui ua de las melhores prendas que tube)

22/12/10

La streilha curjidosa (cuncurso)






Era ua beç ua streilha muito curjidosa, gustaba muito de saber l que se passaba na tierra. Mui curjidosa i muito zanquieta, nunca quedaba assossegada ne l cielo adonde moraba cun sues armanas, que éran milhones i milhones i tenien de bezinos la Lhuna, ls Planetas, ls Cometas, las Nubres i la Tierra.
Lhougo que sue mai se çtraie, zaparcie, quedában sien saber deilha. Todas las manhanas, quando tenien que s’arrecolher, era siempre por bias deilha un baliente cobradeiro de cabeça. Quanta beç la mai habie cumentado culas armanas, bós teneis que m'ajudar, eilha saliu tan trabiessa que Dius querga qualquiera nuite nun mos deia un zgusto, qualquiera die inda sperta l Sol i eilha por ende badiando.
De l que eilhas mais gustában era de las nuites scuras, daqueilhas an que la sue bezina Lhuna nun benie ou s’alhebantaba tarde, i an que las Nubres nun s’alhembrában d’aparcer. Porque sabien que an nuites assi las pessonas mirában mais para eilhas, porque sabien que an nuites assi éran eilhas las reinas de l Ouniberso, éran eilhas que lhebában las cuntemplaçones de l mundo, éran eilhas que alumiában las sierras, las muntanhas, las stradas, ls caminos, ls cuntinentes. Guapas i lhuzientes, bien podien ser prouistas que naide le lhebarie a mal, mas lhuzien quanto podien sien negar l clareio a naide.
A quien tenie salido l'armana, para ser assi tan curjidosa, naide l sabie. L que sabien era que tenien que star siempre d’atalaia, buolta nun buolta yá nun staba ne l sou campo, niade sabie las bezes que s’habie scapado, ls quináus i mala cara pouco fazien porque sabie que tenie siempre l perdon de todas.
Na nuite de bint’i quatro para bint’i cinco de Dezembre, mais ua beç assi acunteciu, la streilha curjidosa nun apareciu.
L zassossego tomou cunta de l cielo, sue mai i armanas muito aflegidas fúrun-se a tener i percurar als bezinos Marcúrio, Bénus, Marte, Júpiter, Saturno, Netuno i todos ls Cometas que ancuntrában, mas de la streilha nun habie seinhas.
Sue mai, sue probe mai, de coraçonito atreçido de delor nun paraba de chorar. Antre ls choros i marmúrios salien-le palabras d’afliçon, l que bai a ser de mi s’eilha se perdiu i nun ancuntrar l camino para casa!
Quando andaba yá bien acerca de la Tierra, ua Nubre que por ende staba, delantre de tamanha afliçon, percurou-le:
-L que teneis que nun parais? Pula buossa cara asparece-me que nun ye cousa buona?
-Ye la mie strelhica mais nuoba, nun sei adonde se metiu, scapou-se de an pie de las armanas.
- Cum’assi? preguntou-le la Nubre. Nun bos agoníedes, que eilha stá an mie casa. Mirai, alhá ambaixo na Tierra, nua cabanha, naciu un Nino mi guapo i eilha quedou tan curjidosa que me pediu se se podie arrecolher i assomar-se a la jinela. Stá tan ambaiada i feliç que you anté perdi la cuonta de las horas, senó tenie-bos mandado recado ou lhebaba-la you de buolta.
Ai bezina tirestes-me dua afliçon tan grande, mirai bós l que serie deilha tan loinje i sien naide que l'acarinasse.
- Dezi-me, you tamien me puodo assomar?
- Podeis, la casa ye un bun assomadeiro, ten dues andadas de jinelas.
Quando la mai streilha biu tan guapo Nino, andrento aqueilha cabanha arrodeado dua baquita, un burrico i la felcidade de sous pais Jesé i Marie, nun tubo fuorças para le dar l quináu a la sue strelhica. L ancantamiento deilha era tan grande que se botou-se als bózios chamando todas la armanas de l cielo. Que s'ajuntórun an corre, alhumbrando toda la Tierra.
L claron fui tan fuorte que to l mundo quedou a saber qu'eili habie nacido l Nino-Jasus.







Antonho Carrasqueiras





07/12/10

L outonho de l çcuntentamiento




Nun fusse you filho dua buona mai, que m’ansinou a tener modos, i staba eiqui a botar pragas que nien mouro.

Mas graças a eilha, culs eisemplos i las palabras sanas cun que m’eiducou, inda ando por ende sien perder las stribeiras.
Mas que ye custoso ye, un só le dá gana de boziar, de sacar de l pior bocabulairo que ten i berrar fuorte i feio até que las gorjas le duolan. Mas cumo sou giente de bien, porque sigo las buonas maneiras cumo fui eiducado, porque siempre me dezírun que bioléncia puxa mais bioléncia, porque l mal nun se debe pagar cul mal, eiqui ando you, cumo muitos, acabrunhado i anrezinado. Da mal cumigo i cun outros que se calha até nun ténen culpa nanhua, porque l miu pecado fui solo trabalhar, oubedecer, ser bien cumportado, cumprir cul que staba terminado, fusse regla ou lei, sien nunca poner squiera dúbedas, porque acraditaba, sien nunca ir para alhá de l bastante, cun fé nua belheç dina de quien fizo por eilha.
I hoije, ne l outonho de la bida, todo stá cheno de dúbedas, essa paç merecida, esse sfuorço dua bida botada al trabalho, als sacraficios i pribaçones stá cumpermetida, todas aqueilhas antençones que botei ne l feturo, seguro i melhor stá sbarrulhado.
Porque nada stá cierto, porque solo l que beio alantre ye ua scuridon, ye streito cumo ua caleija, porque la spráncia nas anstituiçones que m’ajúden a acabar ls dies cun denidade yá ye pouca, la cunfiança stá pulas puntas.
Agora passo l mais de ls dies, molendo i remulendo la rebuolta, l çcrédito, i por bien fuorças que faga an tener fé an dies melhores, que tamien era ua bertude que mie mai me deixou, nun sou capaç de fazer deilha la bandeira.
Perder la fé ye cousa mala, ye por esso que se diç que debe ser la redadeira, mas eilha nien simpre tira la fame, tira l friu i mos trai aqueilho que merecemos.
Ah cumo ambeijo la mai natureza, essa mesma que fai cun que todo se renuobe, essa que fai cun que ls fruitos amadúren, las fuolhas de las arbles amarielhen, essa que nun mos anganha, essa que quando l’amanhamos bien mos recumpensa cun l drobo ou trés bezes mais.

Mas mesmo que me baia ua baliente rebuolta acá andrento de las tripas que peçque só passa se me botar a scachar todo an pie de mi, nunca le bou a dar un zgusto a mie mai, nunca passarei de botar l miu çcuntentamiento, la mie zeiluson, la mie ampacéncia, ditar la mie amargura, que nun seia cun buns modos i buonas palabras.

03/12/10

Alguien special






Quien nunca tubo?
Nien que seia só ne l eimaginairo, que a miu ber cuido que até ye quando mais falta faien.
Mas quien nun tenie alguien muito special an pequeinho i an sue bida, alguien de que s’ambaideci, de quien tenie proua? Fusse sou pai, mai, armano, bezino, amigo, fusse l que fusse, pariente ou achegado, de l mesmo tamanho ou mais taludo, de l mesmo anho ou adelantrado, cumpanheiro de carteira, de la bilharda ou de l arco, amprestaba-mos la nuossa fisga, de las bardinaiges ou de ls namoricos.
Éran esses speciales que sticában l nuosso andar, angordában l nuosso mundo, mos anchien ls bofes, mos fazien medrar pa alhá de l nuosso tamanho. Porque sien eilhes naide passaba, deitában-se na mesma cama cun nós, fazien parte de l nuossos suonhos, alhebantaban-se al mesmo tiempo, stában mais persentes que ls recados de nuossos. Éran dunhos de ls nuossos tinos, nun stábamos bien sien la jolda deilhes.
Fúrun muitas las bezes que até lhebei porrada por bias deilhes mas l miu querer nun arrefecie, porque m’amboubában dun jeito que nun oubie l que me dezien, quedaba nas nubres, cula cabeça ne l aire.
Por caminos ou carreirones, ne l jogos ou nas cuontas, ls amigos speciales, esses joldeiros tomában cuonta dun, l mais de l tiempo, por esso ye que éran speciales, s’assi nun fusse nun fazien parte de nós.
Mas mirai bós, you cuidaba que esso só acuntecie quando un ye pequeinho, mas de crecido tamien assi ye, dei-me cuonta que tamien agora perciso i tengo alguien special, talbeç nun seia alguien special de l mesmo jeito, por miedo ou por portecion. Talbeç séian aqueilhes que pormóben la paç, que quieren que nun haba fame, que nun se muórran ls buns questumes, que lhúitan para mantener l património cultural bibo, que lhúitan para que haba maior eigualdade social, que haba amor nas famílias, que téngan un eimbierno mais acunchegado, cun outras eisejéncias ye berdade, mas que ls hai na mie bida, hai.
Nun tengo la certeza se me faien maior, se me dan jeito, mas que a las bezes me calécen muito l’alma, a esso calécen.
Esses alguiens, esses speciales de quien gustamos muito d’amentar, d’agabar nas cumbersas culas pessonas, até d’eimitar porque nun ye pecado eimitar ls buonos, alguien que mos fai felizes, alguien que nun mos sal de l pensamiento, alguien que até ten la birtude de mos atamar las anrezinadelas de ls calbairos.
Que cumo por milagro, mos pon a fazer cousas guapas i amportantes, mos pon a dar ua upa als mais necitados, mos pon a pie de ls que quieren un mundo melhor.