Mostrar mensagens com a etiqueta Adelaide Monteiro. Dedicado a Amadeu Ferreira. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Adelaide Monteiro. Dedicado a Amadeu Ferreira. Mostrar todas as mensagens

12/02/15

L´ourgéncia


Fúrun las palabras
que arrimórun las nuossas bidas,
an tiempo an que fugies i,
a miu passo mais sereno,
tamien you iba fugindo.
Tenies priessa, siempre priessa,
registente que nien peinha,
de la mais ferreinha,
spierto que nien fuonte
 que mais a la nuite mana.
Faziste de las palabras
çudas adonde te refrescabas,
assomadeiros por adonde biajabas,
çeçon cun que t´alimentabas,
 jinela por adonde t´ assomabas
 i las cunsemiçones ampuntabas.
Fugies
 i fazies de las palabras
cumbustible
para dar fuorça al tou fugir.
Cuntínan-te a cascalhar na cabeça
las palabras
i fazes agora deilhas caiatas
para trabar,
amparos pa la piedra a sfarelá-se.
Nun hai an ti priessa, mas ourgéncia…
L´ourgéncia de cada sfregante
para cada sfregante
an palabras eiternizar.

 

09/09/10

Ténen las tues palabras


Puodes zbiar muntanhas cun tous feitos, ser un porfissional de cuorpo anteiro, puodes ser todo l que seias, mas seran las palabras que deixas screbidas que eiran perpetuar la tue mimória, la mimória de l tou pobo i la bida de la tue lhéngua.
Yá ls tous uossos seran cinza, la tue chicha puolo, la tue alma lhuç a ancendiar ua streilha, mas eilha, la palabra, será siempre fincon adonde pousen siempre ls mouchos to las nuites, las cotobias to ls dies, marco giodésico dadonde se abistarán to ls pobos que tu canteste cun ls sonidos de l soletrar de sílabas.
Teneran las tues palabras la dureç de l diamante bruto que cun nada se puode riscar, para perpetuaren la tue lhéngua i la tue cultura; al mesmo tiempo, tenerán la lhebeza dua smeralda nun peito de alabastro, la transparéncia de l´ auga de las fuontes i de l berde de l termo na primabera, para que l seia stramitida toda la belheza .
Ténen las tues palabras l correr sereno dun riu, adonde zaguórun ribeiros apressiados que caírun zamparados an cachoneiras, a scumar de susto.
Ténen las tues palabras la fuorça dun mar cun óndias de marés bibas que toda la arena de la praia son capazes de arrastrar.

Ténen las tues palabras l bigor de las muntanhas cun sues fragas que l aire bai alisando cun assopros, para formar balhes, adonde se deita la nata que fazerá medrar mais palabras ne l feturo.
Teneran las tues palabras la tue eisséncia, porque de palabras sós, pula palabra te dás i pulas palabras trabas batailhas.