You outra nun ancuontrei, i esta inda ten assi a modos duas semienticas que se ban lhibertando lhebadas pul aire i pa l chano.
Ancuntrei esta yerba acerca dun rigueiro, mas dá se bien puls camino i lhameiros.



Quando sacaba estes retraticos de la frol de trebo, cuntinei c'ua percura que fago hai muitos anhos, que ye ber s'ancontro ua rinqueira de quatro fuolhas. Inda nun fui desta.
Mas tamien bos digo que nun bou a zistir. Porque siempre oubi dezir que l trebo de quatro fuolhas dá suorte na bida.
Seia ou nun seia berdade, que l pobo l diç, diç. Quien sabe se la suorte na bida tamien ten que ser percurada!? S'assi ye, cumo todas cousas, para las tener ye nunca zistir.
Die 22 de Abril, a las 18h30 haberá ua seçon [cháman-le Jornal Falado] ne l Centro Nacional de Cultura subre l tema A defesa e preservação da língua mirandesa. Esso será an Lisboua an
Ciber-Chiado do CNC - Largo do Picadeiro, 10 (entrada pelo Café No Chiado). Ber la notícia an
http://www.e-cultura.pt/AgendaCulturalDisplay.aspx?ID=16884
Falaran nesse jornal falado:
- Manuela Barros Ferreira, cordenadora científica de la Cumbençon Ourtográfica de la Lhéngua MIrandesa i ambestigadora subre la lhéngua mirandesa;
- Júlio Meirinhos, anquanto deputado de l PS que aperpuso a l'Assemblé de la República la lei pa l recoincimiento oufecial de la lhéngua mirandesa, que apuis dou ourige a la lei nº 7/99;
- Carlos Ferreira, scritor de mirandés, giógrafo i ex-porsor de mirandés;
- Duarte Martins, scritor i porsor de lhéngua mirandesa ne l Agrupamiento de Scuolas de Miranda de l Douro;
- Amadeu Ferreira.
L'antrada ye lhibre i serie buono tener por alhá muitos mirandeses, subretodo ls que bíban mais acerca, na region de Lisboua. Cada ua/un que baia abisando outras/outros.



Esta yerbeira dá-se bien an termo de peinhas, arenosas, adonde l suolo ye probe i seco. Nun quier dezir que nun s'ancontre an tierras buonas i fuortes.
Ne l termo de Zenízio ne l Barrocal un cabeçico cheno de peinhas i touças (que siempre fui l celeiro de piedras de ls probes que, nun tenendo adonde sacar piedra, ende íban por eilha para fazer las corriças i ls palheiros, puis ye baldíu) ancuntramos esta yerbeira a ringalheira.
A cierta altura todo s’ampeçou a cumplicar: purmeiro, bieno essa manha de ponéren l précio de las cousas nun papelico, apuis acabórun culas rapazas que marcában l telifone i tenie que ser un a acertar cul númaro. Antoce cumo ye que ua pessona bai a mercar algo se nun stá eilhi naide para bender? Si, que un negócio faç-se antre dues pessonas a ancarar ua cula outra. Siempre arreneguei de quien nun mira ne ls uolhos, a dreito: un manda un précio i el stá-se siempre a çcucir, a modo de rezinga. Cumo tal, iba a la feira i, s’agarraba algun desses, lhougo le zampataba la tienda, que eilhi nun faltaba quien bendisse. Até ne l soto ua pessona puode preguntar, i era l que faltaba que nun podira çcutir l précio: até podie nun adelantrar nada, que eilhes tamien ténen de mandar benir las cousas de baixo, mas siempre quedo cula cisma de que précio nun çcutido ye denheiro perdido. A mi nunca naide me ganhou an cuontas i ls númaros inda ls outros ls stában a mei screbir i yá you ls habie ancarreirado, que bien le mandaba fazer outra beç la cuonta a esses de l lápeç quando la deilhes nun batie cula mie. L pior éran mesmo ls supremarcados.
Quando ls filhos se me fúrun por ende abaixo, bundaba chegar al correio i lhougo la rapaza fazie la lhigaçon. Se ls filhos lhigában, cumo tal pul Natal ou assi a dezir que benien, lhougo íban de l soto a chamá-me a casa, que aqueilho era un saltico. Agora, dórun an meter l telifone nas casas todas i l miu home zirrou que nun habie de ser menos que ls outros. I si tenie rezon, que ls rapazes stában siempre a telifonar, até por bias de ls nietos ou se tenien percison d’algue cousa. Al ampeço, cula nobidade, todo corrie bien, chamaba l miu home, el lhougo rodaba la rodrica de l telifone i yá staba. Cul tiempo fui-me anfadando, que siempre tenie de star a chamá-lo para marcar: mas que tenes tu que star siempre a telifonar als filhos?, deixa-los an paç, que eilhes nun me bénen a pagar la cuonta. El a mi nunca me refilou muito, mas aqueilhas palabras cegában-me. Assi you arrebente se nun fur a scuola i daprendir ls númaros i quien sabe se nun bou a assinar l miu nome! Que fágan caçuada por ser bielha, que a mi pouco se m’amporta. Al menos assi yá nun bou a percisar de naide.
Yá un par de sumanas que ando a scuola i nun hai meia de ls númaros se m’ancarreiráren, por bien cadernos que incha. La mano ajeitou se me mui cedo al sacho i a la fouce, i nun m’afago a aqueilhas rebolticas tan pequeinhas de l a i de o i outras letras assi. Ls númaros si ls bou sabendo, mas yá nun bai a dar para saber ler l précio de las cousas, i tengo de cuntinar a preguntar. Agora l telifone, nun se ha de quedar a rir de mi! Un die, hei de dezir que fui you que lhiguei, chena de proua cumo se essa tubira sido la mais grande áfrica de mie bida. You bien sei que l mundo inda bai a demudar mais, mas esse yá nun ye l miu mundo, un mundo de letras i númaros que percísan mais de manos que de boca para se dezíren. Tamien, qualquiera die yá me muorro i apuis este trabalho nun habie serbido para nada. Agora falar culs filhos, nien que seia por ua beç si merece la pena, senó iba a falar cun quien?
amadeujf@gmail.com