Na reportaige podemos ber a falar bárias pessonas, antre eilhas o nuosso amigo de la quadrilha deste blogue, porsor Alfredo Cameiron.
16/04/11
Porjeto Microsof - Lhéngua Mirandesa
Na reportaige podemos ber a falar bárias pessonas, antre eilhas o nuosso amigo de la quadrilha deste blogue, porsor Alfredo Cameiron.
Salimiento oufecial de "L Princepico"
La persentaçon stubo a cargo de l ambestigador i studioso porsor Domingos Raposo , apuis de l’outora de la traduçon haber rebelado la sastisfaçon deste porjeto, l ator Pedro Granger deixar uas palabras de l gusto que ten an ser colecionador de todo l que steia relacionado cul outor de l lhibro, la repunsable de l anstituto haber dado las buonas benidas a todos i la sastisfaçon de ser nesse lhugar l salimiento oufecial.
Stan todos de parabienes, stá de parabienes la lhéngua mirandesa, la cultura an giral, neste causo bien birada para ua área que tan carinosa mos ye a todos nós que son ls ninos, ls jobes, mas tamien nun deixa de ser bien anteressante, este lhibro an mirandés, ye tamien un modo de rebibier la lheitura dua cuonta, quien sabe hai anhos feita i yá squecida.
Quando agora lemos an mirandés “ L Princepico” ye ua spriéncia mui sabora i ua proba que hai muito por adonde caminar ne l que toca a dibulgar i fazer crecer la lhéngua mirandesa.
Assi haba eideias que giente cuido que hai, puis yá muitos dantes mos dórun probas cun outras traduçones ounibersales, cumo este agora, mais palabras para quei.
Biba la lhéngua mirandesa i deseios de muitas i buonas lheituras.
Estes son retratos de la sposiçon que acumpanhou l salimiento de l lhibro.
15/04/11
Stá tan guapo l Praino!
14/04/11
Marabilhas de la natureza
Por esso quiero partilhar i percurar:
-Que serie de Caçareilhos, Vale de Santiago, las Spadanhas, Zenízio, i to l mundo sien ciguonhas?
Abril, crónicas mil

Cuido you que nun ten sido por falta de rezones que l dito de l pobo nun se cumpre.
Ténen rezon todas i todos ls cronistas que eiqui ténen deixado nuobas, cuontas, testos, puis rezones de sobra ten habido ne ls redadeiros tiempos na bida social i cultural de l nuosso pobo.
Porque ambora you tenga ua anclinaçon fuorte para screbir mais subre la bida dantes, nun stá proibido la spresson lhibre de screbir doutras cousas, nien bedada la antrada a crónicas neste sítio de oupeniones de carátele político çque seia feito cun eiducaçon i respeito por todos.
I neste campo, peçque stamos siempre cun algua grima de melindrar, de nun querer antrar an terreiros que mos béngan a ser ancomodos, porque l melhor sítio ye siempre aquel que nun mos cumpromete. Mas puode ser tamien peligroso, todos nós tenemos oupenion, seia ne l que fur, podemos nun la querer rebelar i tenemos esse dreito, mas apuis nun mos queixemos, un calhado ye cumo se stubisse bazíu, uoco.
Isto todo para dezir, que l melhor ye siempre screbir, até porque quando se fai, i ye feito cun respeito i denidade todo l mundo ganha, haberá cousa melhor que dar la nuossa oupenion, i recebir an toca la oupenion de ls outros?
Nun hai, por mi falo, quando me çpongo a rebelar cumo penso, i cumo cuido que ye melhor ou pior, stou abrindo-me, stou sendo giente, stou dando un cuntributo social que l ser houmano percisa de melhorar i treinar siempre.
I ne ls redadeiros tiempo ten habido modos de sobra i fuortes para un se botar a screbir, porque la bida política ten dado sembas de rezones, la bida social nun se quedou atrás, la bida cultural (esta por bien) tamien ten muito por adonde se puode falar i screbir.
Se hoije tanto se fala an “Ratinges” para mos azocrinar ls miolhos porque l denheiro nun bal nada, ls ratinges ne l que toca a la lhéngua mirandesa nun abaixou nible nanhun, alrobés, por todo l lhado i de bários modos s’amenta i mete la lhéngua mirandesa, para miu gusto i de todos bós, ls eibentos, las einiciatibas cada beç son mais.
Stá por todo l lhado, por dreito próprio, nas scuolas porque hai ganas de l daprender, stá persente an traduçones d’obras ounibersales, cumo fui “ls Lusiadas” i “L Princepico” (cun apersentaçon oufecial para manhana,15) , stá an jornadas culturales, cumo fui na Unisseixal (ounibersidade Senior de Seixal) i outra marcada pa l die 17 an Sintra cun palhestas, lheituras i dibulgaçon de nuobas, stá an publicaçones de lhibros yá salidas i an muitas an bias de publicaçon, anterbistas, an jornales, nas redes sociales de l’anternete nunca se biu cumo agora tantas pessonas a deixar l sou teçtemunho i oupenion an mirandés.
Hoije yá ye puonto assiente na cabeça de todo l mundo, l mirandés nun sirbe só para dezir lhonas, cun el tamien se puode screbir cuontas, poesie, testos i crónicas politicas i sociales.
www.nialdelaboubielha.org
L cisco
nessa tristeza que te medraba
i nun me podie neilhes mirar
para un cisco tirar
que me anquemodaba.
L cisco quedou,
l speilho ambaciou.
Ls uolhos sborratados,
l pelo despeinado,
la gola de l xambre para drento
fúrun seinhas dun amanhar
adonde l speilho me faltaba.
La nubrina fui-se,
l speilho partiu-se
i l cisco medraba.
I las lhágrimas currírun
dua fuonte a manar
i de tanto correr
i de tanto passar
l cisco barrírun
las fridas curórun
mas,
las soudades quedórun.
l que ye amportante?
- Ua quei?
- Ua marifusa!
Agora, l princepico staba sbranquiçado de tan anraibado.
"Hai milhones de anhos que las flores bótan picos. Hai milhones de anhos que, mesmo assi, las canhonas cómen flores. Nun ye cousa séria querer saber por que ye que eilhas ténen tanto trabalho para fazer picos que nunca les sírben para nada? Nun ye amportante la guerra antre las canhonas i las flores? Ye ou nun ye más amportante que las cuontas de más dun tiuzote burmeilho? I se you sei dua flor única no mundo, que nun hai an más lhado ningun, a nun ser no miu planeta i que ua canhonica puode çtruir dua beç, assi, nua manhana, sin se dar de cuonta de l que fai, isso nun ye amportante?!"
Antoine de Saint-Exupéry, L Princepico, traduçon de Ana Afonso, ASA, p. 31
13/04/11
l tiu marifusa
Sei dun planeta adonde bibe un tiu burmeilho. Nunca cheirou ua flor. Nunca biu ua streilha. Nunca fizo nada sin ser cuontas de más. I an todo l die nun fai más que dezir l mesmo que tu: "You sou un home sério!" i isto fai-lo anchar de proua. Por isso nun ye un home, ye ua marifusa!
Antoine de Saint-Exupéry, L Princepico, traduçon de Ana Afonso, ASA, p. 31
12/04/11
Hai 50 anhos: Iuri Gagarin, l purmeiro home ne l spácio.
[Em 12 de abril de 1961, aos 27 anos de idade, Iuri Gagarin (1934-1968) tornou-se o primeiro ser humano a ir ao espaço, a bordo da nave Vostok 1, na qual deu uma volta completa em órbita ao redor do planeta e proferiu a famosa frase “A Terra é azul”. Esteve em órbita durante 108 minutos. (Wikipédia an Pertués)]
Tarde Mirandesa an Sintra - 17 de Abril a las 15 h.
TARDE CULTURAL MIRANDESA
Música, Palhestras, Poesie i Lhiteratura an Mirandés
NA “CASA DO FAUNO”, AN SINTRA:
www.casadofauno.wordpress.com | www.facebook.com/casadofauno
17 Abril, 15h-18h (Demingo) - Antrada Lhibre
Música tradecional mirandesa cun gaita-de-foles (José Galvão), caixa i bombo.
Apresentaçon pública de la coleçon An Mirandés, cula perséncia de bários outores yá publicados nessa coleçon - cumo Adelaide Monteiro, Alcina Pires, Bina Cangueiro, Faustino Antão i Fonso Roixo - i anúncio de perspetibas feturas i nuobas obras de la coleçon.
Poesie i lhiteratura mirandesas, lidas puls sous outores.
Palhestra: "Lhiteratura mirandesa: passado, persente i feturo" por Amadeu Ferreira
Palhestra: "L ansino (nun oufecial) de la lhénguia mirandesa" por Francisco Domingues
NOTA: La CASA DO FAUNO ye la nuoba sede de la Eiditora Zéfiro i queda mesmo delantre de l coincido Palácio de la Regaleira.
Aparece i lhieba un amigo a ber se fazemos ua guapa fiesta i cumbíbio.
11/04/11
I ESTA HEIN?
L quemido pa l'alma
Fui esso que you fiç, i dei-me bien. Porque, peçque ye ende que stan las cundiçones de m’ancuntrar cumigo mesmo, culs mius pensamientos, culas mies alhembráncias, culs mius pecados i faltas, porque ls lhugares adonde stou l tiempo todo yá nun ténen la magie de me çtrair de las barulheiras i fandangos.
Este lhugar adonde moro, (ua grande bila, ne ls alredores de Lisboua) perdiu la fuorça d'ouperar milagros, de s’ouponer a la ferozidade de las amboras çpejadas a biendas pulas telbisones i rádios, ne ls noticiarios i nas fuolhas de ls jornales.
Que mesmo que nun querga deixar-me ambudar pul paleio, l modo astuto i lhodoso cumo son fabricadas, la mecha i la fuorça son dua grandura que ye perciso muito treino para un nun se quedar doliente, nun amboubar.
I se esso que tanto se fala, l pertual perfundo, ye assossego i paç pa l sprito, anton inda hai por ende muito sítio, i ne ls tiempos que cuórren ye d’aporbeitar .
Porque ende inda s’ancuntra assossego que bonde para dar sentido a las cousas, un puode botar-se al monte, i ne l meio de l siléncio fazer las percuras ciertas, botar uns bózioas ou arrecolher-se sien arrecelos nien atelundros de nada nien de naide i quedar na paç.
L cuorpo renuoba-se por bias de ls bofes s’anchíren d’aire lhimpo i puro, l’alma al robés peçque se zbazia, quedando cun mais spácio cumo se fusse la mimória dun cumputador, las ganas de bibir, perdonar i lhuitar pássan a ser outras, la grima d’ancuntrar l camino cierto de l die de manhana até peçque queda mais a la bista.
Botei-me até esse florido, zberdiado, guapo, marabilhoso, ancantador, spitaleiro alantejo, puode nun resolber ls mius porblemas, nien tan pouco ls de ls outros, mas ua cousa ye cierta, nesse rato de tiempo pensei menos na foia adonde l nuosso pertual stá metido.
Nas reflexones que fiç, nun ancuntrei muitas rezones para fazer grandes atos de cuntriçon, mas que sei you, nun debe haber naide que nun tenga pecado, you tamien debo tener culpas no cartório.
Botai-bos por ende, nien que seia pul parque, jardin que steia mais a mano, ye ende que stá l que ls sentidos percísan, l’alma i l coraçon agrádecen.
10/04/11
09/04/11
l mais amportante
"Adius, dixo el...
- Adius, dixo la raposa. Este ye l miu segredo. Ye mi simples: Só se bei bien cul coraçon. L más amportante nun se bei culs uolhos.
- L más amportante nun se bei culs uolhos, repetiu l princepico para se lhembrar.
- Ye l tiempo que perdiste cula tue rosa que torna la tue rosa tan amporante.
- Ye l tiempo que perdi cula mie rosa... dixo l princepico para se lhembrar.
- Ls homes squecírun esta berdade, dixo la raposa. Mas tu nun te debes squecer. Tornas-te respunsable pul que catibeste. Sós respunsable pula tue rosa...
Sou l respunsable pula mie rosa...» tornou a dezir l princepico para se lembrar.
Antoine de Saint-Exupéry, L Princepico, traduçon de Ana Afonso, ASA, p. 74-76
I ESTA HEIM ?
“Pertual atrabessa un de ls momientos mais defíceles de la sue stória que terá que resulber cun ourgença, sob l peligro de deflagrar crecentes tensones i cunsequentes cumbulsones sociales.
Amporta an purmeiro lhugar aberiguar las causas. Dében- se subretodo a la mala aplicaçon de ls denheiros amprestados pula CE pa l sfuorço d'adeson i adataçon a las eisigéncias de l'ounion.
Fui l paíç adonde mais la CE ambestiu “per capita” i l que menos probeito retirou. Nun se atualizou, nun melhorou las classes lhaborales, regrediu na culidade de l'eiducaçon, bendiu ó pribatizou a smo atebidades primordiales i patrimonho que poderien hoije ser un sustentaclo.
Ls denheiros fúrun ancaminhados para outo stradas, stádios de futebol, custituiçon de cientos d'anstituiçones publico- pribadas, fundaçones i anstitutos, de dubidosa outelidade, ajudas financeiros l'ampresas que ls rebertírun an sou sclusibo benefício, pagamiento a agricultores para deixáren ls campos i als pescadores para bendíren las ambarcaçones, apoios strategicamente andereçados a eilemientos ó la próssimos deilhes, ne ls percipales partidos, eilebados bencimientos nas classes superiores de l'admenistraçon publica, l tácito zeinterisse de la Justícia, frente a la corrupçon galopante i un zeinterisse quaije total de las Finanças ne l que respeita a la cobrança na riqueza, na Banca, na speculaçon, ne ls grandes negócios, zambolbendo, an cuntrairo, ua atençon specialmente persecutória junto de ls pequeinhos comerciantes i populaçon mais pobre.
La política lhusa ye un campo scorregadio adonde ls mais hábeis i corajosos penetran, yá que ls partidos cada beç mais zacreditados, funcionan eissencialmente cumo agéncias d'amprego qu'admiten ls mais corrutos i ancapazes, permitindo que culas altaraçones gobernatibas permaneçan, trasformando-se nun einorme peso bruto i parasitairo. Assi, la monstruosa Funçon Publica, al lhado de la classe de ls porsores, assessoradas por sindicatos aguerridos, dues Fuorças Armadas çpendiosas i caducas, tornórun-se nun ua soluçon, mas un fator de peso ne ls porblemas de l paíç.
Nun eisiste partido de centro yá que las defrenças son solo de retórica, antre l PS (Partido Socialista) que stá ne l Gobierno i l PSD (Partido Social Democrata), de dreita, agora mais cunserbador inda, cula ancluson dun nuobo lhíder, que ten un suporte stratégico ne l PR i ne l tecido ampresarial abastado. Mais a la dreita, l CDS (Partido Popular), cun ua atebidade assinalable, mas cun telhados de bidro i lhenguaige publica, diametralmente ouposta al que ls sous percípios recomendan i praticaran na purmeira ouportunidade. A la squierda, l BE (Bloco de Squierda), cun tantos adetos cumo l'anterior, mas eigualmente cun ua lhenguaige defícel de se ancaixar nas recomendaçones al Gobierno, que manifesta un horror atábico a la squierda, tal cumo la populaçon an giral, lhaboriosamente formatada pa l mesmo receio. Mais a la squierda, l PC (Partido quemunista) belipendiado pula quemunicaçon social, que l coloca siempre cumo un peligro lhatente i ua stenson anspirada na Ounion Sobiética, ouportunamente zaparecida, i antoce lhoinge de las rialidades atuales.
Assi, nun se ancontrando fuorças capazes d'altarar l status, parece que la democracie
pré-fabricada nun ancontra nuobos strumientos.
Assi i to, na génese deste beco sin aparente salida, stá l'ampreparaçon, ó melhor, l'eignoráncia dua populaçon deixada al abandono, nesse fulcral i detreminante aspeto. Mal preparada ne ls bancos de las scuolas, ne l secundairo i nas faculdades, nun ten capacidade de decison, la nun ser la que le ye ouferecida puls uorgones de Quemunicaçon. Oura i eiqui stá l grande porblema deste pequeinho paíç; las TBs las Rádios i ls Jornales, son na sue totalidade, pertença de pribados lhigados a l'alta finança, a l'andustria i comercio, a la banca i cun anfiltraçones acionistas de bários países.
Oura, ye bien de ber que cun este caldo, nun se puode cozinar ua alimentaçon saudable, mas solo ls pratos que l “xefe” recomenda. Dende la stagnaçon que ten sido cómoda pa la crecente çtáncia antre ricos i pobres.
La RTP, la staçon qu'agora angloba la Rádio i Tb oufeciales, stá dominada por eilemientos de ls dous partidos percipales, cun notório assento de ls sociales democratas, specialistas an silenciar posiçones sclarecedoras i calhar quien lhenta l mínimo porblema ó dúbeda. La seleçon de ls gestores, de ls diretores i de ls percipales jornalistas ye feita sclusibamente por bie partidária. Ls moços jornalistas, son cundicionados puls porblemas yá çcritos i inda puls cuntratos a prazo detreminantes pa l puosto de trabalho anquanto, l'afastamiento de ls jornalistas seniores, la quien ye mais defícel formatar l porcesso a poner an prática, stá a chegar al fin. La zerçon destes, fui notória.
Nun hai un único meio al alcance de las pessonas mais sclarecidas i por esso, “non gratas” pul stablishment, adonde puodan dar luç la nuobas eideias i a la rialidade de l sou paíç, ambolto ne l cumbeniente manto diáfano que solo deixa ber ls bendedores d'eideias yá feitas i las cenas recomendables pa la manutençon de la sensaçon de lhibardade i de la prática de l'apregoada democracie.
Solo ua quemunicaçon nun bendida i alienante, puode ajudar la populaçon, a fugir de la banca, l cáncaro andémico de que padece, a eisigir ua justícia mais célere i justa, uas finanças atentas i cumpridoras, anfin, a ganhar cuncéncia i lhucideç subre ls sous dzígnios.
(traduzido para Mirandés por Leonardo Antão)
strumientos
Ls outros nembros son strumientos de l cuorpo, la lhéngua ye strumiento de l'alma, cumo anterprete de l antendimiento.
Padre António Vieira
08/04/11
Nun beio neste retrato Quelores de l anfierno Beio todo sien ber nada. Ah quanto you quiero L negro i l claro Para ancuntrar la puonte Que m’apunte l camino Esse camino lhimpo. Cerro ls uolhos i ancuontro Un saber debinal Que ten sembas de fuorça Cumo l claron de lhabaredas Que çpértan rebuoltas Aclaréian rialidades. L caldeiron nun se nega Aguenta l poder de la calor Esse ímpeto muorto Que se mos antranhou Cumo cotras d’unto Arrodeado de scuridon La sangre reja-me nas benas Mas hei de ser paç D’ancuntrar la puonte Que me guie para loinje De l rechino deste caldeiron.
07/04/11
Para « einougurar ls crisántemos » !
Inda nun hai ua sumana, na Batalha, l Persidente de la República Pertuesa dixo publicamente qualquiera cousa que a mi me deixou pensatiba: 06/04/11
Palhestra na Scuola Básica i Secundaira de Carcabelos


Pequeinha cuonta cun sentido
Un cuorbo stá pousado nua arble alhá bien alto l die anteiro sin fazer nada.
Un pequeinho coneilho bei-lo assi de buona bida i percura-le:
- Mira amigo, you tamien puodo assientar-me eiqui i star l die anteiro sien fazer nada cumo tu.
L cuorbo arrespunde-le:
- Claro, porque nó?
L coneilho assienta-se ne l chano i ende se queda todo campante ambaixo de l’arble.
Derrepente, ua raposa aparece i come-lo.
Moral de la cuonta:
Para quedares assentado sin fazeres nada debes star assientado bien alhá no alto.
04/04/11
Abade Manuol Sardina - centenario de la sue muorte
03/04/11
Ls mielgos - un nuobo blogue mirandés
Bós i you que miramos miles quelores de froles de primabera i cheiramos ls sous oulores, bejitamos estas froles mirandesas, adonde s'amóstran testos an prosa i an berso. A la squierda, tenemos un ramo ne l nuosso mirar, ua scaleira, links a dezir-mos: eiqui stan outros caminos, outros blogues.
Çcubri, nó eiqui, mas ne l facebook - you tamien ando por alhá a spirolhar - l blogue , screbido an mirandés, "ls mielgos". Fala l testo de blogadé i outras cousas mais, cumo tales: "...todos somos mielgos na eisséncia houmana...". Ler l testo solo, nun chega. Tenemos que mirar la pintura: l'arble, l tuoro, dues caras que puoden ser mielgas - nun me parécen berdadeiras - apuis l sol cun sues baretas, nin berdes nin secas, muita lhuç, muita quelor.
Çpindurados nesta blogaldé, gusta-me esta palabra, mas falaba you de l blogue, ls mielgos, ténen que star ne l nuosso froles mirandesas. Á tiu que admenistrais l FROLES MIRANDESAS, traei-lo pa la scaleira, puis aquel nuobo blogue ten que ser lido, bisto i acumpanhado pula quadrilha i por todos ls que mos bejítan.
02/04/11
L TAL PAPON
Oupeniones
01/04/11
1 de Abril
- Ye justo que muitos gestores an ampresas públicas ganhen ourdenados milionários, mesmo que nunca alhá pongan ls pies i las ampresas acaben a dar perjuizos;
- La percariedade i l trabalho sin dreitos son la melhor forma de fazer crescer la eiconomie;
- Ls trabalhadores percários solo son percários, porque hai trabalhadores cun dreitos;
- La Ouropa debe seguir l eisemplo de la China, an termos eiquenómicos i sociales;
- La binda de l FMI ye la soluçon para Pertual;
- Jesé Socras fui un buon Purmeiro Menistro;
- Pedro Passos Coelho ten todo aqueilho de que percisa para ser un buon Purmeiro Menistro;
- Perantes ls porblemas de l paiç, l pobo nun debe fazer nada; hai que fingir que nun se passa nada ó aceitar que todo irá piorar i nun fazer nada para demudar las cousas.
LHÉNGUA MIRANDESA
. DIE 1º de ABRIL!!!!!
Hoije ye l die 1º de Abril, ye un die special para pregar partidas i mintiras als outros para todos mos rirmos un cachico de ls sustos i anganhos que causámos.
Cuidado por esso, nun acraditeis an todo l qu'hoije bos dízen!
Esto ye solo un motibo para deixar un abraço bien arrochado a todos!
Ua buossa amiga que ten andado distante...
L nuosso Persidente de la República botou çcurso, hai quien diga que fui buono, mas tamien dixo l que se speraba, son çcursos siempre traçados a régua i squadro, l que dixo yá to l mundo speraba i sabie.
Çfizo l’Assemblé de la República, marcando nuobo ato eileitoral para deiqui a arribado a dous meses, dando assi mais tiempo para ls pertueses pensar bien, por outras palabras dou l’ouportunidade al pobo de decidir mais ua beç cul poder cunquistado pula reboluçon de ls crabos, zed l die bint’i cinco d’Abril de mil nuobe cientos i setenta i quatro.
Cun alguns recados i pedidos a todos aqueilhes que ténen nestes redadeiros tiempos amostrado las dentuças botando culpas als outros, mas que nien ua sola beç el i ls outros fazírun l ato de cuntriçon de mie culpa mie tan grande culpa.
Andamos nisto a mais de dues dezenas i meia d’anhos, palabras que quienquiera que ande na rua oube de to l mundo, l pobo pertués, porque ye l pobo pertués que bota (nun son ls de fuora) ten dado l poder ora a un ora a outro, i ye solo por esso que you aceito, puis an democracie ten que ser assi, inda nun biu que nun demudórun nada antes pul cuntrairo, çperdiçórun l que la CEE mos dou i la riqueza benida de l sfuorço de todos ls trabalhadores deste paiç.
Ye quaije ua cundiçon natural, que quando las cousas stan malas, nun ye l melhor tiempo para buonas refleçones, piensamiento perfundos i bien amadurados, la lhucideç de las eideias nun ye tan clara, la barriga puxa melhor que la cabeça porque las eisigéncias de la nuossa bida i de ls nuossos assi l eisige, las priessas nun son buonas cunselheiras i cun ganas de dies melhores botamos-mos para aqueilho que se mos asparece a ser fácele i buono, naide puode cundanar nien dezir que quando un stá para s’afogar nun se agarre a ua silba chenas de picos. Mas a las bezes bal bien la pena un nun se botar de cabeça, debe agarrar an toda la stória que tenemos de muita giente i la sue gobernaçon, i fazer de stribeiro para nun le dar mais ua beç l poder de çtruir aqueilho que nós i ls nuossos pais custruírun, stá nas manos de ls pertueses dezir, que hai giente que nun puode tornar al polheiro adonde nunca debie tener stado.
Hoije stá un die guapo, yá onte stubo, até peçque ye zombarie, quando tanta giente ten la bida negra porque quer trabalhar i nun ten adonde, porque giente se scundiu na crize i ancerrou amprezas, quando tantos jobes studórun i quieren poner l sou saber a rendir i nun ténen adonde, quando tanta gien lhougo a la nuite nun bai a tener un caldo para calcer la tripa.
Mas you cuntino a pensar que nun stamos cundanados a la muorte, bonda que l pobo tenga la cabeça frie, ye l que se precisa, i cumo l retratico arriba amostra, tenemos siempre dous caminos, un a la dreita outro a la squierda, ye a nós que mos cumpete decedir, stá nas nuossa manos, l pobo yá ten probas bastantes, de quien ten respeito puls balores houmanos i culturales, para nun se botar pul camino eirrado.
Nesta ancruzilhada, l sol alhá stá cula sue lhuç, que naide diga manhana que stá a las scuras.
