07/04/10

De l assomadeiro de l Puio



Bolei nas alas dun grifo, fiç de la mie fala oubidos para scuitar l silenço daquel lhugar.
Ne l Puio mirei la curba de l riu nun assomadeiro que me lhebou a nadar na sues augas, sberdegadas por ambernies i mundiadas.
Habie un riscadeiro de scuma, brancura de algodón an rama cumo se un colchón de scuma sperasse barquitos de papel, singelos, para lhebar ls ninos an biaiges sien çtino.
Scuitei cun mais atento, mas l silenço que you speraba era cortado por un barulho d´ auga apressiada. Assomei-me mais adelantre i, tube miedo de me cair de riba daqueilha fraga. Nun bie nada, nien seinha de cachoneira. Pensei que poderie ser l aire que se tebísse ancurralado naqueilha cama de riu, ou talbeç l barulho de las cumportas abiertas.
Quando tal, abinturo-me mais a la dreita i beio uns filicos de auga apressiada, cumo se fura cun muita priessa de chegar a sue mai para que l disse carinos. Stá cansada desse dagudo caminar.
Sue mai spera aquel ribeirico. Passa calmo na aldé de Picuote, capaç de criar merujas de tan sereno!
Apuis acagata-se ne l meio de penedos, siempre a percurar cama para cuntinar debagar.
Mas nó! La sue bida demudou.
Mais un fraguedo, mais ua caída, mais outra i outra fraga, mais un tropicon, mais outra caída an assomadeiros, sien ua cuorda que seia adonde se puoda sigurar. De miedo bai boziando cada beç mais alto i de raiba yá scuma pula boca, anté que, cada beç mais zamparado se bota pa ls braços de sue mai.
Acóca-me, pide-l. Stou tan cansadico i assustado!
Sue mai arrolha-lo i al fin, l ribeirico stá a drumir na cama de algodon que sigue riu abaixo, ua cordelina branca que mais parece ua strada cun niebe.
You, por sfregantes tamien me senti arrolhada i a drumir naqueilhas augas berdes, riu abaixo, parando solo quando ua mano me pousou an riba un ombro i me dixo: Mira, dezies que nun sabies bien l que era l zimbro? Ye aquel berde que stá para alhá daqueilha oulibeira.
Stá bien, afinal si l coincie, mas nun sabie que se chamaba zimbro.
Bamos, diç-me l miu tiu.
I assi scapemos nessa tarde de sol relhamposo, por aqueilhas aldés que nun son mais do que la cuntinaçon de la magie i serenidade de l riu i, tamien eilhas arrólhan ninos cansados.






05/04/10

QUEI YE QUE SE STÁ A PASSAR



Quei se stá passando miu praino
Tu que eras tan relhamposo
Stan-se secando las arboles
Que te fazien tan marabelhoso.

Yá se secórun ls uolmos
Que daban fuolha pals cochinos
I fazien ua paisaige marabelhosa
Pu las bordas dels caminos.

Tamien se secan ls castalheiros
Que mos daban fruitas tan gustosas
I que cun eilhas se fazen
Las quemidas mais saborosas.

Agora bede bós ls pinhos
Cumo eilhes stan, miu Dius
Que agora yá só sirben
Pa ls papialgos fazer sous nius.

Agora bede, ls senhores sobreiros
Mos daban riquezas gananciosas
Stan zaparcendo nels fogos
Feitos por manos criminosas.

I las trigueiras que habie
Que al mundo fazien ambeija
Que ye feito de las bacadas
Que you bie, passar na caleija.

Bacadas, de bacas mirandesas
Que nunca mostraban canseiras
Agora só se beien, i poucas
Mas son todas bacas lheiteiras.

Passandos todos esses caminos
Me deixórun tantas recordaçones
Agora bou you a passar para ber
I só beio you tantas zilusones.

Dezie-me-lo para you l saber
Para nun tener que precurar
Al nuosso querido praino
Quei ye que l stá a passar.
Nien ls salgueiros, son cumo éran
Stan culas puontas tristicas
Yá nien auga chequier s´ancontra
Secórun-se todas las fuonticas.

Quei ye que se stá a passar
Que fui que acunteciu
Anté la preciosa auga
De l nuosso praino zaparciu.

Anté la fala tamien zaparciu
Dando lhugar a la fala Pertuesa
Ambora sendo eilha pimpona
Nun ye cumo la nuossa mirandesa.

Quei se stá passando, miu Dius
Que ye feito dels nuossos falantes
Quei you tengo que fazer
Para ser todo cumo era dantes.

Que ye feito de la paixarada
Que yá nun s´oube nenhun piar
Yá só s´ouben ls pardales
A piar ne l meio de l lhugar.

Yá nun s´atreben a salir al termo
Para ber l que alhá se passou
Que ye feito daqueilha paixarada
Que noutros tiempos cantou.

Nien las buieiras, nien las pastoras
Salen de nuite nien de die
Acabórun-se aqueilas marabilhas
Que naqueilhes tiempos habie.

Quei ye que se stá a passar
Quei ye que stá acuntecer
Cousas amportantes de l praino
Porquei se stan a muorrer.

Balei-le nesta agonie
Que nesta hora stou you a sufrer
Por ber qu´essas cousas amportantes
De l praino stan a zaparcer.

José António Esteves




Por outros lhugares




Por outros lhugares, outros chamadeiros, outras paraiges, andube nestes trés redadeiros dies, sentindo l sou pulsar cumo siempre l fago quando ando por ende afuora

L pobo cun quien tube la honra i perbileijo de cumbibir ye de la mesma fornada, que aquel adonde me criei, antrega i antrega-se dun jeito pronto a quien ls besita i ben a eilhes doutras paraiges, spitaleiro, modesto, cumbersador, ouferece-mos l melhor lhugar i sien arrecelos cumo se furamos de casa, nun s’ancolhe no dar l que ten, quier saber i cuontar. You quaije dirie que ser de l Norte, ten para este pobo un segneficado balorizatibo, çperta-le muita curjidade, cumo se l cuntato le dirá l’oucasion de salir a la çcubierta de mundos nuobos, questumes i afeiçones

Sien priessas que l die de manhana Dius dirá cumo bai a ser, porque certezas só se ten que mos fai mais bielhos, mas l pobo sabe que ten, i bien debrebe damos por eilha muito saber i coincimiento, las gientes son poços de cuontas i muita stória, que queilho que ls çfrença doutros nun ye nada. Bota ne l que fai i diç muito ampeinho, sabe que marcou l sou lhugar i l respeito cun trabalho i tino.

L que alhá bai alhá bai, mas nun bota nien quier star loinge de l sou passado, cuntá-lo, scribe-lo cun clareza, porque sabe que fui la fuonte i ye repunsable pul que ye hoije.

Stube pa ls lhados de Moura, (que durante l’oucupaçon romana de la Península Eibérica, se chamaba Arucci ou Civitas Aruccitana Nova. Las ambazones muçulmanas demudórun l nome para Al-Manijah. La designaçon de Moura ben lhiado a la lhienda de la Moura Salúquia) las sues gientes áman l ancho de la prainada, aqueilha que tamien a nós besitantes mos anche ls uolhos, ls pulmones i l coraçon, culas sues bariadas i guapas quelores, d’aire lhimpo i puro. Nun fusse todo este cacho de paiç para alhá de l Teijo, que las sues gientes nas mondas i nas camaradas de segadores, quando sacaba la cortiça i barejaba las oulibeiras, colhie ls figos, tomando cuonta de ls ganados de cabras i de canhonas, culas buiadas ou tomando cunta de cochinos, caldiou l sou carátele. Coinhece bien l lhatir de l perro alentejano, l rufo de ls mouchos nas nuites scuras, l cantar de las cotobies na purmabera i la temporada de las ciguonhas, l buolo de l gabilan, alto, cumo alto stá l sou património.

Se yá poucos ándan de çafonas i pelhicas, l capote alentejano stá siempre atrás de la puorta pronto, porque tamien el fai parte dua tradiçon que stá sendo agarrada puls mais nuobos cun muita fuorça, se essas bestes tradeçionales acunchegában l çamarro de las eiriçadas nas lhidas de pastores, buieiros, cabreiros i guardadores de cochinos tamien l capote ye ua referéncia.

L pan, ls anhidos de cochino, ls queijos, la chica de baca, ls temperos, l borrego stufado ou assado, la buida i muito mais, a la par de ls buns caminos i assomadeiros, menumientos, castielhos i oufiertas culturales que por ende ye puosto a la çposicon de quien fai uas pequeinhas bacances, deixa quienquiera rendido.
Somos quaisque lhebados a dezir “porra que bien debrebe s’acabórun”

Mas l que ye buono debrebe se bai cumo to l mundo sabe.




03/04/10

Páscoa


Trasdonte, quinta, fui l die de l último ancontro. Hoije dezimos “reunion”. Eilhes inda stában ende, al sou redor, buendo las sues palabras. Ou, pra un deilhes, a fazer cumo se fura berdade. Seguírun-lo zde hai muito tiempo, sin cumprender, muitas bezes, l que dezie. Por bezes falaba ua linguage algo “simulada” mas que amportaba, cunfiában nel. Poníran-se todos a mesa. El botou-se nua cumbersa stranha i cumprida suobre l que eirie acuntecer.

Bino, pan, El, eilhes, i la muorte stranhamente selumbrando…

I pul meio de ls doze habie un treidor, “cuntrato” an mano. Cheno de miedo por causo de sue própia treiçon. Mais amargurado i einerbado que Aquel que era traído. Nada ourgulhoso. zeminuido. Rubido por drento.

I l que fui atreiçoado salbarie-ls a todos, até l traidor…

Sesta... Die de de la multidon. Spurmantai a lhebar a la razon ua multidon, de l falar al oubido. Eilha quiere sangre, suor, lágrimas. Eilha ten sede, eilha ten fome, la multidon... Eilha quiere un sacrifício, ua bítema.

Un einocente sirbe…

Sábado, cumo siléncio. Nada. Mais nada. Nin palabra. Nin un aceno de bida. I nós cumo abandonados a la nuossa triste suorte. Siléncio…

02/04/10

Mensaige de l Die Anternacional de l Libro Anfantil 2010



(Traduzido zde la traduçon pertuesa de l' outorie de José António Gomes)

Un lhibro spera-te. Percura-lo

Era ua beç
un barquito pequerrico,
que nun sabie,
nun podie
nabegar.

Passórun ua, dues, trés,
quatro, cinco, seis sumanas,
i aquel barquito,
aquel barquito
nabegou.

Antes de se daprender a ler daprende-se a jogar. I a cantar. You i ls ninos de la mie tierra cantábamos esta moda quando inda nun sabiemos ler. Ajuntábamos-mos na rue, fazendo ua córrio i, al zafio culas bozes de ls grilhos ne l Berano, cantábamos ua i outra beç la ampoténcia de l barquito que nun sabie nabegar.

A las bezes custruiemos barquitos de papel, íbamos a poné-los nas poças i ls barquitos çfazien-se sin cunseguíren alcançar nanhue borda.

You tamien era un barco pequeinho parado nas rues de l miu bárrio. Passaba las tardes nun terraço a ber l sol a scundé-se a l'hora de l poniente, i persentie na lunjura – nun sabie inda se ne ls loinges de l spácio, se ne ls loinges de l coraçon – un mundo marabelhoso que se stendie para alhá de l que a mie bista alcançaba.

Por trás dues caixas, nun armairo de mie casa, tamien habie un lhibro pequerrico que nun podie nabegar porque naide l lie. Quantas bezes passei por el, sin me dar de cuonta de la sue eisistença! L barco de papel, ancalhado na lhama; l lihbro solitairo, scundido ne l stante, atrás las caixas de carton.

Un die, la mie mano, a saber d'algo, topou na lhumbada de l lhibro. Se you fusse lhibro, cuntarie la cousa assi: «Cierto die, la mano dun nino roçou na mie cápia i you senti que las mies belas se zdobrában i you ampeçaba a nabegar».

Que surpresa quando, al fin, ls mius uolhos tubírun na frente aquel oujeto! Era un pequeinho lhibro de cápia burmeilha i marca-de-auga dourada. Abri-lo suspenso cumo quien ancontra un cofre i ansioso por coincer l sou cuntenido. I nun era para menos. Mal ampecei a ler, cumprendi que l'abintura staba serbida: la balentie de la figura percipal, las personaiges bundosas, las malbadas, las eilustraçones cun frases an pie-de-páigina que ouserbaba ua i outra beç, l peligro, las surpresas…, todo esso me lhebou para un mundo apaixonante i çcoincido.

Desse modo çcubri que para alhá de mie casa habie un riu, i que atrás de l riu habie un mar i que ne l mar, a la spera de salir, habie un barco. L purmeiro an que ambarquei chamaba-se Spaniola, mas tenerie sido eigual se se chamasse Nautilus, Rocinante, l'ambarcaçon de Sindbad ó la jingada de Huckleberry. Todos eilhes, por mais tiempo que passe, staran siempre a la spera de que ls uolhos dun nino záten las sues belas i ls fágan zarpar.

Ye por esso que… nun speres mais, stende la tue mano, agarra nun lhibro, abre-lo, lei: çcubrirás, cumo na cantiga de la mie anfáncia, que nun hai barco, por pequeinho que seia, que an pouco tiempo nun daprenda a nabegar.

Eliacer Cansino





01/04/10

Deimingos de Ramos i mies Primaberas

Era you primabera fresca, naqueilhas Primaberas desse tiempo, clara, fresca,pura!

Bai-me a cortar uas fronças de oulibeira pa las dar a Raúl para que me las lhiebe a Zenízio i l cura las benza, dixo-me mie mai no sábado antes de l Deimingo de Ramos.
Antón l cura nun diç acá missa?
Nó, arrespundiu-me mie mai, el ten muito para adonde ir i l rapaç tamien se me asparece que nun se quier cansar muito, bá.
Atei-las cun ua fitica azul i outra burmeilha que tenie guardado, dun lhacico de l Natal nua gabeta de las anzonas, na cozina.
Bá anton, assi yá nun se me trócan cun las de naide. Agora yá nun percisamos de muito ramo bento que nun tenemos panes…
Esse nun tenemos panes truixo-me a l eideia ls Deimingos de Ramos an que you era primabera, an nina i apuis mocica i, tube soudades, muita soudade... Cunfesso sien bergonha que si las tengo.
Porque nó? Muita soudade de cousas passadas, mas siempre sien soudosismos malinos.

Habie siempre missa, manhuços grandes de ramos de madronho i alecrin, mui ralos de oulibeira que naquel tiempo habie poucas acá. Un béu de renda guapíssemos branco i negro, inda l stou a ber, (nun sei l que fui feito del) l branco era pa l die de Páscoa que yá nun era Quaresma i que tamien era guapíssemo i tamien parece que me stou a ber cun el, quando benie eigreija abaixo apuis de receber la hóstia benta de la mano de l jobe cura Silbério que staba acá i que hai dous anhos me biu, me recoinciu i me tratou pul nome. Quedei admirada, quando a la salida de missa fui a falar cun el i me dixo: Tu sós Delaide. Tenie you naquel tiempo desasseis ou desassiete anhos.
Apuis bieno l cura Paulo que stubo ua eiternidade.

Lhembra-se-me que apuis de missa íbamos a poner an cada pan, un ramo benzido para que nun tebíssen ningun péque, la família toda, cada un para sou lhado. Lhembra-se-me desses passeios mas specialmente quando íbamos pa ls Palancares, ne l termo de Angueira, por ser mais loinge i l passeio mais grande, porque tenie siempre jolda de las Parreiras que tamien tenien para alhá panes i de mie mai.
Un ramico mais ou menos ne l meio de la tierra i, se era mui grande, mais que un, todos espargidos, alhá quadában cumo se fussen soldados nas friestas de l castielho para çfender la cidade.
Alhá quedában, prouístos i serenos ne l meio daquel ondiar de çanteno, mais que sendo trigo i que mais nun era que un mar de berdura de l Praino na Primabera i un arenal dourado ne l Berano, a zafiar las cantigas de ls segadores cun sous renhones drubados por aquel ouro tan custoso de garimpar...

Ne l meio disto todo l que mais me admira ye la capacidade que habie de acreditar. La giente acreditando ye mais feliç, mas, la capacidade de acreditar bai-se perdendo al modo que mais daprendemos, que andamos por esse mundo i cun la medida de las zeilusones que mos causórun las cousas que datrás teniemos cumo ciertas.

Agora, neste Deimingo de Ramos, ls pies duolen-me para grandes caminadas, l cura nun bieno a benzir ls ramos i , aquilho a que cháman la celebraçon de la palabra ye feita por un home, (si que nisto de religion hai muito machismo, yá antes l cura era home i sabe-se alhá se algua beç demudará) que nunca pisou ne l seminairo nien studou tiologie; yá nun uso ls mius béus, cuntesto mais cousas de l que aqueilhas an que acredito; nun tengo panes çantenos que me fágan nadar an suonhos nun mar que agora yá conheço, nien tengo trigos bordados cun papoulas burmeilhas cun que fága las monicas i las ponga a beilar al sonido de l armónico de Ribeirinho i de la duçaina de Agarpino, ls dous de San Martino, grandes animadores de las fiestas.

Resta-me ua alma chena de anquietaçones, çcrenças ou antes, poucas crenças. Cumo tengo pena de nun tener rezones para poder acreditar an muita mais cousa...
Resta-me la mie alma que, anque sonhadora, an nada se puoda acumparar cun ls suonhos de bailes cun beiladores feitos de flores i, cun fumeiro de mangeilhos.
Resta-me un manhucico de fronças de oulibeira que mie mai me pon nun baso ne la preça de casa, antremiadas cun flores de panho a eimitar camélias i naturales quando las tengo.
Sóbran-me dúbedas, muitas, cada beç mais i, quanto mais penso mais dúbedas tengo.
Tengo la cabeça cun l sentido para guardar lhembranças que pintan la mie stória, la nuossa Stória, la nuossa Cultura de pobo lhibre i bibo.
Tengo bida que amo i agarro cumo se agarra hiera an parede de piedra...

Diç mie mai: Solo ls tiras quando poníres ls Ramos de palanho i apuis ls bielhos queimas-ls. Pai Abelino i mai Ana queimában-ls tamien nas loijas de las bacas i de ls cochinos.
Nun steias a fazer caçuada,… era assi mesmo!
You nun stou a fazer caçuada mai...
Bá, botai-ls ne l lhume que you yá pongo ls outros ne l baso.



31/03/10

Zé Chico

Zé.
Zé Chico.
Dous nomes i un trator, na Granja,
Arar todo l Praino sien bacas, trinta cabalhos!
Era l suonho de siempre.
Dues manos i un guiador, todo tou,
Tamanha fuorça d’acarrear pán i lheinha,
Cortiça, yerba, freixos, galhas i ramalhos.
Agora guias l tiempo, l mundo, eilusones,
Bidas i canhones.
I soldados!
De madrugada, la yerba alta asselombra.
Lhebanta l sol báfio de tierra, siléncio i nubrineiro.
Sbolácia d’atalaia l cheiro xordo a guerra
Acerca, loinge, quien sabe adonde?
Puode ser manhana, deiqui a pouco
Ou benirá agora yá?
A cada metro me purparo para todo
Mirando las rodeiras de l camino feito strada
Nun baia algua ruodra más dzanquieta
Belhiçcar la mina çfraçada.
Toma-se tino nua rebuolta tan a modo para ua amboscada!
Ronca l motor más debagar.
Reza quien sabe, pedimos suorte.
Spreito al redor i la talanqueira que hai no camino
Ye seinha de peligro: ben ende barreno i muito tiro.
Trunan bazucas i morteiros,
Hai minas a saltar,
Sgraniça fierro, chiçpan centeilhas
An cuorpos tesos todos sangrados
Por sudores frius na zona de muorte.

Zé Chico, de sou nome cumpleto José Francisco Rodrigues, era de la Granja de San Pedro i falheciu an cumbate, an Moçambique, no die 13 de Janeiro de 1970.




Salada de Patatas, Filosofie, Política, Leis, Triato, Pais i Papeles


(Screbo este testo para respundir Almendra, que screbiu algua de la sue Filosofie, an respuosta a un comentairo miu.)


1. Hai muitas pessonas que semelhan, tratan i colhan las patatas. Apuis, ban alhá uns tipos, a mando de ls admenistradores de l campo, i çtrebuan las patatas colhidas. Ua parte bai para l Stado (caso ls campos séian pequeinhos, se furun grandes, l Stado ten miedo de las cobrar), ua grande parte bai pa l duonho de l campo, outra grande parte (mas menor) bai pa ls admenistradores i, por fin, ua pequeinha percentaige ye debedida antre las pessonas que trabalhórun an l campo.
Alguns agricultores mais bielhos inda stan mais ó menos portegidos por un cuntrato coletibo de trabalho, mas ls mais nuobos stan quaije todos a recibo berde ó a cuntrato temporairo. De beç an quando, ls admenistradores çfázen-se de las máquinas ousadas an la lhaboura i compran uas nuobas. Mais frequentemente inda, çfázen-se de ls trabalhadores a cuntratos mais precários i compran uns nuobos. Antre aqueilhes que se ban ambora, uns ténen la suorte de ancuntrar outro campo, outros quedan a recebir uas pataticas de l Stado, outros subrebibien de la caridade i outros inda muorren-se de fame.
De beç an quando, hai un défice ó ua crise i ls poderosos dízen als agricultores que ye perciso fazer sacrefícios i quemer menos patatas. Claro que ls poderosos nunca resolben las crises i ls défices, porque se esso acuntecisse, deixában de tener çculpas para pedir mais sacrefícios. Agora, al que parece, hai ua cousa chamada PEC, an cujas cunsequéncies nun quiero pensar para nun me deprimir mais . Dezis bós, Almendra, que nun recoinceis esta sociadade cumo la melhor. I achais que you recoinço? Para dezir la berdade, quaije que me sinto oufendido cun tal eideia.

2. Dezis tamien que foi esta la Cultura que criou «ls triatos, ls circos, las leis, ls reissenhores». Pul menos, an l que diç respeito als triatos, als circos i a las leis, cuido que esso proba que essa cultura tamien criou cousas buonas. Ye cierto que tenemos leis acontra ls homes, mas l porblema nun ye la eisisténcia de l Dreito, l porblema stá nessas leis, que ténen de ser rebogadas i sustituídas por outras que séian buonas pa ls homes. Ye perciso tamien tornar l sistema de Justeza mais rápido, mais eificaç i mais barato (para que ls probes téngan ls mesmos dreitos a la Justeza que ténen ls ricos).

3. L Triato stube quaije siempre an la banguarda de las buonas eideias de la Houmanidade (que tamien eisistírun), foi el que ansinou la Houmanidade a questionar la saciedade an que bibe. Repare-se, por eisemplo, an la Antígona de Sófocles, que mos mostra ua mulhier admirable, çpuosta a zafiar l poder i a morrir-se por aqueilho que ye justo. Pensai an la obra de Gil Vicente, grande crítico de la saciedade de l sou tiempo. Pensai an António José da Silva que outelizou l mito de Anfitrion i Alcmena (que uns seclos antes tamien anspirara Camões) para criticar andiretamente las abinturas amorosas de l rei D. José. Pensai an l spertar de cunciéncies probocado pul Triato Unibersitairo i até pul Triato de Rebista, durante l Stado Nuobo. Hai triato cumpormetido cul poder i cun la «sociadade de cunsumo»? Hai. Mas ye percisamente essa arte cumpormetida la que nun diberte, nun ansina i nun sclarece.

4. «Un buono porsor nun ye l que diç que nun sabe ou que diç que sabe mais que ls outros, mas l que pon ls sous saberes nua aula para séren daprendidos, cuntestados i melhorados puls que, cun reta antencion, alhá puoden ir cun un sentido de lhibardade i eigualdade», dezis bós i cun rezon, pul menos cun mais rezon que las últimas menistras de la Eiducaçon, para quien un buono porsor ye un buono burocrata que sabe prencher grelhas, fixas de oujetibos andebiduales i nunca reporba un aluno.
La bida, tal cumo l triato, dá-mos bários papeles, que tenemos de representar. Uas beçes, zampenamos l papel de porsor, outras l papel de aluno, outras l papel de filhos, outras l papel de pais, uas beçes tenemos que sclarecer outras que ser sclarecidos. L porblema de l "porsor" (mantengo las aspas) de la stória que cuntei un die destes foi nun haber assumido l sou papel. You defendo la Eigualdade, mas nun mos podemos demetir de ls nuossos papeles. Un pai nun se puode demetir de eiducar ls sous filhos, un porsor nun se puode demetir de ansinar ls sous alunos, un jornalista nun se puode demetir de sclarecer ls sous lheitores, l triato nun se puode demetir de dibertir, eiducar i sclarecer l sou público.

30/03/10

Porquei

Porquei?
Porquei anteimo an percurar
Aquilho que sei perdido
Porquei que anteimo an lhembrar
Aquilho que yá habie çquecido.

Sento-me al pie de l camino
Arrimada a nada quaije
Nesta busca de zaspero
Que nin you própia sei se quiero
Sien trabon i sien paraige.

Percuro ne l fondo de mi
Nua dega yá sien ferruolhos
Quiero siempre algo i nien sei
Se l que quiero nun l tenerei
Mesmo delantre de ls mius uolhos.

Ye siempre un misto de falta
Cun la ancansable percura
Ye siempre alegrie i delor
Nun misto d'amor i zamor
De bintura i zbintura.

I quando un die a la mie puorta
Al passares i nun me sentires
Nesta mie anquietaçon
Toma-me l pulso i l coraçon
Porque a la cierta stou muorta.

Bolando cun l aire

Miro pula jinela
I l aire anteima an ouliar.
Abana, parte, chacualha
I you quedo alhá a sonhar.
Depuis ancomecei a eimaginar
Cumo serie buono ir cul aire
An boubadas biajar.
Çprendi-me
I por sfregantes
You fui ua fuolha a bolar.
Lhebada ne ls braços de l aire
Chubi montes, subrebolei rius
Depuis molhada pula chubia
Custipada tremi de friu.
Debrebe l aire me secou
I outra beç al cielo chubi

D´alhá abistei l Praino berde
Guapo cumo siempre l bi.
Yá cansada pedi al aire
Para debagarico assoprar
Yá me chegou l'abintura
Agora quiero ir çcansar.
Fui outra beç para drento
Que fuora nien un s´astrebe
Ye aire de Sumana Santa
I nun parará tan debrebe.

29/03/10

FILOSOFIA

.
FILOSOFIE

(Firmino fizo-me screbir este testo que cuido tamien tenerá antresse para amostrar que la nuossa lhéngua tamien sirbe para pensar, mesmo a un filosofo barato cumo tiu Almendra)
.
Cousas sin sentido
.
Parece-me que nun stamos mui loinje ne l modo de ber las cousas, mas assi i todo inda hai ua pequeinha defrença, cuido you. Ye que tu partes de un modo de ber las cousas a partir de ua sociadade i de ua cultura, que you nun reconheço cumo la melhor, inda que tenga que bibir neilha. La nuossa sociadade stá ourientada para l lucro, la hierarquizaçon, l que parece, la sociadade que quier ser houmana ne l sentido de que ye mais que todo. I para esso nun se amporta cun nada a nun ser cula defensia deilha própia, squecindo que solo eisiste porque ls homes la criórun para bibir melhor, para se defendéren melhor, para fazéren un mundo melhor. La sociadade de serbidora de l home, passou a senhora de l home i l peor ye que hai homes que la defénden a punto de fazer leis acontra ls própios homes. Ye cumo se seis pessonas fazíssen ua sociadade para podéren trabalhar ua tierra i colhéren patatas que chegássen melhor para todos seis, mas quatro ajuntórun-se i quando colhírun las patatas, las çtibuíssen por eilhes, deixando ls outros morrer a la fame. Ye esta cultura que you nun reconheço, mas que fui la que criou ls triatos, ls circos, las leis, ls reissenhores. Triato debe ser la bida adonde por l’eisemplo bamos trocando uns culs outros ls saberes de cada un.
La tue stória ye berdadeira, porque l porsor esse, inda eisiste, mas ye un porsor que quijo rumper cula sociadade, mas querie ser parte. Todos nós tenemos saberes que ls outros nun ténen i ye ponendo-los al serbício de ls outros, que melhor podemos cuntribuir para que ls berbos, adbertir, eiducar, clarecer, púodan tener sentido, l sentido que cuido que tu le dás, mas yá nun direi l mesmo de la outora, porque fruito de la cultura i de la sociadade de l capital i de l cunsumo, adonde se formou.
Un buono porsor nun ye l que diç que nun sabe ou que diç que sabe mais que ls outros, mas l que pon ls sous saberes nua aula para séren daprendidos, cuntestados i melhorados puls que, cun reta antencion, alhá púoden ir cun un sentido de lhiberdade i eigualdade.

LA LHIBERDADE

.
.
La cousa mais amportante na bida ye la lhiberdade i sabermos ser i bibir cumo seres berdadeiros, cumo seres deste mundo. L home ten tabeç outro modo de bibir, porque defrente de ls outros seres, porque pensa i cuida que ten algo mais que la rezon, que ten l sprito ou la alma, mas mesmo que séiamos partidários de un ou doutro modo de pensar, debemos bibir la bida i cumbibir culs outros seres, respeitando-los porque eilhes son tamien bida. I se debemos respeitar todos ls seres bibos, muito mais ls seres cumo nós, ls homes i las mulhieres. I solo hai un modo de ls respeitar, ye aceitar-los i cumbibir culhes an pie de eigualdade. Mas cumo la Tierra ampeça a ser pequeinha para todos i l que mos faç falta para bibir ye cada beç mais scasso, tenemos que bibir cada beç mais an sociadade i esso requir reglas. Essas reglas ténen que ser aceites por todos ls que quíeren bibir nua sociadade, mas mesmo assi i todo, hai que dar lhiberdade a todos de podéren falar, screbir i defender las sues eideias, inda que minoritárias ou cuntrárias a las leis, porque solo assi se puoderán ber muitas bezes las malas leis ou recoincer dreitos a ciertas classes ou pessonas, que doutro modo nunca seríen aceites. Lhougo, la lhiberdade ye l mais amportante.
Ben esto a respeito de muito de l que algues froles deste jardin scríben i de l modo cumo alguns se cumpórtan inda que le reconheça todo l dreito de assi agíren. Nun stou muito d’acordo cun ls que pássan ls dies a zacraçonáren de la bida i a fazéren todos ls dies lamentaçones ou premoniçones, a esses acunseilho-los a íren a la Palestina a rezar junto al muro de las lamentaçones. La bida ye a cada die que passa, mais guapa, melhor i cun mais sentido porque ye la que nós bibimos, ye la nuossa. La passada, solo ls que la passórun saberán dezir cumo fui i la fetura, serán ls que la ban a bibir que saberán melhor que nós cumo la quíeren. Tamien nun stou d’acordo cun ls que bíben ua bida dúbea, tratando a las scundidas i cun ls amigos, de las cousas de todos. La lhuç ye siempre melhor que la scuridon. Ye amportante que you scriba tamien l que penso i quien anda pul termo de l Praino, nun bei partidos, nun bei solo un camino, nun bei solo l negro, mas lhiberdade, paç, muitas quelores i muito camino i un jardin cun mais froles que este blog. Ye assi que debemos ber la bida, para que la nuossa lhéngua seia un jardin de froles que todo mundo querga colher i nó un jardin de froles de plástico de que la giente, cada beç mais, se bai fartando…

Abaldonado

Todos agarremos nua fuolha de palmeira ou nun galho d’oulibeira para aplaudir l Senhor que antra an Jarusalen.
Mas El pensa solico l que Le bai acuntecer, naqueilha cidade, bien debrebe. Anton yá nun terá naide alhá a sou lhado, pul cuntrairo, todos stáran acontra El i boziando “ la muorte, la muorte”. Quedará solo, abaldonado, sin naide a defender-Lo porque todos se scónden, scapán-se, ye ua cobardice sien pareilho.
Jasus fizo sue bida sarando ls mancos i strupiados, dando la mano i lhebando la spráncia a dolientes, a cunsolar ls presos i abaldonados, a perdonar ls pecadores, a dar de comer als sfameados, a zmascar la heipocresia, aprossimando-se de ls mais probes, negando la riqueza, a porparar la paç cun amor, apersentaba-se houmilde, ansinaba la berdade, proclamou la Palabra de Dius.
Jasus siempre al lhado de l Home i de Dius, stá solico sien naide que l defenda, que lhe deia porteçon i animo, que faga justícia. Bai solico ne l sou sufrimiento, cula sue cruç, até al bózio final: “Miu Dius, miu Dius, porque Me abaldonastes?”
.

Esta fui la lheitura i la mensaige ne l Deimingo de Ramos cumo antrada nua Sumana tan amportante para quien tem fé


-Yá algun de nós spormentou poner-se de l lhado de la justícia?
- Yá algun de nós tubo la coraige de zmascarar ls poderosos, ls ricos, ls mentirosos, ls sploradores, ls heipócritas, ls anjustos, cul peligro de tener amenaças, de ser atacado, de perder la sue perjunçon, ls sous bienes, de ser lhebado a tribunal? Yá algun de nós se perpuso a quedar al lhado de ls pobres (berdadeiros), de ls sfameados, de ls abaldonados, de ls çpezinhados, de ls einocentes, de ls que nada ténen para les dar l que percísan, ajudar a lhebantáren-se, a anxugar las sues lhágrimas, a defender-los i acontra ls sous amos tiranos, mesmo qu'esso mos custe tiempo que mos fai falta para outras cousas, fuorças, mala cara d’alguns, lhuitas i denheiro?
- S’algun de nós yá agarrou algua destes causas pula cierta yá se sentiu solico, çpresiado, squecido, cumo Jasus lhebando la sue cruç para ser curceficado.

L mais cierto ye, nós to ls dies, to la bida percurar-mos eiquelibrar, ser buns trapezistas neste fandango de bida, l nuosso bien pessonal, l cunfuorto, nun quedar an peligro, dar aires de giente de palabra i a fabor de la justícia, de tener duolo i cumpaixon puls outros, de ser capaç de apuntar l dedo al que stá mal, de ser capaç de ser generoso se fur l causo, de anchir l peito i nun temer miedo de la mentira, de dar ua mano al que stá chimpado ne l chano, de debidir i partilhar culs outros.

Este modo d'asparéncias, sien grandes cumpormetimientos i sien un s’amostrar muito, mei a las scundidas, cun pie atrás para al que dir i benir, nós ponemos-mos assi la mais de las bezes para nun quedarmos solicos, abandonados, naide dezir mal de nós, çpidos de las nuossas cousas i de l nuosso you.

28/03/10

Guárdan las tardes

Guárdan las tardes, l silenço
sereno i tolhido de mobimiento.

Móran ls homes
que bénen antes las salidas,
tamien serenos.

Que se bísten cun aceinhos
ne l assossego de l sfregante.

Lhémbran ls cuorpos calhados
que se ancúrtian ferbientes.

Que abiertos nas cuostas
ténen l peso de l'auga.

Arrepínchan las horas grabes.

Multeplícan-se ne l friu einerte de la mimória.

Cúidan-se lhibertados, ls homes,
culas palabras na spresson amplacable
de l antardecer de ls passos redadeiros.






Guardam as tardes

Guardam as tardes , o silêncio
tranquilo e tolhido de movimento.

Habitam os homens
que precedem as partidas ,
também tranquilos.

Que se vestem com acenos
na calma do momento.

Recordam os corpos calados
que se encurtam ferventes.

Que abertos nas costas
têm o peso da água.

Salpicam as horas graves.

Multiplicam-se no frio inerte da memória.

Julgam-se libertos , os homens ,
com as palavras na expressão implacável
do entardecer dos passos últimos.


Nuno Travanca




STÁ SPLICADA LA NUOSSA BIDA

Ne l purmeiro die, Dius criou la baca.
I Dius dixe-le:


Tenes que ir pal campo cul agricultor.durante l die i sufrer debaixo de l sol,
I dar lheite para sustentar l agricultor. I you dar-te ei ua bida de 60 anhos.
La baca dixe.


Ye ua bida dura, cumo tu quieres que you biba durante 60 anhos. Dá-me somente 20 i you debuolbo-te ls outros quarenta.
I Dius cuncordou.


Ne l segundo die Dius. criou l perro.
I dixe-le senta-te todo l die perto de la puorta de la casa i lhadra para qualquier pessona que entre, ó passe perto. You dar-te-ei 20 anhos de bida.
L perro dixe.


Esso ye muito tiempo para star a lhadrar. Dá-me somente 10 i you debuolbo-te ls outros 10.
Dius cuncordou.


Ne l terceiro die. Dius criou l macaco, i dixe-le.
Çtrai las pessonas, fai truques i macacadas i fai-los rir muito. You dar-te-ei 20 anhos de bida.
L macaco dixe.


Que cansatibo, truques i macacadas durante 20 anhos! Acho que nó. L perro debuolbiu-te 10 anhos i ye l que you bou a fazer. OK?
Dius cuncordou.


Ne l quarto die Dius criou l home.
I Dius dixe-le.
Cóme, drume, brinca, fai sexo, debirte-te. Nun fagas nada, simplesmente debirte-te.
You dar-te-ei 20 anhos de bida.
L home dixe.


L quei! Só 20 anhos? Nien pensar! Bamos a fazer l seguinte: You quedo culs 40 anhos
Que la baca te debuolbiu, culs 10 de l perro i ls 10 de l macaco. Esso fai 80. Puode ser.
OK! Dixe Dius, negócio fechado.


Ye por esso que durante ls purmeiros 20 anhos quememos, brincamos, práticamos sexo, debertimos-mos i nun fazemos nada, nels 40 seguintes, sofremos al sol para sustentar la familha, i ls 10 seguintes fazemos todas las macacadas para antertener ls nietos, i ls últimos 10 anhos sentamos-mos na baranda i lhadramos a toda la giente.


Nun sei se fui assi. Cumo dirie tiu Alfredo Cameiron. A mi cuontórun-me-lo


José António Esteves

Fin de semana



Pouco a pouco, sinte-se que la Primabera quier ancontrar l sou lhugar. Las ouroras tórnam-se cada beç mais claras. Ampeçamos a ber pesonas que se lhebántan depuis de l nacer de l sol. L oueste tamien queda quelorido cada beç até mais tarde. Las campaninas i las manguitas stan ende chenas de fuorça i belheza. Ne ls galhos de alguas arbles mais apressiadas ampéçan a salir froles, a botar fuora la punta de las sues pétalas. Las magnólias mais prouistas de l jardin almían cun ls sous butones quelor de rosa la cara de risa de las rapazas que pássan. Ls agricultores, por todo l lhado, fartos deste ambierno, cóçan la cabeça, pregúntan-se se nun ye tiempo de coçar bien la tierra. Las roseiras de ls jardins pónen la punta de l nariç fuora, cun burmelhones bien agradables. Ye tiempo de ir a ber de mais acerca. Isso chama-se un fin de semana de ramos.

Adriano Valadar



27/03/10

Mensaige de l Die Mundial de l Triato 2010


L Die Mundial de l Triato oufrece-mos ua ouportunidade de celebrarmos l triato subre to la sue míriade de formas. L triato ye ua fuonte de dibertimiento i anspiraçon i ten la capacidade d'uneficar las muitas i dibersas culturas i pobos que eisistien por to l mundo. Mas l triato ye mais que esso i tamien mos porporciona ouportunidades de daprendizaige i anformaçon.

Faç-se triato por to l mundo i nin siempre nun ambiente teatral tradecional. Ls spetáclos puoden acuntecer nua pequeinha aldé africana, acerca dua muntanha na Arménia ó nua minúscla ilha de l Pacífico. Solo ye perciso un spácio i un público. L triato ten la capacidade de mos fazer sorrir, de mos fazer chorar, mas tamien debe fazer-mos pensar i refletir.

L triato acuntece debido a un trabalho d'eiquipa. Ls atores son las pessonas que se beien. Mas eisiste un cunjunto amperssionante de giente que queda fuora de bista. Son eilemientos tan amportantes cumo ls atores, i las sues capacidades bárias i specializadas tornan possible la criaçon dun spetáclo. Tamien eilhas dében partelhar ls triunfos i sucessos que speramos q'ocuorran.

Die 27 de Márcio ye ouficialmente l Die Mundial de l Triato. Sob muitos aspetos, todos ls dies deberian ser cunsidrados dies de l triato, ua beç que ne ls cabe la respunsabelidade de dar cuntenidade a la tradiçon d'adbertir, d'eiducar i de sclarecer ls nuossos públicos, sin ls quales nun eisistimos.

Dame Judi Dench

(Traduzido a partir de l pertués: http://www.culturacentro.pt/noticia.asp?id=250)

26/03/10

Primabera

Assomeste-te...
por uas racicas de sol de Márcio,
andebles, ambergonhadas,
mas scapeste-te...
Deixeste antrar ua sprança de calor
por ua frincha de la jinela
para calcer la massa de ls folares
para quedássen fulheiros.
Nubres de friu i jiladas
trazírun outra beç l´Eimbierno,
las fronças an prenheç tardiega
queimórun-se,
las merujas anculhírun-se,
l azeite stá preso ne fondo de l´ azeiteira.
Funga-me l aire
adonde l mielro anda ancalhado;
la ciguonha arranjou un ouliado
para tapar l matraquiar.
Un die hás-de tornar
i hás-de trazer l cuco
cun sou canto i sou calor
que me adóndie la carambina
desta Páscoa de folares drumidos,
de flores ambergonhadas,
de nuites sien streilhas,
sien lhuna.
Ua pérola colga-se-me ne l nariç
quando me abinturo pul termo,
a percura de patalhobos;
de manos a abanar,
paro, buolbo.
Ua selombra striba-se a la alma
nestes dies anubrinados
que sacudo
mas que anteiman an quedar.
Anda, tenes que ir a la nobena,

a las cruzes de la Quaresma,
porparar la Semana Santa,
ye tiempo de peniténcia...
Que mais peniténcia haberá...




25/03/10

Lheituras





Antegrada na “Semana da Leitura” que decorre de l die 22 até l die 26 desta sumana, hoije die 25 a las 10.00 horas de la manhana na Biblioteca Escolar José Gustavo, Scuola Secundaira João de Barros – Corroios-Seixal, tubo lhugar mais ua beç, cumo yá ben sendo questume nestes trés redadeiros anhos ua einiciatiba de lheituras cul nome LER + EM VÁRIOS SOTAQUES .

Einiciatiba que para alhá de l oujetibo de ancentibar a ler, para que mais i mais giente (jobes) s’antressen i tómen l gusto pulas lhetras ten tamien an mente pormober i dibulgar ls bários modos i pernúncias que nesta globalizaçon anque hoije bibimos se fáien, que mesmo sendo ua rialidade se nun se fazíren anterbençones i se nun se trabalhar ne l campo studantil, todo queda muito ne l siléncio i cai ne l squecimiento.

Astanho fui lido l testo SAGA de la obra "Histórias da Terra e do Mar" de la outora Sophia de Mello Breyner Andresen, adonde stubírun an staque las pernúncias de Bergáncia, Miranda do Douro (Mirandés), Mirandela, Porto, Aveiro, Alentejo, Angola, Brasil, Cabo Verde (crioulo) Turquia, Itália, Polónia (estas lheituras pur studantes d’alhá), que pulas muitas pessonas que se sponiblizórun i sendo de las mais bariadas eidades anriqueciu esta atebidade cultural.

Stában bien cuntestos ls repunsables de la Biblioteca Scolar José Gustabo, porque l sfuorço botado nestes momientos habie sido recumpensado cula alegrie i sastisfaçon de todos i fúrun muitos ls que alhá stubírun

Mesmo que esta einiciatiba seia birada muito para aqueilhes que eiqui trabálhan i stúdan ye dua eilebada amportancia, porque la scuola siempre fui i cuntina a ser l sítio cierto para botar las semientes.

Tamien, i porque al lhargo de l anho scolar muitas son las einiciatibas i eibentos culturales que se lhíeban pur alantre, este ten assi a modos dun sabor special porque alhá stá l mirandés a la par de ls demais falares i leres. Cousa que hai alguns anhos datrás passarie sien que naide se lhembrasse.

Ye guapo ber que yá ye ua rialidade, la lhéngua mirandesa tomar lhugar, trasmitir ls sous balores, deixar la sue mensaige, fazer-se antender de modo natural cumo dében ser to las cousas.

Porqui l camino fai-se deste modo, parabienes als repunsables

QU’ IRENA NUN SEIA SQUECIDA

Durante a 2ª Guerra Mundial, Irena cunseguiu ua outorizaçon para trabalhar ne l Gueto de Barsóbia, cumo specialista d'ancanhamientos.
Mas ls sous prainos iban mais para alhá... Sabie quales éran ls prainos de ls nazis relatibamente als judius (sendo almana!)
Irena trazie ninos scondidos ne l fondo de la sue caixa de ferramientas i lhiebaba un saco de sarapilheira, na parte de trás de la sue camioneta (para ninos de maior tamanho). Tamien lhebaba na parte de trás de la camioneta, un perro la quien ansinara a lhadrar als suldados nazis quando entraba i saia de l Gueto.
Claro que ls suldados nun querien nada cul perro i l lhadrar deste ancobririe qualquiera ruido que ls ninos podíssen fazer.
Anquanto cunseguiu manter este trabalho, cunseguiu retirar i salbar cerca de 2500 ninos.
Por fin ls nazis apanhórun-na i partiran-le ambas las piernas i ls braços i prendírun-na brutalmente.
Irena mantenie un registo cul nome de todas ls ninos que cunseguiu retirar de l Gueto, que guardaba nun frasco de bidro anterrado ambaixo dua arbore ne l sou jardin.
Depuis de treminada la guerra tentou lhocalizar ls pais que tubíssen subrebebido i reunir la familia.
La maiorie tenie sido lhiebada para aa camaras de gáç.
Para aqueilhes que tenien perdido ls pais ajudou a ancontrar casas d'acolhimiento ó pais adotibos. Fui perpuosta para recebir l Prémio Nobel de la Paç... mas nun fui selecionada: quien l recebiu fui Al Gore por uns diapositibos subre l Calecimiento Global
Nun permitamos qu'algua beç, esta Senhora IRENA seia squecida!!
Leonardo Antão

24/03/10

ALEGRIES I TRISTEZAS


Quien canta sous males spanta
Quien chora ten sentimientos
Quien se ri ten alegrie
Quien ama passa tormientos.

Quien nun querie que tu cantasses
Para el cun muita, muita alegrie
Quien nun querie que tu amasses
Sien chorar, sien chorar nuite i die.

Por esso tu tenes que cantar
Sien chorar, sien chorar nuite i die
I que tu fússes muito amada
Quien nun querie, quien nun querie.

Ls paixaricos tamien cantan
Sues melodies d´amores
Nun sei se será d´alegrie
Ó se para çquecer sous delores.

Quien sabe, que cantar i ancante
Quien nun sabe, que quede a oubir
Que todo fai parte de la bida
Nun bos çqueçades de la aplaudir.

Frols se dan a quien cantar
Talbeç para agradecer
Cun lhágrimas se dan frols
A quien s´acaba de morrer.

Pus las tristezas i alegries
Andan siempre de manos dadas
Hai que stimar siempre las dues
Para que nun seian tan cumplicadas..

Bamos a cantar a la bida
Miesmo qu´eilha nun mereça
I siempre que nós cantar-mos
Que la tristeza nun apareça.

Mas se eilha mos apercier
Nós nun debemos chorar
La melhor forma de la çquecer
Será puoner-mos nós a cantar.

José António Esteves

DOCUMENTO DO SEC.X

..
NODICIA DE KESOS
.
Este ye un de ls documentos mais antigos que se conhécen que puode cunsiderar-se na eiboluçon de las lhénguas románicas na península eibérica i cumo fui ancuntrado nun pobo acerca de Leon, puode cunsiderar-se cumo de ls purmeiros que serbírun a Ramón Menendez Pidal para l sou studo de las ouriges de l lionés i de l spanhol.
Nun ye inda lionés, mas tamien yá nun ye lhatin bulgar, puode cunsiderar-se cumo l’einicio de ua nuoba lhéngua de l reino de Leon.
Este decumiento stá ne l'arquibo de la catedral de León (manuscrito 852v).


J.M.Fernández Catón eiditou-lo assi:
.
(1ª coluna)
(Christus) Nodicia de / kesos que / 3 espisit frater / Semeno: In Labore / de fratres In ilo ba- / 6 celare / de cirka Sancte Ius- / te, kesos U; In ilo / 9 alio de apate, / II kesos; en que[e] / puseron ogano, / 12 kesos IIII; In ilo / de Kastrelo, I; / In Ila uinia maIore, / 15 II;
(2ª coluna)
/ que lebaron en fosado, / II, ad ila tore; / 18 que baron a Cegia, / II, quando la talia- / ron Ila mesa; II que / 21 lebaron LeIone; II / ...s...en / u...re... / 24...que.... / ...c... / ...e...u... / 27 ...alio (?) ... / ... / ... / g...Uane Ece; alio ke le- / 30 ba de sopbrino de Gomi / de do...a...; IIII que espi- / seron quando llo rege / 33 uenit ad Rocola; / I qua Salbatore Ibi / uenit.


An mirandés poderie ser assi la sue traduçon:

Relaçon de queisos que gastou l’armano Semeno: Ne l trabalho de ls frailes, ne binhedo acerca San Justo, cinco queisos; Ne l’outro de l abade, dous queisos; Ne l que pusérun... este ano, quatro queisos; Ne l de Kastrelo, un; Na binha maior, de ls que... dous; que lhebórun no fosado (scabaçon do fosso) de la torre, dous; Que lhebórun a Cegia quando talhórun la mesa, dous; De ls que lhebórun a Leon, dous; [...], dous; Outro que lhebou l sobrino Gomi; Quatro, que gastórun quando l rei bino a Rocola; Un, quando Salbador bieno eiqui.

José Ramon Morala, dá-mos tamien cunta que hai mais de mil decumientos ne ls arquibos leoneses mais antigos que este, cumo podeis ber muito hai que fazer i muita giente stá a trabalhar i l mirandés será tanto mais rico, quanto mais mos dermos cunta de que para alhá de l frolesmirandesas hai un mundo sien fin.

Se...

Se la Primabera me trazisse las andorinas
Al miu beiral zerto de quelores lentas
Cun mofo d'Eimbierno friu bestido
An mundiadas ambuolto i an termientas.

Se l sol me trazisse alegrie al peito
Adonde biben Outonhos amarelhados
An cama de nubrinas adonde me deito
I sperto de ls mius suonhos adiados.

Se l termo me trazísse muita rosa
Spalhaba-las puls jardines de ls sien bintura
Que drumen çtapados, çditosos
An piedras fries, na rue de l'amargura.


You tenerie andorinas, alegrie, calor
Las rosas, ls beirales i l sol caliente
Las camas, ls jardines, la paç i l'amor
De manos abiertas darie, a muita giente.

AMBORAS DE LA NUOSSA TIERRA......





Quien dirie que l'antenet ye ua specie de poço sin fondo, cun un simples "clic", ancontramos pessonas, lhemos las mais bariadas amboras, sabemos todo l que que bai pul mundo fura. Fui tamien atrabeç de l'anterneta que you tube tamanho prazer de cumbiber i coincer alguns de bós.
Desta beç, andaba you a nabegar pul "Facebook", quando surgiu un pedido d'amisade, mais percisamente de l Município de Miranda de l Douro.
Cul aceitar de l'amisade, tube acesso a un sin numero d'anformaçones, ua, particularmente,deixou-me bastante feliç. Tamien, cumo nós, ne l Municipio de Miranda de l Douro, se tenta mantener biba, to ua tradiçon, recordar ls queloquios, i percipalmente la dibulgaçon de la poesie i de l triato, na segunda lhengua Pertuesa, L Mirandés.

Achei l'ambora tan intersante, que pensei  dibulga-la eiqui nas  Froles Mirandesas,  afinal

 todos nós bamos al mesmo ancuontro, dibuldar l Mirandés, screbé-lo i tamien ansistir

 para que seia falado antre nós, sin tener l receio de mos chamáren "palhantres" 

Solo lhamiento nun poder assistir a estas eniciatibas, subretodo a la pieça de triato "La pinga

 ye la culpada".

Parabienes a todas las pessonas que se ampenhan i tanto fázen para que l Mirandês seia cada beç mais dibulgado, i que la nuossa lhéngua, cada beç mais, faga parte de las iniciatibas de l Municipio.

Eiqui bos deixo l'ambora, tal cumo fui dibulgada.




TEATRO E POESIA DE MÃOS DADAS EM MIRANDA DO DOURO
Em Miranda do Douro o teatro e a poesia andam de mãos dadas. No dia 27 de Março realizam-se diversas actividades referentes à arte da representação e da escrita. Desde declamações de poesia, os diálogos em mirandês de Bernardo Fernandes Monteiro a uma peça de teatro intitulada “La Pinga yê la culpada”.Esta é uma iniciativa da Câmara Municipal mirandesa que pretende sensibilizar o público para o mundo das artes. Um mundo que também pode ser dito na segunda língua oficial de Portugal. E é precisamente em mirandês que a peça de teatro que vai ser representada. Vai ser o recordar de outra época em que os colóquios faziam parte da tradição do povo do planalto.