19/09/09

Mies baquitas



Oulá, por adonde andais bós?
Mie baquitas queridas?
Que juntamente cun bós.
Bibi horas bien bibidas.

Fustes bós, mies cumpanheiras
Ne l tiempo de la mie anfáncia
Hoije l recuordo esse tiempo
Yá a tan lharga çtancia.

Recuordo las cousas que passei
Siempre que bos iba a cumpanhar
Quando me deixaba drumir
Bós me iba-des a spertar.

Ne l cerrado de camino Miranda
Ó anton ne l de las lhameiras
Deixababos a bós sulicas
I you puoli, a fázer maroteiras.

Miesmo que andubisse a paixaros
I bós sien me dezier nada
Siempre chamaba-des por mie
A la hora marcada.

A horas de ir para casa
Miesmo que you nun stubiesse eilhi
Dabades dues bramadelas
Para chamar por mie.

Quando drumiemos na cabada
I de nuite lhebanta-se un airico
Bós deitabas-bos alredor de mie
Para que you drumisse calantico.

Eran tiempos bien felizes
Ls tiempos que anton bibi
Mas esses tiempos marabelhosos
Solo agora ye que you ls bi.

Naqueilhes tiempos nun bi nada
De todas aqueilhas marabilhas
Porque todos aqueilhes tiempos
Para mie eran fadigas.

Cousas de la adolescéncia
Que anton passaban por nós
Mas essas cousas tan cumplicadas
Baquitas? Nun passan por bós.

Para bós era solo trabalhar
Para melhorar nuossas bidas
Solo hoije bos dou balor
Mies baquitas queridas.

Yá bai un tiempo tan çtante
L tiempo que deixei eilhi
Que eran tiempos felizes
Solo agora ye que you bi.

Solo hoije ye que you beio
Las alegries que passaba
I inda hoije you puodo ber
L bien qu´eilhi se staba.

L bien qu´eilhi se staba
Cuidando de bós, mies baquitas
I quedo agora a pensar
Cumo bós era-des de meiguitas.

Recuordo hoije todas las cousas
Agora que esse tiempo passou
Dezie you, qu´era-des eignorantes
Mas l´eignorante era you.

Bós que me trates-tes tan bien
Siempre de buona buntade
You ye que nun era capaç de ber
L qu´era la felicidade.

Felicidade que agora tengo
Solo de me star a recuordar
Quien me dira, quien me dira
Uas baquitas you guardar.

Mas l que se puode fázer
Aqueilhes tiempo yá passórun
I todas aqueilhas felicidades
Para mie, tamien s´acabórun

José António Esteves



Nun gusto de gatos


Bou agarrar-me aquielha mássima de que “quien fala la berdade nun merece castigo”


I nun ye d’agora que nun gusto, todo ben bien de loinge, çque fui ounhado an garoto.
Nascido i criado nua aldé adonde ralo era la puorta que nun tenie gateira, tamien las nuossas las tenien, seinhas que por ende mandriában muitos. Nun ye porque ls mius nun se trubissen sforçado para you gustar, nun tener lhougo de pequerrico afeiçon pur este bichos (bechanos)
Nun ténen cuontas las bezes que fui amenaçado pur dar uns cuntapies i amporriones neilhes pa l borralho, i cunfesso. you só nun gustaba de l fazer cumo adoraba botar un tiçonico ne l rabo quando a las nuites ne l serrano s’arrimában a la calor de la braseira ronronando.
Mi bó nien m’oubi, mas tengo rezones de sobra para nun gustar deilhes, an special quando son assanhados, las seinhas de las arrebunhadelas quedórun para siempre.
Yá crecido fiç un sfuorço, esso fiç para antender quales las culidades que estes bichos tenien, al que fazien, que serbício prestában a la houmanidade para tener l perbileijo de morrar cun nós.
Nun ancuntrei nanhun.
Porque quemer ratos nun ye birtude, esso son ls primos campesinos, quando cómen, porque ls citadinos nien esso fázen, cumpanhie a las pessonas ye ua maneira de dezir, porque anton tamien un nobielho de lhana la fai, todo aquel que se goberna cula cumpanhie dun gato nunca sabe l que ye buono la cumpanhie doutro ser armano del, i hai tantos que la dan i deilha percísan.
Son spiertos l que bonde para ser l maior mandrion (parasita) de l reino de ls bichos caseiros, nun se déixan amansiar nien anganhar, se mos déixan passar la mano pul lhombo ye porque ls gobernamos, nun fusse esso passában eilhes las patas pula nuossa mano culas facas afiladas.
Seian eilhes, Somali, Siamês, Turkish angora, Madgloll. Persa, Pelo Curto Brasileiro, Munchkin, Manx, Himalaio, Bengal, Abissínio, etc … só ls aceito porque tengo l deber de nun alterar las reglas de la natureza i fui eiducado a tener respeito pur to ls seres bibos, quier guste quier nun guste.

Tamien respeito ls que gústan deilhes, ye esse l miu percípio, quien sabe, mesmo nun gustando de ls assanhados bengo a gustar de ls fedorentos.

Antonho Carrasqueiras




18/09/09

Na mie rue


Marie, chegou-se a la jinela i nin quijo acraditar. Nun podie cuntinar. Aquel garoto, roto i sujo, staba outra beç na squina de la rue, cun la fraita a pedir smola. Para que serbirie la fraita, s´el nun la sabie tocar?
Marie onte habie-le dezido al garoto:
- Tu tenes fame, miu nino?
- Agora nó, arrespundiu el.
Marie ficou sin saber l que dezir. Iba yá dous passos adelantre i resolbiu tornar atrás, i tornou a preguntar:
- Tu nun tenes casa?
- Nó, arrespundiu el i Marie ficou sin saber l que dezir outra beç.

Hoije preguntou-le:
- Tu nun tenes mai?
- Nun sei!... arrespundiu l garoto

Válter Deusdado




L Çtino


Puso-me eiqui
i arrincou-me deiqui.
I nunca más las raízes
me sigurórun bien an ningua tierra.




An pertués

O Destino

Plantou-me aqui
e arrancou-me daqui.
E nunca mais as raízes
me seguraram bem em nenhuma terra.

Miguel Torga


17/09/09

Talbeç




Quando scribo
ye un pouco de la mie alma
que arramo nesta fuolha de papel…

Papel branco
que nun me pide nada
i nien sequiera fala para mi…

Sou you que le bou cuntando
cousas de la bida
que talbeç solo m’antréssen a mi…

Talbeç... !


Un retrato antigo de miu abó




Mira un punto fuora, ua abe
zenhando l cielo, ou ua nubre
colgada de l baziu. Un perpeto mirar
ne l coraçon de l hourizonte, que l prende
cumo se l lhibartara.
Por trás, la casa de piedra, mais antiga
que la sue lhembráncia, ua raiç spetada
na tierra, un tuoro por adonde se chubiu
anté las muntanhas de Dius.
Tamien ua ramalhada,
un rachon de lhume contra l carambelo
que l amanaça pulas lhadeiras de l Eimbierno.

De pouco mais percisou la bida anteira:
la piedra, l lhume, l pan i l cielo.

I las cousas mirando puls sous uolhos.

Fernando de Castro Branco, O Nome dos Mortos.





[An pertués

Sobre uma fotografia antiga do meu avô

Fixa um ponto ausente, uma ave
desenhando o céu, ou uma nuvem
suspensa do vazio. Un perpétuo olhar
no coração do horizonte, que o cerca
como se o libertasse.
Atrás, a casa de pedra, mais antiga
que a sua memória, uma raiz cravada
na terra, um tronco por onde subiu
até às montanhas de Deus.
Também uma meda de lenha,
uma trave de lume contra o gelo
que o ameaça pelas encostas do Inverno.

De pouco mais precisou a vida inteira:
a pedra, o lume, o pão e o céu.

E as coisas olhando através dos seus olhos.]




16/09/09

Fala la spriéncia






Hai cachicos na nuossa bida que son d’ouro.
Son dun gusto i tamanhos que mos quédan para siempre, you tengo muitos este ye un deilhes.

Tiu Antonho, filho de la tie Dília (las nuossas famílias fúrun bezinas) ye hoije un home que toca la bida palantre de buieiro, cun zafuogo i lhibardade. Este tiu ye un berdadeiro eisemplo de quien nunca zistiu i çque naciu trabou ua lhuita zeigual acuontra ls eilementos de la natureza, duns tenéren muito i outros nada, sien nunca smorecer, botou-se frunteiras afuora, ganhado l pan i l sustento, fazendo de todo l que habie para fazer.
Dun carátele fuorte, caldiado na frauga de las necidades passadas ne ls anhos quarenta cinquenta (seclo datrás), soube siempre que era cun sacrefício, aforro, houmildade i trabalho que ganhaba l respeito de ls outros. Home siempre pronto a dar ua mano a quien percisa nas lhidas de l campo i caseiras, ten a la par de todo esse sentido houmano ua bision de l mundo cumo poucos, se calha porque rumpiu muitas meias-suolas pur caminos i stradas que lhígan bários i çfrentes saberes i modos de bida.
Quando fala de sue bida ye cumo se birasse las fuolhas dun lhibro, ten-las de l tiempo de serbir, d’ir-se a salto pa las Stúrias, de l’Almanha, de la barraige d’Almendra, de la custruçon cebil.
I ye home que quando cumigo zabafa nun l fai cun rancor, mas si cula spresson de ls haber bibido cun ferbor i de l fundo de l’alma diç-me “amigo Foustino éran outros tiempos” i acrecenta, you yá stou a quedar bielho.
I pur esso digo ls garoticos:

Nun te deia la risa porque sou bielho
Nun t’arroujes de me ber
Porque yá fui cumo tu yes (sós)
I tu cumo you hás de ser

Bota-me este dito, cousa bien guapa i caratelistica de l nuosso pobo.
Pul miu lhado l miu amigo tiu Antonho para alhá de me dar l gusto de partilhar las sues mimórias, tubo mais esta birtude de m’anspirar para poder partilhar culs lheitores mais este testo.

Poema de Outonho



L aire assoprou
Tan doce i sereno,
Topou-me al de lebe
Girou sentimientos
Drumientes, calhados
Que an bolo rasante
Topórun l suolo...

L fondo de l'alma
Streformou-se an quelor d'ouro
Ocre ó laranja...
Dou fruitos yá secos
Dun doce amargoso
Surgiu l outonho
Na borda del miu coraçon.

(Nun die de sol que antecipaba l outonho)

S:)
-----------------------------------

Poema de Outono"

O vento soprou
Tão doce e sereno,
Tocou-me ao de leve
Gerou sentimentos
Dormentes, silentes
Que em voo rasante
Tocaram o chão...

O fundo da alma
Transformou-se em cor de ouro
Ocre ou laranja...
Deu frutos já secos
De um doce amargo
Surgiu o Outono
Na aba do meu coração.

(Num dia de sol que antecipava o outono)

S:)

15/09/09

Receita para screbir un poema

Para screbir un poema
ye neçairo oubir…
subretodo l silenço
que mos oube tamien…
i deixá-lo falar
subretodo a el.

«Quien sou?
i ls que respíran l mesmo aire que you
que quieren de mi ?»
Pregunto-le you a el...

I l silenço responde:

Scribe-lo l tou poema!
L que eilhes quieren nun ye mais que
un sunriso
para que s’acabe la nuite!
Ua ajuda
para ber nacer l sol!
La serenidade
an qualquiera momento de l die…
I ua pormessa sien fin:
De flor
De páixaro
D’amor
De paixon
I de suonho tamien…

I l que sós…?
Un pouco de todo l que ponires neste poema:
Ua flor
Un páixaro
Un amor
Ua paixon
Un suonho…

I un beiso tamien!

A ber se te squeces!



Sou tue

Quejira you fazer salir de la mie fuonte
las palabras an mundiada, a arramar
i dezir-te que te sinto, te quiero
i que ye ne ls tous braços
que me acunchego i,
ne l'oulor de l tou cuorpo, me perdo.

La fuonte d'augas cristalinas secou-se neste einfierno stibal
i cun eilha secórun-se-me las palabras cun que te querie cantar,
miu Praino scaldante.
Ls mius lábios nun te sunrien de gretados, al mirá-te
i tu miras-me an zaspero, suplicante.

Reguei-te cul miu sudor i cula auga fresca
que saliu de las tues antranhas i,
regado, rejubilabas pula nuite
mas quaijeque te morries pul die,
queimado pul sol, abanado pul aire seco
i te drobabas subre ti mesmo an agonie de muorte,
de zaspero, an pedidos de ajuda,
mirando l cielo a la percura dua nubre
que te traisse chuiba.

Secórun-se-me las palabras cumo te beio a secar, miu Praino…
Querie deixá-te un poema antes de me ir,
un poema que te fazisse sunrir.

Saliu mudo, l miu poema!...
Ye un poema de sentires,
sin palabras, sien métricas, sien rimas.

Nun rima delor, cula falta que me fazes;
nun rima amor, cun ls tous çponeres bermelhones,
cun ls tous nacientes roixos i laranja,
cun ls tous hourizontes an que me deito i sonho,
cula costra dura de l tou pan qu'amolheço
i me mata la fame.

Nun rima stuntear cun ls tous oulores,
eimudecer cun ls tous sonidos,
sonhar cun ls tous siléncios,
drumir nas mantas que me stendes,
sentir cun ls tous sentidos.

Nun te deixo palabras an anciente,
desta fuonte que cuido seca.
Antrego-te la fuonte…
Sou tue, para siempre!...



13/09/09

Eimoçones - L Amor



L amor ye ua eimoçon «serbida caliente» al alrobés de la bingança que se sirbe «frie». Yá l pobo diç “quien l feio ama guapo le parece”. I nun ye que ye berdade!? Solo quando l deixamos (l amor ) ir ambora ye que bemos ls defeiticos todos de la pessona que yá nun amamos tanto. Si, porque l amor ye ua cousa mui delicada, ye cumo se fura de bidro de “MURANO”. L amor nun gusta de ser squecido, amaldicionado nien çpreziado.
L amor ye la «eimoçon mãi», puis cun eilha bíben: la aceitaçon, la amisade, la cunfiança, la bundade, la afenidade, la deboçon, la adoraçon, la facinaçon i l ágape. Ye por esto que tenemos bários tipos de Amor:
- l amor eirótico ye defrente de l romántico i de l apaixonado;
- l amor lúdico ye como se fura um jogo – solo para passar un berano, ou un ambierno;
- l amor amplícito que ten por lastro la amisade;
- l amor oubessessibo i maníaco, que amplica la dependéncia i la puosse;
- l amor pragmático, cun modos mui práticos;
- L amor ágape que ye quaije una deboçon i antrega ancundicional.
Poderiemos anton dezir que todo ye Amor, berdade. Mas, anton, qual ye la defrença antre «AMO-TE» i «Gusto de ti»?
Amo-te ye mais antenso, eisige paixon i tendéncia para passar muito tempo a mirar un ls olhos de l outro i fai quelubrinas na spinha. Mas cumo las outras eimoçones hai que l gerir, anque pareça ua cousa sein jeito, autocuntrolar ua cousa tan buona. Ye este autocuntrole que torna l Amor ua de las eimoçones mais amportantes de la nuossa bida. Sien Amor nun se bibe , subrebibe-se.
L amor ne l die em que mos casamos ten ua medida. You comparo-la a un copo de quartilho, chenico de auga lhimpa i sabor a mosto. Quaije naide mira bien para l copo, que ten un defeitico por baixo, un buraco pequeinho por adonde todos ls dies deixa arramar ua pinga. Ye obrigaçon de quien se casou ”por amor” acrecentá-lo todos los dies, mas quaije siempre mos squecemos.
I quando mos ben a la lhembrança?
Ne l die an que la amor ampeça a tembrar de las piernas, hai que anchir l copo, mas cun receita, se arrama ua pinga ponemos trés. Se furmos capazes de l bulber a anchir todo bien, l amor benciu. Se por causo nun tubirmos coraige i fourça para esso, anton l concho de l copo ampeça a tener cousas malas: rábia, sufrimiento, çprézio.
L amor puro ye l que sentimos puls filhos. Ye dua antrega total i ancundicional. Ua MAI, un PAI puoden pensar que stan cun raiba dun filho, mas bonda un chi coração, um beisico i lhougo l carambelo de la raiba se derretiu.
L amor puls Pais deberie ser tambien assi, mas muitas son las bezes que aqueilhes que mos amórun tan zantressadamente i que nos dórun todo l que tenien, son na fin de la bidsa un strobilho pa ls filhos. Na berdade, l que eilhes son ye ua fuonte de saber benida cun la spriéncia de bida, lhibros screbidos solo an sues cabeças (achegai-bos, filhos i nietos, hoije, scuitai que manhana yá puode ser tarde).
Nun ye preciso andar a to la hora a dezir “Amo-te” ou “Gusto muito de ti” mas se calhar dezir-lo todas las semanas yá era buono. Cumo an todo, las falas nun berbales son fundamentales, la fala “gestual” ye de todo l mundo,”ounibersal”. Quereis ber? Se stás na praia, apanha ua charrasca, abre la mano de l tou amor i debagarico pousa-la alhá. Se stás ne l Praino apanha ua flor de mango ou de patalhobos ou ua de xara, partilha l cheiro de la flor que apanheste cun quien amas. Si, i apuis? Quedemos tranquilos, l demais benirá sien demoras.

“L amor ye grande i cabe nesta jinela subre l mar.
L mar ye grande i cabe na cama i ne l xaragon de amar.
L amor ye grande i cabe ne l cúrtio spácio de beisar”.
(Traduzido de Carlos Drummond de Andrade)

12 de Setembro de 2009.
Francisca Carvalhal




Ls teçtemunhos




Quando las eideias se tórnan spúrias, ambaio-me bendo retratos.

Ls retratos son-me joldeiros, eilhes tráien-me al de riba l que quiero i nun quiero, cousas buonas mas tamien chúpan l selumbriu de las mimórias. Cumo buonas, l tiempo peçque arrecula i nistante mos çtápamos l'arca adonde arrecademos un bun cacho de nós, nun sfregante miramos-mos bien defrentes de l que agora somos, tornamos a tener l pelo grande a bitle que partie l coraçon de delor a nuossa mai, mas culas ganas de ganhar repuosta a las piçcadelas de las rapazas, zampenados de barriga, ampimponados cuas calças nuobas de fazienda a boca de campana, camisa çfraldada chenica de froles, postura de fazer ambeija als perus de tie Oulinda. Anchados capazes de poner l dedo molhado na tiesta de l purmeiro farrista fusse el d’acá ou de fuora. Somos l mais guapo de las fiestas i nun faltamos a nanhua, an quadrilha quaije siempre nien las negas de las namoradas mos lhieban a zistir. Anjeitado nunca l tino stá an fazer l nial atrás de l’oureilha daqueilha que tenga mais faziendas. Queremos ampingir spriéncia que nun la tenemos, puis stamos berdes i nun sabemos respigar las peneiras, amouchar la proua que mos anganha i cega.
You tengo rezones de sobra para nun mirar al para trás cun buns uolhos, ou cuidais bós que mirar para aquel tiempo que andaba a rober las códias de la cerrona i ls mius mais bielhos a serbir an casa de ls ricos son buonas de lhembrar!
Nun son nó, la necidade ye armana de la miséria que s’amostra sfarrapada i çcalça, scanzilada i sclética. Quantas bezes miu pai le dixo a mie mai, sabes porque fiç la nuossa casa sien jinelas, porque quando la miséria entra pula puorta l amor sal pur eilhas i you yá adebinaba que la maldita benie eiqui morar i nun quiero que l que gusto de bós salisse
Mas dezie you que gusto de ber retratos, a quelores i tamien a negro i branco que son ralos, las máquinas de retratos éran al tiempo que me criei de l tamanho de la caixa de ls cunferrumes de tiu Demingos çapateiro.
Será que ber retratos de ls antigos ye cumo sonhar cul dantes?
Anton you sou un sonhador mesmo sabendo que sonho cul anfierno, porque sonhar nun fai mal a naide.

Antonho Carrasqueiras



PSD i Outocrítica




Ye ampossible nun ber ne l porgrama eileitoral de l PSD onte apersentado, i ne l'anúncio pula dra. Ferreira Leite de políticas de firme cumbate a medidas de la dra. Ferreira Leite, la mano maoista (ó l que sobra deilha) de Pacheco Pereira, la de l'outocrítica.

Assi, se chegar al Goberno, la dra. Ferreira Leite stinguirá l pagamento special por cuonta que la dra. Ferreira Leite criou an 2001; la purmeira menistra dra. Ferreira Leite altarará l regime de l IBA, que la menistra de las Finanças dra. Ferreira Leite, an 2002, oumentou de 17 para 19%; pormoberá la motibaçon i balorizaçon de ls funcionários públicos an que ls ourdenados fúrun cungelados pula dra. Ferreira Leite an 2003; cunsolidará de modo rial, i nun solo aparentemente, l défice que la dra. Ferreira Leite maquilhou cun receitas straourdinárias an 2002, 2003 i 2004; i lhebará la paç a las scuolas, adonde l zagrado de ls alunos cula menistra de la Eiducaçon dra. Ferreira Leite chegou, an 1994, al punto de le amostráren ls traseiros. Ne l die atrás, l delfin Paulo Rangel yá habie purparado ls pertueses pa l qu'ende benie: "La política ye outónoma de la ética i la ética ye outónoma de la política".
Manuel António Pina

Este testo foi publicado ne l passado die 28 de Agosto ne l Jornal de Notícias , mas achei por bien poné-lo eiqui, puis nun solo cuntina bastante atual, cumo sprime mui bien aqueilho que you penso de l PSD i de Manuel Farreira Leite. Ye perciso acrecentar que, anquanto Ministra de la Eiducaçon, MFL nun zagradou solo als studantes que amostrórun ls traseiros, mas tamien zagradou a outros studantes, al mais de ls porsores i a muitos ancarregados de eiducaçon. Anquanto Menistra de las Finanças de Durão Barroso (alhá fuora nun ye tan Durão), pediu-mos sacrafícios que nun dórun an ningun resultado. I fizo outras cousas mui anteressantes: cumbenciu ls pertueses de que l Estado gastaba muito denheiro por bias de ls funcionários públicos i ampeçou a cuntratar ampresas pribadas para fazer trabalhos antes feitos puls "demónios desse tiempo" i gastou inda mais denheiro. Antre eilha i l "angenheiro", benga l diabro i scuolha.







12/09/09

Tiu Barbeiro




Tiu Barbeiro fui ua figura singular nas tierras de Miranda, mais propiamente an Fuonte Aldé, Dues Eigreijas i Cércio, ls trés lhugares adonde eisercie l sou oufício.
Natural de Dues Eigreijas i casado an Fuonte Aldé era amigo i respeitado por toda la giente destes dous lhugares. Pai de quatro filhas, debidiu la criaçon cun la tie, yá que cada un bibie no sou lhugar, tiu Barbeiro alhá i ti Cabreira acá. Todas las sestas fazie barbas i pelo na tierra de la tie i als sábados na del.
Tenie tiu Barbeiro bicicleta, para se zlocar dun lhugar pa l outro, pori de las purmeiras que por eiqui aparecírun. I grande nobidade se l'achában ls mais pequeinhos quando , nas quintas a la tarde, el benie a drumir a Fuonte Aldé para lhougo soutordie a la purmanhana bien cedo ampeçar la tareia. Todos ls garoticos que andában cun las bacas ne l bailhe, an bendo benir a tiu barbeiro na bicicleta, corrien al camino onde alinhában las gorras uas a seguir a las outras para que tiu barbeiro passasse cun la bicicleta porriba.
L puolo de las ruodras deixaba las marcas i ls garotos quedában cuntentos, admirando aqueilhes feitius de l pneu que acumparában uns cun ls outros.
- Mira que risquitos deixou na mie!
Éran tiempos çficeles, la heigiene tamien era cousa çconhecida, habie uns animales que andéban cun las patas na cabeça i solo tiu Barbeiro ye que daba mata deilhes.
- Ah tiu Barbeiro, dixo miu pai que me zquilássades
- Pá múzico, centa-te aí que já bais deixar de arrascar, que Tiu Barbeiro siempre falou grabe.
Pegaba na máquina de çquilar i ampeçaba tracatracatraca, tracatracatraca, a las bezes aparecie un desses seres, el alhebantaba la máquina, i pumba, spaporraba l bicho .
- Aiii!!! Tiu barbeiro quei ye que bos fiç?
- Cala-te pá múzico, que este já nun te morde mais!
Tiu de ls siete oufícios, era çapateiro i fazie uas cholas mui bien feitas, era tamien dentista i cirujano, arrincaba ls dientes a fierro friu i fazie sangries nas benas de l braço para curar pulmonias.
Habie acá un garoto que çaçamelaba por bias de la teç que tenie debaixo de la lhéngua. L remédio staba an tiu Barbeiro.
- Ah tiu Barbeiro, dixo miu pai que me cortaçadeç l freno.
Tiu Barbeiro, que anté staba cun las tejeiras na mano a cortar l pélo a un bielho, birou-se para el cun las tejeiras chenas de pelos, sacudiu-las nas calças i dixo-le:
- Pá múzico, abre a boca pá, cerra os olhos e bira a língua p'ra cima múzico!
Zás, de ua tejeirada cortou-le la teç que ampeçou lhougo a correr sangre de la boca.
- Ai ai!!! ai ai!!! bou-le a dezir a miu pai ai ai! ai ai!, berraba l garoto.
- Pá múzico põe-te a andar daqui senão lebas um pontapé no cu, bai, bai múzico.
Pa ls garoticos mais pequeinhos era el la refréncia de la sesta, de tal maneira que oubi you ua cuonta bárias bezes dun garotico que andando cun l pai pul termo acaçórun un coneilho. L garoto yá l querie quemer, mas cumo era sesta de quaresma nun se quemie chicha. Anton fui-se a spreitar a tiu Barbeiro i quando l biu ir ambora a meia tarde, corriu para casa i boziou al pai.
- Bamos a quemer l coneilho que la sesta yá se fui!





11/09/09

Pon-lo an Mirandés... queda guapo ! (2)

Cartel a l'antrada de Costantin



Mas que barbaridade aqueste cartel ! Yá bai paraa dous anhos que lo beio aende sin modeficar... mas bós nun bedes que ten Costantin alhá screbido i açpuis ten Cicuiro i Samartino an Purtués ! Oh ! Caralho s'outro die inda pensei fude-lo cula gadanha. Mas açpuis pensei i pensei, puxei pula cachimónia i bieno-se-me l'eideia d'ajuntar alhá los berdadeiros nomes de los pobos la raia d'adonde son los mius pais; Cicuiro i Samartino.

I assi fui, l'ampersora corriu la tinta nas fuolhas i you tode cuntento, yá a meie de la nuite, fui-me a fazer aqueste ato de terrolismo lhenguistico. Fui lhougo assi que se spuso al sol, nun seia qu'un de la GNR me bissa.

Ye de notar que la cunbençon da cume normatibo San Martino i no Samartino. La berdade ye que toda la gente que you conheço siempre dixo Samartino, i assi screbi.
Debrebe mas atos de terrolismo lhenguístico...




10/09/09

Citaçon de l die



Naide ye tan grande que nun puoda daprender nien tan pequeinho que nun puoda ansinar.
Voltaire




Son cumo ls fruitos







Aqueilha sesson ou assemblé de lhançamiento, cumo l quejirmos chamar ne l die 1 de l més d’Agosto, (an Sendin andentro de la cubas recuperadas) de ls purmeiros quatro lhibros de la Colecção: An Mirandés (agora einiciada i birada pa ls nuobos scritores stramuntanos) ye mais ua proba que las cousas yá son bien çfrentes dantes.

Aquel adil an que l mirandés staba pa la maiorie de las pessonas que stában fuora de l ansino nas scuolas de Miranda, hai alguns anhos atrás yá ye agora ua tierra dando muito grano.

Ls cursos ampeçados an Lisboua i apuis alhargados a Corroios i n’Anternete pormobidos pul persidente de l’Associaçon Lhéngua Mirandesa i mais tarde cula parcerie de l’Associaçon Cultural i Recreatiba Nial de la Boubielha fúrun a miu ber las charruas que fazírun la relba neçáira, la berdadeira repunsable pur haber agora tamanha meda de scritos an mirandés. I yá dezien ls antigos nun hai melhor pa la arada

Até ende para la maiorie de ls que hoije bótan rigularmiente ls sous testos a público ne l Jornal Nordeste (MIRANDA: tierra, giente i lhéngua, hoije LA FUOLHA MIRANDESA: tierra, giente i lhéngua) i ne ls muitos bloges n’Anternete la scrita an mirandés puodie dezir-se era un scampado, cun poucos a fazer-lo.

Las classes, para aqueilhes que andubírun ne ls cursos nun fui só daprender l bocabulairo nuobo, que habien squecido ou staba adrumecido, l cuntato culs ditongos, sílabas, bogales, custruçon de las frases, l sonido abierto ou cerrado, la lheitura de testos i la fala que ende se fazie.

Fui muito mais, fui tornar a la sue lhéngua d’ourige, a la lhéngua de la sue niniçe, de ls sous antepassados, a la lhéngua de ls sous amores, tornar a saborear todo l prazer que dá falar aqueilho que se falou quando s'era pequeinho.

Fui l’oupurtonidade de registar las bibéncias, façanhas, abenturas, screbir stórias i lhonas, acertar cuontas cul passado, dar la sue upa a la lhéngua mirandesa tantas bezes ambergonhada delantre de la outra, çpreziada pur muitos, squecida i cun die terminado para ser anterrada.

L sfuorço custante i ampeinho de l scritor, ambestigador i porsor Amadeu Ferreira dado a este porjeto de l ansino de l mirandés i dibulgaçon de ls scritos i sous outores ne ls mais bariados campos, jornales, rebistas, bloges de l’anternete, lhibros, traduçones, fui la chabe, decisibo doirie you.

To la giente se dá cuonta que s’antrega de coraçon i alma al que fai, que la paixon i l’afeiçon pula lhéngua, la cultura i a las pessonas ye de l tamanho de l mundo. Que l crecimiento i la benida cada beç mais de mais pessonas a screbir melhor i a gustar de l mirandés i de la cultura Mirandesa, séian ou nó de la region, se debe a la sue total antrega sien pedir nada a naide an troca, al sou fuorte caratle, i lo fai feliç.

Bei-se, i nun ye perciso star mui atiento, siempre que dá l sou teçtemunho i ambersa de quien scribe i trabalha l fai cula maior sastisfaçon i alegrie, par’el ber medrar la semba de trabalhos screbidos an mirandés i crecer l númaro de scritores ye cumo un pai ber crecer ls sous filhos.

Lhoubor ten que ser dado a esta einiciatiba i porjeto de ls cursos i custante ampeinho an tener sítios de dibulgaçon, l sfuorço para que siempre haba mais cumo este de l’einiciaçon de la Colecção: An Mirandés.

Stou cierto que la sue criaçon bai a ser mais ua motibaçon para aqueilhes que yá scríben i son muitos nunca zistir, traier mais a la scrita para angordar esta camarada de scritores i assi cuntinar esta caminada sien smorcimientos.

Pa ls lheitores an giral tenéren an sues manos outras fuormas i modos de saber cumo se bai screbindo, mais lhibros.


Faustino Antão

Ls gatos son seres poéticos...



Ls gatos son seres poéticos...

Porque nun ser gato
anroscado an nobielho ne l caliente de l lume?
Passear pula borda d'algun telhado.
Ser gato, tan mimado
ne l roçar de l pélo an pieles deseosas
de ls carinos qu'usa de forma squiba...
Ser gato, dua bida,
que siete serien l tiempo alargado,
marrenega marcada para ua hora cierta .

Ser gato i tener abierta, a la fuorça de querer,
la puorta de salida para ser mulhier...

S:)
----------------------------------------



"Os gatos são seres poéticos...

Porque não ser gato
enroscado em novelo no quente da lareira?
Passear pela beira de algum telhado.
Ser gato, tão mimado
no roçar do pêlo em peles desejosas
das carícias que ousa de forma esquiva...
Ser gato, de uma vida,
que sete seriam o tempo alongado,
tédio marcado para uma hora certa.

Ser gato e ter aberta, à força de querer,
a porta de saída para ser mulher...

S:)

-----------------------------------------------------------

09/09/09

Tiempo



Deixei scapar l tiempo
i l tiempo bolou…
bolou para loinge,
bolou para siempre !

Stou fuora de l tiempo.
Stou fuora de mi.

I yá nun sei l que ye l tiempo
nien tampouco
se sou you
ou outra talbeç…

Cumo l tiempo que passa
i mos tira
l que yá nun somos
i l que nunca seremos.

Somos ?

Quadro de Salvador Dali (1904-1989),
« Reloijo brando ne l momento de la sue purmeira sploson », 1954




Cumbersas na Bila Bielha - Bila Rial

08/09/09

Stá na hora






Daba you ua miradela pul site de l’Associaçon de ls Boubielhos (www.nialdelaboubielha.org), daqueilhes que bíben an Lisboua i alredores, puis la outra Associaçon de l'aldé de Zenízio (A. C. Sol Nascente) ls rapazes inda nun me méten nestas cousas de l’anternete.
Mas a miu ber debien meter-se, estas cousas nun son manhas de prouitas, son antressantes, úteles, bálidas, estas tecnologies ténen mais de buono que de malo, pónen i çponíblizan modos de ber l mundo i d’amostrá-lo. Quando chechórun, l mundo dou tamanaho salto cumo de l die pa la nuite.
Las acumparanças l mais de las bezes nun acumpáran nada, inda stágan, mas you nun rejisto a bota-las siempre que me bénen a jeito.
You sou de l tiempo de l arado i de l rachado, arreparai bós al tiempo que nun se lhebaba a arar ua suorte fusse cua junta de bacas ou pareilha de machos, tamien bi chegar ls purmeiros tratores, l salto que nun dou la bida de quien araba, la saltada alantre ne l tiempo. Las trilhas nas eiras éran mui guapas i dua arte que stubo parada seclos, benírun las purmeiras máquinas trilhadeiras i quien fazie pur pan ponie todo ne l mesmo die an casa, menos miedo i la campana de san Ceriaco repicou menos bezes, de perder todo cua truniada, andar quinze dies a las buoltas ou culas parbas.
Quien nun sperou trés meses pur ua carta dun pariente que staba a un més de biaige de bapor, agora fala-se un ne l mesmo minuto.
Ls rapazes i rapazas de Zenízio ténen que dar esse salto, ténen i percísan de usar i amostrar todo l património i cultura de la sue tierra.
I la mie curjidade ben dende, ne l site de l’Associaçon de ls Boubielhos (Lisboua) ancuntrei bloges i sites de la maiorie de las tierras de l cunceilho de Miranda de l Douro, andebiduales, d’Associaçones, d’amigos i outros, de Zenízio solo l de la Junta de Freguesie, parado ne l tiempo nun sei quantos anhos.
L’Associaçon Cultural Sol Nascente ten to las cundiçones i birtudes para s’amostrar n’anternete, esse ye un sítio para botar palabra i dezir de sue justícia, resmungar, eilha stá melhor que naide para dezir l que l’aldé percisa fazer, l que ye melhor para salbar i nun deixar muorrir-se las fuontes i funtanairos, cruzes i cruzeiros, registos de eras eisistentes nas puortas i purtaladas, falar de l Museu/lhagar i to l património de las artes ende recolhido.
S’eilha ye la repunsable, i bien, pur mantener i çfender l património cultural al nible de ls jogos tradicionales, la matáncia de l cochino, ls quelóquios, ye eilha (associados) la melhor coincedora para estas abenturas i cunquistas.
L’Associaçon de Lisboua, tamien puode, isso puode mas ls sous associados stan loinge, sínten l porblema mas nun l apálpan to ls dies cumo ls d’alhá, son buns parceiros para dar las upas necáiras i cuido que las dues fázen ua buona pareilha.
L’anternete ye un bun assomadeiro digo-bos-lo you.

Antonho Carrasqueiras




Praino Mirandés

Nubres de lhana. Aire nas fuolhas.
Ua oulibeira crabiada na peinha.
Un perro mui loinge, froles sien nome,
un rigueiro. Ua seda d’auga, sede
de fuontes, las piedras lisas, la cantarie
ne ls uolhos. L lhuçque fusque dua lhuç,
un cuorpo de tierra abierto i ambiolado.
La sgueilha de ls cabalhos, la biografie
de las serpientes. Ua aila penheirando
subre ls panes, ls dedos ne l sol.

La muntanha drobada pa la mimória
de ls homes sien tiempo

nien lhugar.

Fernando de Castro Branco, Alquimia das Constelações,

[in Carvão, poesia reunida, 2009]



[an pertués

Planalto mirandês

Nuvens de lã. Vento nas folhas.
Uma oliveira cravada na fraga.
Um cão longínquo, flores sem nome,
um regato. Uma seda de água, sede
de fontes, as pedras lisas, o granito
nos olhos. A penumbra de uma luz,
um corpo de terra aberto e inviolado.
O perfil dos cavalos, a biografia
das serpentes. Uma águia pairando
sobre os trigos, os dedos no sol.

A montanha inclinada sobre a memória
dos homens sem tempo

nem lugar.]




Nota: Fernando de Castro Branco [1959] ye un poeta mirandés, de Dues Eigreijas, cun bários lhibros de poesie yá salidos. Yá astanho saliu un ambelume ajuntando la sue poesie [Carvão - poesia reunida]. Ye un nome de que inda muito eiremos a oubir falar. Ye un gusto traié-lo eiqui, tamien an mirandés.



07/09/09

EILEIÇONES LOCALES

http://eileioneslocales.blogspot.com/

Dicas de la Anterneta


Ua beç yá tenie falado de l porgrama Dicas de la Anternete mas pa dezir que se tenien squecido que l mirandés ye ua léngua de Pertual. Agora peç que quedou amanhado l squecimento. Un bien haia pa l porgrama bá i pa l apersentador (que nun anganha a naide i bien se bei que ye de l Norte de Pertual).

Eiqui queda la ligaçon pa l Blogue de l porgrama Dicas de la Anternete de la RTP(N) i la reportaige que fazírun subre l mirandés na anterneta:

06/09/09

Lhénguas (l que se fala nas ruas de Zenízio)






L camino que las cousas tomórun.

You naci ne l anho 49 de l seclo datrás na’aldé de Zenízio (Miranda de l Douro) ende bibi até ls dezasseis anhos d’eidade. Nesse tiempo nun ye bergonha nanhua nien ambençon mie, quando s’arrimaba algun parauta çcoincido i querie falar cun nós an mirandés ou pertués (grabe), ls garoticos que éramos mais acanhados scundiemos-mos ou quedabamos calhados i nin sílaba reçumaba de nuossa boca.

L mirandés era rei i senhor, esto yá fui dito sembas de bezes por muita giente, mas nunca ye demais dezir-lo. Ralas éran las bezes que porqui andában fidalgos puis esto nun tenie grandes cousas para mirar, quien passaba na strada, passaba nien paraba, a nun ser que quejisse fazer caçuada d’algun buieiro ou buieira, benediços ou eimigrantes éran scassos, nun fusse las classes de la scuola i nesta bendita aldé i sou termo, nun s’oubie botar ua palabrica que nun fusse na lhéngua materna, l pobo fazie-lo bien sien peneiras i cun todos ls cundimientos.

L pobo sabie que l pertués era la lhéngua de l Stado, que bien acerca deiqui para alhá de la raia, an Spanha se falaba l Castelhano, i las cousas cun falas quedában porqui, loinje staba l’eideia d’oubir falar Francés, Alman, Anglés cumo hoije s’oube a to la hora i pur to ls squinas i ruas desta guapa aldé.

Nun hai mal nanhun, star acuontra ye star fuora de l cuntesto, nun tener antendimiento no zambolbimiento social i cultural que las cousas tomórun ne ls redadeiros sessenta anhos.

Las nuossas gientes scapórun-se deiqui, agarrar ua bida melhor, i cun esso dórun al mundo ua nuoba dimension i recebírun saber, cultura, balores que nun puoden deixar na raia cumo se fussen oubjetos. Tráien-los i fáien usos deilhes, un deilhes ye la lhéngua de l sítio adonde móran. L eimigrante alhá fala culs bezinos, ne l trabalho culs sous camaradas i strutura ls oufícios, cria ls sous filhos que stúdian nas scuolas la fala oufecial de l paiç, na lhéngua d'alhá, stá bisto que nun l puode fazer an mirandés.

L que you gustaba i que cun muitos tengo cumbersado, porque son de l miu tiempo i l miradés sáben falar, era que ansinássen la sue lhéngua mai als sous filhos an casa, na sue relaçon familiar i l mesmo digo cul pertués, i sei que alguns si l fázen até l stúdian nas scuolas cun porsores de pertués. I mais le digo, quien nun l fazir, queda an díbeda cula sociadade de manhana i puode tener la certeza naide l bai fazer pur eilhes, ye ua buona ouportunidade perdida para siempre.

Cuido que isto ye ua queston cultural mui amportante, nun solo por proua mas porque la globalizaçon stá muntada i manhana ls stados fuortes nun solo amóuchan las questones eiquenómicas cumo tamien las culturales i la lhéngua ye ua deilhas. Nun passar als decendientes todo l saber que recebimos de ls nuossos antepassados ye cumo nun cumprir cula nuossa oubrigaçon de andebidos.

Las cousas stan assi, oubo falar an muitas lhénguas quando ando de bacançes nas rues i cumbíbios de la mie tierra, mas nunca me canso, al miu jeito bou falando la mie lhéngua materna, que l merece mais que nanhua.

Anton este nun fui l brício deilha, porque carga d’auga agora habie de la deixar de fuora.


La gaita





Tráien ls gaiteiros la fiesta,

Spértan raízes benaitas:

Sonidos que al cielo fúrun

Tórnan acá culas gaitas.


Fonso Roixo



05/09/09

Eimoçones - la alegrie




L lhado dreito de l nuosso cérebro ye repunsable pulas eimoçones, pula criatebidade, pula capacidade de aceitarmos pessonas i formas de bida deferentes de la nuossa. Bibir las eimoçones de forma temprada ye hoje considrado un modo cierto de bibirmos ua bida chena.
Las pessonas que meio cun çprézio dízen “sós mui eimotibo” ou “esso nun ye racional”, amóstran bien de la atitude i de l pensamiento oucidental que todo adominou zde hai muitos seclos até al ampeço de l seclo binte, al jeito de ls cunceitos científicos ousados naquel tiempo, segundo ls quales la lógica bundaba para antender todo l Ouniberso. Las eimoçones fúrun siempre bistas cumo un strobilho, cousas de mulhieres ou de pessonas un cachico boubas.
Hoije yá sabemos que nun ye nada assi. Stamos ne l berano, tiempo de sol, férias i de partilha. Neste cuntesto, la eimoçon mais bibida ye la alegrie. Inda bien que assi ye, puis eilha ye eissencial para bibir. Por bias deilha ponemos las eimoçones a bulhir, que mos lhieban a sermos pessonas mais buonas, a quedarmos bien cun la bida.
La autostima ye l autoconhecimento quédan a un bun nible se la alegrie stubir an nós i trair cun eilha la sue família mais cercana: la felcidade, l alíbio, l cuntentamiento, la sastifaçon, l adbertimiento, l agrado, la ouforie, l bun houmor, l antusiasmo, l prazer sensual - somos ampurrados a fazer cousas nuobas ou las bielhas cousas bibidas dun mudo mais ameroso, ancuntramos belheza adonde antes nunca la habiemos bido, inda que eilha ya stubisse alhá.
L ser houmano ten dous modos de sentir i bibir la alegrie:
- la alegrie passiba, un sentimiento de tranquilidade, de cuntantameinto, cun las circunstanças de la bida, que ye founte de agrado i que deseia quedar para siempre;
- la alegrie atiba, que se çtingue de la outra por tener neilha un deseio mui fuorte de partilha de l sentimiento cun las pessonas i cun l meio ambiente que mos ambuolbe.
La alegrie puode lhebar-mos a la dança, al mobimento, a la renobaçon pul cantar, a la meditaçon, a ser capaç de resolber cunflitos i tensiones, a tenermos capacidade de oubir l silenço i cun el daprandermos que la bida sien alegrie nun ye bida, mas solo un modo de deixar l tiempo passar por nós, cumo se fúramos canhonas amadornadas ne l stio, a la spera que la calor se baia ambora.

“Quien perde denheiro perde muito,

Quien perde un amigo perde mais,
Mas quien perde la alegrie perde todo.”




La racha





Muito se ten çcutido al lhargo de ls redadeiros anhos la queston d’eigualdade antre ls homes i las mulhieres, que antes de l séren homes son rapazes i las mulhieres rapazes.
Quando se ben al mundo, todos benimos molhadicos, choramingas i la berdadeira çfrença i sola essa ye que las rapazas trázen racha i ls rapazes tapa-rachas.
I cuida-se que assi quédan para siempre.
Mas nun fui siempre assi, al menos ne ls anhos cinquenta de l seclo datrás, ls rapazes passado que era algun tiempo i ampeçában a dar ls purmeiros passicos, passában a tener racha, porque l tapa yá eilhes tenien de fabrico, ou seia las dues cousas.
Déiamos las buoltas que quejirmos a las questones d’eigualdade i ls rapazes tenien mais que las rapazas.
Daba muito jeito esso daba, mirai bós cumo s’iba ua probe mai amanhar cua dúzia de crios todos pequerricos, i habie ties que tenien uns atrás de ls outros, se nun fusse la racha ne ls calçones i nas calças de ls rapazes.
Essa racha era assi un modo de ser andepandiente, l serbício era lhimpo i rápido.
Rapaç anquanto tubisse racha, nun fússen alguns ancumbenientes, nun percisa d’ajudas de naide.
L tiempo passa, mas un rapaç apuis yá nun passa sien la racha, essa ye la berdadeira çfrença.





suonhos





Ai, suonhos d'eiternidade,
cumo custais a aguantar:
naceis siempre an galhos bielhos
mas nun medrais sien ls cortar.

Fonso Roixo

De Juan Barbato a Biolante de Meira (adaptado)



Senhora, cuntarei-bos,

Preguntai a Basco Palha,
Dun suonho que sonhei,
I de l prazer que tomei
Tornou-se ua forfalha.
Bós beniedes de casa de la reina,
Bós dezíedes que fugida,
I dezindo “á mesquina,
Pus bintura tal ye mie,
Yá cuido que sou perdida”.

I dábades un grande brado
Quien se duol desta dama!
You staba yá deitado,
Spertei stremunhado
I saltei fuora la cama.
I you bos nun coinci,
Quando fui pula purmeira;
Mas depuis que bos bien bi,
Senhora, dixe assi:
“Sodes Biolante de Meira."

Quando cheguestes a mi,
Bós quedastes bien fitada
I dezistes: “á cuitada,
Nun achaba outra pousada,
L demo me trouxe eiqui!"
“A la fé”, dixe you, “dunzeilha,
Serdes mie cumbidada”
Pus bos tengo na pinguela,
You cuido que sodes aqueilha
Que dona sereis tornada.

Bos beniedes este serano
Mais burmeilha que la brasa,
You fui lhougo temprano
I tomei-bos pula mano,
Meti-bos drento de casa.
Eilhi dezíedes, senhora:
“Á por amor de ls dunzeles,
Por mercé botai-me fuora,
Perdonai-me por agora,
Houmildo-me a buossos pies.

“Ende me puodes bós rogar”,
Respundi, senhora, you.
“Mas de bos esta sacar,
You serie de tachar
Por muito mais que sandiu,"
Anton, senhora, bos bie
An tamanho zbarato,
Al que buossa mercé dezie:
“Pus bintura tal ye mie,
Antregai-bos, Juan Barbato”.

Estas rezones acabadas,
Por d'eilhas nun fazer custa,
Nin çpender mais palabras,
Çcalcei lhougo las bragas
I aparelhei-me de justa.
You bos puodo frimar
I dar de mi esta fé,
Que nun tubimos bagar,
Para mos irmos a deitar,
I ampeçemos de pie.

Depuis desto ampeçado,
Bós dezistes ua cousa:
“Pus tal ye miu pecado,
Amigo, sede lhembrado
Que nun l saba Rui de Sousa”.
Respundi-bos desta guisa:
Nun téngades esta suspeita,
Mas por ber buossa debies,
Zbesti esta camisa;
Quiero ber cumo sodes feita."

Bós zbestistes-bos lhougo
I mirestes bien para el.
Quando bi l mais de l jogo,
You ardie an tal fuogo,
Que nun cabie na piel.
Tornestes-bos a bestir
I lhancestes buossas cuntas,
Ampeçastes a carpir:
Quien questumaba serbir
Me faç andar nestes puntos”.

Bradando cun buona buntade:
“Á miu senhor i amigo!
Pus lhebais la bergindade,
Oubrai oura piedade
I casai agora cumigo."
“You l quiero yá fazer,
Senhora, por cuncéncia;
Mas bós habiedes l poder,
I you nunca pude tener
Ua buossa oudiéncia."

Bós bistes que me prazie,
Senhora, de you querer,
I buossa mercé fazie
Cunsigo tal alegrie,
Que chorábades cun prazer.
I a mi, que nun pesaba,
Me mataba bien de risa;
Porque, senhora, cuidaba,
Qu'aqueilho que sonhaba,
Qu'era an todo miu siso.

To la nuite trabalhei
An andar neste ambeleço
Mas sabei, quando spertei,
You cierta mente me achei
Un mui balente peço.
Quaije Dius me dou bitória
An tal prazer an que staba:
Depuis houbo melancolie,
Por perder aqueilha glória»
Senhora, an que you staba.

Joham Barbato, Cancioneiro Geral de Garcia de Resende (adaptado)






[An pertués:

De João Barbato a Violante de Meira.

Senhora, contar-vos-ei,

Perguntai a Vasco Palha,

De um sonho que sonhei,

E do prazer que tomei

Tornou-se uma migalha.

Vós vínheis de casa da rainha,

Vós dezíeis que fugida,

E dizendo “ó mesquinha,

Pois ventura tal é minha,

Já creio que sou perdida”.

E dáveis um grande brado

Quem se dói desta dama!

Eu jazia já deitado,

Acordei estremunhado

E saltei fora da cama.

E eu vos não conheci,

Quando foi pela primeira;

Mas depois que vos bem vi,

Senhora, disse assim:

“Sois Violante de Meira."

Quando chegastes a mim,

Vós ficastes bem fitada

E dissestes: “oh coitada,

Não achava outra pousada,

O demo me trouxe aqui!"

“À fé”, disse eu, “donzela,

Sereis minha convidada”

Pois vos tenho na pinguela,

Eu creio que sois aquela

Que dona sereis tornada.

Vos vínheis este serão

Mais vermelha que a brasa,

Eu fui logo temporão

E tomei-vos pela mão,

Meti-vos dentro em casa.

Ali dezíeis, senhora:

“Ó por amor dos donzéis,

Por mercê lançai-me fora,

Perdoai-me por agora,

Humilho-me a vossos pés.

“Aí me podes vós rogar”,

Respondi, senhora, eu.

“Mas de vos esta quitar,

Eu seria de tachar

Por muito mais que sandeu,"

Então, senhora, vos via

Em tamanho desbarato,

Ao que vossa mercê dizia:

“Pois ventura tal é minha,

Entregai-vos, João Barbato”.

Estas razões acabadas,

Por de elas não fazer custa,

Nem despender mais palavras,

Descalcei logo as bragas

E aparelhei-me de justa.

Eu vos posso afirmar

E dar de mim esta fé,

Que não tivemos vagar,

Para nos irmos lançar,

E começámos em pé.

Depois disto começado,

Vós dissestes uma cousa:

“Pois tal é meu pecado,

Amigo, sede lembrado

Não no saiba Rui de Sousa”.

Respondi-vos desta guisa:

Não tenhais esta suspeita,

Mas por ver vossa devias,

Desvesti esta camisa;

Quero ver como sois feita."

Vós desvestiste-vos logo

E olhastes bem para ele.

Quando vi o mais do jogo,

Eu ardia em tal fogo,

Que não cabia na pele.

Tornastes-vos a vestir

E lançastes vossos contos,

Começastes de carpir:

Quem me soía a servir

Me faz andar nestes pontos”.

Bradando com boa vontade:

“Ó meu senhor e amigo!

Pois levais a virgindade,

Obrai ora piedade

E casai ora comigo."

“Eu o quero já fazer,

Senhora, por consciência;

Mas vós tínheis o poder,

E eu nunca pude ter

Uma vossa audiência."

Vós vistes que me prazia,

Senhora, de eu querer,

E vossa mercê fazia

Consigo tal alegria,

Que choráveis com prazer.

E a mim, que não pesava,

Me matava bem de riso;

Porque, senhora, cuidava,

Que aquilo que sonhava,

Que era em todo meu siso.


Toda a noite trabalhei

Em andar neste embeleço

Mas sabei, quando acordei,

Eu certamente me achei

Um muito valente peço.

Quase Deus me deu vitória

Em tal prazer qual estava:

Depois houve melancolia,

Por perder aquela glória»

Senhora, em que eu estava.]




01/09/09

Testo de l Forun www.nialdelaboubielha.org




L ramico si staba bien guapo

Se l que cunta ye l géstio, uas floricas de las tardigas que nácen i flóren yá ne l berano nas bordas de ls caminos i stradas yá el quedaba cuntentico, mas fui un ramico bien amanhadico, comentou cumigo.

You acredito, porque fui siempre un home arredado destas cousas de mimos, nien ye perciso el dezir-lo, bei-se ne l ambaraço, stá chapado na cara que nun ye tiu de cerimónias. Para estas cousas de fiestas, ser nomeado, tamien ye perciso nacer cul don, daprender i tener feitiu. I el nien naciu cul don, nunca daprendiu i por bien tiempo que dure cuido que nunca chega alhá ye l que penso de tiu Foustino.

Yá muitas bezes le oubi dezir que nas fiestas i cerimónias el gusta d’antrar mudo i salir calhado, mas desta beç el tenie que falar, you i aqueilha giente queriemos oubir l quel tenie a dezir puis era un de ls bisados, cumo quien diç staba metido neilha, deiqui só salie apuis de se justificar. Mas nun era só tener que botar palabra i deixar un çcurso a jeito, tamien le tembrában las piernas cumo se fusse la purmeira beç que falaba para ua rapaza, dolie-le la barriga, l nuolo na gorja era grande i l miedo de nun tener fuorças para se cuntener se acauso zatasse eimoçon nun era mais pequeinho.

De loinge you miraba-lo i fazie figas para el bencir mais esta, puis la bida yá le purparou muita i fui capaç, se nun fui melhor fui pior mas dar parte fraca isso ye que nó.

Nun habie muito tiempo, assi cumo quien nun quier la cousa, cunfessou-me:
-Amigo you staba melhor cua calagouça na mano a roçar silbas ou de çacho a tirar la grama na huorta de la Ribeira, puis mesmo d’algun tiempo a esta parte l porsor Amadeu m’ir purparando para esta rialidade you custaba-me a acraditar que tengo que star eili a recebir ls parabienes i de caneta a dar la mie saludaçon pur scrito a las pessonas amigas que bénen de coraçon i alma pur mi i pul mirandés, firmes i ciertas para que este momiento seia buono.

You nun sei se fui solo a mi quel fizo este zabafo, l que sei ye que outras pessonas tamien bírun i para que las sues fraquezas birássen fuorças, las ties que alhá stában tubírun un géstio guapo, traírun un ramico de froles cun rendas i lhaço para tiu Foustino. Cun aqueil ramico nun benie só l oulor buono de las froles brancas i burmeilhas, benie muito mais, benien carinos, braçados d’amisade, benie calor houmano, deseios de muita suorte i fuorças para cuntinar.

Yá ne l rescaldo de la fiesta de l lhançamiento de l lhibro “Nuobas fábulas Mirandesas i Cuontas Sacadas de la Bida”, bien arrimado a la nuite, tube l’oucasion de saber cumo staba apuis de todo l que s’habie passado, i dixo-me que gráçias a l’ajuda de todos staba melhor.

Solo nun sabie cumo pagar tanta stima i afeiçon a to la giente i an special a amigos cumo you.

Antonho Carrasqueiras
(antonio.carrasqueiras@gmail.com)