18/11/14




Amadeu Ferreira, ten scrito Crónicas cul Títalo “CRÓNICAS DE BIBIR” i todas las semanas son publicadas ne l Jornal Nordeste, na FUOLHA MIRANDESA.


Cula sue outorizaçon, bou las a dibulgar, ua ó dues pur semana, mas nunca antes de la puplicacion ne l Jornal.


Crónicas de Bibir [1]

Apedura Hoije

"L títalo desta crónica ye l modo cumo you traduzo an mirandés la afamada spreson de l grande poeta lhatino Hourácio, CARPE DIEM i que l nuosso poeta João de Deus tan bien dixo cun l berso “A vida é o dia de hoije”.

De berdade outra bida nun tenemos que esta, ne l sfergante que cuorre. Assi i todo muita beç deixamos que l tiempo passado mos smague ou acendemos todas las nuossas lhuzes para un feturo ancierto que inda nun eisite, mas solo ye ua catadorie de l tiempo, esse ente que nunca saberemos l que ye i siempre mos há de tener an stranha relaçon cun el.

L berso de Hourácio nun sonará bien als dies dua pessona que biba mal, seia por malinas, seia eiquenomicamente, mas esse nun ye l sou sentido. Este ancosta-se al bibir que tenemos seia el qual fur, ua tomada de cuncéncia de la sola bida que podemos bibir, la que hoije i agora tenemos a la mano."

Amadeu Ferreira (18Fev14)

17/11/14

Scanho, l que tu sabes!



Neste retrato la maior pieça que se bei ye un scanho, an riba tamien se bei un canastrico, ua cesta cun asa de brime, un scrinho, un lampion i outra pequeinha pieça que nun sei l que ye.



 Mas l que bos querie falar ye de l scanho, esta pieça se calha ye de las mais amportantes na cozina (quaije siempre habie dous) mirandesa i a la qual stan agarradas mais cuontas, pul menos anquanto somos ninos.
 Para alhá de las muitas sonecas que neilhes se drumien ne ls seranos d'ambierno tamien era neilhes que nuossas mais i abós mos arrolhában i cuntában las cuontas de de Reis, Reinas, Princepes i Princesas, de ls cunquistadores i nabegantes por esse mundo i mar afuora, almanechas i strebilheiros de feiras i romaries.
 Fui nun armano deste que houbi la purmeira beç la cuonta de l Rei Salomon, aquel rei anteligente que soubo ber la mai berdadeira de la falsa mai.
 Era ne l scanho arrimado al lhume i na calor de l burralho que se ancuntraba l'eimaige dua família hounida, almuorçando, ceando, quemendo ls roscos ou belhós. Mas cuido que l maior quemido staba ne l coraçon de ls nuossos que mos calcien i adrumecien ne ls sous regaços, para apuis passar l restro de la nuite na cama cul cunsuolo de ls suonhos de ls einocentes.
Ls sofas nas casas modernas puoden ser mui acunchegates. mas nun son la mesma cousa i para mal de ls nuossos pecados na sala de star inda stá ua cousa que le dan pul nome de telbison que nun deixa cumbersar i pouco mais mos dá que zgrácias i mala amboras.(AC)

16/11/14

Nós nun salimos de Miranda




 Estes amigos stan todos a spreitar por riba de la sebe d'arame para ber se inda sobrou algun bisto "gold" (buono)!
 Percísan dun cerrado cun muita yerba, daba jeito para passar l duro ambierno ne l reino de Miguel Torga. Tamien daba jeito quien disse ua mano para poner uas ferraduras nuobas, i como l'albarda fai tiempo que l'albardeiro de Sendin la fizo yá stá mais que na hora d'arranjar uas crouas para ber se na próssima feira de ls Grades (Gorazes) se troca.
 Yá agora que to l mundo bota manos nas fartas algibeiras de ls outros tamien stou a pensar nuns atafaijes i na cabeçada para ber se la mie dunha nun s'ambergonha de me lhebar a besitar ls mius parientes que stan an Aldé Nuoba ne i ajuntouro de la terceira eidade.
 Cuido que nun ye pedir muito i se acauso este modo de pedir nun fur buono you scribo ua carta al diretor, peçque nun me l bai negar, nunca se debe negar nada a naide quando percisa i muito menos a burricos cumo nós. AC

14/11/14

Filhos da p……..




Hai uns dies quando bolbie pa l aconchego de mie casa a la nuite, bien campante de la bida fui atelundrado desta pasmaceira de bida, nun ye que nun guste de la paç de mie casa, nó até ye de l que mais me caleçe nestes tempos que ban bolando, fui tirado deste assossego por un bezino miu que bozeaba alto i strilhante, son un filhos da puta, esta giente que me rouba.

Lhougo lhoubo la mie eideia birou-se para aqueilho que ye mais quemun nas rues desta cidade, Lisboua, andórun parqui ls carteirista a meter las manos nas algibeiras deste esta nuite, bisto que l sou bafo nun cheiraba a a bino nien a cerbeija.

Mas nó el nun se calhaba, son todos uns filhos da puta estes banqueiros de merda, ende la cousa piaba mais fino, yá la cumbersa lhebaba outro caminho, mercie botar cumbersa cun este cuitado i agora tamien zgraciado, nun porque la cousa seia defrente de ls carteiristas, ambos a dous méten las manos ne ls bolsos de quien aforra, só que estes banqueiros méten-la cun outorizaçon, i nunca ban a la cadena nien por ua nuite a meter ls costados ne ls calhabouços, drúmen an xaragones feitos de notas aforradas por outros que trabálhan ua bida, i quando ban a qualquier lhado lhiéban las cuostas guardadas i inda ls ajúdan a chobir las scaleiras.

Çpuis dua pequeinha cumbersa, dixe acá pa ls mius botones mais balie que l miu bezino tubiesse metido ls trocos ambaixo de l xaragon ou nua lhata na parede cumo sempre fizo mil pai.

Alhá quedou boziando, porque isto de ser çpenado de las poupanças dua bida de trabalho, de sufimiento i pribaçones nun ye fácele aceitar, i you até que nun cerrei la puorta de casa fui todo l caminho dezindo l mesmo , si son bien filhos da puta essa giente.
AC

12/11/14

“Çpuis de burro muorto, cebada a pie de l rabo”



 Na tierra adonde me criei l pobo ousaba i ousa muito este dito dezideiro, i muitos outros.
 Nesto l pobo ye sábio i nun ls botaba acá para fuora por s’armar an spierto, fai-lo com sabedorie, fai-lo porque quier deixar claro l que le bai n’alma.
 Nestes redadeiros dies, por bias desta maleita (la legionela) que aparciu eilhi pa ls lhados de Bila Franca, mas podie ser an qualquiera outro lhado, que yá lhebou cinco i l númaro de giente que fai atalho puls spitales nun para d’oumentar, tengo pensado muito nisto.
 I penso mais çpuis d’oubir muitos spiertos (specialistas) ne l assunto (matéria), nas telbisones i rádios, ler ne ls jornales. Que digo an buono de la berdade, todos son bien benidos i amportantes, porque assi las gientes quédan mais sclarecidas i puoden assossegar ls spritos de l pobo.
 Mas por outro lhado tamien me tengo dado cuonta de las poucas bergonhas de quien ten la respunsablidade de fazer las lheis i de las oubrigar a cumprir. Peçque la perbençon nun diç nada a quien gobernou i quien goberna, peçque ten que haber bítimas i apuis si ye que se bótan a perbenir, resolber l porblema. Quanto mais tengo oubido subre l assunto i cumo el stá, mais beio las bragas de quien ten tenido ls çtinos de l miu paíç.
 Ah miu pobo, cun outras gientes desta  planeta yá alguns stában cun lhume ne l rabo, la perbençon para que un pobo trabalhador i respeitador tenga buona auga, bun aire nun puode star antregue a artolas.
 Antes de l burro se muorrir ye que ten que se poner la cebada a pie de l çufino.


11/11/14

L tradecional magosto de l’ACRNB (2014)


 La direcion de l’Associaçon Cultural i Recreatiba Nial de la Boubielha (ACRNB) pormobe un magosto ne l die de “Todos os Santos”, ou arrimado, para ls sous associados, familiares, cunterráneos i amigos, ou seia un magosto abierto, sien cerimónias nien peneiras, todos ls anhos.
 Este eibento fai-se sien anterrupson, zde hai arrimado a quanrenta anhos, bien dantes de la criaçon d’associaçon cun statutos i uorganos eileitos, fruito de porqui, Lisboua i alredores, bibir ua taluda quemunidade de Zenízienses, que loinge de la sue tierra d’ourige santien la necidade de cumbibir i rebibir las  tadiçones.
 Ten sido siempre nesse sprito de cumbibéncia i camaradaige, uns anhos cun muitas perséncias outros anhos cun menos, que agarrados a esta tradiçon de assar uas castanhas i quemendo un bilhós nesta temporada que tenemos feito este caminho d’ounion i partilha, sien que seia ua oubrigaçon todos aqueilhes que gústan de zanferrujar la lhéngua an mirandés i pertués, trocar amboras culs cunterrános alhá stan.
 Tamien astanho assi fui, i sien cuntar cabeças porque esso nun ye l mais amportante, se fizo l “Magosto de l’Associaçon”, rebelando-se, cumo ls demais se ténen rebelado, ser ls magostos cachicos d’ouro.  Até peçque aqueilha fumarada salida de la lhabareda de l lhume ajuntada al oulor de las castanhas a assar çperta an nós un rechino de saludades que mos fai buolber als tiempos dantes quando de buieiros faziemos ls magostos ne l termo i la nuossa mimória nun ye capaç de fugir a esta tentaçon i bénen al de riba toda ua cemba de cuontas
 Quando an dies marcantes cumo estes, magostos, fiesta de la Senhora de las Candeias, ls jogos tradecionales de l 1º de maio (jogos),  stou cula mie quemunidade, ye cumo se fazisse ua caminhada pul termo i  pula stória de l’aldé, relhembro chamadeiros, cuontas, joldas i amigos. Sei que stou a lhéugas de çtáncia, mas ls mius sentidos stan alhá, tal qual stubírun dantes, quedo prisioneiro de ls sítios i dun tiempo, quedo amboubado por ua riqueza de bibéncias que tube nun ouniberso bien próprio, lhembráncias que me fázen falta porque sou pequerrico i quiero cuntinar a santir l miu passado para ber se nun m’anganho deiqui palantre. I para alhá de todo esto sei que tamien muitos cumo you assi sentien i quieren, i quemúngan-lo cumigo.
 Puode dezir-se muita cousa destes ajuntouros dua quemunidade que ateima an fazer siempre ls sous ancuontros, mas naide se squeça que este ye l modo mais sano de mantener bibas las tradiçones i estes son ls modos i momientos que bamos passando ls teçtemunhos a  las nuobas geraçones. Cumo se dua arble se tratasse, ls ajuntouros i cumbíbios son regadores d’auga para que nun se muorra i cuntine a dar fruitos. Este ye l caminho, se nun ateimarmos, manhana nun mos queixemos se ls nuossos decendientes nun sabíren donde benimos i cumo eiqui cheguemos, cumo fumos criados i que anténdan cumo eilhes son. Questumes culturales i tradiçones regionales son balores dun pobo que tenemos que fazer deilhes fincones.
 La quemunidade, an special ls associados, ténen que star siempre de manos dadas culs sous uorganos de direcion, dando las sues oupeniones i upas. Parabienes a eilhes mais ua beç, pul trabalho, dedicaçon, ampeinho, s’assi nun fosse nun seriemos tan felizes.

Faustino Antão

Paredones


Deixei-le este comentário a  Antonho Carrasqueiras que screbiu l testo anterior: 


Mais simpresmente, podemos dezir que l l sbarrulho de l paredon an Berlin permitiu a membros dua mesma familha poderen por bezes tornar a juntar-se lhibremente sien que houbisse ou haba obstáculos depuis de décadas durante las quales esso habie deixado de ser possible por meras rezones políticas ou stóricas...

Esse paredon zaparciu (aqui na Ouropa) i inda bien ( !! ) mas l problema ye que outros aparcírun i ye l facto de outros haberen aparcido que dá que pensar:

 

antre Israel i la Palestina por eisemplo,
 

an Ceuta para ampedir que ántren nesta nuossa Ouropa rica i cunsumista milhares de eimigrantes oureginairos de muitos países africanos (a ampeçar por Marrocos) adonde inda nun hai democracie i justícia social...

I para se portegeren daqueilhes que son pobres i biben na miséria, mesmo ne l seclo an que stamos, quantos i quantos paredones inda nun hai por esse mundo fuora para salbaguardar l bien star i ls prebilégios de ls ricos ?

Paredones para porteger cidades ou bairros anteiros (mas separar tamien !) cumo acuntece ne ls Stados Ounidos, ne l Brasil... i an Pertual nun hai la sombra dua dúbeda. Paredones bien aparentes ao lhado de outros que l son menos mas paredones de qualquiera maneira inda hoije anfeliçmiente bien presentes. 


11 de nobembro de 2014 (die feriado an França, Celebraçon de l armistício de la 1a Guerra Mundial que fui assinado faç este anho 100 anhos)

10/11/14

Nun te fintes an fiestas


Quien defende l capitalismo festejou l anibersairo de l sbarrulho de l paredon de Berlin cumo simble de la fin de l socialismo i de l quemunismo.

A esse tiempo, pormetírun un mundo melhor.
 Mas só ne ls radadeiros quatro anhos, ls mil i seis cientos mais ricos de l mundo oumentórun la sue fertuna an 124%.
Ls 85 maiores ricalhones ténen nas sues manos ua riqueza eigual a la metade de la populaçon de l planeta.

L galaton que aparta ls ricos de ls probes alharga-se die a die a custa de tirar dreitos de quien trabalha i na reforma, a custa de milhones i milhones de ninos, ninas, mulhieres, homes, bielho i bielhas cun fame por esse mundo afuora.

Todo cula mela deilhes.

 Antoce, fui ua mintira l mundo piorou. I muito!

 I bai cuntinar a piorar.

Ye la natureza de l capitalismo sien cara que stá n’andada monopolista i amperialista que se bira cada beç mais garunhas.

Solo mos queda, correr cun el.


03/11/14

Retratos de l magosto de l'ACRNB 2014



Estes retratos fúrun sacados por tiu Leonardo i tiu Faustino, I cumo diç l dito dezideiro "ua eimaige bal por mil palabras" anton cuido que pouco mais a dezir, eilhas son la proba de l salutar cumbíbio que tenemos quando alhá stamos, oubrigado a todos als assadores i a la direcion pul ampeinho (F.A)

— an Seminairo de Almada.

https://www.facebook.com/nial.delaboubielha/media_set?set=a.837666939610241.1073741838.100001008281658&type=3


(Para ber ls retratos todos bonda clicar ne l link ou aceder ne l facebook de l Nial de la Boubielha)

02/11/14

Oubrigado a todas i todos

Dius bos deia buonos dies
Stimados associados, cunterráneos i amigos, quiero eiqui tamien cumo admenistrador de la paigina (facebook) de l'Associaçon Cultural i Recreatiba Nial de la Boubielha dar bos l miu muito oubrigado puls deseios manifestados an mais un anibersairo. I cumo se diç na mie tierra i na mie lhéngua d'ourige "que Dius bos l pague" i cumo ls deseios son sentidos an quemun, que todos bós m'ajudeis a cuntar muitos i muitos. Ende bos deixo uns ramicos de froles sacados ne l praino mirandés
Pul'Administraçon






28/10/14

Biaije de l suonho

La bida na biaije de l suonho. Antre lheitura i regaço agarra se te l suonho. Ancarreira se te para adonde nun lo deixas seguir anquanto spierto te mantenes. L celebro que mos quemanda, pensar mos nós que lo quemandamos, ancamina mos para adonde nun queremos. Que fuorça essa amigo, quaije me faç cantarolar la cantiga de Sérgio Godinho, tanta la fuorça de lhigar i zlhigar ls filamientos que quemandan l camino de nuosso pensar, - sinapses -. Spiertos puode nun se deixar zbiar, l pensar, a drumir i an suonho lhieba mos para adonde nun lo sabemos i, ls caminos pur adonde anda mui arressaiados son que splicar nun lo sabemos.

Ne l sofá de la garaige, drumes a suonhar: assentado a la banca de sapateiro...talbeç?...la mie, l almuorço purparara... ua nina pequerrica a la puorta se dibertie, la strada eilhe acerca passaba…l peligro spreitaba. 
La mie nina más nuoba eilhi staba i cumpanhie mos fazie. Tamien un home que nada fazie, nun sei, l pai de la nina? Achega se l'hora d'almuorço, l home i la nina quemer nun quejíran. Quemiamos las berduras i de la trabiessa, çpenica l home ls berdes que alhá subrórun. Mui oucupado ando you, nun pára de tocar l telemoble, outro númaro para l miu tenie sido zbiado, jornalistas a me pergantar cousas que you nun sei respunder. Spierto subressaltado i nun me gusta l suonho. Nun lo cunsigo splicar, mas d'algun modo lo antendo…

26/10/14



 Este retratico yá ten site anhos, pertence a la mie coleçon, stá ne l arquibo de las alhembráncias.

Fui sacado nun de ls muitos magostos que l'Associaçon C i R Nial de la Boubielha ten pormobido al lhargo de ls anhos sien anterrupçon, ten sabido assi l'Associaçon ancuntrar modos de mantener la quemunidade ounida.

 Ye de lhoubar l sfuorço que ls uorganos ten zambolbido para que assi seia. I porque s'arrima mais un que sei que yá stá marcado pa l próssimo deimingo a las 14.00h ne l Seminairo de Almada eiqui stou you publicando este retratico.

 Talbeç porque seia un de ls que nada fázen para que ls ancuontros i magostos séian un eisito, rindo-me i dou balor a la Direçon de l'Associaçon.
 Nada yé fácele, i trabálhan por gusto, l sou ampeinho nestes dies i nestes ambentos só puode ser reconhecido, aparecendo.

 Un bilhós uas cumbersas até an mirandés i partilha de nuobas nun faltán. Aparecei cunterráneos, lhebai un amigo que castanhas assdas nun faltáran.

 Ye essa la gana de la Direçon que tanto trabalha. Para mais anformaçones se acauso haba dúbedas podeis ber l porgrama i sinalizaçon an www.nialdelaboubielha.com .

Un abraço
 Faustino Antão

23/10/14

Las cousas de l stado i l stado de las cousas



  Cuido you nun star anganhado, que un de ls oujetibos destas cuontas i crónicas eiqui publicadas, para alhá de la dibulgaçon i prática de la scrita de la lhéngua mirandesa, ye tamien la partilha.
  Patelhar eideias i oupeniones, partelhar bibéncias de tempos bibidos i até de ls que se bíben hoije, i se la partielha fur sana, çque seia dito i screbido cun respeito ye siempre anriquecedora i saludable.
Por esso mais ua beç bos digo mius amigos lheitores, you naci nun tiempo anque las cousas ne l praino éran bien defrentes, hoije bibindo l que bibo sinto nacidade cada beç mais an falar, crebir para que muitas cousas nun cáian ne l squecimiento. Naci i medrei sien justícia nien Stado social, sien que   l saber ler i screbir fusse cunsiderado un dreito custituicional, anque la cundiçon houmana era cousa de pouca amportáncia i fama.
  Un pouco de todo mais buono nós agarremos, fruito dua reboluçon cumo to l mundo sabe, i porque las ganas dun pobo que querie falar screbir ser libre ajudou. Porque nada mos chegou a las manos ouferecido, todo l que tubimos fui fruito de muito trabalho i lhuita.
   I se las cousas chegórun a este stado nas questones que toca al stado social de quien fizo ua bida de trabalho i de quien fai la bida trabalhando, se las cousas stan neste stado para quien fizo la bida ansinando i inda ansina, se la cousas stan neste stado nas questones de justíçia, todo questones que stamos an bias de perder, anton solo hai un caminho, lhuitar.
    Yá dezie miu pai muitas bezes, nada cai de l cielo, tenes que ser tu a poner las manos ne l çadon para arrincar la touça, botar la mano na rabela de l arado para bimar, botar l sembrador ne ls ombros para sembrar la tierra, fouce na segada, trilhar i lhebar l grano pa la tulha, para que assi nun te falte pan na mesa to ls dies.
  Hai que botar manos na berdade, tenemos que anquemodarmos-mos, nun mirar pa l outro lhado cumo se nun se passasse nada, que teneran que ser ls outros a fazer aqueilho que mos cabe a nós.
I nesso de lhuitar nunca ls mirandeses s’ambergonhórun de l fazer quando you me criei, sempre arrefucírun las mangas quando era preciso i nunca deixórun pa ls outros aqueilho que ye de sue cuonta.
  Sabendo nós cumo éran las cousas de l Stado dantes sabemos cumo queremos las cousas de l Stado hoije i para l feturo.



20/10/14

ASTURICA - Cuncurso de cuontas i de poesie




La Associaçon La Caleya, d'Astorga, ourganiza un cuncurso de Cuontas i de Poesie, para todas las bariadades de l Stur-lhionés, l que tamien abarca l mirandés, cunsante se puode ler ne l regulamiento:

"Los trabayos han de tar escritos en llionés; almítese cualquier variedá dialectal del 
dominiu llingüísticu asturllionés, ensin escaecer que’l mirandés de Portugal forma 
parte d’él."


Oupa, a partecipar, que tenemos eiqui más de quatro que son capazes de le arrebanhar un tagalho de prémios. I nun era mal niun!

L regulamiento puode-se ber eiqui

16/10/14

L cochino spúrio



  Siempre,  mas mesmo siempre, çque me lhembro que gustei de Caçareilhos, dessa tierra que fai marras cula mie, nun sei bien splicar se era pulas buonas castanhas que tenie alhá para Bincosa, se era por causo de la feira mensal que se fazie nas eiras a l’antrada, s’era por causo de las gientes que ancuntraba de buieiros alhá pulas Spadanhas, debie ser por todo esto que siempre stimei las personas d’alhá, i digo isto nun por fabor, digo-lo porque l sinto, porque ye berdade.
 I se dúbedas habisse fúran tiradas quando sali pa la marina, i apuis fuora deilha, agarrei alhá amigos, camaradas que nunca mais me salírun de l coraçon, al punto de inda hoije tengo amigos que me trátan por “armano”, mirai nun ye para todos.
  Até quando stou an Zenízio, l mais de las bezes boto-me a caras a Caçareilhos i nun me dá para ir para Malhadas, mesmo que tenga muita afeiçon porque miu abó de las calças era dessa tierra. Ye daqueilhas cousas que nun ten splicaçon, até sinto duolo de Caçareilhos nun ser de Miranda mas si de Bumioso, ye cumo se me faltasse un braço.
  Hoije yá bielho, cuido que esta fuorte amizade que me lhiga a tanta giente, quier stéian a bibir alhá ou fuora, ben de la partilha que sempre fiç, siempre tube bun trato, trato abierto culs amigos, i esso mius caros amigos quando assi ye dá sempre bun fruito, quier nós fagamos la sementeira antre scuobas, carbalheiras ou fraguedos.
  I nisto de partilha ou sien eilha ten siempre cousas guapas i antressantes, se nó mirai.
  Cuntórun-me que nessa tierra habie un tiu que nun gustaba de partelhar nada, fusse nas trilhas bandimas ou matáncias de ls cochinos, nun era mala rés, mas nun gustaba porque çcunfiaba que quedaba siempre a perder, que alguien quedaba cul que era del, nun era de l sou feitiu.
  Anton quando chegou la hora de la matáncia de l cochinico, cochinico cumo quien diç era tan taludo cumo un bui xarolés, bien bien cumo un bui xarolés nun era mas si cumo un bezerro, pronto era un cebado taludos cumo ls outros i agarrou nua cordica i fui a caras a la corteilha, l buono de l cebado nun bendo l caldeiro de la bianda i de cuorda na mano, stando l boqueiro abierto ó patas para que bos quiero, botou-se pulas rues que nien un perdido, peçque la fala de la muorte le habie zanzinado nas oureilhas.
  L buono de l dunho stafadico bien corrie mas nada, nun era capaç de l traier de buolta muito menos botar cuorda nas patas. Ls sous bezinos nun fúrun capazes de quedar andefrentes a estas andanças, cumo quien diç, fazírun l cerco i alhá dórun uas upas i l buono de cebado de cordica nas arganelas alhá bai pa l talho.
  L çtino para que l animal staba traçado cumpriesse, ua facada i bien debrebe las tripas habien de ser lhabadas na ribeira de las Funtácias para botielhos, chouriços i chabianos. Cousa que sou dunho querie i deseaba, nun cuntaba era que l dito animal fusse tan spúrio na hora de finados.
  Assi sendo sou dunho mal dou ls redadeiros grunhidos, las últimas i porque outra cousa nun sabie, alhá fui botando falas, “pronto agora yá podeis ir a la buossa bida que you acá m’amanho”. Este tiu inda era daqueilhes que falában la mie fala, si porque hai muita giente que nun sabe, mas esta tierra tamien fui tierra adonde se falou l mirandés, cun algun sfuorço se calha inda ancuntramos quien l fala hoije.
 Suorte la sue, porque matáncias de cochinos nesse die nun faltában, pouca pa l cebado.





05/10/14

Tradicional magusto de "Todos os Santos" da ACR Nial de la Boubielha de 2014





Associação Cultural e Recriativa Nial de la Boubielha
Caros associados e amigos dos genisienses!

Aproxima-se o dia do nosso Tradicional Magusto, que este ano se vai realizar no Domingo dia 2 de Novembro, no parque do Seminário de Almada, pelas 14 horas.

A Direção da Associação convida todos os associados, seus familiares e também amigos a irem ao Magusto, a assar e comer bilhós, a apertar as mãos, a dar uns abraços aos amigos e a desenferrujar a nossa língua (mirandesa).
A Direção da ACR Nial de la Boubielha continua a relembrar-vos que o maior valor que tem este e os outros convívios, é o da Amizade que se vai mantendo e criando entre as pessoas que neles participam.
Por isso, no dia 2 de Novembro, venham todos ao magusto, que são bem-vindos.

Um abraço amigo,
A DIRECÇÃO DA ASSOCIAÇÃO


01/10/14

Outonho

Outonho
Nun cabes an ti de tanta quelor i,
a cada cachico se te solta un ai
para apuis la fuolha sbolaciar
cumo mariepiendula a daprender sou bolo.
Ua, apuis outra,
amarielha, castanha, burmeilha,
anteira ou sfilarpada, a chorar de la caída
ou yá sien pranto,
fórman todas l xaragon
que há-de apuis soutranho dar bida berde,
rocos no Outonho que há-de benir outra beç.
Ye assi que la bida bai cumprindo,
an cada prenheç de Primabera...
i you me bou abraçando al galho
para que l pinzon se mantenga agarrado
i me déia auga an todo l Berano...