Até bos bou a cunfessar ua cousa. Ya tenie suidades de miu cumpadre Zé. Mas nun ye quel anda mui arredado. Fui um castigo ancuntrá-lo, mas you que querie falar cun el, nun scansei até ancuntrá-lo.
Anton l que me quereis, dixo-me el lhougo que me biu.
Ó!... Cumpadre, nada de special, mas agora que se arrima la data de l 25 de abril, nun querie deixa-la passar sin falarmos nesse data tan amportante para nós.
Ó!, ó!... se fui amportante. You a bien dezir nin guosto de falar deilha, que se me benan las lhágrimas ls oulhos. Deixarmos aquel paiç, de miedos, de naide poder dezir nada, de lhibros pruibidos pula censura, de todo calhar fazindo las bezes de que todo staba bien. Ambora la cousas agora nun steian buonas mas nun se acumpara cun l´outro regime. Agora las pessonas tenen outra dimenson, puodan scutir, botar nas eileiçones, seren cidadanos de cuorpo anteiro. Muita cousa ficou para trás quinda nun se fiç, mas la democracia stá ende, se calhar un pouco formal cumo se diç, esso tamien depende de nós.
You nun fui capaç de anterromper l miu cumpadre. Meismo cumo çpedida me dezie, inda tenemos que buoltar a falar.
Valter Deusdado
11/04/14
08/04/14
L bielho de l Restelo
Dixo l realizador Manuel de Oliveira, hoje cun 105
anhos : "You penso que ne l Paíç hai ua grande andifrença pul que yá realizei. Tanto faç que l miu cinema eisista ou nun eisista", cumo se
puode ler neste artigo.
Mas a mi l que m’agrada ye saber que hai franceses a quien la obra de Manuel de Oliveira nun deixa
andifrente al punto de ajudar até l realizador a fazer mais un filme: « L
bielho de l Restelo » que bai a ser rodado nestes dies.
I l que sei tamien ye que todos ls alunos franceses anscritos ne
l último anho de liceu cun la specialidade de «cinema» (l que
repersenta un númaro significatibo antre eilhes) tubírun este anho que ber i analizar
ua de las últimas obras realizadas por Manuel de Oliveira : "L stranho caso
d’Angélica" que pessonalmiente tamien cheguei a ber an França, esse filme cumo
praticamente todos ls outros de M. Oliveira. Anton béngan mais filmes !… i "Longue vie à Manuel de Oliveira !"
Amigos, manhana, pulas 21h, tengo l gusto de marcar ancuontro cun bós na rádio Bizela. 97.2
http://www.radiovizela.pt/radiovizela.asx
http://www.radiovizela.pt/radiovizela.asx
06/04/14
An Zenízio deziemos fraga, tamien se diç peinha nas tierras de Miranda
Esta fraga (peinha), talbeç la maiorie que la bai ber eiqui, nun le diç nada, tamien naide als bai a craticar por esso, tenerá solo para eilhes l segneficado dun guapo retrato que tirei nua dessas caminadas que fago pul termo de Zenìzio quando stou de bacances, desta beç até andaba cumigo tie Natália, i percurabamos alacraus.
Era un die de berano, pul rechino de la tarde, l sol calcie que nien braseiro de cepos.
Quando passemos pul "Barrocal", ende saquei de la máquina de retratos i dixe pa la mie tie, mira eiqui esta la fraga, agarrada a eilha hai muitas cuontas, i muitas deilhas stan agarradas al culo.
Era eiqui que quando an dies cumo este, de la fin de berano, andabamos de buieiros que faziemos las nuossas brincadeiras, scorregando por eilha abaixo assientados nua piedra ou galhos de touça. Quantas las bezes se rumpien las calças i apuis teniemos que aturar la nuossa mai.
Outros tiempos, ls que faziemos esso teneran arrrimado a seis dezenas d'anhos, mais cousa menos cousa, mas la maiorie agora yá nun ándan cula calças rotas ne l culo, digo you, ls que ándan nun ye por bias de las brincadeiras que eilhes yá ténen tino i juizo, ls que ándan ye por bias de la troika, qu'essa fizo muita giente scorregar, nun pulas fragas, mas si pulas nacessidades.
Outras eras que nun éran buonas, mas éran puras i nós ls buieiros teniemos perdon por todo, nas nuossas benas corrie la sangre de la jubentude i ne ls nuossos coraçones ferbie ua bida lhibre, a la par de ls paixaricos que fui l que sobrou para fazer cumpanhie a la fraga afamada de l Barrocal
(Barrocal ye un chamadeiro de l termo de Zenízio)
05/04/14
03/04/14
I antre esses Dreitos la SALUDE ye UN !
Depuis de oubir ls númaros que fúrun dados nesta
segunda-feira ne l telejornal de la SIC BER AQUI relatibamiente al problema de
haber zde hai uns buns meses agora (siete…!), solo trés clínicos (an beç de
cinco) ne l cunceilho de Miranda para tratar de 7126 outentes, pus-me a fazer
uas cumparaçones que puoden splicar an poucas palabras porque ye que, se nada fur
feito, nun hai que sperar grandes milagres para que mirandeses radicados por
eisemplo an França (Ora ye nesse país onde hai inda hoije mais mirandeses a bibir ne l strangeiro) quérgan ou pénsen an tornar a bibir un die ou outro outra beç an
Pertual.
Cumo dixo l comentador, i por bies de haber agora solo trés clínicos , cada clínico ten agora que tratar de 2400 outentes an beç de 1425 cumo era l caso antes. L que yá era muito
subretodo se fazirmos agora la cumparaçon seguinte, aqueilha que todos ls
Mirandeses radicados ne l strangeiro acában tamien por fazer :
Sabendo que habie por eisemplo an 2012 (i zde anton ls númaros nun mudórun assi muito), an França que ten ua populaçon de 65,7 milhones de habitantes, un númaro puls bistos record de 268 072 clínicos LER AQUI, isto quier dezir que la proporçon an França ye por cunseguinte de : 245 outentes an média por clínico (dieç bezes menos anton que la proporçon a que stan hoije submetidos ls trés únicos clínicos de l cunceilho de Miranda!). Quier esto tamien dezir anton que esses trés clínicos trabálhan 10 bezes mais (!!) para ua culidade de serbício eiquibaliente an relaçon als clínicos franceses...!
Cousa que ye, na mie oupenion, pula cierta ampossible porque tamien ls clínicos mirandeses percísan de dormir i de çcansar se nun queremos que les acunteça, a eilhes tamien, problemas por bies de eicesso de trabalho, zánimo por nun poderen eisercer an buonas cundiçones i ziluson por ber l abandono a que cuntinuan finalmente sujeitas las populaçones de l Cunceilho, todas sien eicesson !
Ye por cunseguinte ourgente que las populaçones de las tierras de Miranda téngan, eilhas tamien, l’assisténcia a que ténen dreito; ye ourgente que muitas cousas melhóren rapidamente i nun se degráden cumo ten bindo finalmente a acuntecer. I nós ls eimigrantes tamien debemos cuntribuir i ajudar para que ls dreitos de todos seian respeitados, i antre esses dreitos la SALUDE ye UN, un de ls mais amportantes até !
01/04/14
Mensaige de l Die Mundial de l Triato 2014
L Die Mundial de l Triato fui criado an 1961, an Biena, ne l nono Cungresso de l Anstituto Anternacional de Triato. Ye festejado
a 27 de Márcio an to l mundo. Ua de las tradiçones ye la dibulgaçon dua
Mensaige Anternacional, screbida por ua pessona lhigada al triato, a
cumbite de l Anstituto Anternacional de l Triato. La mensaige ye
traduzida an mais de binte lhénguas i lida a miles de spetadores antes
de l spetaclo de la nuite ne ls triatos de l mundo anteiro.
Zde que eisiste sociadade houmana, eisiste l arreprimible spírito de la representaçon.
Debaixo de las árbores, nas pequeinhas cidades i subre ls palcos sofisticados de las grandes metrópoles, nas antradas de las scuolas, ne ls campos, ne ls templos; ne ls bairros puobres, nas praças públicas, ne ls centros quemunitairos, nas cabes de l centro de las ciudades, las pessonas ajuntan-se para quemungar de l' eifeméride de l mundo tiatral que criámos pa çpressar la nuossa cumplexidade houmana, la nuossa dibersidade, la nuossa bulnerabilidade, an carne, an respiraçon i an boç.
Reunimo-nos para chorar i para lhembrar; para rir e para cuntemplar; para oubir i daprender, para afirmar i para eimaginar. Para admirar la çtreza técnica, i para ancarnar diuses. Para recuperar l fólego coletibo, na nuossa capacidade para la beleza, la cumpaixon i la monstruosidade. Bibimos pula einergia e pu l poder. Para celebrar la riqueza de las bárias culturas e para afastar las frunteiras que mos dibíden.
Zde que eisiste sociadade houmana, eisiste l arreprimíble spírito de la representaçon.
Nacido na quemunidade, beste las máscaras i ls trajes de las mais bariadas tradiçones. Aporbeita las nuossas lhénguas, ls ritmos i ls gestos, i cria spaços ne l meio de nós. I nós, artistas que trabalhamos l spirito antigo, sentimo-nos cumpelidos a canalizá-lo puls nuossos coraçones, pulas nuossas eideias i puls nuossos cuorpos para amostar las nossas rialidades an toda la sue cuncretude i brilhante mistério.
Mas, nesta ERA an que tantos milhones lhuitan para subrebibir, está-se a sufrer cun regimes oupressibos i capitalismos predadores, fugindo de cunflitos i deficuldades, cula nuossa pribacidade ambadida pu ls serbiços secretos i las nuossas palabras cinsuradas por gobiernos antrusibos; culas florestas a ser aniquiladas, las spécies exterminadas i ls oceanos ambenenados.
Que ye que mos sentimos oubrigados a rebelar?
Neste mundo de poder zigual, ne l qual várias heigemonies téntan cumbencer-mos que ua naçon, ua raça, un género, ua purferéncia sexual, ua religion, ua eideologie, un quadro cultural ye superior a todos ls outros, será esto rialmiente defensable? Debemos ansistir que las artes seian banides de las agendas sociales?
Staremos nós, ls artistas de l palco, an cunfurmidade culas eisigéncies de ls mercados heigienizados ó será que ténen miedo de l poder que tenemos para lhimpar un spaço ne ls coraçones i ne l spirito de la sociadade, ajuntar pessonas, para anspirar, ancantar i anformar, i para criar un mundo de sperança i de colaboraçon sincera?
Debaixo de las árbores, nas pequeinhas cidades i subre ls palcos sofisticados de las grandes metrópoles, nas antradas de las scuolas, ne ls campos, ne ls templos; ne ls bairros puobres, nas praças públicas, ne ls centros quemunitairos, nas cabes de l centro de las ciudades, las pessonas ajuntan-se para quemungar de l' eifeméride de l mundo tiatral que criámos pa çpressar la nuossa cumplexidade houmana, la nuossa dibersidade, la nuossa bulnerabilidade, an carne, an respiraçon i an boç.
Reunimo-nos para chorar i para lhembrar; para rir e para cuntemplar; para oubir i daprender, para afirmar i para eimaginar. Para admirar la çtreza técnica, i para ancarnar diuses. Para recuperar l fólego coletibo, na nuossa capacidade para la beleza, la cumpaixon i la monstruosidade. Bibimos pula einergia e pu l poder. Para celebrar la riqueza de las bárias culturas e para afastar las frunteiras que mos dibíden.
Zde que eisiste sociadade houmana, eisiste l arreprimíble spírito de la representaçon.
Nacido na quemunidade, beste las máscaras i ls trajes de las mais bariadas tradiçones. Aporbeita las nuossas lhénguas, ls ritmos i ls gestos, i cria spaços ne l meio de nós. I nós, artistas que trabalhamos l spirito antigo, sentimo-nos cumpelidos a canalizá-lo puls nuossos coraçones, pulas nuossas eideias i puls nuossos cuorpos para amostar las nossas rialidades an toda la sue cuncretude i brilhante mistério.
Mas, nesta ERA an que tantos milhones lhuitan para subrebibir, está-se a sufrer cun regimes oupressibos i capitalismos predadores, fugindo de cunflitos i deficuldades, cula nuossa pribacidade ambadida pu ls serbiços secretos i las nuossas palabras cinsuradas por gobiernos antrusibos; culas florestas a ser aniquiladas, las spécies exterminadas i ls oceanos ambenenados.
Que ye que mos sentimos oubrigados a rebelar?
Neste mundo de poder zigual, ne l qual várias heigemonies téntan cumbencer-mos que ua naçon, ua raça, un género, ua purferéncia sexual, ua religion, ua eideologie, un quadro cultural ye superior a todos ls outros, será esto rialmiente defensable? Debemos ansistir que las artes seian banides de las agendas sociales?
Staremos nós, ls artistas de l palco, an cunfurmidade culas eisigéncies de ls mercados heigienizados ó será que ténen miedo de l poder que tenemos para lhimpar un spaço ne ls coraçones i ne l spirito de la sociadade, ajuntar pessonas, para anspirar, ancantar i anformar, i para criar un mundo de sperança i de colaboraçon sincera?
Brett Bailey
(Traduçon andireta a partir de la berson an pertués)
Labels:
Brett Bailey,
Die Mundial de l Triato,
Fir,
Triato
28/03/14
Stan bibos ls mius muortos
Paulo Meirinhos deu boç, i que guapa boç, al poema de Fracisco Niebro, de l lhibro ARS VIVENDI ARS MORIENDI, scuitai lo i cumo ressona nas nuossas mimórias la boç de todos ls que nun stan antre nós mas fazen parte de nós.
Parabienes PAULO MEIRINHOS, nun me canso de scuitar tue boç i cun eilha las palabras de l poeta FRACISCO NIEBRO.
25/03/14
Faltan médicos an Miranda de l Douro
Hoije, ne l telejornal de la RTP...
25 Mar, 2014, 14:14
"Faltan médicos de família nas stensones de salude de Sendin i Palaçoulo, an Miranda de l Douro. Las dues localidades perdírun dous médicos ne ls radadeiros meses." Ber aqui
24/03/14
Inda lhibros
Mas tamien serie un grande erro nun tornar a fazer lo, serie quedar an díbeda culs lheitores deste sitio, culs amantes de la cultura, culs Zenízienses sous familiares spargidos pul mundo i que quieren i deséian star a la par de todo l que se passa na sue quemunidade.
Ne l die 14 d’Agosto de l anho de 2011, l’Associaçon C.R. Nial de la Boubielha an parcerie cula Associaçon Lhéngua Mirandesa ne l salon de la Associaçon Sol Nascente-Zenízio, pormobiu l salimiento de l lhibros “l Ancuontro” de Válter Deusdado i de la dibulgaçon de ls lhibros salidos l’anho datrás “Antre Monas i sbolácios” de Adelaide Monteiro i “Lucrécia Cunta-mos Cumo Era” de Alcina Pires, todos screbidos an mirandés, mas dezie you que nun ye fácele screbir subre un eibento de tamanha grandura, porque todo l que ponga an mies palabras, nunca s’acercará nien retratará l sprito que nesse momiento ende se bíbiu.
Fui ancantador, nun hai palabras para çcrebir l afeto, l’alegrie, l aire que se respiraba de sastisfaçon nessa assemblé que tenie tanto de singela cumo de sagrada, adonde stubo muita giente, d’acá i de fuora.
You puodie screbir mil fuolhas, botar neilhas milhones de palabras, mas quedará siempre algo por dezir, porque inda stá pa benir quien fur capaç de meter ne l papel l que se respira, se bibe nestes momientos. I este si fui un deilhes, pul ato an si, adonde fui i l oujetibo, pulas palabras botadas pul cordenador de l’Assemblé, l persidente de l’Associaçon, Leonardo Antão, pula palabras de la repersentante de l’Outarquie, la bareadora de la cultura Anabela Torrão, puls çcursos de Adelade Monteiro, Alcina Pires i Válter Deusdado cumo outores, cumo pula palabras ditas pul porsor i ambestigador Amadeu Ferreira repunsable i diretor de l’eidiçon “An mirandés”, home que siempre acumpanhou i que grácias al sou sprito de lhuitador i motibador fizo cun que estas obras hoije stéian a público.
La quemunidade Zeniziense fui mais ua beç teçtemunha, i cumo siempre yá an eibentos dantes respundiu. Siempre atienta i lista cun aire de carino i respeito, batiu palmas a las palabras de ls sous filhos i filhas, esses que biu nacer i medrar, estes filhos i filhas de que tanto s’ourgulha i de quien tanto s’ambaidece de poder cuntar cun eilhes ne l rincon de las lhetras, por lhebar loinje esta riqueza que ye l mirandés screbido.
21/03/14
LA FLORAÇON DE L SILENÇO
Amadeu Ferreira, para l dia Mundial de la Poesie,
presenteia mos cun un guapo poema.
I.
Abaixei outra beç a la raiç de ls caminos,
ls coincidos carreirones acesos ne l sangre,
na pauta de la piel arados an cantiga.
A un ambelhigo de lhuç atadas sien paraige,
nun páran las nunca sanadas feridas de amassar
l pan, que medra adubado pul tiempo.
Cumo fazerei pa spertar la doçura de ls figos,
aterno migrante
pa la tierra adonde l silenço ten priessa an botar frol
i adiadas palabras ambéntan la bida,
nun bolo porriba las brechas de ls derraigados dies?
II.
Cumo puode l pastor lhebar cinzas de palabras ne l cerron
i sperar un milagre de aires i forfalhas?
Quien ansina ls ninos a zenhar caminos
i a colgá-los an sous uolhos quelor de risa?
Quien ha de poner azeite nas missagras de ls cabeços
i daprender a peinar l pelo de ls freznos?
III.
Bamos palantre cun nuossos frescos passos
i niu fazeremos cua ambuça de patrielhas,
nadas que alhá nubrinas de lhembráncias drúmen,
i cántan ne ls aires mundos ampossibles.
IV.
Por adonde andas Fernan Mendes,
que tanta falta me fazes nesta pelegrinaçon
antre tierras por ambentar,
coalhadas de mauga,
que nien ua risa s’acende a alhumbrar l die?
Porquei me habie de doler l bolo de ls páixaros
se pul ambierno antrou
cun sues alas de palabras deloridas de cenceinho,
a que l cumpassado bater le puode lhimpar l puolo de las raízes?
V.
Essa tierra nun te pide menos que cunquista, granico a granico,
nadas que nunca te daran l uso de l títalo de cunquistador,
anque sien fin tengas mundos para abraçar.
VI.
Batiu ne l fondo la nuite
mas inda nun sonou la hora de te drumires,
i todo bate cierto culs manielhos a spera de l filaço.
Queda te a ler l que l aire te trai,
çfolhando la lhuç de las nubrinas
i çfraldando l claro scuro de la quelor de las paixarinas,
que las streilhas nun ouriéntan yá modernos nabegantes.
VII.
Quien inda será capaç de medir
la pulsaçon de las aldés antes que çfalhéçan
a la míngua de coraçon,
perdido por bielhos caminos que nuobos passos nun acénden?
VIII.
Yá nun quieres adebinar manhana,
que l agora nun te deixa campo para mais nada.
I sigues sien paraige,
que nun te derrota l nabegar nun mar de miedo.
Fracisco Niebro
21 de márcio de 2014
presenteia mos cun un guapo poema.
LA FLORAÇON DE L SILENÇO
I.
Abaixei outra beç a la raiç de ls caminos,
ls coincidos carreirones acesos ne l sangre,
na pauta de la piel arados an cantiga.
A un ambelhigo de lhuç atadas sien paraige,
nun páran las nunca sanadas feridas de amassar
l pan, que medra adubado pul tiempo.
Cumo fazerei pa spertar la doçura de ls figos,
aterno migrante
pa la tierra adonde l silenço ten priessa an botar frol
i adiadas palabras ambéntan la bida,
nun bolo porriba las brechas de ls derraigados dies?
II.
Cumo puode l pastor lhebar cinzas de palabras ne l cerron
i sperar un milagre de aires i forfalhas?
Quien ansina ls ninos a zenhar caminos
i a colgá-los an sous uolhos quelor de risa?
Quien ha de poner azeite nas missagras de ls cabeços
i daprender a peinar l pelo de ls freznos?
III.
Bamos palantre cun nuossos frescos passos
i niu fazeremos cua ambuça de patrielhas,
nadas que alhá nubrinas de lhembráncias drúmen,
i cántan ne ls aires mundos ampossibles.
IV.
Por adonde andas Fernan Mendes,
que tanta falta me fazes nesta pelegrinaçon
antre tierras por ambentar,
coalhadas de mauga,
que nien ua risa s’acende a alhumbrar l die?
Porquei me habie de doler l bolo de ls páixaros
se pul ambierno antrou
cun sues alas de palabras deloridas de cenceinho,
a que l cumpassado bater le puode lhimpar l puolo de las raízes?
V.
Essa tierra nun te pide menos que cunquista, granico a granico,
nadas que nunca te daran l uso de l títalo de cunquistador,
anque sien fin tengas mundos para abraçar.
VI.
Batiu ne l fondo la nuite
mas inda nun sonou la hora de te drumires,
i todo bate cierto culs manielhos a spera de l filaço.
Queda te a ler l que l aire te trai,
çfolhando la lhuç de las nubrinas
i çfraldando l claro scuro de la quelor de las paixarinas,
que las streilhas nun ouriéntan yá modernos nabegantes.
VII.
Quien inda será capaç de medir
la pulsaçon de las aldés antes que çfalhéçan
a la míngua de coraçon,
perdido por bielhos caminos que nuobos passos nun acénden?
VIII.
Yá nun quieres adebinar manhana,
que l agora nun te deixa campo para mais nada.
I sigues sien paraige,
que nun te derrota l nabegar nun mar de miedo.
Fracisco Niebro
21 de márcio de 2014
20/03/14
Regando l hurtico
Onte andebimos a arrolhar un nino, la nuoss lhéngua mirandesa.
Ourlando zafiou a Francisco i Francisco zafiou-me a mi. Para ua aposentada cumo you, l que ye preciso ye que baia habendo uns hurticos para scabar i dar cherume a la tierra i a la bida.
Assi fui: Lhougo bien cedo tube que anrezinar las tripas naquel camboio de carros siempre a parar, arrancar als cachicos, tornar a parar; ai de mi que yá bou a chegar atrasada a Linda a Velha i deixar a Francisco preso ne l Redundel de las Sereias, eilhi que nien há-de haber ua aldaba adonde sigure l suonho daquel spertar temprano. Bá!, alhá cheguei al altico de Queluz daqueilha maldita IC19 i staba çafa. Francisco só percisou de colgar l suonho ne l Redundel, un cachiçquito.
Mais un tiron alrobés a la correlina de carros i, deilhi a nada, stabamos pals lhados de la Caparica. Outro tiron ne l carro d´Ourlando i fui un ai anquanto cheguemos a Stremós, a la scola Raínha Santa Isabel, adonde mos recebírun cumo se mos conhecíssen zde siempre, ua lhagona d´auga calentica adonde ls trés porsores se sentírun a nadar an sues augas, que nien parricos, an dues sessones, ua a la pormanhana, outra a la tarde. L assunto era"L Mirandés ne ls dies d´hoije".
Falou-se de la Lhéngua i de la sue stória, amostrou-se muita de la lhiteratura eisistente, puso-se música a tocar an mirandés, liu-se ua cuonta i pediu-se als alunos que fazíssen l caldico de letras cun palabras mirandesas de la cuonta, lírun-se poemas, pormeiro an mirandés i apuis an pertués para que mais bien la poesie se sentisse i falou-se de ls dançadores. An todo fazendo siempre cun que ls alunos fússen parte atiba nas cumbersas i apersentando eimages atrabeç de l cumputador.
A abaluar puls pedidos que mos fazírun para que mais cousas dessas acuntecíssen, ancluindo la gana cun que quedórun para fazer antrecámbio cun scolas de la region de Miranda, l´eideia que le naciu de lhebar alhá alunos, esta nuossa anterbençon fui mui amportante par´eilhes i si mos parece que le gustou muito. Para nós tamien.
Para nós, que fazímos l melhor que pudimos i sabiemos, fui ua grande honra poder haber regado mais un cachico de l huorto, para que l Mirandés baia anraizando mais por todo l paíç i las raízes chúpen cada beç mais tampeiro i le lhiebe mais un adubico para que mais baia medrando
Nun tenemos retratos, mas assi que ls recébamos, eiqui ls ponirei. Muitos mos fúrun tirados na eicelente biblioteca, sítio lhargo i cun cundiçones para aqueilhes alunos, bien mais serenos que eiqui, poderen ambestigar i studar.
Ourlando zafiou a Francisco i Francisco zafiou-me a mi. Para ua aposentada cumo you, l que ye preciso ye que baia habendo uns hurticos para scabar i dar cherume a la tierra i a la bida.
Assi fui: Lhougo bien cedo tube que anrezinar las tripas naquel camboio de carros siempre a parar, arrancar als cachicos, tornar a parar; ai de mi que yá bou a chegar atrasada a Linda a Velha i deixar a Francisco preso ne l Redundel de las Sereias, eilhi que nien há-de haber ua aldaba adonde sigure l suonho daquel spertar temprano. Bá!, alhá cheguei al altico de Queluz daqueilha maldita IC19 i staba çafa. Francisco só percisou de colgar l suonho ne l Redundel, un cachiçquito.
Mais un tiron alrobés a la correlina de carros i, deilhi a nada, stabamos pals lhados de la Caparica. Outro tiron ne l carro d´Ourlando i fui un ai anquanto cheguemos a Stremós, a la scola Raínha Santa Isabel, adonde mos recebírun cumo se mos conhecíssen zde siempre, ua lhagona d´auga calentica adonde ls trés porsores se sentírun a nadar an sues augas, que nien parricos, an dues sessones, ua a la pormanhana, outra a la tarde. L assunto era"L Mirandés ne ls dies d´hoije".
Falou-se de la Lhéngua i de la sue stória, amostrou-se muita de la lhiteratura eisistente, puso-se música a tocar an mirandés, liu-se ua cuonta i pediu-se als alunos que fazíssen l caldico de letras cun palabras mirandesas de la cuonta, lírun-se poemas, pormeiro an mirandés i apuis an pertués para que mais bien la poesie se sentisse i falou-se de ls dançadores. An todo fazendo siempre cun que ls alunos fússen parte atiba nas cumbersas i apersentando eimages atrabeç de l cumputador.
A abaluar puls pedidos que mos fazírun para que mais cousas dessas acuntecíssen, ancluindo la gana cun que quedórun para fazer antrecámbio cun scolas de la region de Miranda, l´eideia que le naciu de lhebar alhá alunos, esta nuossa anterbençon fui mui amportante par´eilhes i si mos parece que le gustou muito. Para nós tamien.
Para nós, que fazímos l melhor que pudimos i sabiemos, fui ua grande honra poder haber regado mais un cachico de l huorto, para que l Mirandés baia anraizando mais por todo l paíç i las raízes chúpen cada beç mais tampeiro i le lhiebe mais un adubico para que mais baia medrando
Nun tenemos retratos, mas assi que ls recébamos, eiqui ls ponirei. Muitos mos fúrun tirados na eicelente biblioteca, sítio lhargo i cun cundiçones para aqueilhes alunos, bien mais serenos que eiqui, poderen ambestigar i studar.
16/03/14
Tiu António Inácio João (l fraiteiro de Zenízio)

Dibulgo estes retratos i nun ye por acauso, sou Zeníziense.
Nien tan pouco ten cuomo oujetibo fazer ua houmenaige, só relhembra-lo (muitos de la nuossa geraçon yá oubírun falar del i alguns inda l conhecírun) porque essa fui feita nua publicaçon de Mário Correia an "Tamborileiros & Fraiteiros da Tierra de Miranda" adonde l nuosso stimado, saudoso i de muitas culidades musicales tiu António Inácio João a pie de tie Catarina Rosa Raposo, (que Dius tenga sues almas an paz) stá cun retratos i testo. Para alhá de resalbar muitas de las braburas, i antrejeitamiento deste nuosso cunterráneo, a cierta parte de l testo diç ... a notar o facto de o fraiteiro tocar i cantar, em seguida, a maior parte dos espécimes, a saber Alvorada, Toque de Procissão, Vinte e Cinco de Roda, La Berde, La Yerba e Campanicas de Toledo. Ernesto de Oliveira ficou deveras surpreendido com este tocador de Genísio.
Nós dezimos quanto patrimonho nun hai squecido i até çconhecido de ls muitos Zenízienses d'agora?
Neste lhibro que you mesquei ne l berano passado (puode mercar-se na eiditora Ancora) stá nua quadrilha bien guapa de Tamborileiros i Fraiteiros, ende l nuosso cunterráneo tiu Antonho Einácio (cumo l conheciemos) marca l sou lhugar i persénça an todo l que toca la bida cultural de l'aldé.
Cumo sabemos esso fazie l defrença muitas bezes quando ls eibentos éran de stado i mesmo na ramboiada de l die a die de fiestas religiosas, casamenteiras, pul toiral i romaries. Bien haiades tiu Antonho Einácio por mos deixar este patrimonho.
Mimórias de bidas
Achega se mos un oulor a las
narizes i risas de miles quelores…son
Rosas, senhor, son Rosas, nun ye l milagre de las Rosas mas l çpertar de
todo l que drume ambiernos lhargos de suonhos…Jardin de la Streilha, an Lisboua,
amostra mos l milagre de bida. L Museu João de Deus, eilhi, an zlhado, amostra
mos mimórias de bidas hai muito drumidas. Poucos dies apuis de l salimiento de
l lhibro subre la bida de João de Deus, eiqui stou outra beç.
Amadeu Ferreira ambestiga la bida
i obra de personalidade lhigadas a la lhéngua mirandesa zde hai muito. Albino
Morais Ferreira ye ua dessas personalidades. Fui porsor i andubo pur tierras de
Miranda i ten cartas screbidas para João de Deus i serie buono saber se algua deilhas
falaba de la lhéngua i cultura mirandesa.
Tener antre manos cartas cun 140
anhos, screbidas por personalidades purmeiras desta naçon i lhigadas a la
nuossa lhéngua, ye muita eimoçon! Çfolha-se, lei-se, bei-se l índice, outros
nomes…Manuel Sardinha / Manuel Sardenha… «bei
esse». Letra bien feita, fácele de ler. «Se mais nun fusse yá baleu la pena!». «Cartas i poemas que nun sabie de
la sue eisisténcia.», diç Amadeu Ferreira. Acrecenta: «tantas las horas que passei an bibliotecas para sacar anformaçones
subre Manuel Sardinha!
Quien quejir saber mais subre Abade Manuel Sardinha, baia a
esta morada eiletrónica: http://abadesardina.wordpress.com/.
Cartas, alas adonde mos asseguramos para bolar i antre
airaçadas i temporales, ende bamos a tiempos i mimórias de outros tiempos.
La repunsable pula biblioteca de l museu, dra. Elsa, ye eificiente
i simpatica i an todo mos ajuda. Quaije trés horas se passórun, debrebe se findórun.
De la rebista “ A Harpa” [1873] adonde
muitos scritores de l tiempo screbírun, eiqui queda, para amuostra de l muito
que achemos, un poema de Manuel Sardenha, screbido an castelhano, lhéngua an
que, até agora, nun faziemos eideia de que el habie screbido poemas oureginales:
Labels:
mimórias,
Museu João de Deus
Subscrever:
Mensagens (Atom)








