Burro I L Gueiteiro” estão a
chegar. De 27 a 31 de Julho a Aldeia de Genísio, Especiosa e São Martinho de
Angueira, no Concelho de Miranda do Douro, recebem mais uma edição desta
iniciativa que leva até ao planalto mirandês um ambiente de festa.
28/07/16
25/07/16
Dibulgaçon d'atebidade cultural / Divulgaçao de actividade cultural
Stimadas(os) Associadas(os) Amigas(os) i Cunterráneas(os)
(An Mirandés)
- L'Associaçon Cultural i Recreatiba "Sol Nascente" an parcerie cula Junta de Freguesie de Zenízio, cumbida-bos para ua sesson de "Dibulgaçon de Mirandés" i l salimiento de l lhibro "La Galhega/A Galega" de Faustino Antão. Ne l die 14 d'agosto pulas 16.00 horas ne l salon de l'Associaçon an Zenízio, cumo çcribe l decumiento que s'ajunta.
Mui agradecidas(os)
Saludos
.............................. .....................
(Em Português) ..............................
Mui gratos
20/07/16
Amigos, amigos...

- Bibimos un tiempo an que to ls dies son dies de comemoraçon, you cuido que nun fai mal nanhun, antes esso que outras cousas piores, i assi se ban relhembrando feitos i abentura houmanas, que passarien sien que se disse pur eilha
- Hoije dízen las amboras que se comemora l die de ls amigos.
- Cuido que todo ben bien a perposito d'assinalar mais un anibersairo de la chegada de l home a la luna.
-Lhembrei-me de poner eiqui alguns "Ditos Dezideiros" subre amigos. L nuosso pobo nestas cousas ten las repuostas ciertas.
-Al buono amigo, cun tou pan i tou
bino.
-Amigo çfarçado, einemigo dobrado.
-Amigo de mesa nun ye de firmesa.
-Amigo deligente, ye melhor que
pariente
-Amigo loinge, amigo muorto.
-Amigo nien probe nien rico.
-Amigo nó de mi, mas de que ye miu que l lhiebe l riu.
-Amigo nun ampata amigo.
-Amigo que bal, castielho real.
-Amigo que faboreciste, amigo que
perdiste.
-Amigo que nun presta i nabalha
que nun corta. Se se perdiren pouco amporta
-Amigo que nun seia fiel, caga-te
nel.
-Amigo verdadeiro, bal mais que denheiro.
-Amigo, bino i azeite l melhor ye
l antigo.
-Amigos bielhos cuontas nuobas.
-Amigos i cumpadres busca los
antre eiguales.
-Amigos, amigos cuontas apartadas.
-Aquel que me tira de l peligro,
ye miu amigo.
-Buonas cuontas fázen buonos amigos.
-Ls amigos son pa las oucasiones.
-Muitos conhecidos, poucos amigos.
-Quando aperta l peligro, se
coinhece l amigo
-Quando damos la cara puls amigos justificamos l'amisade.
-Quien te abisa, tou amigo ye.
-Quien ten amigos nun se muorre na prison.
12/07/16
Scuitando Tchaikovsky
Son notas que nun conheço, mas son notas que me fázen ir
arriba cumo se n´ua pruma me straformasse. Nun conheço ua nota nien que tenga
la grandura dun eilifante. Tanto you sei s´ampeça an Dó cumo an Fá.
Hoije ye Tchaikovsky que cun l sou don de fazer marabilhas
als sentidos de quien l scuita, me fai a las bezes arrolhar ls dedos dentro dun
rugaço caliente, para lhougo apuis le dar uns xustricones i ls fai spertar an rebulhiço.
Agora ua gaibota bola subre la mie cabeça a camino de
nubres. Sbolácia, stá an deficuldades. Hai uas corrientes d´aire que la fázen
anrebulhá-se na brancura de las nubres i ne l azul.
Un peixe que nada cumo que a beilar. Ajunta-se a
outros, fázen un ajuntouro, reméxen l´auga i até parece que l mar bai a arramar
pa la cidade.
Un cabalho camina an passo sereno; l cabalheiro quaixeque
nien sinte l sonido de las ferraduras.
Agora scatrapulha, alhebanta puolo, stá ciego!
Serena. Beila.
La gaibota saliu de l pulburino i a bater las alas susten
bolo porriba dun fraguedo. Pousa. Mira l mar i ten miedo de la altura de las
faias. Assusta-se. Serena-se. frima l mirar alhá na lunjura i acenha a un barco;
bola serenamente, pousa ne l mastro.
L cabalho scuma de cansado, parece que arrebenta de cansado,
mas cuntina a correr ciego, ciego.L puolo tapa-lo, acelera l passo, parece que
ua fuorça çconhecida le dá aqueilha bolina. Scatrapulha, scatrapulha.
La
gaibota bola para tierra, l peixe sconde-se cun miedo de tamanhos truonos.
Todo serena agora. Ua andorinha fai un bolo a rasar la
fuonte i bebe auga. Lhebanta-se nun repente, bai a saber de barro para tapar un
sbarruolho ne l nial. Bolo cumpassiado; abaixa nun repente, apanha l barro i bai
acelarando, cada beç mais, mais i mais; Stá acerca l nial, susten l bolo i tapa
l buraco; ls paixaricos ábren l bico, eilha nun ten bicho; scapa-se a bolar
outra beç cortando ls aires i ls cielos. Achou-lo! Serena, lhieba-lo ne l bico
i scapa-se pal nial para acudir a quien ten fome. Debagarico. Que cuntentos stan
ls paixaricos!
Apuis, outras andorinas báten palmas a la mai stremerosa. Palmas,
palmas, palmas sien parar, fuortes, dalgeiras…
Bola serenamente la gaibota; ben abaixo nun repente i apanha
un peixe çcuidado. Ls ninos jógan a la bola, outros fázen castielhos na arena.
La gaibota angulhe l peixe i quaijeque que se atafanha. Toma outra beç folgo,
un nino cuorre pal´auge nun repente; la mai atrás agarro-lo, ralha-le, el
choraminga. La mai abraço-lo i el calha-se als pouquechicos; queda sentado na
toalha a jogar cun uns jogos. La mai lhaba-le las manos i dá-le un perxigo. Que
bien le sabe! Cai-se-le. Enche-se de arena. Bai cun el a la boca. La mai
tira-le-lo i el fai ua gritarie. Calma, diç la mai: tengo que l lhabar. Come
serenamente i sabe-le pula bida…
L cabalho stá a ceçar i stá agora cun un passo debagaroso.
Las narizes stan abiertas, l peito mexe-se para deixar campo al aire. Camina,
cumo an baile.
L peixe ben arriba adreitos a la lhuç. La gaibota mira ls ninos
i camina na praia. La andorina pousa nun filo. Muitas se ajúntan i fázen ua
correlina.
Camino subre l´auga, bolo cun bater d´alas debagaroso.
Drumo-me.
Sperto assustada! Spántan-se las andorinas. L peixe fui-se.
L cabalho spantou-se, l cavalheiro caiu-se. L cabalho pára. Torna a fugir, a
fugir, a fugir.
Ls mius dedos nun abántan…
Agora si! Un biolino chora i todo se serena para scuitar.
Las óndias nun fázen scuma, l nino drume-se, la gaibota pousa, l cabalho bira
para trás a saber de l amo, nun baia el a star ferido… Apréssia-se… l amo stá
caído…
Ls dedos stan nerbiosos outra beç i nun abántan. Ls sentidos
stán todos atibos.
Tchaikovsky sigue…
Que notas serán?, percuro. Bolo, scatrapulho, ando subre
l´auga, chubo a las nubres, caio-me nun precipício, choro.
Nun sei cun que notas: Scuito, choro, me sereno, me alboroto…
L melhor de Tchaikovsky, lei-se.
11/07/16
Miranda ye ua cidade musical
Era die de la cidade i l pobo saliu a la rue
Ne l salon nobre lhoubórun-se mirandeses
Q'honrórun la sue raiç
I la cidade quijo einaltecer
Aqueilhes que dórun a coincer
L brício, tierra mai, matriç gloriosa
Houmenaiges merecidas que quédan bien
A quien le sabe recoincer
I ua sposiçon de cachicos de la nuossa tierra
Pintados por quien l'ama
You staba alhá i oubi cun agrado
An cada cachico ua tela
I an cada tela un grito d'alma
Ua cançon, un poema
La bida ye multifacetada
I quando todo se rebuolbe an alegrie andrento de la giente
Ye que se sente este afago i esta proua
De ser pobo an ounion.
Pula tarde Chubimos al Museu Tierra de Miranda
Abraçámos ls Galandun Galundaina,
Lhoubámos 20 anhos de guapa musicalidade
La padronizaçon de la gaita-de-fuoles
La balorizaçon de la lhéngua mirandesa
I, an paralelo, an íntema dessertaçon
Lhoubo la neçaira cumbençon.
Miranda ye ua cidade musical
Sin raça nien credo
I cun música ancerrou l die
La nuossa banda staba de prontidon
I, pulas rues, fizo-mos música i eimoçon
Todos fumos coraçon, coraçon sien eidade
Cula seleçon sofriu i bibrou
Era l die de la cidade i somos bencedores
cun buntade sien eigual de gritar bien alto
Adelantre Pertual!
Teresa Almeida Subtil
Teresa Almeida Subtil
10/07/16
IX ANCUONTRO DE BLOGUEIROS DE L PRAINO MIRANDÉS
Assenta, amigo: 20 de Agosto de
2016
De nuobo la chama de ls
blogueiros dá bida al praino. I isto que quier dezir? Pus quier dezir q'astanho
teneremos l IX Ancuontro de blogueiros de l praino mirandés, quier dezir q'hai
pessonas que quieren ajuntar-se al redror de la cultura, la cultura que se fala
an mirandés, ua lhéngua que se fizo sentimiento, cunquista, melodie,
quemunicaçon por eiceléncia, nua tierra que ten l coraçon abierto als que le
quieren bien.
Desta beç toca le a Miranda
cidade. Bamos por ende!
1 - L purmeiro abraço de
buonas-benidas será a las puortas de la Senhora de l Amparo.
Chubiremos la rue de la
Custanielha, un dos ex-libris de la cidade de Miranda de l Douro. Chubiremos lhebando ne l passo i n´ alma l
sonido amblemático de Miranda – l sonido de la gaita de fuolhes.
2 – Antramos apuis na Casa de las
Quatro Squinas , la sede de la Associaçon de la Lhéngua Mirandesa. Sentirei,
sentiremos que staremos a hounrar ls passos daqueilhes que punírun la lhéngua
mirandesa ne l lhugar que le pertence por dreito.
L zayuno será eiqui, neste lhocal de culto de
la Lhéngua mirandesa.
Será, tamien, l sfergante an que
l nuosso stimado bice-persidente de la Associaçon, Alfredo Cameirão, mos bai a
dezir uas palabras ne l sou modo sabido
i adbertido de falar.
Seguidamente, Fernando Subtil,
fará ua brebe eibocaçon de l trabalho de requalificaçon i preserbaçon de l
cientro stórico ne ls anhos 80/90. Un mirandés por adoçon que screbiu, cun sou
própio passo, un cachico desta stória.
Béngan muitos!
3 – Passaremos de camino pul Salon Nobre de ls
Paços de l cunceilho, adonde mos spera L persidente Artur Nunes, un mirandés
que siempre fizo gusto an star persente neste ajuntouro.
- Dinis Meirinhos, mirandés retinto, yá mos
aquestumou a sfergantes de grande eilebaçon . Stará cula sue guitarra i ls
magníficos acordes na amponiente cuncatedral de Miranda de l Douro, la nuossa
Sé Catedral. Fui l bencedor (ex aequo
com Francisco Luís) de V Scalon de guitarra clássica na cidade de Montijo.
5 - L'almuorço será serbido na
casa rural de l purmeiro porsor de Lhéngua Mirandesa. Ye ne l PUIAL DE L DOURO.
L'almuorço tenerá huonras de mesa cun tradiçon.
6 - Pula tarde …
Pula tarde, teneremos inda l
blogueiro Demingos Raposo que tenerá muito para mos dezir nas arribas que le
dórun este apego a la scrita, esta paixon por ua lhéngua que mamou i nun deixou
assossegada nun requeixo de Aldinuoba. Ye ampossible passarmos an zlhado de las
piedras que son mimória d'outros tiempos i doutros pobos nas fraldas de l
Douro.
Será ne l S. Juan de las Arribas
que testos (pequeinhos , yá sabemos) an poesie i prosa bolaran subre un riu que
fai ls ancantos de l mundo anteiro. Son para aqueilhes que bíben l mirandés a
resgar l'alma. Tenemos giente, amigos! Queremos sentir la sue palabra, seia
cumo seia! Esta ye la parte mais eimocionante. Atira al aire l que te rebenta
las benas de tanta paixon. Puodes-la tener mamado ó nó, bonda que la lhéngua
mirandesa faga de la tue bida un acunchego i un bien-querer.
Se quejires trai un lhenço
tabaqueiro al cachaço i ua bota (cun bino) al ombro, pieças amportantes na bida dun stramuntano.
Tornaremos al Puial de l Douro
para uas cantiguitas de çpedida i quien
sabe se Feloménia i Delubina nun faran
de las sues, puis nun hai quien le bote freno. I pa quei? Yá ban arrochadas a las risadas de la purmeira beç.
“Fazer un Ancuontro de Bloguers
de la Lhéngua Mirandesa ye pensar ne l feturo, ye fazer l feturo nessse
sentido. “ Amadeu Ferreira.
Ls blogueiros siguen camino i nun
deixaran morrer l'eideia. Ye un
ancuontro an que l´amisade, l cumbíbio i la
cultura dan las manos. La preserbaçon de l'eidantidade de cada lhugar
será un stribo para que l paíç i l feturo séian mais pormissores.
Ls mardomos:
Teresa Almeida Subtil
Delaide Monteiro
Thiegui
Subscrever:
Mensagens (Atom)



