19/01/16

Coisas que you guardo i quiero partelhar.







https://www.youtube.com/watch?v=FY69fQ5qpaw

 (calca ne l link para beres l bideo)


Este bideo fui feito ne l ato d'abertura de la sposiçon de scultura "MAÇCARAS-A DUALIDADE de l scultor mirandés (de Sendin) José António Nobre, que stubo a público (20.03.2011) na Sociedade Nacional de Belas-Artes, rua Barata Salgueiro 36 -Lisboa.
L bideo solo amostrou l momiento anque ls amigos de l scultor dórun ua seinha de la sue gráç
ia tocando ua moda cula gaita de fuoles, caixa i bombo.
  Fui ua sposiçon chena de quelor, lhuç i bida que muito angrandece l'arte, la cultura i la lhéngua mirandesa.

 

14/01/16


Rialidade amargosa (Bilingue)




You yá perdi la cunta, porque son muitos ls anhos que ne l berano, ne ls redadeiros dies de l més de júlio i ampeço d’agosto passo arrimado a quatro sumanas na mie aldé, adonde naci i me criei.
Porque me gusta, m’agrada i nun l fago por mais bezes i mais tiempo, bias la mie bida inda star lhigada adonde moro, Lisboua.

Cumo se fusse ua repetiçon, mato las saludades agarradas durante l anho, bibo i rebibo ls tiempos que passei ende até me scapar cumo boluntairo pa la marina.
Todo esto será pouco amportante i se calha nien mercie ua lhinha de scrita, mas l que merece muito i muitas lhinhas ye ua rialidade amargosa, las cousas cul patrimonho houmano nun son l mesmo. Essa reserba houmana que you ancuntraba porqui, bezinos, parientes, amigos, an special las personas de mais eidade stá acabando. 
Porqui andában dando bida a todo, als huortos, lhatas, binhas, a sues casas i palheiros, a las rues, cumponíen ls puiales a la puorta nas horas de çcanso, filando, fazendo renda ou ambersando, trabalhado palos, brimes ou ne l amanho de cunferrumes. Dában-me las buonas benidas i quaije siempre éran eilhes a acertar l caléndairo de ls anhos atrasados, éran la mie lhigaçon culs açussedidos. Cun eilhes partelhaba las amboras de l que fui buono ou malo, las cuontas guardadas.

Puode la mie tierra fazer las demudas que quejir, nas ruas, ribeiros, praças, casas, cabanhales, poner-se guapa cul turismo ou benediços, aceito todo, l que peçque me custa aceitar ye que seia un zerto, quede sien naide,  porque se fúrun, l patrimonho houmano seia menos.
Sien giente.
Custa-me aceitar que se baia l que de mais rico siempre tubo, las personas, aqueilhes a quien you debo todo, que quede sien la mimória coletiba.

Todos aqueilhes que se ban (de beç), lhíeban cun eilhes ua semba d’afetos i un cachico de mi.

Cun amargor cunfesso faien-me falta ls apertos de mano, ls abraços, ls beisicos de las personas que fazírun parte de la mie bida i que yá se fúrun de beç.
Sei que nada puodo fazer, la bida ye ua ruodra, sei que anquanto acá andubírun dórun l sou melhor, debo a eilhes quedar ne l sou lhugar para passar l teçtemunho als mais nuobos, mesmo que por alhá séian poucos.
Todos eilhes inda ls tengo comigo.
Hai pessonas, momientos, cousas tan baliosas que nunca se muorren anquanto cá andubir.

Em Português
 

Realidade amarga
Já perdi a conta, porque são muitos os anos que no verão, por volta dos finais de julho principio de agosto, passo aproximadamente quatro semanas na minha aldeia, onde nasci e me criei
Porque gosto, agrada-me e não o faço mais vezes e mais tempo porque a minha vida está ligada onde vivo, Lisboa.
Como se fosse uma repetição, vou matando as saudades de um ano, vivo e revivo os tempos que lá passei até que me alistei de voluntario na marinha.
Tudo isto, pouca importância terá, e talvez nem merecesse uma linha escrita, mas o que merece muitas e muitas linhas é a realidade amarga, a situação com o patrimônio humano, porque já não é o que era.
Essa reserva humana que antigamente encontrava, vizinhos, parentes amigos em especial as pessoas de mais idade está acabando.
Por lá andavam dando vida a tudo, as hortas, parcelas de terreno, vinhas, as suas casas e palheiros, as ruas, compunham os assentos a porta nas horas de descanso, fiando, fazendo renda ou conversando, trabalhavam a madeira, os cestos e reparavam os utensílios.
Davam-me as boas vindas e quase sempre eram eles faziam as contas dos dias de chegada e referencias aos anos atrás, eram a minha ligação aos acontecimentos. Com eles partilhava as novidades, o que foi bom ou mau, as histórias guardadas.
Pode a minha terra fazer as mudanças que quiser, nas ruas, ribeiros, praças, casas, pôr-se bonita pelo turismo ou com pessoas vidas de fora, aceito tudo, o que me parece que me custa a aceitar é que seja um deserto humano, fique sem ninguém, porque se vão, o patrimônio humano seja menos.
Sem pessoas.
Custa-me aceitar que se esvazie do que mais rico teve e tem, de pessoas, sem aqueles a quem devo tudo, fique sem memória coletiva.
Com muita amargura confesso, fazem-me falta os apertos de mão, os abraços, os beijos das pessoas que fizeram parte das minhas férias, da minha vida e que já se foram de vez.
Sei que nada posso fazer, a vida social é uma roda, sei que enquanto cá andaram deram o seu melhor, devo a eles ficar no seu lugar para passar o testemunho aos mais novos, mesmo que lá não sejam muitos.
Tenho-os comigo
Há pessoas, momentos, coisas tão valiosas que nunca se morrerão enquanto cá andar.
 

 

Faustino Antão

10/01/16

Stória

Un cachico de l muito de todos nós
 

https://www.youtube.com/watch?v=3SIv2sF5jOM


Bota-te a calcar ne l link e puodes rebir la Stória


09/01/16

Alguns ditos dezideiros subre l més de Janeiro

-Janeiro geladeiro

-L’auga de l més Janeiro, bal deinheiro

-L més de Janeiro caliente trai l diabro ne l bientre

-L lhunar de l més de Janeiro, se cunta deinheiro

-An Janeiro, un cochino al sol i outro no fumeiro

-Ls dies buonos an Janeiro págan an Febreiro

-Ne l die binte de Janeiro, l die ten ua hora pur anteiro i quien bien cuntar, ua hora i meia bai ancuntrar

-Se quieres ser bun arbelheiro, semeia no creciente de Janeiro

-Janeiro grilheiro nun anche celeiro

-An Janeiro chube-te al outeiro. Se bires berdejar, bota-te a chorar. Se bires terrear pon-te a cantar.

-An Janeiro mete oubreiro

L més de Janeiro buono pa la baca malo pa la saca

-Ne l minguante de Janeiro corta l madeiro

-Se percisas para tue casa madeiro, corta-lo ne l minguante de Janeiro

-L lhunar de Janeiro, ye claro cumo un maron(carneiro); mas alhá ben l de Agosto que le dá pula rostro

-Nun hai lhunar cumo l de Janeiro nien amor cumo l purmeiro

-Dies buonos an Janeiro angánhan l home an Febreiro.

-Chuiba an Janeiro sien friu, bai dar riqueza ne l stio

-Ne l més de Janeiro chube-te ao outeiro para ber l nubrineiro

-Pescada de Janeiro, bal pur carneiro

-Sol de Janeiro, siempre baixo ne l outeiro

-Truniada an Janeiro, nien bun lhameiro nien bun palheiro

-An Janeiro acende la fogueira i assienta-te a lareira

-Calça branca an Janeiro seinha de pouco deinheiro

-Janeiro geloso trai un anho formoso

-Janeiro molhado se nun cria pan cria ganado