(calca ne l link para beres l bideo)
20/01/16
19/01/16
Coisas que you guardo i quiero partelhar.
Este bideo fui feito ne l ato d'abertura de la sposiçon
de scultura "MAÇCARAS-A DUALIDADE de l scultor mirandés (de Sendin) José
António Nobre, que stubo a público (20.03.2011) na Sociedade Nacional de Belas-Artes, rua
Barata Salgueiro 36 -Lisboa.
L bideo solo amostrou l momiento anque ls amigos de l scultor dórun ua seinha de la sue gráçia tocando ua moda cula gaita de fuoles, caixa i bombo.
Fui ua sposiçon chena de quelor, lhuç i bida que muito angrandece l'arte, la cultura i la lhéngua mirandesa.
L bideo solo amostrou l momiento anque ls amigos de l scultor dórun ua seinha de la sue gráçia tocando ua moda cula gaita de fuoles, caixa i bombo.
Fui ua sposiçon chena de quelor, lhuç i bida que muito angrandece l'arte, la cultura i la lhéngua mirandesa.
14/01/16
Rialidade amargosa (Bilingue)
You yá perdi la cunta, porque son muitos ls anhos que ne l berano, ne ls redadeiros dies de l més de júlio i ampeço d’agosto passo arrimado a quatro sumanas na mie aldé, adonde naci i me criei.
Porque me gusta, m’agrada i nun l fago por mais bezes i mais
tiempo, bias la mie bida inda star lhigada adonde moro, Lisboua.
Cumo se fusse ua repetiçon, mato las saludades agarradas
durante l anho, bibo i rebibo ls tiempos que passei ende até me scapar cumo
boluntairo pa la marina.
Todo esto será pouco amportante i se calha nien mercie ua
lhinha de scrita, mas l que merece muito i muitas lhinhas ye ua rialidade
amargosa, las cousas cul patrimonho houmano nun son l mesmo. Essa reserba
houmana que you ancuntraba porqui, bezinos, parientes, amigos, an special las personas
de mais eidade stá acabando.
Porqui andában dando bida a todo, als huortos, lhatas,
binhas, a sues casas i palheiros, a las rues, cumponíen ls puiales a la puorta nas
horas de çcanso, filando, fazendo renda ou ambersando, trabalhado palos, brimes
ou ne l amanho de cunferrumes. Dában-me las buonas benidas i quaije siempre
éran eilhes a acertar l caléndairo de ls anhos atrasados, éran la mie lhigaçon
culs açussedidos. Cun eilhes partelhaba las amboras de l que fui buono ou malo,
las cuontas guardadas.
Puode la mie tierra fazer las demudas que quejir, nas ruas,
ribeiros, praças, casas, cabanhales, poner-se guapa cul turismo ou benediços, aceito
todo, l que peçque me custa aceitar ye que seia un zerto, quede sien naide, porque se fúrun, l patrimonho houmano seia
menos.
Sien giente.
Custa-me aceitar que
se baia l que de mais rico siempre tubo, las personas, aqueilhes a quien you debo
todo, que quede sien la mimória coletiba.
Todos aqueilhes
que se ban (de beç), lhíeban cun eilhes ua semba d’afetos i un cachico de mi.
Cun amargor
cunfesso faien-me falta ls apertos de mano, ls abraços, ls beisicos de las personas
que fazírun parte de la mie bida i que yá se fúrun de beç.
Sei que nada puodo fazer, la bida ye ua ruodra, sei que
anquanto acá andubírun dórun l sou melhor, debo a eilhes quedar ne l sou lhugar
para passar l teçtemunho als mais nuobos, mesmo que por alhá séian poucos.
Todos eilhes inda ls tengo comigo.
Hai pessonas, momientos, cousas tan baliosas que nunca se
muorren anquanto cá andubir.
| Em Português |
Realidade amarga
Já perdi a conta,
porque são muitos os anos que no verão, por volta dos finais de julho principio
de agosto, passo aproximadamente quatro semanas na minha aldeia, onde nasci e
me criei
Porque gosto, agrada-me
e não o faço mais vezes e mais tempo porque a minha vida está ligada onde vivo,
Lisboa.
Como se fosse uma
repetição, vou matando as saudades de um ano, vivo e revivo os tempos que lá
passei até que me alistei de voluntario na marinha.
Tudo isto, pouca importância
terá, e talvez nem merecesse uma linha escrita, mas o que merece muitas e
muitas linhas é a realidade amarga, a situação com o patrimônio humano, porque
já não é o que era.
Essa reserva humana que
antigamente encontrava, vizinhos, parentes amigos em especial as pessoas de
mais idade está acabando.
Por lá andavam dando
vida a tudo, as hortas, parcelas de terreno, vinhas, as suas casas e palheiros,
as ruas, compunham os assentos a porta nas horas de descanso, fiando, fazendo
renda ou conversando, trabalhavam a madeira, os cestos e reparavam os utensílios.
Davam-me as boas
vindas e quase sempre eram eles faziam as contas dos dias de chegada e
referencias aos anos atrás, eram a minha ligação aos acontecimentos. Com eles
partilhava as novidades, o que foi bom ou mau, as histórias guardadas.
Pode a minha terra
fazer as mudanças que quiser, nas ruas, ribeiros, praças, casas, pôr-se
bonita pelo turismo ou com pessoas vidas de fora, aceito tudo, o que me parece
que me custa a aceitar é que seja um deserto humano, fique sem ninguém, porque
se vão, o patrimônio humano seja menos.
Sem pessoas.
Custa-me aceitar que
se esvazie do que mais rico teve e tem, de pessoas, sem aqueles a quem devo
tudo, fique sem memória coletiva.
Com muita amargura
confesso, fazem-me falta os apertos de mão, os abraços, os beijos das pessoas
que fizeram parte das minhas férias, da minha vida e que já se foram de vez.
Sei que nada posso
fazer, a vida social é uma roda, sei que enquanto cá andaram deram o seu
melhor, devo a eles ficar no seu lugar para passar o testemunho aos mais novos,
mesmo que lá não sejam muitos.
Tenho-os comigo
Há pessoas, momentos,
coisas tão valiosas que nunca se morrerão enquanto cá andar.
Faustino Antão
10/01/16
Stória
Un cachico de l muito de todos nós
https://www.youtube.com/watch?v=3SIv2sF5jOM
Bota-te a calcar ne l link e puodes rebir la Stória
https://www.youtube.com/watch?v=3SIv2sF5jOM
Bota-te a calcar ne l link e puodes rebir la Stória
09/01/16
Alguns ditos dezideiros subre l més de Janeiro
-Janeiro
geladeiro
-L’auga
de l més Janeiro, bal deinheiro
-L més
de Janeiro caliente trai l diabro ne l bientre
-L
lhunar de l més de Janeiro, se cunta deinheiro
-An
Janeiro, un cochino al sol i outro no fumeiro
-Ls
dies buonos an Janeiro págan an Febreiro
-Ne l
die binte de Janeiro, l die ten ua hora pur anteiro i quien bien cuntar, ua
hora i meia bai ancuntrar
-Se
quieres ser bun arbelheiro, semeia no creciente de Janeiro
-Janeiro
grilheiro nun anche celeiro
-An Janeiro
chube-te al outeiro. Se bires berdejar, bota-te a chorar. Se bires terrear
pon-te a cantar.
-An
Janeiro mete oubreiro
L més
de Janeiro buono pa la baca malo pa la saca
-Ne l
minguante de Janeiro corta l madeiro
-Se
percisas para tue casa madeiro, corta-lo ne l minguante de Janeiro
-L
lhunar de Janeiro, ye claro cumo un maron(carneiro); mas alhá ben l de Agosto
que le dá pula rostro
-Nun
hai lhunar cumo l de Janeiro nien amor cumo l purmeiro
-Dies
buonos an Janeiro angánhan l home an Febreiro.
-Chuiba
an Janeiro sien friu, bai dar riqueza ne l stio
-Ne l
més de Janeiro chube-te ao outeiro para ber l nubrineiro
-Pescada
de Janeiro, bal pur carneiro
-Sol de
Janeiro, siempre baixo ne l outeiro
-Truniada
an Janeiro, nien bun lhameiro nien bun palheiro
-An Janeiro
acende la fogueira i assienta-te a lareira
-Calça
branca an Janeiro seinha de pouco deinheiro
-Janeiro
geloso trai un anho formoso
-Janeiro
molhado se nun cria pan cria ganado
Subscrever:
Mensagens (Atom)
