Ls eisames de 3ª i 4ª classe fazien-se arrimado al San Juan, ende puls anhos 1958 ou 1959. Antes de nós fazermos eisame, benien ls de Atanor i de Teixeira. Parábamos l recreio a bé-los passar, mei ambergonhados cula sue porsora alantre, ua tie yá passada de meia eidade i ua cara arrieirada antre uas repas scorridas, que solo le faltaba l monho para parecer ua tie de l campo. Antrórun i tornemos a la bola, agora de borraixa, que Ribeiro era filho de barraigista i podie-se dar a esses luxos que nós nun passábamos de la bola de corcha. Nistante se fizo meidie i, inda ls de Atanor salien de la scuola, yá la porsora mos staba a chamar para andrento. La nuossa porsora era ua tie nuoba, guapa i buona, casada cul chefe de ls correios i chamaba-se Maria de Jesus, dambos a dous de la cidade de Miranda, segundo se dezie. Nun la tornei a ber i bien tenie gustado, de tanta buona lhembráncia que deilha guardei. Dezie miu pai que era Porsora de Cadeira, cumo debe de ser, i por esso ye que ls de Atanor tenien de benir acá a fazer eisame.
Sentaba-me na segunda carteira, lhougo a la mano dreita de quien entra, cun Abilho Ourdenança, que nesse tiempo le chamábamos Luna, i tenie ua letra que you ambejaba. Mal me sentei, l coraçon dou-me un baque, que nun fui capaç de abafar l bózio,
la mie caneta Pelikan?!
miu pai bai-me a matar, que le tirei la caneta sien le dezir nada, i até dixo que nun me l’amprestaba, que me fazie bien daprender a screbir cula caneta d’aparo, que assi la letra quedaba mais rasgada, bundaba mirar pa ls screbir de ls doutores, que letra rasgada ye que staba bien.
Carlos Cestrino lhougo dou la seluçon pa l caso,
a salida de scuola, a las trés, bamos-mos a Atanor a saber de la caneta. Armandino bai cun nós. Nun le podemos dezir nada a naide. Dius te lhibre!
l almanecha bien chiçpa, mas nun ten suorte de apegar fuogo, que astanho la fuolha de panes nun queda para este lhado de l termo.
chegamos alhá, preguntamos pula casa de la porsora, i cuntamos-le l que se passou. La caneta quedou an riba la carteira i quando antremos nun staba alhá.
nun senhor, nun temos senhora porsora,
a caneta lá irá a ter, que roubar é uma coisa muito feia. Tenho cá uma desconfiança...


















