Mostrar mensagens com a etiqueta Triato. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Triato. Mostrar todas as mensagens

18/05/09

Nuobo salimiento, mesmo lhibro



Caros amigos i cumpanheiros de blogue:

Ne l próssimo 23 de Maio (sábado), bou a star an Palmela, pa l «relançamiento» de «Memórias de Uma Vida para Esquecer». L lhibro será apresentado por Fernanda Frazão, eiditora de la Apenas Livros, i por mi.
L eibento ampeça a las 16 horas i 30 minutos ne l
Ginásio de Educação da Vinci, Rua Dr. Bernardo Teixeira Botelho, nº 15 (mui acerca de l terminal rodobiário; an caso de dúbeda, lhigai 210 873 347, 932 977 813 ó consultai l google maps).
Acá bos spero. Abisai ls buossos amigos, einimigos, colegas i coincidos.




09/05/09

Augusto Boal (1931-2009) i Vasco Granja (1925-2009)







Ne l ampeço de la sumana que agora acaba, tube dues notícias que me deixórun de tal modo triste, que andube bários dies a pensar se deberie screbir subre eilhas ó nun: la muorte de Augusto Boal (sábado passado) i la muorte de Vasco Granja (passada segunda . Nun tengo jeito para screbir subre muortos, mas tengo de deixar eiqui ua pequeinha houmenaige, inda que probe.

Augusto Boal naciu ne l Riu de Janeiro an 1931 i fui dramaturgo i ancenador. Criou l Triato de l Oupremido, un género que pertendie oumentar la cuncéncia social i política de la populaçon, i an que la eideia percipal ye que todos somos spetadores i atores de l mundo (i cumo atores de l mundo, somos pessonas que podemos streformá-lo). Foi perseguido pula ditadura brasileira i eisilou-se, biajou por bários países, antre ls quales Pertual, adonde trabalhou cul Triato de la Comuna. Screbiu bários lhibros que sírben de referéncia pa l triato i la Spresson Dramática. Yera ambaixador de la Unesco para l Triato i foi outor de la Mensaije de l Die Mundial de l Triato de 2009. Morriu-se no die 2 de Maio, bítima de loucemie i ansufecéncia respiratória.

Vasco Granja yera un apaixonado pur banda zenhada i cinema de animaçon, paixon que cunseguiu transmitir a muitas giraçones. Yera un home muito culto i fou, zde ls anhos 50, un melitante cineclubista (fui preso dues bezes pula pide, por amostrar filmes que nun agradában al regime). Apuis de 74, apersentou bários porgramas, adonde mos dou a coincer filmes de animaçon de muitos países (checos, polacos, franceses, amaricanos, etc.), antre ls quales la Pantera Cor de Rosa. Vasco Granja haberie de quedar coincido cumo l pai de la Pantera Cor de Rosa. Lhembro-me purfeitamente de, ne ls anhos 80, correr para casa para ber l porgrama del. Nun antendie nada de las sues splicaçones, mas adoraba ls "caramonos", sin me apercebir de la grande culidade i dibersidade a que assistie (las crianças de hoije nin sáben l azar que ténen por gramar cun pirosices cumo la Floribella).
Vasco Granja morriu-se a 4 de Maio, als 78 anhos. Bai-mos a fazie muita falta. La melhor maneira de l houmenagear será ber ls filmes que mos dou a coincer. Eiqui bos deixo un eipisódio de
L Lhápeç Mágico.


30/03/09

Mensaige de l Die Mundial de l Triato 2009



Yá se passórun uns dies zde l Die Mundial de l Triato (27 de Márcio), mas cumo todos ls dies son buonos para falar de quelóquios, cuido que inda bou a tiempo de deixar ende la mensaige de astanho, de la outorie de Augusto Boal -- ancenador, pedagogo, criador de l Triato de l Oupremido, ua refréncia ancuntornable pa l triato i la spressón dramática.




«Todas las sociadades houmanas son spetaculares ne l sou die a die, i perdúzen spetaclos an momentos speciales. San spetaculares cumo forma de Ourganizaçon social, i perdúzen spetaclos cumo este que bós benistes a ber.

Mesmo quando ancuncientes, las relaçones houmanas son struturadas an forma teatral: l uso de l spácio, la lhenguaige de l cuorpo, la scuolha de las palabras i la modulaçon de las bozes, l cunfronto de eideias i paixones, todo que fazemos ne l palco fazemos siempre an nuossas bidas: nós somos triato!

Nun solo casamentos i antierros son spetaclos, mas tamien ls rituales quotidianos que, por sue familiaridade, nun mos chégan a la cuncéncia. Nun solo pompas, mas tamien l zaiuno i ls buonos-dies, tímidos namoros i grandes cunflitos passionales, ua sesson de l Senado ó ua reunion diplomática - todo ye triato.

Ua de las percipales funçones de la nuossa arte ye tornar cuncientes esses spetaclos de la bida diária adonde ls atores son ls própios spetadores, l trabiado ye la plateia i la plateia, trabiado. Somos todos artistas: fazendo triato, daprendemos a ber aqueilho que mos salta als uolhos, mas que somos ancapazes de ber tan afeitos stamos a mirar. L que mos ye familiar torna-se ambisible: fazer triato, al cuntrário, eilumina l trabiado de la nuossa bida de cada die.

An Setembre de l anho atrasado fumos surprendidos por ua rebelaçon teatral: nós, que pensábamos bibir nun mundo siguro inda que houbira guerras, genocídios, heicatombes i torturas que acuntecien, si, mas loinge de nós an países çtantes i salbaiges, nós bibiemos siguros cun nuosso denheiro guardado nun banco respeitable ó nas manos dun hounesto corretor de la Bolsa - nós fumos anformados de que esse denheiro nun eisistie, era birtual, feia ficçon de alguns eiquenomistas que nun éran ficçon, nin éran siguros, nin respeitables. Todo nun passaba de malo triato cun triste anredo, adonde poucos ganhában muito i muitos perdien todo. Políticos de ls países ricos fechórun-se an reuniones secretas i de alhá salírun cun seluçones mágicas. Nós, bítimas de sues decisones, cuntinamos spetadores sentados na redadeira fila de las galeries.

Binte anhos atrás, you derigi Fedra de Racine, ne l Riu de Janeiro. L cenário era probe; ne l suolo, pieles de baca; alredror canhas de la Índia. Antes de ampeçar l spetaclo, you dezie als mius atores: - "Agora acabou-se la ficçon que fazemos ne l die a die. Quando atrabessardes essas canhas de la Índia, alhá ne l trabiado, nanhun de bós ten l dreito de mintir. Triato ye la Berdade Scundida".

Bendo l mundo para alhá de las aparéncias, bemos oupressores i oupremidos an todas las sociadades, eitnies, géneros, classes i castas, bemos l mundo anjusto i cruel. Tenemos la oubrigaçon de ambentar outro mundo porque sabemos que outro mundo ye possible. Mas cabe-mos a nós custruí-lo cun las nuossas manos antrando an cena, ne l trabiado i na bida.

Assistie al spetaclo que bai ampeçar; depuis, an buossas casas cun buossos amigos, fazei buossas peças bós mesmos i bede l que nunca podistes ber: aqueilho que salta als uolhos. Triato nun puode ser solo un eibento - ye forma de bida!

Atores somos todos nós, i cidadano nun ye aquel que bibe an sociadade: ye aquel que la streforma!»

Augusto Boal, ancenador brasileiro i criador de l Triato de l Oupremido





[An pertués:

«Todas as sociedades humanas são espetaculares no seu cotidiano, e produzem espetáculos em momentos especiais. São espetaculares como forma de organização social, e produzem espetáculos como este que vocês vieram ver.

Mesmo quando inconscientes, as relações humanas são estruturadas em forma teatral: o uso do espaço, a linguagem do corpo, a escolha das palavras e a modulação das vozes, o confronto de idéias e paixões, tudo que fazemos no palco fazemos sempre em nossas vidas: nós somos teatro!

Não só casamentos e funerais são espetáculos, mas também os rituais cotidianos que, por sua familiaridade, não nos chegam à consciência. Não só pompas, mas também o café da manhã e os bons-dias, tímidos namoros e grandes conflitos passionais, uma sessão do Senado ou uma reunião diplomática - tudo é teatro.

Uma das principais funções da nossa arte é tornar conscientes esses espetáculos da vida diária onde os atores são os próprios espectadores, o palco é a platéia e a platéia, palco. Somos todos artistas: fazendo teatro, aprendemos a ver aquilo que nos salta aos olhos, mas que somos incapazes de ver tão habituados estamos a olhar. O que nos é familiar torna-se invisível: fazer teatro, ao contrário, ilumina o palco da nossa vida cotidiana.

Em Setembro do ano passado fomos surpreendidos por uma revelação teatral: nós, que pensávamos viver em um mundo seguro apesar das guerras, genocídios, hecatombes e torturas que aconteciam, sim, mas longe de nós em países distantes e selvagens, nós vivíamos seguros com nosso dinheiro guardado em um banco respeitável ou nas mãos de um honesto corretor da Bolsa - nós fomos informados de que esse dinheiro não existia, era virtual, feia ficção de alguns economistas que não eram ficção, nem eram seguros, nem respeitáveis. Tudo não passava de mau teatro com triste enredo, onde poucos ganhavam muito e muitos perdiam tudo. Políticos dos países ricos fecharam-se em reuniões secretas e de lá saíram com soluções mágicas. Nós, vítimas de suas decisões, continuamos espectadores sentados na última fila das galerias.

Vinte anos atrás, eu dirigi Fedra de Racine, no Rio de Janeiro. O cenário era pobre; no chão, peles de vaca; em volta, bambus. Antes de começar o espetáculo, eu dizia aos meus atores: - "Agora acabou a ficção que fazemos no dia-a-dia. Quando cruzarem esses bambus, lá no palco, nenhum de vocês tem o direito de mentir. Teatro é a Verdade Escondida".

Vendo o mundo além das aparências, vemos opressores e oprimidos em todas as sociedades, etnias, gêneros, classes e castas, vemos o mundo injusto e cruel. Temos a obrigação de inventar outro mundo porque sabemos que outro mundo é possível. Mas cabe a nós construí-lo com nossas mãos entrando em cena, no palco e na vida.

Assistam ao espetáculo que vai começar; depois, em suas casas com seus amigos, façam suas peças vocês mesmos e vejam o que jamais puderam ver: aquilo que salta aos olhos. Teatro não pode ser apenas um evento - é forma de vida!

Atores somos todos nós, e cidadão não é aquele que vive em sociedade: é aquele que a transforma!»

Augusto Boal, encenador brasileiro e criador do Teatro do Oprimido]

09/12/08

...mais que mil palabras!




Eiqui atrasado, dezie-bos you que San Pedro yera ua terra de quemédias. Mas cumo you nun sou muito de fintar, que solo falo de oubir dezir, dai licença, para bermos cumo ye la cousa an la purmeira pessona.



Un retrato diç mais que mil palabras!
Mirai, you…artista de tiatro!
Nun bos passa pula cabeça al sucesso que demos , essas dues garotas que ende bedes!…
Anriba de un tabuado, al nome al diç, era feito de tábuas de uolmo que serrában ls minhotos que porqui andában ua sierra mi grande… you inda tengo ua dessas. Essa parte éran als rapazes que la fazien; tamien ponien las angrideiras al redor, para nós, las rapazas, fazer al restro d’als anfeites, todo debaixo de l’alçada de las nuossas porsoras i ansaiadeiras, fúrun las pessonas melhores que habie ne l mundo, eilhas ye que ponien todo: lhançoles para fazer las paredes d’al tabuado; colchas éran pa las puortas; al telhado era feito cun aqueilhas delantreiras que habie antigamente, i rendas, i todo serbie; de las serpantinas de l Antruido fazien-se las letras; las floricas éran de “papel de crepe”, eilhas ye que ponien todo: agulhas, lhinha, al que fazie falta. Las fatiotas era todo d’eilhas, saias pals beilados i assi, nunca se bien cansadas nien mal çpuostas, oulhai se fusse hoije!, íbamos a uma casa de xineses i cumprábamos todo!
Mas you nada digo, oulhai para estes dous retratos: al d’al beilado sou you i Túlia, que stá ne l Brasil, tenemos que poner isto na antarneta, eilha quando bir isto bai a quedar maluca.
Ne l outro retrato, repersantábamos ua pieça mi angraçada: al garoto que stá malico chamábamos-le “al Pintico”, porque se assinaba Pinto; you era la “bábá”, sou essa de prieto, c’al mandil branco; al doutor Barros era Manel Catrino, fui al que adebinhou al mal de l garoto, chamábamos-le “Catrino” porque sou pai era tiu Zé Catarino, assinaba-se Pino, yá se morriu; la doutora Lucrécia era Eizaura Çapateira - chamaba-se assi porque sou pai era çapateiro -, essa doutora era burra cumo ua puorta, dezie que al nino tenie ua palmonie; al doutor Pimparel, que nun stá ende, dezie que era sarampelo, toca you a anrebulhar al garoto nua manta burmeilha, las criadas a trazer la auga calantica pa l nino nun se arrefecir por causa de l febre – essas criadas tamien fúrun pa l Brasil. La que lhebaba al correio als senhorius era Teresa Luísa, assinaba-se Sebastião, mas sue mai chamaba-se tie Luísa; al criado Torcato era Chico Fidalgo, ye agora l Persidente de la Junta.
Agora quien stá a ler isto - se ye que hai quien leia – stá assi a pansar: mas anton que mal tenerie al zapazico?!
Sabeis al que era?! Un betonico que s’al tenie anterrado nas costicas, quien çcubriu isso fui al doutor Barros. Cumo bedes naquel tiempo als doutores éran mais burros que agora…
Inda bos bou a cuntar mais: al ancerramiento desse tiatro fui tan lindo!... al redor d’al tabuado, a marchar, pareciemos als suldados, als rapazes lhebában un bibac na cabeça, aquilho de ls suldados, i las garotas ua rosa burmeilha dun lhado d’al pelo, c’als beicicos pintados…era todo la nuossa porsora, tenie muito trabalhico!
La cantiga yá nun se me lhembra, sei que era basiada na guerra de 14, als rapazes assubiában i nós cantábamos(…)

Albertina São Pedro

27/11/08

Salimiento de lhibro

Caros amigos:

L sábado que ben, l 29 de Novembre, ende pulas 16 horas, bai a ser l salimiento de l lhibro "Memórias de uma vida para esquecer" (uma pieça de triato) de la mie outorie, eiditado pula Apenas Livros. L lhibro será apresentado pula eiditora Fernanda Frazão i por mi. Apuis bai a ser lido un cachico de l lhibro. Todo se bai a passar na rue São Filipe Nery, nº 25 B, an Lisboua. Para dar cun essa rue, ye assi: bai-se até al Lhargo de l Rato i la rue de São Filipe Nery ye la rue que cgube de l lhado squierdo de ls correios.
Stá todo mundo cumbidado para aasistir i oatecipar neste salimiento. Outro fabor que bos pido: spalhai esta nobidade puls buossos cuntatos.

Un abraço i até sábado,
Firmino


http://www.apenas-livros.com/pagina/apenas_de_cordel/4?id=298http://atrama.blogspot.com/2008/11/e-finalmente-semana-dos-festejos.html

20/08/08

L Tango



Se alguns de bós stubir por acauso, ne l próssimo demingo, an Leiria, podrá assistir, ne l ourfeon bielho (Ruga Latino Coelho, 12, acerca de la Praça Rodrigues Lobo i de la Sé), a la pieça O Tango de Slawomir Mrozek, perduzida pul Nariz, Teatro de Grupo.
La ancenaçon ye de Pedro Oliveira i l'anterpretaçon quedará por cuonta de Ana Moderno, Bruno Jerónimo, João Bandeira, Miguel Matos, Rui Ferreira, Sónia Ramalho i Tânia Chavinha.

"La stúpida lhuita pul poder - retrato dua família an albrote, adonde la lhuita pul poder dá cunta de todos ls sous aliçaces, cumparable a la lhuita pul poder político i la sue stúpida alternáncia que eirremediablemente lhieba a la muorte de l mais fraco".



18/07/08

Telbison ó quelóquio?



Que será melhor, passar l serano a ber telbison ó ir a ber un quelóquio? An teorie, ber un quelóquio será mais anteressante i mais "culto". An teorie...
Chegamos al triato uns binte minutos antes de ampeçar la pieça. Grande parte de la companhie stá na rue a fumar. Antre eilhes, l dirator. Ls atores que farán la pieça stan alhá andrento, talbeç a fazer ls eisercícios de respiraçon. Ye die de strena i dében de star nerbiosos. Na rue, al alrobés, todo mundo stá mui calmo.
Un mercedes para miesmo delantre de l triato. Nun cunsegui ber quien iba a guiar. De l scanho de trás, sal ua rapaza, beio-la de cuostas, mas reconheço lhougo la autora. Ye la pessona que mais bien traija, usa un bestido mercado pa la oucasion. Quando se buolbe, cunfirmo que habie bisto l retrato deilha ne l jornal. Saluda ls amigos i familiares ("las mies ties"), eignora cumpletamente las pessonas de la cumpanhie, que son, a bien dezir, las pessonas que decidírun repersentar l sou testo. Nien sequiera saluda l dirator, que parece nun dar pula perséncia deilha.
Ban chegando las horas de irmos antrando. Abaixamos uas scaleiras i asperamos pula actriç que esta nuite ten la funçon de recebir ls belhetes. Fazemos ua carreira, hai muito público, talbeç por ser ua strena. La rapaza de l mercedes buolbe-se pa la actriç de ls belhetes i diç "you nun tengo belhete, porque sou la outora". La actriç responde cun ua risa amarielha, çcuncertada, i responde pouco apuis "anton, bun spetaclo".
Quedemos nua de las últimas filas i anquanto speramos, bamos lendo l porgrama. Las pessonas de la cumpanhie séntan-se na miesma fila que nós. La outora i ls amigos séntan-se an las filas de la frente. Hai un ator yá ne l trabiado, que bai a fazer de Werther.

La pieça ampeça. L filho zayuna, la mai anda dun lhado pa l oiutro, hai un silenço pesado, sinte-se que algo nun stá bien. Ne l quadro seguinte hai un diálogo antre dambos a dous i ampeça a anteber-se ua relaçon ancestuosa. Até eiqui, todo bien. Mas quando entra la armana i ampeça un solilóquio arteficial i sin sentido, la pieça perde todo l antresse. Al menos para mi. Haberá alguns cachicos buonos, mas otros parécen-se mais cun ua nobela de la TVI. Hai tuosse an la sala, pessonas a mexé-se nas cadeiras, alguien diç baixico "esto ye peor que eisecrablel". I muitas risas na fila de la delantreira.
Quando la pieça acaba, la outora lhebanta-se lhougo i ampeça a dar palmas de pies. Ls amigos deilha lhebántan-se tamien. Nas filas de trás, todos damos palmas, mas sentados. Anquanto ls atores agradécen, la outora cuorre pa l palco i ajunta-se a eilhes. Naide la cumbidou a chubir i naide le dá palmas l ancenador nin ls técnicos de luzes ó de sonido, cumo costuma ser de la praxe. Las pessonas que scolhírun la pieça nun parécen haber gustado muito de la scuolha.
Salimos debrebe de l triato i bamos pa la paraige de la carreira. Cun un cachico de suorte, talbeç inda cunsígamos agarrar la segunda parte de l Conta-me Como Foi. Al fin, haberie sido mais aneressante quedar a ber telbison. Inda assi, debo de cunfessar que la proua me adbirte bastante. Y un adbertimento, inda que baziu, ye siempre un adbertimento.



06/05/08

Ciclo Luiz Pacheco



Nun sei se algun de bós bibe acerca de Beija ó se ten la posseblidade de passar por alhá ne ls próssimos dies. Assi i todo, talbeç esta anformaçon seia útele. De manhana an delantre, hai un ciclo dedicado al scritor Luiz Pacheco, que se morriu hai pouco tiempo, ne l Triato Pax ulia, an Beija.
Die 7 ye possible assestir al quelóquio Comunidade, baseado en la obra houmónima de Pacheco, pula cumpanhie Lendias D' Encantar.
Die 8, será porjetado un documentairo subre la bida de Luiz Pacheco i será l salimiento de la obra Comunidade.
Para cerrar, ne l die 9, será apresentado l quelóquio Coiote, testo de Pacheco i ancenaçon de Carlos Curto.


09/04/08

Onde Bamos Morar



Ls Artistas Unidos strénan l die 10 (manhana) a las 21:30 ne l Convento das Mónicas (Largo de la Grácia, Lisboua) la pieça de triato Onde Vamos Morar de José Maria Vieria Mendes, ancenada por Jorge Silva Melo. La pieça stará an cena até al die 11 de Maio, de quarta a sábado a las 21:30 i als demingos a las 17:00 (antre 24 i 26 de Abril nun hai repersentaçones). Ne l die 22, hai ua repersentaçon a mais i un ancuontro cul outor.

You stou mui curjidoso an ber este spectaclo porque ye ua ouportunidade de ber a Sérgio Godinho ne ls palcos, cumo ator (la última pieça an que partecipou fui an 89).

Atores: Andreia Bento, Cecília Henriques, Pedro Carmo, Pedro Gil, Pedro Lacerda, Sérgio Godinho i Sílvia Filipe

Cenografie i figurinos: Rita Lopes Alves

Lhuç: Pedro Domingos

Ancenaçon: Jorge Silva Melo

Assisténcia de ancenaçon: Luís Godinho



27/03/08

Mensaige de l Die Mundial de l Triato 2008

Hoije, 27 de Márcio, ye l Die Mundial de l Triato. Praticamente todos ls grupos de triato assinálan la data cun spectáculos de grácia i cun la lheitura de la Mensaige de l Die Mundial de l Triato. Astanho, la mensaige foi screbida por Robert Lepage, ator, ancenador i dramaturgo canadiano. Deixo, a seguir, la traduçon para mirandés.

«Hai muitas heipóteses subre las ouriges de l triato, mas la mais fuorte ten la forma de ua fábula:

Ua nuite, an ilotempora, un grupo de homes ajuntou-se nua pedreira para se calcer a la buolta dua fogueira i cuntaren cuontas. Nesto, un deilhes tubo la eideia de se lhebantar i de ousar la sue selombra para eilustrar la sue cuonta.
Ousando las chamas, el fizo aparecer nas paredes de la pedreira, personaiges mais grandes que l natural. Ancantados, ls outros recoincírun por sue beç l fuorte i l fraco, l oupressor i l oupremido, l dius i l mortal. Atualmente, la lhuç de ls projetores sustituiu la oureginal fogueira al aire lhibre, i la maquinarie de cena, las paredes de la pedreira.
I, cun todo l respeito por ciertos puristas, esta fábula lhembra-mos que la tecnologie stá presente zde ls ampeços de l triato i que nun debe de ser antendida cumo ua amanaça, mas si cumo un eilemiento ouneficador.
La subrebibença de la arte de l triato depende de la sue capacidade de se reambentar abraçando nuobos strumientos i nuobas lhenguaiges. Se nun, cumo poderá l triato cuntinar a ser teçtemunha de las grandes questones de l sou tiempo i promober l antendimiento antre ls pobos sin tener, nel miesmo, un sprito de abintura? Cumo poderá el argulhar-se de mos ouferecer soluçones pa ls porblemas de la antoleráncia, de la scluson i de l racismo se, an sue própia prática, rejistiu a toda la fuson i antegraçon?
Para repersentar l mundo an to la sue cumplexidade, l artista debe aperponer nuobas formas i eideias, i cunfiar na anteligéncia de l spetador, que ye capaç de çtinguir l búltio de la houmanidade neste perpeto jogo de lhuç i sombra. Ye berdade que a jogar muito cul fuogo, l Home cuorre l peligro de se queimar, mas ganha tamien la possiblidade de zlhumbrar i alhumbrar.»
Robert Lepage
Québec, le 17 février 2008
(Traduçon andirecta, a partir de l pertués)

10/03/08

Amor de Don Perlimplin cun Belisa ne l sou jardin




Até al próssimo die 16, ye possible ber ne l Museu da Marioneta (Convento das Bernardas - R. da Esperança, nº 146 - Lisboa, Tel. 21 394 28 10), l grupo Tarumba - Teatro e Marionetas, que apersentará l spetáculo Amor de Don Perlimplin cun Belisa ne l sou Jardim de l dramaturgo i poeta spanhol Frederico García Lorca.
La adaptaçon de l testo bai al ancuontro de l prumeiro sboço screbido por Lorca, anspirado no Triato de Alaluias de la sue anfáncia.
L spetáculo yá stubo persente an bários festibales anternacionales i ganhou l Prémio p la Melhor Dramaturgie ne l Festibal Anternacional de Marionetas de Praga, an Júnio de 2001 i puode ser bisto de quinta a sábado a las 22 horas ó deimingo a las 17.


09/03/08

La birra de l muorto



Hai uns anhos, li ua pieça de triato de Vicente Sanches chamada
A Birra do Morto, que se puode anserir no Triato de l Absurdo. La stória ye simpres: todo mundo stá pruparado para ampeçar l belório, mas l muorto nun quier ser anterrado. Hai muitas tentatibas para le fazer aceitar la sue cundiçon, mas la tarefa nun será fácele.
Este anredo faç-me lhembrar ua pessona que, an termos políticos, nun passa de un cadabre que nun aceita l sou antierro: Maria de Lurdes Rodrigues.
Bamos a ber cumo acaba este absurdo.




29/01/08

Un Tritato Sin Triato



L seclo XX fui cheno de corrientes i banguardas artísticas. Amostrar essas corrientes ye un de ls perpósitos de la sposiçon Un Tritato Sin Triato, no Museu Berardo, an Lisboua. Neilha podemos ber la relaçon antre las artes plásticas, l cinema i otras artes cul triato, i até cun corrientes que négan l triato, cumo la performance, l anti-triato ó l triato sin triato. Podemos quedar a coincer mais subre Artaud, Kantor, Beckett, Kaprow i outros artistas que mudórun l triato de l seclo passado.
La sposiçon ye bastante cumpleta i solo peca por eicesso. Ye muita anformaçon para absorber dua sola beç, l eideal ye besitá-la al menos trés bezes. La antrada ye lhibre. La sposiçon acaba l 17 de Febreiro.


10/01/08

Miedo Azul



L Maxime ye un bar/cabaret de Manuel João Vieira (bocalista de la banda Ena Pá 2000 i de ls Irmãos Catita i antigo candidato de risa a Persidente de la República). Zde que ten nuoba geréncia, l cabaret Maxime ten-se metido por ua porgramaçon diberseficada, cun cuncertos, grabaçones de porgramas de telbison cumo l Sempre em Pé (terças na 2:, apersentaçon de Luís Filipe Borges) i spectáculos de strip-tease na nuite de Cunselada. Mais diberseficado que isto, solo tenendo ua pieça de triato specialmente cuncebida para ninos.
Ye isso que acuntecerá a partir de l próssimo die 13. L spectáculo chama-se "Miedo Azul" i ye ua adaptaçon de la cuonta Barba Azul de ls armanos Perrault. La ancenaçon i la anterpretaçon son de José Caldas, ancenador cunceituado que yá ganhou bários prémios i fundador da Associaçon Quinta Parede, que ten zambolbido atebidades de triato an scuolas.
Subre l triato nas scuolas, salirá die 13 a las 17 horas, l lhibro Teatro e Educação Transgressões Disciplinares de Natércia Pacheco, José Caldas i Manuela Terrasêca. La lhibro será apresentado pur Rui Zink.
Más anformaçones an: http://www.chapeuvoador.com/.


10/12/07

Mandrágora

L próssimo fin de sumana (sesta i sábado), na Sociedade Guilherme Cossul (abenida D. Carlos I, nº 61, 1º andar, Lisboua), la associaçon Mandrágora apersenta la pieça de triato "A Mandrágora", ua berson de Manuel Almeida i Sousa de la pieça houmónima de Nicolau Machiavel.

Atores: Bruno Vilão, Bruno Corte Real, Gonçalo Matos, Marco Ferro, Ricardo Mestre, Rita Penim i Sara Ferreira. Sonido al bibo: Igor Sousa. Cordenaçon Técnica: Miguel Matias. Guarda Roupa: Colectivo Mandrágora. Greilha Sonora: Ricardo Mestre. Ancenaçon i Testo: Manuel Almeida e Sousa.



03/11/07

Roberto L Diabo !

Outro « chupista” mas este de quelor burmeilha, cumo chicha :
« Fistulina hepática », anciclopédia Wikipédia



Quiero aqui cumpletar la splicaçon que dou hai poucos dies Sr Faustino Anton: als «chupistas» de que mos falou, ne l sou testo memorable, dá-se-le, tengo quaije la certeza, l nome científico de “ganoderma applanatum”. Esses roques nun son comestibles, por acaso! Ténen, parece, un gusto amargoso, i l mais cierto ye que séian benenosos por medráren de facto muitas bezes cerca de stiercos i sterqueiras que bótan tanto bafo i chéiran tan mal que até se le dá, parece, l nome de “cagado de bruxas”... !
Mas bal la pena tamien saber l seguinte: hai outros “chupistas”, roques tamien parasitas, mui aparecidos cun esses, mas de quelor burmeilha (cumo la chicha!) cun l nome de “fistulina hepatica” mas tamien chamados ne l país adonde moro “lhénguas de buis” ou até “fígados de bius” (Langues de boeufs / foies de boeufs)... I debo dezir que ye an lhéngua francesa (i tamien anglesa) que l artigo dedicado a esses outros “chupistas”, na Wikipédia por eisemplo, ye un de ls mais cumpletos. Tan cumpletos que naide ten miedo afinal até de ls comer...
Arrincados a las arbles que ban als poucos robendo, cuntaminando i prejudicando grabemente i fatalmente cumo se fusse até ua maleita i cancaro até, cortados depuis als cachos quando inda stan dóndios i stufados cun salsa i alho (que tamien fasta las bruxas, parece!) na fin de la purparaçon, sáben mesmo bien! Quien dirie? You yá probei; puodo anton teçtemunhar.
Quando yá son duros, cumo suola ou até cortiça ou madeira, acá para mi inda dében de serbir para ua cousa: para botar al lhume i fazer brasas i depuis cinzas que ajúdan a adubar... precisamente l stierco !
I para que puode serbir tamien un bun stierco senó para fazer medrar froles precisamente?... Froles antre las mais guapas de l Mundo. Froles mirandesas por eisemplo...
Mas esso quien ye que inda nun l sabie ?

Ua beç, hai yá muitos anhos, lhembro-me de haber apanhado i comido ua dessas “lhénguas de buis” nun matorral mui grande, na Normandie eisatamente, adonde cheguei a bibir 10 anhos. Alhi acerca, passaba l riu Sena cun ua anchura ampressionante, pul menos trés bezes maior que an Paris por eisemplo. I alhi acerca tamien, habie un castilho mui antigo cun un nome mui ampressionante tamien: l castilho de Roberto l Diabo... !
Tan ampressionante talbeç cumo l fato de haber ne l tiatro popular mirandés (Quien dirie tamien?) ua personaige cun l mesmo nome... Roberto l Diabo !
Nun houbo nada antretanto que mos ampedisse de purparar i subretodo de comer la afamada “fistulina hepática”... tamien chamada “lhéngua de bui”... ou tamien simplesmente “chupista” ! Até por aqueilhes lhados, alhi acerca de l castielho cun l mesmo nome: Roberto l Diabo!
Si, Roberto l Diabo !


Castilho mediabal de Roberto l Diabo, na Normandie:
até l puoden ber aqueilhes que ban de carro pula outostrada que lhiga Paris a Le Havre...


Mitos, lhiendas, fadas i guerreiras nun fáltan tamien naqueilhas tierras...


24/10/07

Hoije

Strena hoije, ne l Teatro da Trindade, la pieça Dous Perdidos nua Nuite Scura, de l dramaturgo brasileiro Plínio Marcos.









Más anformaçones: http://www.2perdidos.blogspot.com/

26/07/07

Quemédias

*


San Pedro ye tierra de quemédias, mas yá bai pra más de 50 anhos que nun se fai un quelóquio. Isso nun quier dezir que ls tablados ténen stado siempre bagos. Nien solo de quelóquios ten bibido l’arte de repersentar por Tierras de Miranda.
Ancuntrei ne l fondo de l’arca este papel duma quemédia que la mocidade de l tiempo lhebou arriba. Muitos inda stan bibos i diç que aquilho fui un Dius te lhibre de giente i de palmas. La cousa fui tan tremenda que un de ls que fazie parte an la fanfarra inda hoije ye coincido por chan-chan, por bias de ser cun esse sonido que eimitaba l rugido de ls pratos. Stá buono de ber que la fanfarra nun tenie strumientos, todo yera fazido cun las bozes de ls músicos!

Giente agora yá nun ajuntaremos muita, mas inda somos homes de rachar ua peinha cun ua salba. De palmas!

23/07/07

Quei tenes de ourgente para me dezir?

*





Stá a ser repersentado ne l Triato Maria Matos, l spetaclo "Urgências", un cunjunto de pieças curtas, cul tema "que tens de urgente para me dezir?". Faç sentido. L triato ye por natureza ua arte passageira i, por isso, ye un modo perbilegiado de dezir l que ye ourgente hoije i talbeç yá nun lo seia manhana.
Este cunceito yá habie sido spurmentado an 2004 i an 2006, i esta ye yá la terceira eidiçon. L porjecto stá mais maduro i cunseguírun astanho un feito que parecie ampossible: al mesmo tiempo, hai ounidade i ua grande dibersidade de temas i registros. L spetaclo ye agradable i einobador, arrisca. Hai buns testos, buns atores, ua eiluminaçon criatiba. Pessonalmente, you nun ponerie l DJ, mas ye ua scuolha stética que respeito.
"Urgências" bai a star ne l Triato Maria Matos, até l die 29, de quarta a sábado a las 21:30, i als demingos a las 17:00.
Más anformaçon:
Urgências, Mundo Perfeito, Teatro Maria Matos.

19/07/07

Ansaio subre L Triato

"Ensaio sobre a Cegueira" ye un de ls mius lhibros preferidos de José Saramago. Hai uns anhos, l grupo de teatro "Bando" (un de ls mais einobadores de Pertual) adaptou l testo para Teatro. Rui Simões realisou un documentairo subre esta adaptaçon.
Tube ouportunidade de ber "Ensaio sobre o Teatro" ne l Festibal Hola Lisboa i ye cun agrado que bejo que está outra beç an eisebiçon n l Cinema São Jorge an Lisboua. Strenou l die 16 i bai a star até l die 25, a las 22 horas (hai ua sesson legendada an anglés a las 18 h. i ua sesson legendada an castelhano a las 20 h). Ne l Porto, bai a star antre 18 i 21, i antre 25 i 28 de Júlio, a las 21:45.


Trailer do Expresso


Trailer no Youtube