Mostrar mensagens com a etiqueta Tortulhas. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Tortulhas. Mostrar todas as mensagens
28/03/12
20/03/12
África
Hoije, atupinei sien querer, quier dezir, nun fui muito sien querer que you inda fiç bien por isso, i atupinei anton nun testo de Mia Couto que me regalei a ler i que, calhando, tamien bos puode prestar, Mia Couto ye cumo las minis de cerbeija: cai siempre bien más ua!
Amenta an porsores i an África i an muita cousa.
Dízen por ende que hai muito de Pertual an África i un cachico de África an cada pertués, i ye capaç de ser cierto: you tengo esta manha de nun me amantáren an África que nun se me lhembre miu pai que stubo alhá na guerra, de maneira que, para mi, sirbe tamien para assinalar l die nomeado. You traduzo l ampeço assi a mo'de bos criar antolho:
"Durante anhos fui porsor. I quando digo isto hai
ua eimoçon mui fuorte que me arrepassa. You nun sei se hai oufício más nobre
que l de ansinar. I digo ansinar porque eisiste ua çfrença çancible antre
ansinar i dar scuola. L porsor ne l santido de mestre ye aquel de dá liçones.
Ls
porsores que más me marcórun fúrun ls que me ansinórun cousas que arrepassában
muito la materia de la scuola. Nunca se me squece un porsor de la scuola purmaira
que un die liu, quemobido, un testo screbido por el mesmo. Lhougo quando
çclarou l que iba a fazer naciu l purmeiro spanto: nós, ls alunos, ye que
faziemos redaçones, nós ye que las liemos an boç alta par’el mos corregir. Cumo
ye que aquel home grande s’assujeitaba aqueilha çtroca de papeles? Cumo ye que
aceitaba fazer algo que solo fai quien inda stá a daprender? (...)"
14/03/12
Minissaias
Outra que quaije parece mintira;
"Un colegio francés bedou l uso de minissaia a 20 de las alunas que querien festejar l Die de la Mulhier; diç que nun fui para las castigar, fui para que ls rapazes nun le faltáran al respeito. 80 i tal por ciento de ls pais áchan bien i tamien stan pula beda."
Ah rapazes, you nien me querie fintar! Se fura an Pertual, un paiç probe i atrasado, ambrutecido pula moral cunserbadora de l'Eigreija, inda bah que nun bah, agora na França, l paiç de la lhuzes, l farol de le cibelizaçon, ua naçon que quemanda ls çtinos de l mundo... i, isto, inda podie ser ua zízara de l Diretor de l colégio, que yá se sabe que a las bezes amalúcan i naide le puode ir a la mano... mas nó, ls pais tamien stan pula beda, mirai ls franceses, un pobo que tanta beç mos dízen que ye l más abançado, tan lhibaral, siempre tan corretos, i sálen-se c'ua destas yá cul seclo XXI a deixar las calças rachadas...
You sou-bos franco: tube que ler dues bezes para me fintar bien; i yá iba a passar alantre, quando l facanito berde que a las bezes m'aparece eiqui a rabiar se me arrimou al oubido i me dixo c'ua risica de caçoada: mira que ambora tan a la moda para poner ne l Froles!
Labels:
assi a mode de,
Tortulhas
Ls triteiros
Lei-se i quaije un le custa a fintá-se:
Subre las manigáncias de las soldadas de la TAP i de la CGD, l menistro Relvas bieno d'agudo a dezir que nun se trataba de "eiceçones", diç que son "adaptaçones";
un tal Galamba tamien apareciu agora a splicar que ne l causo de la Parque Scolar nun houbo zbius, l que houbo fui ua "eibeluçon de la natureza de l porjeto".
Bou a poner eiqui estes *+/#*"# an beç de la anterjeiçon bernacular que estes dous triteiros bien merecien. Isto solo c'ua bara de marmeleiro!
16/02/12
Maneiras de matar
Hai muita maneira de matar
Puoden spetá-te ua nabalha na barriga
Tirá-te l pan
Nun te curar ua malina
Fazé-te bibir nua chabola
Machacá-te anté la muorte cul trabalho
Lhebá-te pa la guerra, etc.
Poucas destas cousas son bedadas na nuossa cidade.
02/02/12
11/01/12
La merenda
Diç que eiqui atrasado, l Senhor Purmeiro Menistro i l nuosso Menistro de las Finanças íban de biaige por essas Ouropas, a tratar de ls nuossos assuntos, claro.
Cumo homes poupados que son, i anté para dar l eisemplo cumo siempre fáien, íban an segunda classe i, para poupar inda más, habien-le pedido a la Cristas que le purparara ua merendica, que era la maneira de chegar al çtino cul stómado yá forrado i nun tener que gastar l denheirico de ls nuosso ampuostos nun restourante, que nien eilhes son homes para essas áfricas.
Bai, anton, a meio de la biaige, bai l menistro de las Finanças i ampeça a zanfardelar la merenda para un banco antre ls dous. Standiu l rodielho culs sous bagares (yá maginareis l tiempo que gastou, que nien el ye home para priessas, i inda bien, que las cousas quieren-se bien feitas i cun tento), standiu anton l rodelhico, sacou la caçuola cula fritada de uobos, la bolhica de pan, la bota de l bino, las nabalhicas i bai nisto i arreparou que la Cristas solo le habie mandado ua chouriça pa ls dous i bai i bira-se pal senhor Purmeiro Menistro i diç-le.
- Senhor Purmeiro Menistro, solo tenemos ua chouriça pa ls dous. Bai a ser melhor debedi-la "eiquitatibamiente"!
L nuosso Purmeiro, que, ambora puoda parecer, nun ye burro de há pouco, home squermentado i bun cunhecedor de las cuntas que l outro fai, mirou par'el i repundiu-le:
- Bó, bó, bó, bó, bó... tu cun quien cuidas que stás a falar?! Nun te amolabas tu, ora nó!? Parte mas ye la chouriça al meio i queda cad'un cun sue metade!...
05/01/12
Ls Reis
Cuidábades que las fiestas "de la quadra" yá habien chegado al fin? Stábades bien anganhados... anton queriedes deixar la pipa más buona sien torneira.
Para cerrar tenemos Ls Reis, que son an San Pedro, mirai que milagre, anton adonde habien de ser?!
I diç que hai roscos. I antremoços i bino para todo mundo.
.
Astanho, a la fiesta de las Claras (para porbar a ber se ls roscos stan buonos) cháman-le sestas culturales! Tamien stá bien!
Yá se sabe que stá todo mundo cumbidado, se quejirdes aparecer, un muordo i ua pinga nun mos han de faltar, mas isso de "culturales", an nuite de Claras, çcunfio que solo apuis de l treceiro copo.
Aporbeito para le dar ls parabienes a l'Associaçon Lérias, ua rapaziada derramada i que fai un bun serbiço pula Tierra de Miranda.
01/01/12
31/12/11
L suonho (cuncurso)
1. Iba cunsemido. Habien salido de l
pobo inda cun de nuite, i para alhá daquel ser un caminho que nun coincie i por
adonde nunca habie passado, ls modos de ls companheiros de biaige nun le agradában
nada: calhados, cismáticos, l home delantre a puxar l’arriata, i la tie atrás,
cun ua bardasquica dun galho cun que le iba dando ne ls quartos donde an onde,
nien palabra habien soltado çque habien salido de l pobo. Más a más, la cuosta
que íban chubindo agora ampinaba-se i yá le custaba a angarrar culas sues
piernas cada beç más brandas i bambas. Resfolhegaba i l bafo que le salie de ls
narizes formaba nubres que se çfazien sien rastro. Un frio de rachar fragas,
que ponie l camino arresbaladiço cula carambina que nun habie zaparcido de ls
cachos adonde nun batie l sol i que l podie fazer atupinar a cada nuoba
chancada.
Yá nun iba para nuobo. Anhos i anhos,
siempre cul mesmo duonho, ua bida de canseiras i trabalhos, a acarretar dun
lhado par’outro, dies i dies de nabego, barriga quando nó chena, remediada,
graças a Dius, mas sien grandes grácias nien rasgos, tirando-se un agrado de la
duonha de beç an quando, ua manada de grano solo para el, ua festica ne l
cachaço, cousa pouca i sien zmandos; las grácias de l filho quando era garoto
i, de l duonho, trabalho i uas porradas certeiras por to ls serbiços mal
fazidos, a la par de l quemer que chegasse para ir bibindo.
I aquel ferron que nun se le tiraba de l
santido. L burro nuobo, l burro que sou amo habie trazido para la corte, un
burro na fuorça de la mocidade al lhado del na manjedoura. Muito serbiço
haberie que fazer para ser perciso dous burros!, quando el mesmo habie dado
siempre cunta de l recado. Pus más balie que houbírun traído l burro nuobo, que
bun cuorpo tenie, para aquel carreto tan loinge i que nun habie maneira de ber
quei iba a tener que alhumbeirar para casa na buolta.
2. Agradeciu bien quando parórun nun
çcampado, yá zbiados de l camino, cerca de dues ó trés carbalheiras que
anfeitában la borda daqueilhas paredes. Yá daba la cera bien barata, apuis de
la caminada, que le fazie tembrar las piernas i resfolhegar l fuolhe de la
caixa. Nada que se acumparasse a quando era nuobo, que nun habie cuosta nien
lhadeira que l atermantassen, por taluda que fura la carga; quando le daba uas
trepas balientes a las burrancas nuobas que acaçaba pul termo, a mordé-las ne l
cachaço, a sentir l biento i l sol a berdascá-le l lhombo. Isso ye que era
bida, i nó esta tristeza de ser un poldras que nun arrastraba las patas, por
çcargado que fura.
Mas, afinal, quei diabos habien ido
eilhi a fazer? Un çcampado, nun se bie un germo, nun habie nada que le puníssen
anriba l lhombo. Cun un friu daqueilhes, a la purmanhana cedo, ua caminada assi
para loinge, para l meio de nada, buona ambaixada nun habie de ser.
L home dou-le l’arriata a la tie i puso-se
an zlhado del. L’ama falou-le a mod’ameroso i fizo-le uas festicas ne l cachaço
i ne ls narizes, mas an beç de l assossegar solo l alberotou más l sprito. Quei
stában eilhi a fazer? Que trejeitos éran aqueilhes que le dában aqueilhas
quelobrinas na spina?
Mei de sgueilha, biu que l home staba a
purparar ua ouparaçon qualquiera. La tie zanrebulhaba un farrapo de l bolso de
l mandil i cuntinaba a fazé-le fiestas, agora culs uolhos rasos de auga.
-
Çpacha-te cun isso!
-
Nun chores mulhier. Chorar mas ye por ua alma de giente! Stá
tan podre que nien ls ciganos le pégan. Ye melhor assi do que séian ls lhobos a
dar cabo del.
Nun antandie las palabras, mas mesmo
antes de l’ama l’ampeçar a atar l farrapo als uolhos, biu relhuzir la fuolha de
ua nabalhota na mano de l home. Cumo un relhistro, fizo-se claro ne l sou
antandimiento animal. Anton era isso! Ua muorte mesericordiosa para paga de ua
bida anteira de trabalho i serbidon. Tirar l tropeço de casa antes que la
belhice i la falta de fuorça le fazíssen más strobilho do que yá era. Cumo era
admirable la gratidon houmana!
Nó! Antes ls caneiros de un lhobo
sfamiado, que l fierro friu i traiçoneiro de l amo mal agradecido. De un tiron,
soltou l’arriata de las manos afrouxadas de l’ama i scapou a fugir, nun
scatrapolhar torpe i trubio, sien tino i ciego de ganas de bibir. La bida que l
própio amo le querie negar.
3. Nun daba fé de quantos dies i nuites
andaba yá por aqueilhes termos, a scundé-se de bichos i giente, zbiando-se de
pobos i caminos, a rapar ls fenascos que ancuntraba i mal chegában para le
aguantar la pouca chicha que le mantenie ls uossos juntos andrento de l saco de
l çamarro. Frius i fames cumo dies, al Dius dará a bagamundiar puls montes,
tenie bien cierto que se iba arrumando al fin i fazie las cuontas de arremate.
Nun habie tenido ua bida mi mala, nada de luxos, mas inda assi remediado, a
poder de muito trabalho, claro, mas adonde hai nada que pague la palha cierta
na manjedoura al fin de l die? Nun fura la redadeira çfaçateç de sou amo i nun
haberie rezones para muita queixa. Benie-le muita beç a la lhembráncia la
mocidade, ls retouços culas burrancas puls lhameiros, l scatrapolhar a la
suolta por caminos i prainadas cul biento i l sol a berdascá-le l lhombo, l
retesar ls musclos quando era perciso fazer ber cumo se puxaba ua carga al cimo...
passaiges que agora nun éran más que ua lhembráncia doce.
Al
treceiro die sien sequiera achar un ranqueirico de yerba para quemer, la fame
ampurrou-lo para cerca de un pobico pequeinho adonde nun tubo coraige de
antrar. Sien dar tino de l que fazie, anfunisgou-se para andrento de un buraco
ambaixo uas peinhas, a modo corriça cun algua palha ne l chano i tumbou-se al
fondo acontra las fragas, sien se dar de cuonta que ne l outro canto staba ua
baca a mirar para el cun uolhos grandes i mansos.
Sentiu un friu que nun era l de la nuite
a arrepassá-le ls uossos. Tenie pena de nun haber fazido parte de nada
strourdinário i formidable durante to la sue bida, custaba-le que an menos que
nada yá nun sobrasse lhembráncia daquel burro na stória de l mundo.
4. Deixou tumbar la cabeça anriba la
palha cula lhembrancia de la duonha a chamá-lo anquanto el fugie trás de ua
burranca pulas eiras de l sou pobo, lhembrou-se-le l filho de ls duonhos i l
brincote que fazien nas eiras i ne l curral; sonhou cula corte caliente de
palha i stierco nas nuites de ambierno, sonhou cula yerba fresca de ls
lhameiros i l’auga que relhuzie prateada puls rigueiros, ó aquel relhampo friu
era de la fuolha de la nabalhota de l duonho?... ambaranhórun-se-le ls suonhos i
la rialidade i biu ancher la corriça de giente i de ua lhuç caliente que le
apartaba l friu de ls uossos; biu streilhas, anjos, reis i pastores armanados de
zinolhos delantre de un Nino znudo i deitado na palha als sous narizes, que se
calcie cul sou bafo agora caliente i l miraba culs uolhos de l filho de sous
amos; un Nino que scapou cun el a scatrapolhar pul aire poriba de cabeços i
prainadas, arrepassando las nubres que le fazien fiestas amerosas, anquanto l Nino se agarraba al sou cachaço cuas risadas que le fazien renacer la sangre de la mocidade nas benas.
Sentie-se agora anchoquecido d’ua
alegrie çcunhecida i nun era yá capaç de çtrinçar la frunteira antre suonho i
rialidade, mas dua cousa l sou anstinto animal staba cierto quando ancostou
outra beç la cabeça a la palha de l chano i cerrou ls uolhos nua drumideira doce:
habie fazido parte de ua cuonta stroudinária i marabelhosa; durante muito
tiempo aquel burro habie de quedar na lhembráncia de l mundo.
Labels:
Cuncurso Cuontas de Natal 2011,
Tortulhas
27/12/11
23/12/11
22/12/11
La paç pula música
Calhando nun bos fintais, mas yá uns dous Natales que andaba para poner este scrito, mas nun era capaç de chubir l bídeo... peç-me que agora yá dei ne l gato.
Esta ye talbeç la grabaçon más coincida de l porjeto "Playing for Change", la paç pula música, para armanar ls homes de l mundo anteiro pula música. Cumo mos bamos arrumando al Natal, nun me parece mal - buono, ye ua eideia que nunca parece mal - i la cantiga i ls músicos son formidables, de maneira que eiqui queda.
Indas que, a bien dezir, esta grabaçon tenga ua falta, i que nun ye nada pequeinha: falta-le ende pul meio, cumo tal, miu Abílio Topa a antrar i a botá-le ua gaitada de riba de l cabeço de la Trindade. Topa ó outros desse donairo, graças a Dius, hai-los cada beç más i más derrramados. Anton si quedaba la cousa cumpleta i bien amanhada!
I, más a más, quien sabe alhá se este "Stand by Me" nun ye la Lhéngua Mirandesa que mos lo canta a nós - cumo ye Natal puode-mos dar assi pal santimiento! -, de maneira que nun hai que fazer oureilhas moucas.
12/12/11
Nuobas Pedagogies
Nuobas Pedagogies - Matemática
Problema para resober:
6 + 7 = ?
6 + 7 = ?
Resultado apersentado pul aluno:
6 + 7 = 18
6 + 7 = 18
Comentairos i abaluaçon de l porsor:
La scrita de l númaro 6 stá cierta i l mesmo se puode dezir de l
númaro 7.
l sinal de andicaçon de la cuonta (+) tamien está cierto i andica claríssemamiente que se trata de ua cuonta de mais.
l sinal de andicaçon de la cuonta (+) tamien está cierto i andica claríssemamiente que se trata de ua cuonta de mais.
De l resultado apersentado, bei-se que l purmeiro númaro stá
bien scrito i ye l númaro cierto para la cuonta pedida.
l segundo algarismo puode muito bien ser antendido cumo un 3 screbido simétricamiente – arrepare-se na simetrie, cuntando un eixe bertical!
Desta maneira, l aluno anriqueciu l eisercício, botando mano a outros cunhecimientos i saberes.
Abaluaçon:
de todo l que dezimos nestes comentairos, puode-se chegar a las seguintes cunclusones:
l segundo algarismo puode muito bien ser antendido cumo un 3 screbido simétricamiente – arrepare-se na simetrie, cuntando un eixe bertical!
Desta maneira, l aluno anriqueciu l eisercício, botando mano a outros cunhecimientos i saberes.
Abaluaçon:
de todo l que dezimos nestes comentairos, puode-se chegar a las seguintes cunclusones:
La atitude de l aluno fui positiba: sforçou-se por fazer bien.
Ls passos para chegar al resultado final fúrun dados na orde cierta; to ls eilementos stan tamien ne l campo cierto.
Ls passos para chegar al resultado final fúrun dados na orde cierta; to ls eilementos stan tamien ne l campo cierto.
Ne ls cunceitos solo se anganhou nun (1) de ls seis (6)
eilementos que fáien l todo de l eisercício, cousa a que se le puode dar un çcunto.
Berdadeiramiente, l aluno acrecentou-le balor al eisercício, al
traer para la perpuosta de resultado final outros cunceitos studados nas
nuossas classes de matemática – las simetries – sublenhando i amostrando bien
las lhigaçones matemáticas a que tenemos l deber de dar atençon an qualquiera
eisercício.
Cumo acima se amostra bien, este aluno ye merecedor de un
“EICELENTE” i puode-se dezir cun proua que “passa de anho cun çtinçon”!
03/12/11
27/11/11
Ousteridades
“L’ousteridade ten de ser ancarada cumo la única
salida (…) nun hai outro camino”
Miguel Relvas, lhiçanciado an Ciéncia Politica i Relaçones Anternacionales cula tenra eidade de, deixa-me acá ber, 46 anhos, pul’Ounibersidade de, deixa-me acá ber, Lusófona.
Miguel Relvas, lhiçanciado an Ciéncia Politica i Relaçones Anternacionales cula tenra eidade de, deixa-me acá ber, 46 anhos, pul’Ounibersidade de, deixa-me acá ber, Lusófona.
“L’ousteridade ye la receita para un se
zgraciar eiquenomicamiente (…) s’abaixamos ls salarios, piora la procura i la
recesson."
Joseph Stiglitz, Doutorado pul MIT cun 24 anhos, bancedor de la medalha John Bates Clark als 36 anhos i Prémio Nobel de l’Eiquenomie an 2001. Fui inda bice-persidente de l Banco Mundial.
Joseph Stiglitz, Doutorado pul MIT cun 24 anhos, bancedor de la medalha John Bates Clark als 36 anhos i Prémio Nobel de l’Eiquenomie an 2001. Fui inda bice-persidente de l Banco Mundial.
Cumo diç l miu patrício Manuol Claro, "cad'un queda naquilho que le parece!"
Labels:
assi a mode de,
Tortulhas
01/11/11
Amanhar l Currículo
Hoije, ne l Jornal Público, ben ua antrebista de l Menistro de
l’Eiducaçon. La çcusson que stá na orde de l die ye la riourganizaçon
curricular, quier dezir, treminar l que ls alunos dében daprender na scuola.
Cumo peç que inda nun hai muitas eideias ciertas, you, cumo
parte antressada, apuis de muito cabilar i anté acumparando cun sistemas d’outros
paízes que debemos copiar cumo modelos de sistemas eiducatibos cun poucos çperdícios,
cumo seia l Burkina Faso i la Papua Nuoba Guiné, deixo eiqui la mie perpuosta,
stribada ne l rigor i n’eisegéncia, que, an buona hora, l Senhor Menistro
scolhiu cumo bigas de l nuosso eidefício eiducatibo.
Perpuosta de amanho curricular
1º ciclo
Zarriscar las çplinas todas. Ye mi cedo para ansinar cousas
cumplicadas i nun se puode troumatizar ls ninos. Muito melhon poupado para cousas
amportantes i que mos fágan berdadeira falta, por eisemplo, barcos de andar pul
fondo de l mar, quier dezir: submarinos.
2º ciclo
Inda ye cedo para ampeçar. Más ua porrada de melhones
poupados que puoden ser ambriados ne l Parque Scolar ó para ajudar quien más
percisa, ls bancos.
3º ciclo
Pertués – Un daprende a falar el solo, oubindo ls outros.
Ler i screbir tamien se puode daprender assi. L restro ye poetas zarolhos i remancistas que
nun rigulában muito bien, l más de las bezes acabában a dar un tiro ne ls
miolhos. De más a más, yá se morrírun todos. Perigoso i sien antresse. Para
zarriscar.
Anglés – L serbiço que se fai na scuola puode-se muito bien
fazer de berano, na praia, a falar culs “camones”. De más a más, ls quemandos de l Counter
Strike i de l Big Theft Auto tamien ajúdan. Zarrisca-se.
Francés – Daprende-se n’apanha de ls tematos, de la fruita ó
noutra cuntrata qualquiera. Zarriscar.
Spanhol – Ye cumo l pertués, mas an beç de dezir Coca-Cola
diç-se Cueca- Cuela. Zarrisca.
Stória – Todo mundo giente que yá se morriu. Anté dá grima. Para
zarriscar.
Geografie – Anton i l Gogle Earth i l Mappy.com para que sírben?! Nua sociedade moderna
i zambolbida chega bien. Zarriscar.
Ciéncias Naturales – Quien ye que nun sabe çtinguir
ua xara de ua pescada de bacalhau? Daaaahhhh. Zarrisca.
Física – Quei diabos de antresse ten saber quanto tiempo
tarde ua piedra a cair ne l chano? Zarriscar.
Química – Ye la tal daqueilhas cousicas inda más pequeinhas
que ls “Glutones” de l Presto de lhabar
la roupa. Calhando nien eisísten. Yá algun de bós algua beç biu un átemo?
Zarrisca.
Eiducaçon Bisual – Caramonos, castros i triánguelos. Quien ye que nun sabe zenhar un
quadrado ó fazer un bolhica? Zarriscar.
Eiducaçon
tecnológica – Daprender a spetar un prego? Agora yá hai “pregos cola”,
naide percisa de andar a sfuracar. Zarrisca.
Música – Anton agora que la malta ten toda i-phone ye que mos
íbamos a poner a tocar xilofone? Zarrisca.
Eiducaçon Física – Bonda bien mercar “LA Bola” i donde an
onde dar ua fugida para acaçar la carreira. Zarriscar.
TIC – Anté me dá la risa. Quereis ber que ye preciso un
porsor para ansinar a antrar ne l Facebook i poner uns retratos an pelache. Zarriscar.
Artes – Parece-bos que las cousas stan para esses luxos?!
Zarrisca.
Matemática – Amportáncia cimeira. Cumo poderemos nós
custruir ua sociedade lhibre i repunsable sien saber la çtinçon antre un houmomorfismo
anjetibo i un houmomorfismo subrejetibo. Más a más, quien sabe matemática puode siempre chegar a menistro. Oumentar
la carga hourária anté nun haber folga.
Ansino
secundairo.
Zarriscar
todo. Ye un açagar de dinheiro cumpleto i arrematado. Para fazer massa i
assantar tejolo bóndan bien las cumpeténcias de l bázico.
26/10/11
22/10/11
L Corneteiro de D. Fonso Anriqueç

Nun quemantairo ende para baixo, Leonardo Anton (biba, un abraço!) dezie que la culpa de la crise esta era de l corneteiro de D. Fonso Anriqueç. You, cumo nunca an tal habie oubido amantar, tirei-me de cuidados i fui, anton, a saber qu'habie fazido l home para sbarrulhar todo l que sou amo habie tenido tanto trabalhico para poner de pies i le tornar a antregar als de fuora l mando neste cantico de l Ouropa.
Rialmente, se nun fura por bias de l lhafrau de l corneteiro esse, nun íbamos agora als bolcos por esta ribanceira abaixo, sien saber muito bien adonde bamos a dar culas costielhas. La cuonta fai santido i, cun licença de l amigo Leonardo, cunto-bos-la you, que yá quantá que nun le boto eiqui un scrito.
Diç que antigamiente, ne l tiempo de ls reis i de las rainhas, an que las pitas tenien dientes, diç que, anton - l storiadores que me perdónen se bou a dezir algun çparate - quando se cunquistaba ua cidade, era questume todo mundo de l eizército ambasor tener parte ne l "saque". Mas nun era assi de qualquiera maneira: solo se podie ampeçar a arrebanhar l que se ancuntraba quando l quemandante d el eizército, l rei, disse l'orde para ampeçar i acababa quando l rei mandasse parar. Ora, essas ordes éran dadas pul corneteiro de l rei: un toque para ampeçar i outro, çfrente, para parar.
Muito bien. Diç que, anton, quando l eizército de D. Fonso cunquistou Lisboua, aquilho staba todo mundo culs pios ne l "arrebanhadeiro" que se iba a seguir, que Lisboua yá naquel tiempo tenie fama de haber muito adonde botar la mano.
Pus si senhor, arrumbadas las puortas i alhebantada la bandeira Pertuesa, D. Fonso chamou anton l corneteiro i dixo-le que a tal hora dira l toque para ampeçar i que al streponer l sol dira l toque para parar. Ora, l nuosso heirói, l lhafrau de l corneteiro, a la hora treminada si dou l toque para ampeçar, mas apuis, mius homes, bós manginai-bos, un pouca-roupa "de l norte", la purmeira beç an Lisboua i cun licença para botar la mano al que se le antolhasse, aquilho l home passou-le cumo al de Ruolos, cegou-se culas riquezas i culs ancantos de la "moirama" i, bardinote, amborrachou-se, anrodelhou-se ne ls béus de ua filha de Maomé, perdiu-le l tino a la corneta i squeciu-se-le de tocar para parar.
De maneira que, i cumo manda la lei de D. Fonso que naide dá fé de haber sido "rebogada", zde aquel tiempo, aquilho an Lisboua ye un ber quien arrebanha más i quien ye capaç de ajuntar l "saque" más taludo.
Anté hoije!
25/08/11
Blogueiros Mirandeses a la borda de l Carril Mourisco
Testo publicado ne l Jornal Nordeste - Fuolha Mirandesa - an 23-VIII-2011
Tal cumo habie quedado treminado zde l anho atrasado, fizo-se ne l Sábado, die 20 de Agosto, l IV Ancuontro de Blogueiros Mirandeses, an Caçareilhos i Angueira, dambos a dous pobos de l cunceilho de Bumioso, mas que fáien parte de l mapa de ls lhugares de fala mirandesa.
Serie ende pulas onze de la manhana quando ls blogueiros (blogueiro ye l que scribe ó partecipa nun blogue de l’antarneta), arrimado a uas trinta pessonas, culas famílias i amigos, ampeçórun a chegar al Santuário de Santa Lhuzie, ne l termo de Caçareilhos. Datrás, la fiesta de Santa Lhuzie fazie-se an Setembre i era la que cerraba las fiestas de berano de l Praino, mas, cumo outras, agora fai-se más cedo por bias de ls eimigrantes tamien podéren partecipar, cunsante fui splicado por Fracisco Belharino i Eirene Demingues que guiorun toda la besita al lhugar de Caçareilhos.
Aldé cun muito que ber, i cousa apilarada. Ampeçou-se na casa de la Máquina, la purmeira que apareciu a gazol an Caçareilhos, quando l pan ampeçou a deixar de se moler ne ls molinos. Fui ende que l persidente de la Junta de Caçareilhos dou las palabras de buonas benidas i agardeciu pula besita. Tamien l duonho de la Máquina, hoije straformada nun restourante, cumbidou todo mundo a quemer ua buxa para ber de aguantar anté l jantar.
Passou-se apuis puls Cabanhales de la feira, la capielha de la Sagrada Família, más cunhecida cumo de San Jesé, l’Eigreija, l Cruzeiro, l Muzeu Rural, l Forno de la Teilha (puosto a çcubierto hai pouco tiempo), alguas fuontes i la capielha de Santo Cristo, ua obra admirable i cun muita deboçon ne l lhugar, mormiente nas nobenas que fazien datrás para pedir auga, cun resultados ciertos, a fazer fe nalguns teçtemunhos
Caçareilhos ye un pobo grande i que guardou bien l rastro de l’amportáncia que haberá tenido an tiempos, cumo debrebe se bei nas muitas casas tradecionales bien cunserbadas que se puoden ber an to las rues, la más grande parte deilhas cula era de l redadeiro tércio de l seclo XIX. Tamien ye angraçado saber que alguas rues tenen l nome de personaiges de l remanse “A Queda de um Anjo”, de Camilo Castelo Branco, que yá sabemos que ten muito de l’anredo a passá-se an Caçareilhos. Diç la vox populi que Camilo haberie screbido grande parte de l lhibro an Caçareilhos an casa de Calisto Eiloi, eilhi cerca de l cruzeiro, i l “teçtemunho” disso mesmo era un quarto que inda hoije eisiste na tal casa i que stá forrado de charrascas, trazidas, claro, por Camilo, de an pie de l mar. Cousas angraçadas de saber i nun sou you que bou a çcunfiar de l que l pobo diç!
Arrimado a la ua de la tarde chegou la “camarada” al parque de Merendas de la Cabada, cerca de Angueira, para l jantar cumbíbio. Buonas benidas de l Persidente de la Junta de Angueira, que serbírun de antrada pa la cordeirada ne l pote que ls mardomos dela fiesta de Angueira habien purparado. Anté ls caneiros se iban trás deilha!
Inda houbo queixas que l bino habie de ser l “Lhéngua Mirandesa” de la Dega de Sendin, mas para tener buida “outoctone” stában alha ls Sartigalhos Palgrinos, ls rapazes de ua Associaçon de l Praino, que fabrícan la purmeira cerbeija artesana mirandesa - SARTI, cousa de trás de l’oureilha, buida fina i sabrosa, an pie deilha la Sagres i la Super Bock parecen ua auguita rucia de lhagar d’azeite. Bien-háian i lharga bida a l’Associaçon de ls Sartigalhos que oufreciu la cerbeija pa l cumbibio.
Bien quemidos i bien buidos, fui tiempo de adubar las sopas c’uas lérias. Antre outros, la bariadora de cultura de la Camara Munecipal de Miranda de l Douro, Dr. Anabela Torrao, para lhoubar l’einiciatiba i dezir de l muito que le gustaba stra eilhi, i Amadeu Ferreira, que splicou l’ourige de l chamadeiro Angueira, de las antigas Angueiras - o mansiones -, que eisistien al lhargo de las “vias romanas”, sítios cun auga i yerba, adonde ls biajantes podien çcansar, quemer qualquiera cousa i dá-le de quemer als cabalhos (o trocá-los), mal acumparado, assi ua spece de “árias de serbiço” de las nuossas outostradas hoije. Tamien amostrou l’amportança que ténen ls chamadeiros para screbir la Storia, cumo tal, neste causo, la mantenéncia de un chamadeiro d’ourige goda cumo Angueira puode poner an causo la teorie de l “ermamento” neste cacho de la península, yá que para haber cuntinado l chamadeiro tenerie que haber cuntinado la giente que l ousara.
Apuis de un passeio al Molino de la Senhora, ne l termo de Angueira, fazírun-se horas de la merenda, piçpierno i fogaça, cun más ua o dues SARTIs, todo mundo quedou cumo un reloijo. Fui tiempo de nomear ls mardomos pa ls dous anhos que bénen: Jesé Almendra i Antonho Cangueiro.
Mesmo antes de mos scaparmos, inda oubimos uns zuns-zuns que l próssimo Ancuontro (que yá será l quinto) bai a ser an Bampuosta, Sendin i Atanor i, nun zmerecendo, inda há de ser cien bezes melhor que ls atrasados.
Ye assi la blogosfera mirandesa: nun hai quien l’afronte!
Serie ende pulas onze de la manhana quando ls blogueiros (blogueiro ye l que scribe ó partecipa nun blogue de l’antarneta), arrimado a uas trinta pessonas, culas famílias i amigos, ampeçórun a chegar al Santuário de Santa Lhuzie, ne l termo de Caçareilhos. Datrás, la fiesta de Santa Lhuzie fazie-se an Setembre i era la que cerraba las fiestas de berano de l Praino, mas, cumo outras, agora fai-se más cedo por bias de ls eimigrantes tamien podéren partecipar, cunsante fui splicado por Fracisco Belharino i Eirene Demingues que guiorun toda la besita al lhugar de Caçareilhos.
Aldé cun muito que ber, i cousa apilarada. Ampeçou-se na casa de la Máquina, la purmeira que apareciu a gazol an Caçareilhos, quando l pan ampeçou a deixar de se moler ne ls molinos. Fui ende que l persidente de la Junta de Caçareilhos dou las palabras de buonas benidas i agardeciu pula besita. Tamien l duonho de la Máquina, hoije straformada nun restourante, cumbidou todo mundo a quemer ua buxa para ber de aguantar anté l jantar.
Passou-se apuis puls Cabanhales de la feira, la capielha de la Sagrada Família, más cunhecida cumo de San Jesé, l’Eigreija, l Cruzeiro, l Muzeu Rural, l Forno de la Teilha (puosto a çcubierto hai pouco tiempo), alguas fuontes i la capielha de Santo Cristo, ua obra admirable i cun muita deboçon ne l lhugar, mormiente nas nobenas que fazien datrás para pedir auga, cun resultados ciertos, a fazer fe nalguns teçtemunhos
Caçareilhos ye un pobo grande i que guardou bien l rastro de l’amportáncia que haberá tenido an tiempos, cumo debrebe se bei nas muitas casas tradecionales bien cunserbadas que se puoden ber an to las rues, la más grande parte deilhas cula era de l redadeiro tércio de l seclo XIX. Tamien ye angraçado saber que alguas rues tenen l nome de personaiges de l remanse “A Queda de um Anjo”, de Camilo Castelo Branco, que yá sabemos que ten muito de l’anredo a passá-se an Caçareilhos. Diç la vox populi que Camilo haberie screbido grande parte de l lhibro an Caçareilhos an casa de Calisto Eiloi, eilhi cerca de l cruzeiro, i l “teçtemunho” disso mesmo era un quarto que inda hoije eisiste na tal casa i que stá forrado de charrascas, trazidas, claro, por Camilo, de an pie de l mar. Cousas angraçadas de saber i nun sou you que bou a çcunfiar de l que l pobo diç!
Arrimado a la ua de la tarde chegou la “camarada” al parque de Merendas de la Cabada, cerca de Angueira, para l jantar cumbíbio. Buonas benidas de l Persidente de la Junta de Angueira, que serbírun de antrada pa la cordeirada ne l pote que ls mardomos dela fiesta de Angueira habien purparado. Anté ls caneiros se iban trás deilha!
Inda houbo queixas que l bino habie de ser l “Lhéngua Mirandesa” de la Dega de Sendin, mas para tener buida “outoctone” stában alha ls Sartigalhos Palgrinos, ls rapazes de ua Associaçon de l Praino, que fabrícan la purmeira cerbeija artesana mirandesa - SARTI, cousa de trás de l’oureilha, buida fina i sabrosa, an pie deilha la Sagres i la Super Bock parecen ua auguita rucia de lhagar d’azeite. Bien-háian i lharga bida a l’Associaçon de ls Sartigalhos que oufreciu la cerbeija pa l cumbibio.
Bien quemidos i bien buidos, fui tiempo de adubar las sopas c’uas lérias. Antre outros, la bariadora de cultura de la Camara Munecipal de Miranda de l Douro, Dr. Anabela Torrao, para lhoubar l’einiciatiba i dezir de l muito que le gustaba stra eilhi, i Amadeu Ferreira, que splicou l’ourige de l chamadeiro Angueira, de las antigas Angueiras - o mansiones -, que eisistien al lhargo de las “vias romanas”, sítios cun auga i yerba, adonde ls biajantes podien çcansar, quemer qualquiera cousa i dá-le de quemer als cabalhos (o trocá-los), mal acumparado, assi ua spece de “árias de serbiço” de las nuossas outostradas hoije. Tamien amostrou l’amportança que ténen ls chamadeiros para screbir la Storia, cumo tal, neste causo, la mantenéncia de un chamadeiro d’ourige goda cumo Angueira puode poner an causo la teorie de l “ermamento” neste cacho de la península, yá que para haber cuntinado l chamadeiro tenerie que haber cuntinado la giente que l ousara.
Apuis de un passeio al Molino de la Senhora, ne l termo de Angueira, fazírun-se horas de la merenda, piçpierno i fogaça, cun más ua o dues SARTIs, todo mundo quedou cumo un reloijo. Fui tiempo de nomear ls mardomos pa ls dous anhos que bénen: Jesé Almendra i Antonho Cangueiro.
Mesmo antes de mos scaparmos, inda oubimos uns zuns-zuns que l próssimo Ancuontro (que yá será l quinto) bai a ser an Bampuosta, Sendin i Atanor i, nun zmerecendo, inda há de ser cien bezes melhor que ls atrasados.
Ye assi la blogosfera mirandesa: nun hai quien l’afronte!
Subscrever:
Mensagens (Atom)













