Mostrar mensagens com a etiqueta Antonho Carrasqueiras. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Antonho Carrasqueiras. Mostrar todas as mensagens

22/10/10

Guarda que quemer i nun guardes que fazer



Ua berdade que se tornou cada beç mais cierta.

Pensaba you dantes quando me dezien esso que era ua boubaige, até porque habie siempre alguien que dezie que l trabalho nunca se acaba i quemer ye que ye buono. Guardar que quemer nun quier dezir a miu ber quemer pouco, passar fame, cortar ne ls almuorços i nas ceias, quier dezir solo nun stragar, quemer quanto bonde i pensar de l die de manhana i se quejirmos ir mais loinge naqueilhes que nun ténen. Quanto a trabalho, tamien to l mundo sabe que nunca s’acabou nien se bai acabar, nun sentido giral, mas si dar siempre un pouco mais, botar mais purfeiçon, mais dedicaçon i que sien sfuorço nun s’anda palantre.

Cumo las cousas stan, bien me ténen serbido ls buns eisemplos que trouxe de la bida dantes, fui ua daprendizaige i peras, bien me tem serbido, ansinamientos que nun stan fuora de balidade, cada beç mais atuales, ténen serbido i assentado que nien luba.

Porque to l mundo sabe que tener la tulha chena de grano i alguns sacos molidos, tener batatas, garbanços, bainas, chícharos, resmas de cebolhas, alhos an casa, tener ls persuntos, chabianos, chouriços, botielhos, barbada, touçino çpindurados, las unteiras, las azeiteiras, las cubas chenas na dega, para quando ls grandes nebones dambierno chegassen sabie tan bien i daba tanto cunsuolo.

Mas todo esso daba muito cobradeiro de cabeça, muito madrugar, muitas nuites mal drumidas, dies sudados, molhados, trabalho de l nacer de l sol até apuis de çponer. Porque todo l mundo sabie que las cousas nun cáien de l cielo, que nun tenien adonde s’agarrar, que nunca caíran.

Por outras palabras, tener fé ye ua cousas, mas nesto nunca houbo milagros, ou se fai pul tener ou nun se ten.

Todo esso que se tenie na dega, ne ls teatros, a la puorta, era l aforrado i ajuntado de las temporadas de colheitas de l tiempo que habie de sobra, era cumo hoije tener ua cuonta bancaria, adonde se bai quando ye perciso.

Biben-se tiempos çficeles, isto nun ye la bielha choradeira, quien sou you para botar baboseiras, ye berdade, yá nun ye solo ne ls paizes que até stan çtantes, ye ua rialidade bien a pie de todos nós, bonda mirar alredror cun uolhos de ber. Puode dezir-se que hai que chegue para todos, çque seia bien çtribuido, que la culpa ye solo d’alguns, mas hai bienes (património, riqueza) que stan acabando-se para siempre, hai bienes que son de todos i todos ténen que fazer por eilhes.

I cuido you, peçque un de ls bienes que a muitos s’acabou até nien fui la riqueza, mas si la cuncéncia de que guardar que quemer i nun guardar que fazer, nun puode ser quelóquio, ten que ser to ls dies i agora mais que nunca.

A la fin, ls bielhos modos de bida inda se puoden ousar neste tiempo moderno.

25/09/10

Sórnia!...ye que nó





A Manolico nomeada nun le faltaba, fusse eilha lhustro i relhuzirie mais que brilhantina.

Era só botar nariç fuora de puortas, andarilhar pa riba i para baixo na rua i to l mundo marmuraba:

-Adonde las eirás a pregar hoije?!

Nun tenie outro jeito, ye pintiparado al pai dezien-lo a boca chena, cumo s’un s’asparcer a quien l fizo las oureilhas yá fusse proibido, mesmo nun tenendo la certeza, malas lhénguas ye l queilhes son. De calças decidas subre l culo, arrastrabando atrás las cholas, ls garfos afundiados ne ls bolsos de la çamarrica dun modo que quando la monca le cunsumie la beiça fazie las birgulas necáiras i purfeitas para se librar deilhas. La melena scundi-la ambaixo ua gorra çurrada i rapada mais que fidalgo las crouas, mas esso nun ye bergonha nanhua, cada un sconde l que ten, carica chupada, uolhos perdidos nas poçancas, nun negában a naide la falta de fartura.

Assobiaba tan bien que nien reisenhor se puodie agabar de la moda salir an timbres tan agudos, mas por antre las notas de la melodie staba atafanhado un uoco que le benie de l baziu de las horas dadas pula barriga, para quien nun sabe, assobiar a la purmanhana sien muordo, fai bien i spanta la bicha solitaira.

Botaba-se andando i mirando cumo filandeira, sien priessas nien arreios, que l criador quando fizo l die tubo mano i tamien fizo la nuite, assi el tubisse rachado al meio an todo i nun era este çfamiado que andaba a brunhos smelmados, mas quien bai bai quien nun bai queda, a el tanto se le daba, ls tiempos stában a quedar malos era berdade, mas nada de perder las stribeiras porque l Outonho staba a dar las últimas, ls melonales, balanciales, las ameixeiras, las figueiras, maçaneiras i binhas habien sido bindimadas i de pelhiços nada.

Por astanho yá nun marcában mais l sou rastro, que las cholas stában tan sgudadas ambaixo que nien Dius era capaç de cunfirmar.

Uolho listo i pie ligeiro, nun le faltaba, mas ls outros nun éran burros nien mancos, quien nunca s’antolhou de l que ye de ls outros, quien se puode agabar que nunca pinchou ua melancie ou lhebou un melon quando la fame aperta, que nun seia del. To ls páixaros cómen trigo mas só l pardar ye que las paga, i porqui habie tantos, Manolico que l diga, até çcunfiaba que yá las pregában porque el tenie las cuostas lhargas. Uns cómen las brebas (figos) i a outros ánchan-le ls beiços.

Tiempo tenie de sobra, assi l’oucasion dirá ua upa i la çamarica benirie para casa gorda que nien boto, si porque el tenie que fazer pula bida del i de ls armanicos que inda nun saltában las paredes. La bida tenie destas cousas, an sue casa nun era solo el que era probe, la penúria habie-se stendido a to la família.

Zde quando roubar para quemer nun ten perdon?

29/08/10

Cumo un zalmado (depremido)





Quien l coinhece da lhougo por eilha, ls demais nun percísan de muito para se dar cuonta.
Mesmo nun sendo tiu de risicas, de rambóias nien d’ancostar Dius a la parede, nunca negou un saludo a quienquiera i l que mais oudiaba era que sue cara zmascarasse l’alma, sfuorço si fazie mas las seinhas éran demais, de nun star bien, de star anraibado cul mundo.
Esse mundo parado que lo arrodeaba to ls dies, esse que cuntrolaba las pasmaceiras que le cunsumien ls sentidos, que le spicuchaba ls nérbios cumo se fusse un fierro afilado an brasa esse mesmo mundo de pessonas cun que se cruzaba to las manhanas, que de fugida botában sentido a sous afazeres i lhidas.
L sou mundo era agora algue que lo atrelundraba i ponie nas nubres, algue mui fuorte, que fizo del un perguntador xato, cousa que siempre deteçtou.
Acabrunhado i anchoquecido de la afriajada nun bibie, bagabundaba pulas rues i squinas cumo alma çprumaba, horas i horas da filo cumo s’ende stubissen las respuostas que fazie al criado, cumo se fusse un abandonado, un squecido, un çprezado znaturado. Qual almanecha aposentado de la bida, pensatibo nun daba pul tiempo que perdie, tiempo tan balioso que s’íba i nun bolbie, tiempo que scasseaba para fazer aqueilho que inda nun habie feito, tiempo debalde.
Seco cumo un restroilho, yá nun le corrie la sangre nas benas nien réstia de ceçon nas eideias para dantender que nada staba perdido, que inda por ende habie semientes cun fuolgo i fuorça para rumper cul cuoscaro de l sou calhantriç, i medrar. Sien s’aporcatar staba negando-se a un lhugar que l’ouferecien sien pediren muito, fugindo.
Sien dar pul sufrimiento de ls outros, el sufrie porque querie muito, porque amaba por demais i cuidaba que staba solico na preinada de las amarguras, antes assi fusse, mas amar i ser amado nun ye nien nunca fui tiempo perdido.
Fazendo de las tristezas fuorças, de beç anquando trocaba las buoltas a la solidon, tentaba ganhar algun spácio, ir screbindo i lendo, cumo fuorma d'ancuontrar sentido pa las cousas puras, pa las cousas sanas, cumo caiatas para se mantener dreito i fiel cumo quien debe sirbe sou amo, d'ancuntrar un farol, ua luç. Para se mantener çtante de l abismo, i scornar todo aquel mal que lo atrementaba.
Essa fundura (depresson) adonde cai tanto mundo, l mais del sien para esso nada fazer, sien querer, ye scuro, negro cumo breu, mais que aqueilho que lo píntan, cunsume las tripas dun cumo se fura bicho nun palo, mata debagarico cumo se polilha an pardo.
L tiempo, esse que l pobo diç ser un bun cunselheiro, s’ancarrega l mais de las bezes dar las respuostas que dantes fúrun xordas, ansina a ser paciente, tolerante, ansina a ancuntrar la salida cierta, pon clareio. Pena ye que scasseie tanta l’albelidade de ser tolerante, que l’ampaciéncia bira defeito, ciega, nun quier aceitar l çfecto de l que acuntece al sou redror, negando-se a aceitar que l sou mundo ye un cibíco mui pequerrixo deste ouniberso.
Nunca naide tubo l que querie, cumo i quando quijo, birtude i loubor ten que ser dado aqueilhes que a la lhuç de l zlhumbramiento son possuidores de tamanho don.
Son pacientes até ancuntrar l camino sien atalancadeiros.
Ser paciente tamien se daprende, la bida ye ua grande scuola, ten repuostas para todo.

06/07/10

Las madrinas de Guerra



You cuido que muito mundo sabe l que ye ua madrina de guerra, nun digo to l mundo, porque esta figura de madrina de guerra, solo eisiste nua cundiçon quando hai guerra.
I cumo muita giente, i inda bien, nun sabe nien stubo an guerra, tamien nun sabe l que ye ua madrina de guerra.
Hai muito tiempo que you tenie ganas de screbir, subre l que fúrun las madrinas de guerra nien por sombras será ua houmenaige, porque nun tengo capacidade lhiteraira pa l fazer, i resumir todo eiqui serie pula cierta ua ouféncia.
Tamien nun stá eiqui an çcuçon la justeza, que nunca la hai de la guerra, la guerra seia eilha qual fur nunca ye justa
Porque esse papel que tantas moças i ties zampenhórun an tiempo de guerra culs sous afilhados fui dun balor tan eilebado que nun se mide nien se puode resumir a uas meras i scassas palabras.
Star çponible pa ls outros sien querer nada an troca yá ye solo por si de lhoubar, mas star sponible para aqueilhes que son botados para mundos stranhos, çcoincidos, de sufrimiento i solidon, que loinge de ls sous, de las sues raízes i ouriges son puostos, que nas manos le son metidos antrumientos para matar, que ne ls maiores suberrolhos d’angústias son atelundrados de fúrias i rábias, inda ye de maior balor.
I éran las nuobas benidas nun aerograma, carta ou postal (porque nun habie outros meios de comunicaçon) muitas bezes la sola cousa que se tenie ne ls anterbalos de l ribombar de las morteiradas ou matracar de las canhotas (spingardas). Quaije siempre çcoincidas, ponien palabras d’animo i cunfuorto, anquanto las oubiemos (liemos) l nuosso pensamiento sali deili, íba-se daquel anfierno pur un cachico cumo se bai ua delor quando sanamos.
Cun eilhas quaije siempre abriemos l coraçon, cumo solo l faziemos cua mai, nun éran todas las namoradas que sabien de ls sous namorados l que sabien las madrinas de ls sous afilhados, neilhas depositábamos segredos, dúbedas, miedos, miedo dun se muorrir, miedo de nun bolber, miedo de nun quedar capaç pa l restro de la bida, miedo de subrebibir.
Se assi era, ou seia quien mos cunquista l coraçon, ye amportante

29/06/10

Era guapa





Mais bal ser-lo que parcer-lo, quien de nós nun oubiu sembras de bezes este dito, ousado tantas bezes dantes, asparece-me que caiu an zuso.
Ousaba-se este i muitos outros, a menudas bezes, para sustituir muitas splicaçones, para un se fazer antender i deixar bien firmado al sou perposito. Chego a cuidar que las pessonas dantes nun sendo tan botadas a las lhetras, ousában ls ditos cumo chabes. Bota nun bota quando ambersában puxában destes ditos, singelos i puros pa la frente de la cumbersa.
Todo l mundo sabe bien que mais bal ser, hounesto, berdadeiro, puro, cumpridor, lhimpo i de palabra, mais bal ser possuidor de muitos perdicados, birtudes, que parcer que se ténen i a la fin nun se ten nada desto, solo se ten manha i coçeira.
Bien a perposito de l dito “mais bal ser-lo que parcer-lo”, quando era rapaç namorei ua rapaza, eilha tamien me namorou a mi, que nun tenendo muitos atributos de fermesura, you tamien sou feio que nien ua puorta, ousaba muito este dito para me dezir que staba chena de atributos guapos mas que nun se bien.
You nun daba por eilha, ls anhos passórun cada un de nós seguiu sou camino, eilha por un lhado you por outro i anton si me dei cuonta que babie muita berdade an todo l queilha dezie, tenie un coraçon de l tamanho de l mundo, era meiga i carinosa, antregaba-se als outros an perjuízo de l bien deilha, era ua rapaza cun muitos atratibos, nun éran aqueilhes que stában a la bista de todos mas si andentro, que le corrien n’alma cumo la sangre nas benas, que salien quando era perciso, you que nunca dezie nada desso sou cara-de-palo, de coraçon gelado i eiguista.
Todo ten la sue guapeç, la sue fermusura, pena ye que quando un se çpon a ber-la yá seia la mais de las bezes tarde de mais.
Eilha si era guapa, mas nun l parcie.
Sobrou muita i buona mimória

22/06/10

L miu (nuosso) planeta tierra



Chego a ser atelundrado pulas dúbedas se este planeta tierra ye tamien l planeta tierra d’alguns.
I digo todo esto cun muita mauga, puis ne ls tiempos que cuorren yá nun debie haber dúbedas para naide que l planeta adonde bibimos ye de todos nós, i só hai este. Tenemos que tomar cuonta del, i bien, tenemos que stimá-lo i tratá-lo cumo quien trata un nino quando nace, ye salagre, singelico i mui delicado, bai-se nun sfregante.
Mas, i hai siempre un mas, inda anda por ende tanta giente que nun tomou cuncéncia desso, i nun me stou só a lhembrar de ls gananciosos por esse mundo afuora lhebados pul lucros de l petrolio nun tóman las debidas prebençones i cuidados, stou a falar tamien de l que beio quando ando pulas rues, abenidas, jardins, ne l campo i nas praias. Un se nun s’aporcata anda solo subre plásticos, papeles, trapos, amporcalha-se an cagalhones de perros, scarros ou ye ferido an cachos de garrafas de bidro. Todo un stierco deixado ou botado fuora pulas pessonas, que se stan cagando pa ls outros, seian nuobos ou bielhos, bezinos ou de fuora, que se squécen que este planeta nun ye solo deilhes, i mesmo que l fusse nun tenien l dreito a stragar-lo.
Dá-me raiba ber ne l chano todo aqueilho que nun ye de l chano, todo aqueilho que sobra i yá nun fai mais falta, tamien sei que hai muita giente que por bien que le lháben ls çofinos nunca quedáran brancos, que esta cousa d’apartar l lixo para reciclar nun le diç nada, mas nun tiempo que yá nun hai çculpas, porque l’anformaçon de ls peligros que cuorre l planeta se nun cuidarmos del son tantos, l ampeinho de las scuolas, l ansino an giral i mobimientos pula deféncia de la salude de l ambiente ye tanto, inda haba pessonas que l amporcálhan.
You quedo tan reboltado que chego a pensar que esses pessonas debien tener un planeta solo para eilhes, anton si, ende podien rebolcar-se i bibir subre todo l stierco que fázen, mas anfeliçmente nun hai, eilhes bibien ne l miu, acerca de mi, biben naquel que cuidamos i lhimpamos.
Puode-se pensar que estas cousas lhíban l sou tiempo a séren antendidas, mas l tiempo yá ye scasso, nun podemos quedar parados i serenos, esta ye daqueilhas cousas que se toma cuncéncia yá i se passa als atos ou apuis yá ye tarde.
I son muitas las cousas que inda se puoden fazer para que tengamos un planeta lhimpo i adonde deia gusto bibie, ua deilhas ye denunciar ls que l fázen, nun deixar que a pie de nós s’amporcálhen aqueilho que tenemos l’oubrigaçon de deixar cumo l ancuntremos ou melhor, que la bassura seia cada beç menos.
Scribo esta crónica, por un planeta sano i mais lhimpo i porque ye un tema que tenemos que tener siempre an die

12/06/10

De mai para mai...




Cara Senhora, bi l sou einérgico portesto delantre de las cámaras de la telbison acontra la trasferéncia de l sou filho, presidiairo, de las dependéncias de la prison de Custóias para outra dependéncia presional an Lisboua.
Bi-la queixar-se de la çtáncia que agora l’aparta de l sou filho, de las çficuldades i de las çpesas que bai a tener pa l besitar, bien cumo d'outros ancumbenientes decorrientes dessa mesma trasferéncia.
Bi tamien to la dibulgaçon que ls jornalistas i repórteres dórun a este causo, assi cumo bi que nun só la Senhora, mas tamien outras mais na mesma situaçon, cúntan culas upas de Comissones, Uorganos i Antidades de Deféncia de ls Dreitos Houmanos, etc...
You tamien sou mai i puodo antender l sou portesto.
Quiero ajuntar-me i fazer coro, porque, cumo berá, tamien ye tamanha (einorme) la çtáncia que me aparta de l miu filho.
A trabalhar i a ganhar pouco, tengo las mesmas çficuldades i çpesas pa l besitar.
Cun muito sascrifício, solo l puodo fazer als demingos porque trabalho (anclusibé als sábados) para oussiliar ne l sustento i eiducaçon de l resto de la família.
Se bós inda nun antendistes, you sou la mai daquele rapaç (moço) que l sou filho matou cruelmente nun assalto a ua bomba de cumbustible, adonde el, miu filho, trabalhaba durante alguas horas a la nuite para pagar ls studos i ajudar la família.
Ne l próssimo demingo, enquando bós stubirdes abraçando beisando l buosso filho, you starei a besitar l miu i a poner alguas froles na sue houmilde campa, nun semitério de ls alredores...
Ah! Yá m'iba squecendo: Puode quedar assossegada, que l Stado s’ancarregará de tirar parte de l miu pequerico i miseráble salário para pagar l sustento de l sou filho i, de nuobo, l colchon qu'el queimou, pula segunda beç, na cadena adonde s’ancuntraba a cumprir pena, por ser un criminoso.
Ne l semitério, ou an mie casa, nunca apareciu nanhun repersentante dessas "Antidades" que tanto la cunsólan, para me dar ua sola palabra de cunfuorto ou dezir-me quales "ls mius dreitos".
Para ancerrar, inda cumo mai, gustaba que muita giente sabisse desto.
Talbeç se cunsiga acabar cun esta (falta de bergonha) amberson de balores que assola Pertual i nun solo...
Dreitos houmanos solo deberian ser para "houmanos dreitos"



De mãe para mãe...

Cara Senhora, vi o seu enérgico protesto diante das câmaras de televisão contra a transferência do seu filho, presidiário, das dependências da prisão de Custóias para outra dependência prisional em Lisboa.
Vi-a a queixar-se da distância que agora a separa do seu filho, das dificuldades e das despesas que vai passar a ter para o visitar, bem como de outros inconvenientes decorrentes dessa mesma transferência.
Vi também toda a cobertura que os jornalistas e repórteres deram a este facto, assim como vi que não só você, mas também outras mães na mesma situação, contam com o apoio de Comissões, Órgãos e Entidades de Defesa de Direitos Humanos, etc...

Eu também sou mãe e posso compreender o seu protesto. Quero com ele fazer coro, porque, como verá, também é enorme a distância que me separa do meu filho.
A trabalhar e a ganhar pouco, tenho as mesmas dificuldades e despesas para o visitar.
Com muito sacrifício, só o posso fazer aos domingos porque trabalho (inclusivé aos sábados) para auxiliar no sustento e educação do resto da família.

Se você ainda não percebeu, sou a mãe daquele jovem que o seu filho matou cruelmente num assalto a uma bomba de combustível, onde ele, meu filho, trabalhava durante a noite para pagar os estudos e ajudar a família.

No próximo domingo, enquando você estiver a abraçar e beijar o seu filho, eu estarei a visitar o meu e a depositar algumas flores na sua humilde campa, num cemitério dos arredores...

Ah! Já me ia esquecia: Pode ficar tranquila, que o Estado se encarregará de tirar parte do meu magro salário para custear o sustento do seu filho e, de novo, o colchão que ele queimou, pela segunda vez, na cadeia onde se encontrava a cumprir pena, por ser um criminoso.
No cemitério, ou na minha casa, NUNCA apareceu nenhum representante dessas "Entidades" que tanto a confortam, para me dar uma só palavra de conforto ou indicar-me quais "os meus direitos".

Para terminar, ainda como mãe, peço por fabor:
Façam circular este manifesto! Talvez se consiga acabar com esta (falta de vergonha) inversão de valores que assola Portugal e não só...
Direitos humanos só deveriam ser para "humanos direitos" !!!


Obs: Esta fui ua carta que andubo por ende, sien outora, mas cuido que tamien nun fai falta saber quien la screbiu, porque l que importa ye ber cumo son las cousas, cumo stá este mundo.

08/06/10

Ua pequeinha cuonta



Hoije bou a cuntar-bos ua pequeinha cuonta que me cuntórun eiqui hai uns dies atrás, ye bien guapa, you nunca serie capaç d’ambentar-la.

Anton fui assi:
Staba ua tie, campante de la bida, regando l huorto a pie de sue casa, biu arrimar-se três belhicos (eidosos), que pula asparcéncia debien ser mui sprientes i sabidos.
Eilha mirou-los i dixo-les, cuido que nun bos coinheço, mas debeis stan chenicos de fame, antrai an mie casa que lhougo s’arranjará pan i mais algua cousica para quemerdes.
Eilhes quando bírun tamanha amabledade, percurórun:
-L tiu de casa stá?
Eilha arrespundiu.
-Nun stá, inda nun bieno de la lhida.
-Anton nun podemos antrar, dezírun eilhes.
A la nuitica quando l tiu chegou, sue tie cuntou-le l que habie acucedido.
-Anton diç-le que yá cheguei i cumbida-los de nuobo a antrar i a cenar cun nós.
La mulhier assi fizo, l queilhes arrespundírun que nun podien antrar ls trés al mesmo tiempo
La tie percurou porquei?
L que un respundiu, porque un de nós se chama Riqueza, l outro Eisito i l terceiro Amor.
Agora bai-te a tener cun tou tiu i decide-te qual de nós antra purmeiro.
Assi fizo, i sou tiu quedou mui cuntento i dixo que se decidie pula Riqueza, que antre i incha esta casa de todo al que seia guapo i buono.
Mas la sue tie nun staba bien birada para esso i anclinaba-se mais pul Eisito, dezindo que quando esse antrasse an casa todo benirie a sou tiempo i an abundáncia.
Cumo nun se decídien, l sou filho que habie scuitado todo zde l percípio, birou-se para eilhes i percurou-les:
Porque nun cumbidais a antrar l Amor?
Assi quedarie esta casa chena d’amor.
Tomórun an cuonta l cunseilho de l filho i la tie, saliu i percurou qual era l Amor, que querie quel fusse sou cumbidado.
L Amor antrou pula casa andrentro i cun cun el la Riqueza i l Eisito.
La tie nun quedando a antender nada, quando biu antrar ls trés, cousa que dantes nun quejírun quedou mui surpresa i dixo-les:
Mas bós agora yá antrais ls trés?
-L Amor anton dixo-le, mira se cumbidasses a antrar la Riqueza ou l Eisito ls outros dous quedarien a la puorta.
Assi cumbideste l Amor purmeiro, i adonde antra l Amor, l Eisito i la Riqueza ántran tamien.

Quien sabe se nun ye berdade, cuido you!

29/05/10

Sien soutordie



Todo andicaba que esta serie cumo la mais de las bezes que me boto por ende, sien tino nien çtino, cunsumindo las horas, para queilhas nun me cunsúmen a mi.
Inda stou para saber se lhebo esta a miu fabor, talbeç nun seia capaç, talbeç nun tenga l anjeinho afinado, i un die deia por mi a cuntar-las.
Nua dessas buoltas, deambulaçones que fazo bien cedico eilhi pa ls lhado de la feira franca, feira que se fai to ls dies, adonde ls bendedores chégan bien temperano para marcar lhugar i sperar puls mercadores, dei-me cuonta que debaixo dun punton habie un bulto stendido ne l chano.
Esse bulto era un cuorpo de tiu, la maiorie de las pessonas que por ende passaba, arrodeaba-lo para nun topeçar, i seguie sou camino, que la bida nun se ganha cun cuntemplaçones, l camboio, l metro ou l autocarro nun spera por naide, la hora d’antrada ne l trabalho ye cierta i cierto ye que nun hai çculpas para quien bote tiempo fuora cun cousas de mirar ou antender porque un ser houmano assi stá.
Algun malo oulor yá se sentie, l aire que mos antraba pulas narizes deixaba adebinar algue mais que nun se lhabar, tener bestes çúzias i rotas, mas alhá pensarie muita giente que aquel fedor era bien natural de pobrezas i misérias.
Aquel probe nun drumie, antes fusse porque assi podie sonhar cun soutordie que ye quaije siempre l que un home nestas cundiçones pide, un soutordie adonde podisse quemer un caldico ou ua códia untada para anganhar l stómato, porque la mente yá nun la anganharie mais, essa pula cierta yá staba anterrada a pie de la spráncia.
Aquel ser houmano nun resistiu a la friura de la nuite, cumo nun resísten tantos por esse mundo afuora, que por falta dua casica i ua cama se quédan al relento, al Dius dará.
Son ls sien abrigo, son ls abandonos, ls squecidos, ls spreziados, ls sien família, ls desarmanados, sien suorte, sien amor, ls sien eira nien beira. Ténen l’andréncia dua sociedade que se diç cibelizada, anstruida, rica, abastada, eigualitaria i lhimpa.
I assi passamos de nariç arrebitado mirando por riba de todos estes porblemas cumo se nada fusse, cumo se l porblema fusse deilhes i solo deilhes, cumos esses probes zgraciados nun fussen un cachico de nós. Que percísan de nós, de todos nós, dua mano amiga, dun sunriso, de que ls repundables puls çtino dun paiç séian mais hounestos cun eilhes, nun percísan solo de ser un númaro.
Bien haia todos aqueilhes que ajúdan, se çponiblízan para acabar cun esta xaga social.
Quien puode dezir que un die tamien nun stá por ende caído nua qualquiera rue, squina ou ambaixo dun punton.

24/05/10

Solo d’ida




Zde pequerrico, siempre fui para mi un cobradeiro de cabeça antender porque habie i hai pessonas que se decidien a fazer la biaige solo d’ída, que pónen termo a la bida, fázen la redadeira biaige, la biaige que nun ten retorno.
Ls anhos benírun agarrados uns als outros, hoije yá cua buona semba deilhes, nun ancuntrando splicaçones balidas para tan malas atitudes, yá nun boto senténcia.
Dezir de ls outros cousas banas, solo porque nun fúrun capazes de rejistir, cuido you que ye la cousa mais fácele, çfícele ye ser capaç d’antender l mundo de ls outros, i quedar ne l nuosso cantico sien ser juiç de fuora.
Cunsidraba you que solo l fazien ls fracos, ls andebles, ls que habien perdido l tino, anganho miu para un se negar a bibir ye perciso ser mui fuorte, tener carátele. Ye un ato de muito respeito, ye ua decison que trai siempre agarrado un sentimiento, seia d’amor ou de ódio, de canseira ou de fracasso. I ye de sentimientos d’amor que son feitos ls fuortes, aqueilhes homes i mulheires que s’antregórun de coraçon i alma als sous i als outros, que nunca se negórun a trabalhos nien sfuorços, l sou perposito fui sien querer l melhor para to l mundo, ls sous porjetos éran sanos, pessonas que até júrorun nunca scapar. Que solo coincien l camino de la berdade, ser hounesto era proua, tener palabra era honra. Puode ser antendido cumo ua negaçon, mas ye pula cierta la salida quando yá nun s’ancuontra outra.
Cumo dixe, muitos fúrun ls causos que coinci, deilhes fiç l miu juizo eirado, sei-lo agora, inda stou a tiempo de m’eimendar.
Botar senténcias nien siempre ye un ato d’eiducacion

20/04/10

L que pensas subre l 25 d’Abril?



Este podie ser l títalo dua reportaige
Botei-me por ende a scuitar l que las pessonas cuídan de l 25 d’Abril, de l de 1974, i tamien de l d’agora
I fui strourdinário, oubi cousas bien bariadas, zde ls que yá míran para esse die cun cierta rábia i muito deçden, passando por aqueilhes que nada le diç, ancólhen ls ombros, nun géstio de tanto se medou, cumo até quien esse die i l que acunteciu nada sabe, nesta terceira parte anda muita giente nuoba.
Mirar pa l que acunteciu na nuite de 24 para 25 d’Abril de 1974, que fui ua rebuolta de ls melitares que l pobo agarrou yá an fugida i la batizou de Reboluçon de ls Crabos, cun deçden, a miu ber nun queda bien, mesmo que haba danhos pessonales, mesmo que muitas pormessas téngan ido pul’auga abaixo, mesmo que l sprito de lhibertaçon an muitos causos fusse atraiçonado, mesmo que haba cousas que nun stan bien i até cuidamos que dantes stában melhor, que cun eilha téngan benido balores pochos, que l nible de respeito pulas tradiçones i questumes tenga abaixado, que la certeza dun feturo melhor seia ua miraije, que l’eiquenomie ande pulas rues de l’amargura.
Cun todo l respeito que siempre tube cun todas las oupeniones, quiero dezir que quando assi se pensa, pensasse solo cula barriga, nesse nuite bieno muito mais, bieno lhibardade, benírun ls aliçaces para custruir ua sociadade mais eigualitaria i mais fraterna, se esses balores nun stan cunsolidados, çtribiudos i anraizados la culpa nun fui de la Reboluçon. Para alhá de l ato afouto i heiroico de ls melitares an agarrar ls mandones pul cuornos, ato que nunca debemos squecer, puis l pobo tenie la gana, cuncéncia i fuorça, mas nun tenie las armas que era ua de las cousas que fazie la çfrença.
Pensar que l 25 de d’abril nun ten amportáncia, ye correr un risco mui fuorte, ye deixar muorrir-se la chama, deixar arrefecer algue que demodou para siempre la stória de l nuosso paiç, que l puso al nible de ls demais paizes democráticos, adonde l pobo ten l dreito de decidir cul sou boto qual debe ser l sou çtino. Mirar para esse die i l quel simboliza, cun ancolher d’ombros ye andar a leste nesta bida, ye nun danteder patabina de nada, siempre ls pobos percisórun de marcos de referéncia para custruir l sou feturo, siempre ls pobos ousórun simblos para consolidar la sue eidentidade.
Quanto als mais nuobos, aqueilhes que até nacírun apuis, sien ls çculpar, cuido que la culpa l mais de las bezes nun ye deilhes, la sociadade fetura será l que nós quejirmos. Se n’eiducaçon i ne l ansino nun botarmos cumbicçon i ampeinho, eilhes solo por si nun bénen, se nesses trabiados furmos ancenaçones pachouchadas, la comédia sal falhada.
Podemos até pensar que esta paçmaceira até cúmben a alguns, esta democracia adonde cada un diç i fai l que quier que naide bai preso, que esta lhibardade se presta a todo, mas nada de mos deixar arrolhar i muito menos adrumecer, porque ls jobes merecer i quieren la berdade, tenemos l que merecemos, teneremos melhor se para esso fazirmos i trabalharmos.

07/04/10

La Marie Cachucha



You nun la coinci.

Oubi siempre amentar neilha i inda oubo, bota nun bota alhá ben la Marie Cachucha a la cumbersa. Pul modo cumo muitos l dízen, debe ser muito belhica, debe ser de l tiempo de l abó de miu abó, quien sabe s’inda mais al para atrás, de l tiempo de la tie Brites de Almeida, la panadeira d’Aljubarrota, tie lhendaira que cuas paladas cula pala de sacar l pan matou siete castelhanos que stában scundidos ne l forno, ou de la heiroina Mirandesa que defendiu la honra de l sou tiu i nun tubo miedo de ls çalafraus ambazores.
Bisto que nun ye de l miu tiempo, nun bos sei dezir se era pessona de bien ou nó, ou se até nien era pessona, se era ua daqueilhas cousas que s’oube falar muita beç i apuis bira moda, cumo acunteciu na mie tierra cula cuonta de l tiu que percuraba a las pessonas pula sue burra perdida i andaba anriba deilha, só se dando cuonta quando antrou na loija i batiu na piedra de riba de l portal, naide biu mas toda la giente diç que acunteciu.
Falo assi porque cula graça de Marie i apelhido Cachucha solo podie ser giente. L nome ye bien quemun, quaije to la giente l ten na família, ye guapo i maneirico, nun hai que stranhar, l apelido ye stranho mas tamien nun spanta a naide, a ber por ende hai-los bien piores, que quedou cun nomeada esso quedou.
Muitos son ls que a eilha fázen referéncias, bai nun bai alhá ben un que nun sabendo quando nien cumo, alhá apuonta pa l tiempo de la Marie Cachucha, “ah esso fui ne l tiempo de la Marie Cachucha”.
Mas quien era? Cumo bibiu eilha? Era alta, pequeinha, guapa, feia?
Será que inda fui antes de la çcubierta de la scrita, de la medecina moderna, de la telbison, de l telmoble ou de l computador?
Se ye belhica, ne l sou tiempo nun habie nada disso, porque todo esto ye bien nuobo, moderno, d’agora, porque las cousas de l tiempo, cien anhos nun cúntan para nada, la Stória fai-se an cachos grandes. De l tiempo de la manta rota, talbeç mas nesse tiempo tamien habie quien se acunchegasse cun bestes de seda i lhino. Reina, princesa ou aldeana?
Seia cumo fur, tenga eilha bibido hai muitos anhos, rica ou probe, guapa ou feia, cuido que la tie Marie Cachucha fui feliç, porque hai cousas que se pássan hoije que ne l sou tiempo nunca se passarien.




29/03/10

Abaldonado

Todos agarremos nua fuolha de palmeira ou nun galho d’oulibeira para aplaudir l Senhor que antra an Jarusalen.
Mas El pensa solico l que Le bai acuntecer, naqueilha cidade, bien debrebe. Anton yá nun terá naide alhá a sou lhado, pul cuntrairo, todos stáran acontra El i boziando “ la muorte, la muorte”. Quedará solo, abaldonado, sin naide a defender-Lo porque todos se scónden, scapán-se, ye ua cobardice sien pareilho.
Jasus fizo sue bida sarando ls mancos i strupiados, dando la mano i lhebando la spráncia a dolientes, a cunsolar ls presos i abaldonados, a perdonar ls pecadores, a dar de comer als sfameados, a zmascar la heipocresia, aprossimando-se de ls mais probes, negando la riqueza, a porparar la paç cun amor, apersentaba-se houmilde, ansinaba la berdade, proclamou la Palabra de Dius.
Jasus siempre al lhado de l Home i de Dius, stá solico sien naide que l defenda, que lhe deia porteçon i animo, que faga justícia. Bai solico ne l sou sufrimiento, cula sue cruç, até al bózio final: “Miu Dius, miu Dius, porque Me abaldonastes?”
.

Esta fui la lheitura i la mensaige ne l Deimingo de Ramos cumo antrada nua Sumana tan amportante para quien tem fé


-Yá algun de nós spormentou poner-se de l lhado de la justícia?
- Yá algun de nós tubo la coraige de zmascarar ls poderosos, ls ricos, ls mentirosos, ls sploradores, ls heipócritas, ls anjustos, cul peligro de tener amenaças, de ser atacado, de perder la sue perjunçon, ls sous bienes, de ser lhebado a tribunal? Yá algun de nós se perpuso a quedar al lhado de ls pobres (berdadeiros), de ls sfameados, de ls abaldonados, de ls çpezinhados, de ls einocentes, de ls que nada ténen para les dar l que percísan, ajudar a lhebantáren-se, a anxugar las sues lhágrimas, a defender-los i acontra ls sous amos tiranos, mesmo qu'esso mos custe tiempo que mos fai falta para outras cousas, fuorças, mala cara d’alguns, lhuitas i denheiro?
- S’algun de nós yá agarrou algua destes causas pula cierta yá se sentiu solico, çpresiado, squecido, cumo Jasus lhebando la sue cruç para ser curceficado.

L mais cierto ye, nós to ls dies, to la bida percurar-mos eiquelibrar, ser buns trapezistas neste fandango de bida, l nuosso bien pessonal, l cunfuorto, nun quedar an peligro, dar aires de giente de palabra i a fabor de la justícia, de tener duolo i cumpaixon puls outros, de ser capaç de apuntar l dedo al que stá mal, de ser capaç de ser generoso se fur l causo, de anchir l peito i nun temer miedo de la mentira, de dar ua mano al que stá chimpado ne l chano, de debidir i partilhar culs outros.

Este modo d'asparéncias, sien grandes cumpormetimientos i sien un s’amostrar muito, mei a las scundidas, cun pie atrás para al que dir i benir, nós ponemos-mos assi la mais de las bezes para nun quedarmos solicos, abandonados, naide dezir mal de nós, çpidos de las nuossas cousas i de l nuosso you.

23/03/10

Siempre l mesmo sermon




Hai cousas que mos boltéian la cabeça, nun fussemos giente de paç i naide mos agarraba.
Bibimos dies alboriçados cumo to l mundo sabe, quaisque dá ganas dun fugir i que s’amólen ls atafaios mais l’albarda.
Mas nun ye bien assi, tenemos la bida amparelhada dun jeito que mesmo que quergamos fazer l que mos dá la gana nun somos capazes de scapar a la carga ampuosta, cumo quien diç fugir a todo aqueilho que mos ampon la sociadade.
Ourganizados, tenemos que assegurar las nuossas necidades personales, familiares i de cidadanos, i todo esso nun starie mal puis somos seres sabidos nun fusse todo esto asparecer ser assi mas nun ye.
Até peçque ye cumo s’un bardino stubisse al culo dua caleija bien streita a çtribuir arrochadas a quien passa, i nun habendo outro camino tenemos que las lhebar ne l lhombo que nien burro de tiu Pancon, i outro jeito nun mos queda senó gemer.
Mas hai giente que ten modo de nunca passar pulas caleija, que peçque nun ye deste amanho social, que s’amanha bien siempre que quier.
Fui criado oubindo siempre l mesmo sermon, zacrinában-me ls oubidos a to la hora, que la bida stá mala,(pa ls probes stá claro) tenemos que forrar, mais i mais que l die de manhana naide l sabe i quien mos diç a nós que inda será pior, i ende si será l forrado que mos bal. Somos probezicos, l pan nun chega para to l anho, de batatas poucas mos quédan i al que bestir stá nua lhástima.
Ls anhos passórun, nien you nien naide de ls mius se muorríran de fame, nien de friu, l sermon que era de miu pai passou a ser miu, forrar, forrar mais i las porradas ampuostas nesta caleija de las çficuldades son las mesmas.
Ye causo para dezir, raisparta que las porradas yá son demais, quieren-mos a ber muortos.

02/03/10

Ressonos de l tiempo





Será que l son ou será manha mie de mirar las cousas la mais de las bezes cula jaqueta de l diabro.
Onte a meio de la tarde fazie tiempo para un raixiç al spinhaço i cumo nun sou de chegar tarde seia pa l que fur, quando mirei las horas inda faltában trinta minutos pa la marcaçon, resolbi-me ampatar l tiempo buendo un café nua splanada bien acerca para nun cumpormeter la hora terminda.
L sítio era bien cumbidatibo i staba cumpuosto de muita buona giente bien nuoba i bien guapa, moços i moças maçcando las sues partilhas ambaiában-se marcando las sues mensaiges ne ls telmobles i a la risada, la buona çposiçon era de spantar, l assossego merecido de muitos que alhá stabamos quedou cumpormetido.
Cumo al salir de casa habie metido ambaixo de l braço l lhibro que ando a ler “Mundo do fim do mundo, de Luís Sepúlveda”, puis peçque nien de prepósito, nesse mesmo paiç de l nacimiento de l outor, nesse mesmo paiç que nós bemos agora ne las amboras de telbisones, steiamos an casa ou na splanada, adonde se dou la zgrácia adonde la tierra tremiu sbarrulhando tanta cousa i zgraciando tantos.
Mas dezie you, la splanada de l café staba cumpuosta de giente nuoba guapa i bien adbertida, porque queda acerca dua scuola secundaira, i ye cumbidatiba a ajuntouros para botar uas lérias, mas tamien l era i ye cumbidatiba para poner an die las matérias daprendidas, fazer la rebizon de ls temas dados puls porsores nas aulas, só que agora nun se fai.
Ressonos de l tiempo que stá mudando i mudado, até peçque hoije nun ye perciso studar apuis las aulas. Estes sítios yá nun son para quien quier ler, studar ou aclariar eideias.
Adonde móran ls mius miedos ye que acuontra un terremoto que sembra la zgrácia i sbarrulha todo, nun se fai anunciar nien se puode adebinar pouco podemos fazer, mas este pasmar de bida que se metiu ne ls jobes de nun aporbeitar l bun tiempo, nun studar nien ler, questume que ten antrado de mansico, malandreira que nun se fai anunciar, puode fazer stragos bien taludos i sbarrulhar l feturo.
I este si l podemos cuntrariar
You bou a ber se nesta sumana cumpleto la biaige marabilhosa que l outor me perpon.




10/02/10

Dá que pensar





Tu que tubiste la tue anfáncia ne ls anhos 60, 70 de l seclo datrás cumo fui possible subrebibires ?

- Diç-me, porque quaisque nun habie altemobles, ls que habie nun tenien cintos para t’assegurar ne l assiento, nun tenien ancuosto nien cadeirica, nien balon para que nun scalabrasses ls narizes?
- Ls ninos iban ne l assiento traseiro jogando cumo querien i esso nun era peligroso.
-Ls carros tenien grades, ls brinquedos éran de bárias quelores, feitos de pequeinhas pieças que se çprendien i naide tenie miedo de l beneno de las tintas, nien que s’atafagasse culas pieças.
- Nun habie trancas nas puortas de ls carros, chabes ne ls almairos de ls remédios, de ls químicos d’anxofrar las patateiras i matar ls scarabeilhos.
- Andábamos de bicicleta i carricos feitos de madeira i lhata sien capacete, nien cotobelheiras.
- Bubiemos auga de ls cántaros de barro sacada de ls poços, na bica, nas fuontes i nun era sterelizada.
- Faziemos ls carros cun ruodras de ls rolamientos de ls motores, botábamos-mos a las lhadeiras abaixo, ls trabones éran ls calcanhares de ls çapatos, quando nun acababamos las çputas ne l silbedo mais próssimo.
- Jogabamos na rua a la belharda, al arco, cua sola cundiçon, que era de bolber al anuitecer
- Nun habie telmobles, i ls nuossos pais nun sabien adonde stabamos.
- Só teniemos aulas a la purmanhana, íbamos almuorçar a casa, que l caldo staba ne l caçuolo, porque frigurifico nun habie.
- S’agarrabamos chizmos (piolhos) la nuossa mai lhababamos la cabeça cun ”Quitoso” i cun peine cerrado sacaba-los muortos, i nun habie alboroto nanhun nien s’ancerraba la scuola pur causa desso
- De cabeça rachada, braços partidos i l çamarro scalabrado, alguien se queixaba?
- Todos tenien rezon menos nós, ls garoticos....
- Naide falaba an bullying (antemidaçon pula fuorça), nien habie gorduxos nien gorduxas para fazer caçuada
- Quando un mercaba ls tubicos d’açucre i gelo, benien lhougo ls outros a pedir para dar ua lhambidela i naide agarrou malina i se muorriu por bias desso
- Nun habie Playstations, NiNtendo, X boxes, jogos de bídeo, telbison pur satélite, DvDs, Dolby Surround, Cumputadores, Anternete etc etc.....
- Quien nun tubo un perro, que quemie l mesmo que nós ou só las sobras, i nun éran lhabados cun auga caliente, algun perro se muorriu por causa disso
- Éran lhabados cun auga frie, anxabonados cun xabon de barra, i a balde.
- A pie ibamos para bien loinge a la scuola, culas bacas sien miedo de ser scornado, cun jolda ou sien eilha, quien se perdie.
- Ne ls studos habie-los buonos i malos uns passában outros marcában passo, quien íba al psicólogo ou fazie terapia de recuperaçon.
- Qual modas de sabexones, quien nun passaba tentaba pa l anho a seguir.
- Las fiestas éran cun gira-discos d’agulha i las bubidas coincidas era la groseilha.

Nun habie miedo, habie fracassos, derrotas, bitórias, deberes i cun todo daprendimos a bibir.
Cumo fuste capaç de subrebibir, ye la redadeira queston?




01/02/10

....ye un borrachico!





Muitas éran, anfeliçmente, las bezes que s’oubie esta spresson
Quantas bezes botadas acuontra probes cuitados que nun tenien adonde caier muortos, que zgraciadamente la bida só les reserbou canseiras i açumou cun penúrias.
Esta spresson tenie muito mais de peligroso do que a la purmeira bista se pensa, quaije siempre dita pur giente que staba bien na bida, i que la dezie quando le cumbenie. Dita siempre de nariç arrebitado era acumpanhada de risica sínica ne ls beiços i géstios perjunçosos que anlhodában l carátele de l bisado, quando yá andaba nas rues de la amargura.
San Pelágio nun se cansaba de dezir als amigos, dai-me la mano quando stubir ambaixo porque ye quando perciso, quando stubir bien na bida nun fai falta, ora eiqui stá un bun eisemplo que nun era seguido por quien botaba baboseiras destas i gustaba de cagar anriba de ls outros.
Quantos botában alguns quartilhos pulas gorjas abaixo porque nun tenien mais nada, aceitában ua bota de bino an troca de scabar balados de binha, aceitában arrincar touça dies anteiros pur ua pinga d’augardiente, scachában piedra cula purmessa dua fogaça para matar la fame als sous. Quaije siempre daqueilhes i para aqueilhes que quando nun percisában de la fuorça de sous braços dezien, ye un borrachico.
L dius Baco debie andar muito acupado, ende pulas décadas de 50 i 60 de l seclo datrás, nun tengo nada haber cula bida del, mas será quel nun staba a par de todo, nun sabie que la maiorie daqueilhes que afogában las sues maugas na taberna ou dega éran giente dina cumo ls demais, tenien sentimiento i nun tenie ajudas de naide, só que habien nacido probes! Nun tenien un pingo d’azeite para temprar las patatas ne l prato, anquanto outros alimentában ua candeia de azeite alhumbrando de die i de nuite, l anho anteiro a pie de l altar de l Santo!
Fazie que nun bie, ou tamien s’adbertie i alinhaba neste fandango?
Estes tius, you coinci alguns, éran la bundade an pessona sien la pinga, nun fazien mal a ua mosca, amborcában uns cacharros para agarrar fuorças, squecer las agrúras de la bida, ancuntrar l perdon de sues ties i oulhar ls filhos.
Culpa de séren assi nun tenien.

30/12/09

Ouxalá!





Hai quien diga que mos fai bien ne ls redadeiros dies d’ancerrar l anho, parar un cachico i botar cuontas (relhembrar).
Subre l que fazimos i l que podiemos haber feito, l que fazimos de mal para assi remendar s’inda tubir remédio, las ajudas que neguemos als outros que percisában, las baboseiras que botemos, las amizades que melindremos, ls perdones que nun pedimos i nun demos, cumo serie justo dezir poner la mano na cuncéncia que ye la sentinela que mos fai cumpanha siempre.
You admito, tengo la cuncéncia de que muito mais podie tener feito para alhá de l que fiç, muitos fúrun ls momientos que me dei a la malandra, muitas fúrun las bezes que podie antregar-me a l’ajuda social, puis spremido nada fiç para bien de ls mais achegados i necitados, quantas bezes dixe cousas que nun bálien nada i zmedidas, nun dei un passo alantre para fortalecer i criar mais cunfiança i amizade.
Talbeç haba rezon de dezir que an cada fin de jornada seia buono fazer l resumo, abaluar las cousas i ampeçar outra melhor, arrecular camino, becir ls atalancadeiros, nun mos quedarmos a arrenegar todo i todos, nien botar só las culpas l anho. L anho que agora stá a dar las últimas nun le dou l miu boto de buono ye berdade, portou-se mal para muitos, será un anho para squecer, assi you seia capaç de dar algue para que l nuobo seia çfrente para melhor.
Tamien siempre oubi dezir que de las cousas malas nun reza la stória, alhebantar la cabeça i mirar palantre ancuontrar un modo i l camino mais justo, mais armano, mais fraterno, adonde cában todas las oupeniones, religiones i culturas.
Que haba justícia social, segurança para todos i que l quemer nun falte a naide.




21/12/09

Zaquestumei-me a este tiempo




Este tiempo ye moncoso, bai nun bai píngamos l nariç nun se sabe bien de l que ye, será monca, será ranho, nun será, i un até queda de monca caída se stubir a pie d’alguien mais fidalgo.
Botamos mano dun lhenço ou panho i cuntina a ser slúbia cumo l’auga.
Mas you tenie rezones de sobra para star afeito i bien aquestumado, nun se diç que de pequeinho ye que s’agarra jeito a las cousas, nun se diç que todo mos ben de l modo cumo fumos criados?
Puis you nun fui criado cun mimos nien muito menos apartado dun tiempo bien asparcido a este que fai agora, quando me criei, era mesmo friu de bater l diente. Pur aqueilha baixa antriçada antre las dues ancuostas adonde Zenízio assientou raízes, fai astro dun modo que nien ls perros páran fuora de paredes. Todo quedaba ancarambelado, quando nebaba, ls nebones quedában pa riba d’uito dies, l’auga de ls poços, lhagonas i rigueiros formaba gelo gordo, chegabamos a andar porriba sien se partir.
Ls garotos andabamos de cholas usadas i bien aporbeitadas, calças i jaquetas remendadas, para nun perder las oureilhas i las caçcanhetas de ls pies balien-mos ls gorros i ls miotes, las unhas de las manos nun las sentimos i screbir d’angaranhidos nun podiemos.
Cheguei a tocar l ganado pul termo cobierto de niebe cumo l çamarro dun maron, sien que tubisse un tomilho a çcobierto pa las canhonas rober, ua frónçia de scoba seca para chiçcar ua fogueira i outros dies de granizada. L carambelo i l sanseinho duraba sumanas adonde nun batie raça de nada.
Baia un home antender las cousas, agora amostra-se lhougo mala cara i l mundo nun se calha porque ls caminos i las stradas bótan touron ou las sierras mésclan de branco
Ye l tiempo que tenemos, i oulhai que ye bien buono que assi seia, mesmo que la monca mos anquemode muito, fusse doutro modo habie mais cobradeiros de cabeça i de fazer cuontas.

Un buona ceia de consoada para todos se nun mos falarmos até alhá, la paç i l’alegrie que caleça l coraçon de la giente, salude i las melhoras para aqueilhes que nun stubíren bien

Un abraço




01/12/09

Més de Dezembre




L més de dezembre tamien coincido pul més de l Natal yá chegou, de mala cara an to l Paiç, mas que se bai a fazer, la chuiba fai falta, l friu para muitos i muitas cousas tamien.

Que serie de ls tendeiros i çapateiros se fusse siempre berano, cumo bendien eilhes las capas i ls capotes, ls miotes, ls gorros d’oureilhas, las camisolas de lhana, las mantas, las botas i galochas i todo l mais que só chega nesta temporada de friu i niebe. Alhá quedarien a tomar de polhina las bestimientas que ancerramos ne ls baús ne l sobrado de casa que só an dies deste, que bénen pul Natal i ne l eimbierno botamos a acunchegar l çamarro.

Tamien ye ne l més de Dezembre, més de Natal que an nuossas casas nas rues, nas abenidas, sotos i grandes comércios todo queda alhumbroso i quelorido, este més bira ua fiesta, este adbento que medeia até la fiesta de la Natebidade quier ser aporbeitado para aumentar las buntades i alhebantar ls animos para que la fiesta maior seia l punto alto de la houmanidade.

Més que se celebra l nacimiento de l Nino Jasus, simblo de paç, amor i partilha, na família, ne l trabalho, pulas aldés i cidades nun queda sítio adonde las refréncias nun séian feitas, de todos ls tamanhos i fuormas alhá stan ls persepes, clamando pula nuossa fé, cumbidando-mos a nun perder la spráncia que l die de manhana seia mais armano.